Ανασκόπηση 2017

January 7, 2018

Τέλος και για το 2017. Πάμε να ρίξουμε μία γρήγορη ματιά σε ό,τι ακούσαμε φέτος, σε ό,τι ξεχωρίσαμε, σε ό,τι μας ξενέρωσε. Ακολουθούν 8 δίσκοι που προτείνονται ανεπιφύλακτα και στη συνέχεια όλα τα υπόλοιπα όπου προχωράτε κατά βούληση.

(Κλικάροντας  πάνω στον τίτλο του κάθε δίσκου μεταφέρεστε και στην αντίστοιχη κριτική του noizzzmaker)

1. Amenra “Mass VI”

a2229860900_16

Τελικά, απ’ ό,τι είδα, αυτός ο δίσκος ευτυχώς αναγνωρίστηκε ως αυτό που είναι από την πρώτη στιγμή: ένα αριστούργημα ασφυκτικής θλίψης και μελαγχολίας που θα μείνει στην ιστορία. Οι Amenra ήταν ήδη ονομαστοί για την ποιοτική δισκογραφία τους, αλλά τέτοια υπέρβαση δεν την περιμέναμε. Ό,τι και να πούμε για αυτόν το δίσκο φαντάζει μικρό μπροστά στο μεγαλείο του.

2. Allochiria “Throes”

Cover

Σε πολύ όμοια μουσικά μονοπάτια, οι Allochiria καταφέρνουν κι αυτοί να φανούν αντάξιοι των προσδοκιών. Το ντεμπούτο τους αποτελεί ακόμα και σήμερα μία άψογη πρόταση στο post-metal είδος, αλλά με το “Throes” καταφέρνουν να πάνε ακόμα πιο πέρα, να τελειοποιήσουν το κάθε συστατικό του ήχου τους. Νομίζω ότι κι αυτό σε λίγα χρόνια θα θεωρείται κλασικό.

3. Pain of Salvation “In the passing light of day”

Pain-of-Salvation_In-the-Passing-Light-of-Day

Πρώτη φορά μεσολάβησαν τόσα χρόνια για να βγάλουν νέο δίσκο οι Pain of Salvation, στο ενδιάμεσο έπαιξαν και διάφορες ανακατατάξεις στο line-up, οπότε υποθέτω πολλοί θα κρατούσαν μικρό καλάθι. Τελικά, όμως, ο Gildenlow δείχνει να έχει κάνει συμβόλαιο με την έμπνευση, αφού το “In the passing light of day” αποτελεί άλλο ένα κομψοτέχνημα, και μάλιστα σηματοδοτώντας και μία επιστροφή στα γνωστά progressive metal μονοπάτια.

4. Ulver “The assassination of Julius Caesar”

a2575559421_10

Άλλο ένα συγκρότημα από το οποίο δεν ξέρεις τι να περιμένεις κάθε φορά. Φέτος οι Ulver αποφάσισαν να μας εκπλήξουν σε τεράστιο βαθμό κυκλοφορώντας τον πιο ευκολοάκουστο δίσκο τους. 8 συνθέσεις ραδιοφωνικής synth-pop που θα γοητεύσουν και τον πιο ανύποπτο ακροατή.

5. Fragile Vastness “Perception”

a2912774387_16

Γι’ αυτούς μιλήσαμε αρκετά πρόσφατα. Μετά από τόσα χρόνια περιμέναμε τα καλύτερα, κι ευτυχώς αυτά μας δώσανε. Progressive metal που δε φοβάται να απλοποιήσει τον εαυτό του γιατί ξέρει ότι έτσι ακούγεται καλύτερο.

6. Conspiracy of Denial/Λήθη split LP

GD30OBH5.pdf

Από τις καλύτερες φετινές κυκλοφορίες κι αυτό το split, από δύο συγκροτήματα που γουστάρουμε πολύ. Στον άτυπο ανταγωνισμό μεταξύ τους, νικητές κρίνονται οι Λήθη, των οποίων τα τραγούδια είναι ακόμα πιο σκοτεινά και ενδιαφέροντα από αυτά του ντεμπούτου. Θα θέλαμε πολλές περισσότερες ώρες μουσικής κι από τους δυο τους.

7. Antimob/Χωρίς Οίκτο split EP

R-10993640-1507838039-8972.jpeg

Η δεύτερη split δισκάρα της χρονιάς είναι μικρότερης διάρκειας –και έτσι πρέπει. Τραγούδια-σφηνάκια που τα σπάνε όλα στο πέρασμα τους, και αναρωτιόμαστε με τι δυνάμεις θα αντιμετωπίσουμε το επόμενο full-length των Antimob.

8. Ανασάρκα “Demo 2017”

a4117589722_16

Κι ένα demo, έτσι για το καλό. Οι Ανασάρκα κέρδισαν τις εντυπώσεις παίζοντας ποιοτικό black metal/crust και περιμένουμε ακόμα καλύτερα πράγματα από αυτούς στο μέλλον.

Πέρα από τα παραπάνω, φέτος (όπως και κάθε χρόνο) υπήρξε ένας σκασμός από εγχώριες κυκλοφορίες, από τις οποίες προλάβαμε να ακούσουμε κάποια: το “Πληγές” των Dead on Parole είναι ένας εξαίρετος crust/hardcore δίσκος και μάλλον το καλύτερο full-length που ακούσαμε σε αυτό το είδος αυτήν τη χρονιά. Το συγκρότημα είναι αρκετά μεταλικό, με μπόλικο groove και riff που σου μένουν (ακούστε το τελευταίο riff του “Θειάφι”). Σε παρόμοιο μουσικό προσανατολισμό, οι Καρδιτσιώτες Procrastinate κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους ολοκληρωμένο, ομώνυμο δίσκο. Υπάρχουν τραγούδια-μπόμπες που θα θυμίσουν πολλές ωραίες στιγμές των Masakari ή των Fall of Efrafa (βλέπε “Bygones” και “Ideals to burn”), αλλά απογοητευτήκαμε οικτρά όταν είδαμε την επιλογή του συγκροτήματος να κάνει promotion μέσα από το mainstream μουσικό Τύπο της χώρας. Για όποιον γουστάρει το hardcore του λίγο πιο παραδοσιακό, ας τσεκάρει το ντεμπούτο των Πατρινών Discordance. Διπλά φωνητικά (ανδρικά-γυνακεία), τσίτες και άμεση στιχουργική. Για όποιον, πάλι, πεθύμησε  έναν αέρα 90’s, ο νέος δίσκος των Χαοτικό Τέλος είναι εκεί και θα τον ικανοποιήσει και με το παραπάνω. Πηγαίνοντας σε πιο ακραία μουσικά  μονοπάτια, ικανοποιημένους μας άφησε και ο τρίτος δίσκος των Dephosphorus. Ο ήχος τους έχει παγιωθεί, ίσως πλέον δεν εκπλήσσουν και τόσο, αλλά ο πήχης είναι σταθερά σε υψηλά επίπεδα. Το grind τους είναι απόλυτα προσωπικό, το drumming από άλλη διάσταση και ο κιθαρίστας αποτελεί αστείρευτη πηγή riff και κιθαριστικών θεμάτων. Παραμένοντας σε θορυβώδεις καταστάσεις, ενδιαφέρον είχε η πρώτη δουλειά των Kalong με το ομώνυμο EP. Τρίο χωρίς κιθάρα, hardcore/noise rock καταστάσεις, ένα μπάσο που βαράει δυνατά κι ένας τραγουδιστής με αρκετά σαλεμένες ερμηνείες. Σε κάποιους ίσως θυμήσουν τους Minerva Superduty. Ακόμα περισσότερος θόρυβος επικρατεί και στο “Ατομοκρατία” του one-man project k_aaos. Λίγα κομμάτια με καθαρό noise για γερά νευρά –τσεκάρετε οπωσδήποτε και τα κείμενα που συνοδεύουν την κυκλοφορία. Θα κλείσουμε την αναφορά στις εγχώριες κυκλοφορίες με δύο ακόμα προτάσεις: η πρώτη είναι ο ομώνυμος δίσκος των Σαλονικιών Autumn Acid. Ήδη από το demo τους είχαν δείξει πολύ καλά σημάδια, αλλά εδώ η εικόνα είναι ακόμα πιο ολοκληρωμένη. Για τους οπαδούς του κλασικού post-metal. Η δεύτερη είναι η ομώνυμη δουλειά των Κερκυραίων Βραδυφλεγείς: Ανάφλεξη. Δεν τους έχουμε παρουσιάσει ακόμα στο blog, γιατί αυτό που κάνουν τα παιδιά είναι τόσο ενδιαφέρον που μας προκάλεσε ερωτήματα που ξεφεύγουν από τα πλαίσια ενός μουσικού blog. Θα τα πούμε άλλη στιγμή αναλυτικότερα γι’ αυτούς. Παρ΄όλα αυτά, φροντίστε να τους τσεκάρετε –σίγουρα δεν έχετε ακούσει κάτι παρόμοιο.

Βγαίνοντας έξω από τα σύνορα, φέτος μας απασχόλησαν κυρίως κυκλοφορίες από το χώρο του ακραίου (ή και όχι) metal. Αυτοί που μας έκαναν την περισσότερη εντύπωση ήταν οι blacksters Ashenspire, συγκρότημα-κλώνος των A Forest of Stars που, όμως, έχει αρκετό ψωμί παρ΄όλες τις ομοιότητες. Για όσους θέλουν το black metal τους πειραματικό και περιπετειώδες. Για όσους το γουστάρουν λίγο πιο ωμό και παλιομοδίτικο, υπάρχει η νέα μπάντα του Aldrahn των DHG, ονόματι Urarv. Αγαπάμε παθολογικά τη φωνή του εν λόγω κυρίου, αλλά δεν τρελαθήκαμε μ΄αυτό το project –μία απ’ τα ίδια μας φάνηκε. Περισσότερα περιμέναμε κι απ’ τους Oranssi Pazuzu, των οποίων τα δύο κομμάτια στο “Kevat/Varimyrsky” ΕΡ δε μας φάνηκαν αντάξια της πορείας τους. Καλούτσικα –αλλά μέχρι εκεί. Ίδιες μέτριες εντυπώσεις μας άφησε κι ένα άλλο συγκρότημα που παρακολουθούμε ανελλιπώς, οι Enslaved. Η στροφή τους στο πιο καθαρόαιμο progressive metal δε μας φάνηκε κάτι το τόσο τρομερό, παρά τους διθυράμβους που ακούγονται από παντού. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι αυτό το συγκρότημα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Αντιθέτως, μία επιστροφή που ήταν απροσδόκητη και επιτυχημένη ήταν αυτή των Αμερικάνων Unearthly Trance. Το “Stalking the ghost” μπορεί να μη φτάνει τις κορυφές ενός “In the red” ή “The trident”, αλλά και μόνο το γεγονός ότι ακούσαμε ξανά αυτήν την τριάδα να βγάζει καινούρια τραγούδια μας έκανε να κωλοχαρούμε. Στα metal ακούσματα της χρονιάς θα συμπεριλάβουμε και τους Integrity, μιας και ο ήχος τους έχει βαρύνει αρκετά εδώ και πολλά χρόνια πλέον. Σίγουρα περιμέναμε με ανυπομονησία τη νέα τους δουλειά, σίγουρα κάποια κομμάτια του “Howling, for the nightmare shall consume” θα τα αναζητάμε και στο μέλλον, αλλά συνολικά ο δίσκος είχε αρκετά σημάδια επανάληψης που μας εμποδίζουν να το δούμε με ενθουσιασμό.

Ξεχωριστή αναφορά θα κάνουμε σε κάποια projects που αποτελούνται από παλιές καραβάνες του χώρου, αλλά φέτος κυκλοφόρησαν την πρώτη τους δουλειά. Η πρώτη τέτοια περίπτωση είναι οι Dead Cross, συγκρότημα που περιλαμβάνει τον Dave Lombardo στα τύμπανα και το Mike Patton στη φωνή. Με μεγάλη περιέργεια ακούσαμε τη δουλειά τους, ελπίζοντας σε τυχόν συγκινήσεις τύπου Fantomas, αλλά τελικά δε μας τρέλαναν και τόσο. Λείπει αυτό το στοιχείο της τρέλας και πρωτοτυπίας που θα περίμενες από μία τέτοια συνεργασία. Έχει και διασκευή σε Bauhaus, πάντως, αν αυτό ενδιαφέρει κανένα. Ενδιαφέρον είχε και το τραγούδι που ηχογράφησε ο Scott Kelly των Neurosis με μέλη των Amenra (συνάντηση γιγάντων!). Το όνομα του project είναι Absent in Body, το τραγούδι διαρκεί γύρω στα 20 λεπτά και είναι όπως φαντάζεστε: βαρύ, αργό, αποπνικτικό, με τις κατάλληλες δόσεις ambient και sludge. Δεν έχω ιδέα αν η συνεργασία θα συνεχιστεί στο μέλλον. Η πιο κουφή συνεργασία για φέτος, πάντως, είναι μακράν αυτή του Ivar Bjornson των Enslaved με το Steve Austin των Today is the Day (!). Το project ονομάζεται BardSpec και παίζουν ambient. Απλωμένες συνθέσεις, minimal beat, ανοιχτές συγχορδίες και η ατμόσφαιρα σε συνεπαίρνει. Αξιόλογη κυκλοφορία.

Τέλος, αν θέλετε να σας προτείνουμε και δύο πιο mainstream κυκλοφορίες που μπορούν να ακουστούν από όλη την οικογένεια, θα πάμε στους Queens of the Stone Age και τους Mastodon. Οι πρώτοι, πιο pop από ποτέ, παραμένουν σε φόρμα με το “Villains”, οι δεύτεροι, στο γνωστό στυλ των τελευταίων τους δίσκων, προσφέρουν ευκολοάκουστο heavy metal με τουλάχιστον ένα εθιστικό κομμάτι, το “Show yourself”. Άντε, και του χρόνου.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s