Χαοτικό Τέλος “Υπόσχεση” (2017)

November 12, 2017

Χαοτικό Τέλος “Υπόσχεση” (2017)

R-9774540-1486146800-8049.jpeg

Τα reunion παλιών συγκροτημάτων, καθώς και ένα κύμα επανακυκλοφοριών παλιών δίσκων, είναι ένα φαινόμενο που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει αρκετά έντονο και στην εγχώρια D.I.Y. σκηνή. Αν και θα είχε πολύ ενδιαφέρον να αναλυθεί διεξοδικότερα αυτή η τάση και οι λόγοι γέννησης της, θα επιλέξουμε να το κάνουμε αυτό σε  μελλοντικό χρόνο. Εδώ θα ασχοληθούμε με το νέο LP των Χαοτικό Τέλος, ένα συγκρότημα που σημάδεψε όσα λίγα την D.I.Y. σκηνή των 90’s και η τελευταία του ηχογράφηση κυκλοφόρησε το μακρινό 1993.

To “Υπόσχεση” ακούγεται όντως σαν η φυσική συνέχεια του “Μπροστά στην παράνοια”. Οι δομές των κομματιών, ο ήχος, η όλη αισθητική δε διαφέρει σε τίποτα από την παλιά δουλειά του συγκροτήματος. Αυτό από τη μία σίγουρα θα ικανοποιήσει αυτούς που δεν περίμεναν τίποτα άλλο από το να ακούσουν το αγαπημένο τους συγκρότημα να παίζει όπως έπαιζε 25 χρόνια πριν, αλλά θα φανεί σύντομα βαρετό σε όσους εν έτει 2017 ζητάνε το κάτι παραπάνω.

Προσωπικά δεν είχα και τις τρελές απαιτήσεις από αυτόν το δίσκο, γιατί εξ αρχής τον προσέγγισα ως αυτό που μάλλον είναι: ένα δίσκο-φόρο τιμής σε μία εποχή που πέρασε και πάει. Και ως τέτοιος ο δίσκος ακούγεται αρκετά ευχάριστα, μάλιστα υπάρχει και το ομώνυμο κομμάτι που πραγματικά είναι πολύ δυνατό (όπως εξίσου δυνατά είναι και τα “Αγκάθια”, “Δραπέτες της σιωπής” και “Ζωτικό ψεύδος”). Τα αργόσυρτα, σχεδόν heavy metal riffs, η σκοτεινή ατμόσφαιρα και τα λίγο-πολύ τετριμμένα d-beat σημεία παραμένουν τα βασικά συστατικά του ήχου των Χαοτικό Τέλος και κάνουν καλά τη δουλειά τους, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις ή συγκινήσεις. Ο ήχος είναι κι αυτός πεντακάθαρος (ίσως υπερβολικά γυαλισμένος, θα έλεγαν κάποιοι)  με ξεκάθαρη heavy metal προσέγγιση.

Όλα καλά, λοιπόν, για όσους νοστάλγησαν το συγκεκριμένο ήχο και την αισθητική που αποπνέει. Για τους υπόλοιπους, μάλλον θα τον προσπεράσουν αρκετά γρήγορα για να ψάξουν κάτι άλλο που να συγκινεί όχι λόγω κάποιας επίκλησης στο παρελθόν, αλλά για το ακριβώς αντίθετο, λόγω του βλέμματος που κοιτάει στο μέλλον.

Υ.Γ. Το λιγότερο ατυχής η συμμετοχή του τραγουδιστή των Rotting Christ στο “Χαμένος”. Όχι τόσο λόγω των μέτριων φωνητικών του, όσο για το ότι συσκοτίζει την ανταγωνιστική σχέση που θα έπρεπε να έχουν οι D.I.Y. μπάντες (αν οι Χαοτικό Τέλος ακόμα θεωρούνται κάτι τέτοιο) με τα συγκροτήματα-σύμβολα της μουσικής βιομηχανίας.

Υ.Γ.2 Ακόμα πιο ατυχής η επιλογή του συγκοτήματος να μην προσφέρει τζάμπα το δίσκο διαδικτυακά.

hqdefault

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s