Queens of the Stone Age “Villains” (2017)

October 8, 2017

Queens of the Stone Age “Villains” (2017)

cover

Ο νέος δίσκος των Queens of the Stone Age μάλλον θα διχάσει. Όχι για την ποιότητα του (αυτή κυμαίνεται σε αποδεκτά υψηλά επίπεδα), αλλά για την ηχητική του κατεύθυνση. Το “… Like clockwork” ήταν ένας ανέλπιστα καλός δίσκος (μετά από ένα μάλλον αμήχανο “Era vulgaris”) που ακόμα και τώρα ξεχωρίζει στη δισκογραφία των Queens of the Stone Age για τη μελαγχολία του, το ιδιαίτερο vibe του και την αμεσότητα του. Προσωπικά, παρακάλαγα, να βγάλουν κάτι αντίστοιχο και φέτος. Ωστόσο οι Queens of the Stone Age κάνουν για άλλη μία φορά το δικό τους, αποδεικνύοντας, τουλάχιστον, ότι παραμένουν ένα συγκρότημα που τολμά να πειραματίζεται και να αλλάζει. Εδώ, λοιπόν, έχουμε τους πιο pop/radio-friendly Queens of the Stone Age που ακούσαμε ποτέ.

Συνθέσεις που να θυμίζουν το παρελθόν τους υπάρχουν κι εδώ, και δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Π.χ. το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, “Villains of circumstance”, είναι όπως όλα τα-τελευταία-κομμάτια-δίσκων-των-Queens-of-the-Stone-Age, δηλαδή μελαγχολικό και θλιμμένο, έχοντας κάτι από την αύρα του “… Like clockwork”. Παρομοίως, τα “Head like a haunted house”, “The evil has landed” (που έχει ωραίες αναφορές στους Led Zeppelin) και “Domesticaded animals” (με ένα κορυφαίο μέρος προς το τέλος του κομματιού) θα μπορούσαν εύκολα να προέρχονται από το παρελθόν της μπάντας (και δεν ξέρω κι αν είναι τυχαίο, αλλά αυτές είναι και οι πιο αδύναμες στιγμές του δίσκου).

Οι υπόλοιπες συνθέσεις, παρ’ όλα αυτά, καθώς και η (απερίγραπτη) παραγωγή του album, είναι αυτά που δίνουν το ραδιοφωνικό ή pop χαρακτήρα που αναφέραμε παραπάνω. Το έντονο μπάσο, οι catchy μελωδικές γραμμές, ο ιδιαίτερος ήχος στα τύμπανα, ο synth ήχος σε κάποιες κιθάρες είναι στοιχεία που είτε θα ξενερώσουν τον ακροατή (λες και δεν ήξερε με ποια μπάντα είχε να κάνει), είτε θα τον σκλαβώσουν. Πώς να μην υποκλιθείς, για παράδειγμα, στα “Fortress” και “Hideaway”, τα δύο μελωδικότερα κομμάτια του δίσκου; Ή πώς να μην κολλήσεις με τη χορευτικότητα του “Un-reborn again” ή τη θετικότητα που ξεχειλίζει το “The way you used to do”; Ακόμα κι αν στις πρώτες ακροάσεις τα παραπάνω κομμάτια φανούν αδιάφορα ή συνηθισμένα, καταφέρνουν να σε κερδίσουν σιγά-σιγά κι αφού αναγκαστείς να τα βάζεις να παίζουν ξανά και ξανά.

Το μειονέκτημα του δίσκου είναι ότι αυτός υπολείπεται πραγματικά μεγάλων κομματιών (κάτι που χαρακτήριζε τις καλύτερες δουλειές των Queens of the Stone Age) και ότι υπάρχουν τραγούδια που περνάνε αρκετά πιο αδιάφορα σε σχέση με άλλα. Ιδίως αν το συγκρίνουμε με τον προηγούμενο ογκόλιθο, το “Villains” χάνει κατά κράτος, για να μην αναφερθούμε στις προ-“Lullabies to paralyze” δουλειές. Κρατάμε την πειραματική φύση του album, καθώς και την ικανότητα τους να σκαρώνουν ακόμα συνθέσεις που θα τις άκουγε ο οποιοσδήποτε στο ραδιόφωνο και μετά θα έψαχνε να δει τι είναι. Και περιμένουμε να δούμε τι μονοπάτια θα ακολουθήσουν στο επόμενο album.

maxresdefault

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s