Amenra “Mass VI” (2017)

September 30, 2017

Amenra “Mass VI” (2017)

a2229860900_16

Να ξεκινήσω λέγοντας ότι αυτός είναι ο δίσκος της χρονιάς. Επίσης θα είναι ένας από τους δίσκους της δεκαετίας και ένα αριστούργημα του ατμοσφαιρικού sludge (ή post-metal) που θα μνημονεύεται για πολλά-πολλά χρόνια.

Σας είχαμε επιστήσει την προσοχή στους Amenra πριν κάποια χρόνια, με μία συνέντευξη κι ένα αφιέρωμα που τους είχαμε κάνει. Τότε δεν πίστευα ότι η μπάντα θα μπορούσε ποτέ να ξεπεράσει τα δυσθεώρητα ύψη ενός “Mass III” ή ενός “Mass V”. Αλλά ο νέος δίσκος τους έρχεται να με διαψεύσει πανηγυρικά, και μαζί με εμένα οποιονδήποτε πιστεύει ότι τη σήμερον ημέρα έχουν σταματήσει να βγαίνουν ενδιαφέρουσες ή συγκλονιστικές δουλειές. Το “Mass VI” έρχεται να υποστηρίξει ότι στη μουσική μπορούμε να βρούμε πολλά περισσότερα από στίχους και νότες -ακόμα και στιγμές ευτυχίας μπορούμε να βρούμε. Κι αυτό, τελικά, είναι που κάνει ένα δίσκο σαν το “Mass VI” να ξεχωρίζει τόσο πολύ, από την πρώτη κιόλας ακρόαση, από το πρώτο λεπτό του πρώτου τραγουδιού. Είναι η ανατριχίλα και η σιγουριά που νιώθεις ότι κάποιοι, με κάποιον τρόπο, συνέθεσαν κάτι που απλά όλα τα άλλα τα κάνει πέρα. Και το καταλαβαίνεις μεμιάς γιατί αυτό έχεις να το νιώσεις καιρό, ίσως και χρόνια ολόκληρα.

Αλλά ας προσπαθήσουμε να μετριάσουμε τον ενθουσιασμό μας: το “Mass VI” σοφά επιλέγει να “περιοριστεί” σε 4 κομμάτια (+2 σύντομα ιντερλούδια). Δεν είναι τυχαίο ότι οι καλύτεροι δίσκοι των Amenra είναι αυτοί με μικρό αριθμό τραγουδιών, κι αυτό γιατί με αυτόν τον τρόπο αποφεύγεται ο κίνδυνος να “βαλτώσει” το αποτέλεσμα και να κουραστεί ο ακροατής. Εδώ δεν εχόυμε 4 απλά καλά κομμάτια, αλλά 4 αριστουργήματα, τα οποία αναγκάζεσαι να ακούς και να ξανακούς μετά μανίας.

Για όσους δε γνωρίζουν, να πούμε ότι το είδος που παίζουν οι Amenra είναι υπέρβαρο sludge, post-metal κατά βάση, αλλά χωρίς να βγάζουν ένα “αιθέριο” ή jamming στυλ, αλλά τονίζοντας το καταθλιπτικό/αυτοκτονικό στοιχείο. Τα ουρλιαχτά του τραγουδιστή τους π.χ. είναι εντός love it or hate it, υψίσυχνα και απεγνωσμένα. Τα riff τους είναι επαναλαμβανόμενα, μακρόσυρτα, χωρίς να χρειάζονται κόλπα ή πρόσθετα στοιχεία για να ξεχωρίσουν: γιατί αποτελούνε από μόνα τους ποιοτική πρώτη ύλη. Είναι αλήθεια, αλλά όλοι τους οι δίσκοι (με εξαίρεση του πρώτου που είναι hardcore) δε διαφέρουν από άποψη μουσικής. Σε όλα παίζουν το ίδιο πράγμα -με μόνη εξαίρεση ότι η παραγωγή από album σε album γίνεται όλο και καλύτερη. Κι όμως, ούτε στιγμή δε σου έρχεται να κατηγορήσεις τους Amenra για επανάληψη ή κοινοτυπίες. Γιατί φαίνεται ότι οι τύποι έχουνε βρει το κόλπο του πώς να φτιάχνουν, κάθε φορά, τα καλύτερα τραγούδια του είδους που υπηρετούν. Ποιοι Neurosis και ποιοι Isis, οι Amenra το πάνε σε άλλο επίπεδο…

Γενικά το “Mass VI” το θεωρώ ένα “εύκολο” album από την άποψη ότι η ποιότητα και η έμπνευση του είναι τόσο εξώφθαλμα πράγματα που μπορούν να πείσουν τον οποιοδήποτε. Επίσης οι συνθέσεις είναι δομημένες πολύ απλά (μη σας φοβίζουν οι διάρκειες που κυμαίνονται στα 10 λεπτά ανά τραγούδι), με ευδιάκριτες μελωδίες, μέρη, έντονα σημεία κλπ. που σε κάνουν να αποστηθίζεις τραγούδια ήδη από την πρώτη ακρόαση. Ας πούμε η εισαγωγική, υφέρπουσα μελωδία του “Children of the eye” και ο τρόπος με τον οποίο “σκάει” αυτή σε δυνατό riff, είναι το κάτι άλλο, νιώθεις σαν να σου έπεσε αμόνι στο κεφάλι (κι εκεί κάπου καταλαβαίνεις ότι ο ήχος που έχουν πετύχει οι Amenra είναι άπιαστος -περιμένω να δω πώς διάολο θα ακούγεται σε βινύλιο). Το ίδιο νιώθεις και με το μελωδικό τρόπο με τον οποίο κλείνει η σύνθεση (προσοχή στην τελευταία μελωδία, την ακούμε και στο τέλος του CD λίγο διαφορετικά). Παρόμοια ανάπτυξη έχει και το “Plus pres de toi (closer to you)”: riff-άρα από τις λίγες στην αρχή, συναισθηματικό μεσαίο μέρος και τελείωμα με άλλη μία κοφτερή lead μελωδία (που ακούγεται τόσο δυνατά όσο πρέπει). Ακούγοντας το τραγούδι αυτό κάποιοι μπορεί και να παραλληλίσουν τις “καθαρές” ερμηνείες του Colin με αυτές του Aaron των My Dying Bride. Και οι δύο έχουν αυτό το “διστακτικό”, τρεμάμενο στυλ φωνητικών. Προχωρώντας, κι αφού μεσολαβήσει το σύντομο “Spijt” (που μέσα σε δύο λεπτά προλαβαίνει να σε κάνει χώμα), ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτό που είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, και ίσως το καλύτερο σε ολόκληρη τη δισκογραφία των Amenra (100%, πάντως, είναι το πιο πιασάρικο/ευκολοάκουστο τους): “Α solitary reign”, και ξαφνικά το παλιό “Ritual” μοιάζει να έχει ένα αδελφάκι που μεγάλωσε και το έκανε πέρα. Δεν είναι μόνο η τέλεια εισαγωγική μελωδία και τα α-πί-στευ-τα heavy riff που ακολουθούν που κάνουν αυτό το τραγούδι να ξεχωρίζει. Είναι και το ξαφνικό growl που ακούγεται και σου σηκώνει την τρίχα κάγκελο, είναι το ότι οι Amenra δεν τσιγγουνεύονται τα riff, είναι, κυρίως, τα καθαρά φωνητικά που σημαδεύουν αυτήν τη σύνθεση με το συναίσθημα τους. Εδώ ο Colin ακούγεται πιο εξελιγμένος από ποτέ, μακάρι στο μέλλον να τον ξανακούσουμε έτσι. Τέλος, υπάρχει και το “Daiken”, κι ενώ οποιοδήποτε άλλο συγκρότημα θα φοβόταν να βάλει κάτι μετά το “A solitary reign”, οι Amenra δεν έχουν τέτοια κολλήματα. Γιατί ξέρουν ότι και για αυτό το τραγούδι έχουν κρατήσει riff-άρες (ιδίως στο τέλος), και γι’ αυτό το τραγούδι έχουν ακουστικές μελωδίες που θα σε κάνουν να κρατάς την ανάσα σου.

Αναφέρω ξανά το προφανές παράδοξο: ο δίσκος είναι ευκολοάκουστος τη στιγμή που οι Amenra παίζουν μία από τις πιο θλιμμένες και “εσωτερικές” μουσικές που θα μπορούσε να ακούσει κάποιος. Ο δίσκος είναι ένα γαμημένο αριστούργημα και φανταστείτε ότι δεν έχουμε μπροστά μας καν τους στίχους που αποτελούνε άλλο ένα δυνατό χαρτί των Amenra. To ξέρω ότι το review βγήκε μεγάλο, αλλά πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι αυτός ο δίσκος δεν είναι για τους οπαδούς του post-metal ή γι΄αυτούς που κάποτε συγκινήθηκαν από τους Neurosis ή τους Isis. Αυτοί θα τον άκουγαν ούτως ή άλλως. Ο δίσκος έχει τέτοια εμβέλεια που θα κάνει κόσμο να ανακαλύπτει αυτόν τον ήχο για πρώτη φορά και να κοιτάει το ταβάνι σαν χαζός, απορώντας πώς γίνεται ένα συγκρότημα να βγάζει τόσο έντονα συναισθήματα. Σας εξορκίζω να το ακούσετε.

63075_photo

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s