Allochiria “Throes” (2017)

April 27, 2017

Allochiria “Throes” (2017)

Cover

Πριν ακούσω το “Throes” κάθησα και ξανάκουσα το “Omonoia” του 2014. Θυμήθηκα, έτσι, πόσο ΠΑΙΧΤΕΣ είναι οι Allochiria σε ένα είδος που τη σήμερον ημέρα δείχνει να ‘χει φάει τα ψωμιά του. Ακόμα και σήμερα νομίζω ότι μιλάμε για ένα album που δεν ήταν “απλά καλό”, ήταν από τα καλύτερα.

Δεν πίστευα ότι το “Throes” θα μπορούσε να ξεπεράσει με τόση άνεση το ντεμπούτο τους, να, όμως, που το έκανε. Το ακούς και το ξέρεις, εδώ οι Allochiria κατάφεραν κάτι άπιαστο. 6 τραγούδια τόσο πλούσια σε συναισθήματα και ένταση που καρφώνονται μέσα σου μεμιάς. Τι να πρωτοξεχωρίσεις; Ο τρόπος που μπαίνει το “Thrust”, με αυτό το τόσο “ξερό” Isis-ικό riff, σε πιάνει από τα μούτρα, λιγό μετά, όμως, καταλαβαίνεις ότι όλο το παιχνίδι θα παιχτεί στο μεγαλειώδες ρυθμικό μέρος και τα, τόσο ξεχωριστά, κιθαριστικά leads. Το “Little defeats, tiny victories” βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για “hit-άκι” του δίσκου, ή μήπως αυτή η θέση καπαρώνεται από το απίστευτο “Counting fives”; Δεν είναι μόνο τα ξαφνικά καθαρά γυναικεία φωνητικά που ακούς, είναι και τα συνεχή, πραγματικά πολλά ενδιαφέροντα RIFF. Ή να πεις για τα “Cracking fractals” και “Denouement”; Ο drummer (ναι, επιμένω γι΄αυτόν) κάνει τα δικά του, προσπαθεί με κάθε τρόπο να δείξει ότι δεν κρατάει απλά το ρυθμό, δημιουργεί φράσεις. Κι από την άλλη έχεις και μία γυναικεία φωνή που σκούζει με απόγνωση κλέβοντας την παράσταση με ευκολία. Το “Lifespotting”, βαλμένο σοφά στη μέση του δίσκου, ξεγελά αρχικά παίρνοντας το ρόλο ενός instrumental ιντερλούδιου, αλλά από τη μέση και κάτω τελικά αφήνεται κι αυτό σε ένα ξέσπασμα. Σοφό και το τελείωμα του δίσκου, που δεν τσιγγουνεύεται τα λεπτά ώστε να αφήσει κάθε όργανο κάνει το δικό του fade-out, αφήνοντας σε μαλάκα να σκέφτεσαι τι άκουγες τόση ώρα. Το ατού των Allochiria (είπαμε, πέρα από τη δουλειά στα drums) είναι οι εμπνευσμένες κιθάρες, και δεν εννοώ μόνο τα μελωδικά lead, που σχεδόν σε κάθε στιγμή θα εμφανιστούν. Μιλάω για τα heavy ρυθμικά θέματα που είναι οτιδήποτε άλλο από τετριμμένα. Νομίζω δεν είμαι υπερβολικός αν πω ότι σε καμία στιγμή ο δίσκος δε γίνεται βαρετός, αντίθετα ο ενθουσιασμός σου μεγάλωνει ακρόαση στην ακρόαση. Και το κόλπο των παιδιών είναι ότι το post-metal τους δε χρειάζεται να καταφύγει στη λύση της αέναης επαναληπτικότητας που καμιά φόρα σώζει μέτρια riff (βλέπε Neurosis, ναι). Οι δομές τους, οι ιδέες τους και οι μελωδίες τους είναι πιασάρικες, εύκολα σου μένουν, εύκολα τις αποστηθίζεις, και καθόλου κακό δεν το βρίσκω αυτό, αντίθετα το γουστάρω. Γιατί απλά δε στερούνται περιεχομένου.

Ελπίζω πάνω-κάτω να κατάφερα να μεταδώσω το κλίμα του δίσκου. Όπως και με το “Omonoia”, οι Allochiria δεν εφευρίσκουν τον τροχό, δεν έχεις να σταθείς σε καινοτόμα πράγματα ή να περιγράψεις κάτι το πρωτόγνωρο. Κι ίσως αυτό είναι το δύσκολο με τέτοια reviews. Γιατί είναι δύσκολο να περιγράψεις το πόσο έντοντα πράγματα μπορούν να δημιουργηθούν με τόσο γνώριμα υλικά, σε έναν τόσο γνώριμο ήχο. Και μάλλον είναι ακόμα πιο δύσκολο να τα δημιουργείς.

allochiria

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s