“Electrified sinners” compilation (2017)

April 13, 2017

“Electrified sinners” compilation (2017)

R-10059630-1490909490-1386.jpeg

Όταν έπιασα στα χέρια μου αυτήν τη συλλογή και είδα πρώτο-πρώτο  το όνομα των 1000mods, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν “ωχ, άλλη μία βαρετή stoner συλλογή”. Κανένα ιδιαίτερο θέμα ούτε με το συγκεκριμένο συγκρότημα ούτε με το συγκεκριμένο είδος, απλά βαριέμαι αφόρητα τετριμμένες καταστάσεις, και μία τέτοια κατάσταση έχει πάει να δημιουργηθεί με το που κάποια συγκροτήματα κατάφεραν να ξεχωρίσουν και να ακουστούν λίγο περισσότερο απ’ το συνηθισμένο. Anyway, στο θεμα μας. Τελικά η συλλογή αυτή ΓΑΜΑΕΙ και περιέχει συγκροτήματα που για άλλη μία φορά αποδεικνύουν πόσο άμπαλος είμαι, αφού ελάχιστα από αυτά ήξερα και ακόμα λιγότερα από αυτά είχα κάνει τον κόπο να ακούσω. Ναι, βαρετό stoner υπάρχει κι εδώ, αλλά στο σύνολο της η συλλογή κινείται προς πιο ενδιαφέροντα πειραματικά alternative rock και metal πράγματα, δείχνοντας πόσο ξεχωριστές και ιδιαίτερες εγχώριες προτάσεις υπάρχουν σ’ αυτά τα μονοπάτια. Πραγματικά δεν είχα ιδέα για πολλά από αυτά τα συγκροτήματα που (απ’ ό,τι κατάλαβα με ένα γρήγορο ψάξιμο) δείχνουν να μοιράζονται κοινές προτιμήσεις, επιρροές, επιλογές κλπ. Ίσως κάποιοι πιο ενημερωμένοι να μιλάνε και με όρους “σκηνής” για κάποια από αυτά, πραγματικά δεν ξέρω. Αλλά, προσωπικά, ακούγοντας τη συλλογή αυτή κάτι τέτοιο εξέλαβα.

Θα αρχίσω την παρουσίαση με το τραγούδι που μου έκανε την περισσότερη εντύπωση, το ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ “Fool” των Breath After Coma. Δεν έχω ιδέα ποιοι είναι ή τι παίζουν (γαμάτος), αυτό που ξέρω είναι ότι το τραγούδι θα μπορούσε να γίνει instant 90’s hit αν έβγαινε από το Seattle ας πούμε. Τέλειες συναισθηματικές μελωδίες, ακόμα πιο τέλεια φωνή/προφορά (τα προσέχω εγώ αυτά στους ντόπιους, τι νομίζετε) και το τρελό είναι ότι το κομμάτι γενικά βασίζεται στις πιο απλές μουσικές φόρμες που θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί. Κι όμως, είναι τόσο εθιστικό.

Σε πολύ κοντινά επίπεδα ποιότητας βρίσκονται τα μισά, σχεδόν, συγκροτήματα της συλλογής. Για τους Poem και το γνωστό progressive metal τους τα έχουμε ξαναπεί, οπότε ας μην επαναλαμβανόμαστε. Οι Cyanna Mercury μου έκαναν πολύ εντύπωση, αφού μπλέκουν τη vintage-ίλα από τα 70’s με παραδοσιακούς δρόμους (κάπου άκουσα μπουζούκι μου φαίνεται), έχουν πρωτότυπες μελωδίες και μία πολύ δυνατή φωνητική ερμηνεία. Άψογοι. Προτίμηση προς παραδοσιακές/folk καταστάσεις δείχνουν και οι Biotech που το όνομα τους θυμίζει Sepultura. H μουσική τους όχι και τόσο, αφού το στυλ τους είναι εντελώς προσωπικό και ιδιαίτερο, και χρησιμοποιεί εξίσουν σκληρές κιθάρες αλλά και ατμοσφαιρικά κόλπα. Την τριάδα των πιο ιδιαίτερων συγκροτημάτων του δίσκου συμπληρώνουν οι One Man Drop που ακούγονται τόοοσο cool και groovy με το χαλαρό, αργό, alternative rock κομμάτι τους. Σταθερά ποιοτικοί, τώρα, μου φάνηκαν και οι γνωστοί Maplerun. Αυτοί είχαν δώσει τα διαπιστευτήρια τους ήδη από το 2012 και το καταπληκτικό “Restless”. Αν και τα υπόλοιπα κομμάτια του νέου τους δίσκου κινούνται στο ίδιο επίπεδο με το “Remedy” θα μιλάμε για πολύ δυνατό album. Αποκλειστικά για αυτούς που προτιμάνε το alternative metal τους με πιασάρικα refrain και ευκολομνημόνευτες φωνητικές μελωδίες, δηλαδή καταδικασμένο να γεννάει hits. Πολύ groove-αριστοί μου φάνηκαν και οι Pulse R (ούτε αυτούς τους ήξερα), όποιος γουστάρει Alice in Chains θα βρει την υγειά του με το “Digital (r)evolution”, αφού εκτός από το να είναι κομματάρα περιέχει γυρίσματα και ερμηνεία a-la Layne Staley που θες-δε θες θα σε κάνουν να σκάσεις ένα χαμόγελο. Το κομμάτι των 1000mods ξεφεύγει από τα στενά όρια του stoner rock και rock-άρει μεγαλοπρεπώς. Τέλος, η one-man band των Made by Grey κερδίζει εξίσου τις εντυπώσεις αφού προσφέρει μία instrumental ανάσα με έγχορδα, post-rock-ιές, soundtrack-ική αντίληψη κλπ. Νιώθεις μια ευφορία όταν το ακούς, ναι.

Ένα σκαλοπατάκι πιο κάτω από τους παραπάνω βρίσκονται οι Blame Canada, Curf και Hypnotic Nausea. Οι ωραίες ιδέες, πάντως, προσφέρονται κι εδώ απλόχερα. Οι πρώτοι κινούνται σε παλιομοδίτικους post-punk δρόμους, οι δεύτεροι υμνούν τους Black Sabbath και ο βαρύς, ασήκωτος ήχος τους διανθίζεται με όμορφα γυναικεία φωνητικά, ενώ οι τρίτοι χέστηκαν για τα φωνητικά και προτιμάνε instrumental μονοπάτια που παίζουν με τις δυναμικές. Άλλοτε ο ήχος βαραίνει αισθητά, άλλοτε ηρεμεί, θα χώσουν και τα ωραία τους sample, θα θυμίσουν λίγο V.I.C., θα θυμίσουν λίγο post-rock, αλλά τελικά όλο αυτό έχει ως αποτέλεσμα έναν αρκετά προσωπικό ήχο.

The Mound και Naxatras δε μου άρεσαν και πολύ. Οι stoner-άδες ίσως γουστάρουν.

Αυτά, όποιος πιστεύει ότι κάτι από όλα αυτά τον αφορά, ας την ψάξει παραπάνω. Μάλλον κερδισμένος θα βγει.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s