Unearthly Trance

April 12, 2017

Unearthly Trance

unearthly-trance-jimmy-hubbard-3

Ένα mini-αφιέρωμα στους Unearthly Trance. Γιατί; Μα γιατί μιλάμε για μία από τις ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ sludge μπάντες της δεκαετίας του ’00, που σημάδεψε τον ακραίο ήχο με τις κυκλοφορίες της, έβγαλε ένα σκασμό από split δίσκους που μόνο οι Agathocles μπορούν να κοντράρουν σε αριθμό και αποσύρθηκε απότομα μετά από μία πορεία 10 χρόνων. Όλα αυτά θα αρκούσαν για ένα αφιέρωμα σε αυτούς. Παρ’ όλα αυτά, η πραγματική αφορμή είναι η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ αυτού του συγκροτήματος με το φετινό δίσκο που ακούει στο όνομα “Stalking the ghost”. Άλλα μέχρι να φτάσουμε εκεί έχουμε κάμποσες δισκάρες να ακούσουμε:

“Season of séance, science of silence” (2003)

a0009436002_10

Ο πρώτος ολοκληρωμένος δίσκος των Unearthly Trance είναι και ο πιο ιδιαίτερος τους. Αν και καθιερώθηκαν σαν μία κλασική sludge μπάντα, το “Season of séance, science of silence” είναι ένα υπέρβαρο funeral doom διαμάντι, σκοτεινό και ψυχρό σαν την κόλαση. Η παραγωγή είναι παλιομοδίτικη, τα riff έχουν αυτό το απίστευτο χαρακτηριστικό να θυμίζουν άλλοτε νορβηγικό black metal κι άλλοτε 70’s heavy doom, ο Lipynsky (τραγουδιάρης της μπάντας) δεν κολώνει να χρησιμοποιήσει και καθαρά φωνητικά μεταξύ άλλων, ενώ από τότε έδειξε και την κλίση του να ξέρει πότε και πώς να χώσει ένα σωστό κιθαριστικό solo. Όταν οι ταχύτητες πάνε να ανέβουν λίγο (“When anti-humanity flourishes”, “Black heart/black lung”) καταλαβαίνεις με τη μία πόσο πολύ γουστάρουν black metal αυτοί οι άνθρωποι (φανταστείτε Darkthrone-ίλες), αν και από την άλλη την παράσταση κλέβει και η γοητεία που ασκεί στην μπάντα ο noise/drone ήχος (“Mass of the phoenix”), ένα χαρακτηριστικό που θα ακολουθήσει το συγκρότημα σχεδόν σε όλη την πορεία του. Προσωπικά βρίσκω τέτοιου είδους κομμάτια σχεδόν εξουθενωτικά, αλλά οι λάτρεις των Sunn O))) εδώ θα βρουν την υγειά τους. Ωστόσο θεωρώ ότι το ταλέντο αυτής της μπάντας φανερώνεται περισσότερο σε κομμάτια τύπου “The aftermath was morbid”, όπου το σωστό doom metal εκρήγνυται τη στιγμή που πρέπει σε ένα καθαρτικό, μελωδικό riff που δε θα ξεχάσεις ποτέ στη ζωή σου. Ουρλιαχτά, απεγνωσμένα καθαρά φωνητικά από το υπερπέραν και σερνώμενα (αλλά συναισθηματικά με έναν ύπουλο τρόπο) riff συνθέτουν ένα doom metal έπος από τα λίγα. Γενικά ο δίσκος χαρακτηρίζεται ως τίγκα αυτοκτονικός, ψυχρός κι ανάποδος, όπως θα ‘πρεπε, δηλαδή, να είναι ένας σωστός funeral doom δίσκος!

Ενδεικτικό κομμάτι: https://www.youtube.com/watch?v=4P_0t637i34

“In the red” (2004)

a3761091111_10

Ο δεύτερος δίσκος των Unearthly Trance είναι ένα από τα (πολλά) sludge αριστουργήματα των 00’s. Οποιοσδήποτε γοητεύεται από τον τρόπο με τον οποίο οι Neurosis χτίζουν τις συνθέσεις τους, οποιοσδήποτε γουστάρει να «χάνεται» μέσα σε αργόσυρτους ρυθμούς που βασίζονται σε απλά, αλλά έντονα, riffs εδώ θα βρει έναν άψογο δίσκο, ένα δίσκο-σεμινάριο του είδους. Ξεχωριστή μνεία, όπως είναι εύλογο για τέτοια albums, πρέπει να γίνει στον drummer Darren Verni: οι ρυθμοί του είναι ένα από τα βασικά συστατικά της μουσικής των Unearthly Trance, έχουν την ικανότητα να κρατούν το ενδιαφέρον αμείωτο καθ’ όλη τη διάρκεια και εναλλάσονται κάθε φορά με ευφάνταστο τρόπο. Το κυριότερο ατού του είναι ότι ακούγεται φυσικός και τόσο ταιριαστός με το ύφος του κάθε riff, είτε αυτό πάει να αναπτύξει ταχύτητες, είτε κινείται  προς doom κατευθύνσεις. Ορμώμενοι από το τελευταίο σχόλιο να πούμε ότι το “In the red” ούτε για μία στιγμή δεν ακούγεται βαρετό ή τετριμμένο, κάτι που πολύ εύκολα μπορεί να συμβεί όταν μιλάμε για ένα είδος μουσικής που βασίζεται κυρίως στην ατμόσφαιρα, παρά στην πολυπλοκότητα ή την ποικιλία. Κι όμως, το συγκρότημα ξέρει πότε να αλλάξει δυναμικές μέσα σε ένα τραγούδι, γνωρίζει πόσο πρέπει να «τραβήξει» μια ιδέα πριν αυτή ξεχειλώσει και χάσει το νόημα της, έχει την οξυδέρκεια να συμπεριλάβει και γρήγορα (“It is the never and forever that you fear”) και «άχρονα» κομμάτια (“Deathothic”) μέσα στον ίδιο δίσκο. Κοινώς, όταν η έμπνευση και οι συνθετικές ιδέες περισσεύουν τότε όπως και να παίξεις διαμάντι θα βγάλεις.

Ενδεικτικό κομμάτι: https://www.youtube.com/watch?v=jH0xen8hGH0

“The trident” (2006)

a1079660806_10

Θεωρείται Ο δίσκος των Unearthly Trance, αυτός που όρισε με τον καλύτερο τρόπο τον προσωπικό τους ήχο και τους διαχώρισε μια για πάντα από οτιδήποτε άλλο ακουγόταν εκείνη την εποχή σε παρόμοια ηχοτοπία. Αν και, προσωπικά, δεν είναι το αγαπημένο μου album τους, όντως εδώ οι Unearthly Trance μας συστήνουν τον πιο εστιασμένο και ολοκληρωμένο εαυτό τους μέχρι τότε. Μιλάμε για ένα δίσκο που τα έχει όλα: noise επιρροές και ηχοτοπία, black metal χαρακτήρα, d-beat (!) ρυθμούς, σερνόμενα doom riffs. Οι Unearthly Trance απλά κατάφεραν να βάλουν στο μίξερ όλες τους τις επιρροές, γι’ αυτό και ο extreme ακροατής θα βρει σίγουρα κάτι που θα το συγκινήσει. Αν ψάχνεις για “hit-ακια” θα κινηθείς προς “Permanent ice” και “Decrepitude” μεριά, αν θες να χαθείς σε (για άλλη μία φορά) πειραματικά Neurosi-ικά σκηνικά θα βάλεις το τρομερό “Scarlet”, αν θες groove θα κολλήσεις με το εθιστικό “In self/infinite”, αν γουστάρεις ταχύτητες υπάρχουν τα “You get what you want” και “Wake up and smell the corpses”. Ακόμα και οι οπαδοί των αρρωστημένων noise/ambient κομματιών σαν το “Deathothic” εδώ θα βρουν ένα ανάλογο κλείσιμο με το “Where the unbelievable is ordinary”. Μία τέτοια ποικιλία στις μουσικές διαθέσεις φυσικά απαιτεί και την ανάλογη πρόοδο στο φωνητικό σκέλος, οπότε δεν είναι τυχαίο που εδώ ο  Lipynsky πραγματικά λάμπει εξερευνώντας νέες δυνατότητες και επεκτείνοντας το προσωπικό του στυλ και πέρα από τις συνήθεις black metal στριγκλιές. Όσον αφορά τον ήχο του δίσκου, το συγκρότημα για άλλη μία φορά κινείται σε κορυφαία επιπέδα προσφέροντας μας μία ζεστή, γεμάτη παραγωγή (δια χειρός Sanford Parker) με κορυφαίες υπόγειες μπασογραμμές και τρομερές κιθάρες. Αν μετά από όλο αυτόν τον πρόλογο πιστεύετε ότι τέτοια λόγια θα ταίριαζαν μόνο σε ένα από τα κορυφαία albums της προηγούμενες δεκαετίας για τον extreme ήχο, μέσα είστε. Το “The trident” κατάφερε να επιβληθεί και να μνημονεύεται για χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Περισσότερο δε, κατάφερε να δημιουργήσει τον “Unearthly Trance ήχο”, όλα τα μετέπειτα albums τους έχουν σαν αναφορά το ύφος αυτού του συγκεκριμένου δίσκου. Αν το “In the red” ήταν ένα αριστούργημα ενός συγκεκριμένου μουσικού στυλ, το “The trident” κατάφερε να υπερκεράσει ταμπέλες και διαχωρισμούς. Και γι’ αυτό ακούγεται τόσο επίκαιρο 11 χρόνια μετά.

Ενδεικτικό κομμάτι: https://www.youtube.com/watch?v=OF7utwNdvaY

“Electrocution” (2008)

a4150240522_5

Το “Electrocution”, κατά γενική ομολογία, θεωρείται η πιο αδύναμη δουλειά του συγκροτήματος (θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι και οι ίδιοι οι Unearthly Trance δήλωναν ότι δεν πολυέπαιζαν τραγούδια από αυτό το album). Προσωπικά, όχι μόνο διαφωνώ με αυτό, αλλά είναι και το αγαπημένο μου full-length τους! Ναι, εδώ η μπάντα ακούγεται σίγουρα πολύ πιο άμεση, «μελωδική» και λιγότερο σκοτεινή και heavy σε σχέση με τις παλιότερες δουλειές της. Αλλά μάλλον αυτός είναι και ο λόγος που αυτός ο δίσκος ακούγεται τόσο γαμημένα εθιστικός και πιασάρικος. Ουσιαστικά το “Electrocution” επεκτείνει ακόμα περισσότερο τους ορίζοντες που άνοιξαν με το “The trident” μειώνοντας ακόμα πιο πολύ τα υπέρβαρα σημεία που χαρακτήριζαν το συγκρότημα. Η στροφή αυτή αντισταθμίζεται άψογα με την υιοθέτηση νεών εργαλείων, όπως το α-δια-νό-η-το σπανιόλικο solo στο έπος “Distant roads overgrown”, τα όμορφα κιθαριστικά αρπίσματα σαν αυτό στην αρχή του “Diseased”, με full-on δαιμονισμένα κομμάτια τύπου “The dust will never settle” κλπ. κλπ. Το “Electrocution” είναι ένας τόσο ανοιχτόμυαλος και πλήρης δίσκος που η λίστα αυτή μπορεί να συνεχιστεί με άλλα τόσα χτυπητά χαρακτηριστικά. Ποιος, για παράδειγμα, δεν υποκλίνεται στο πιο-doom-δε-γίνεται  “God is a beast”, τα 12 συνεχόμενα χτυπήματα της μπότας που σε σκαλώνουν στο αρχικό riff και την ανατριχιαστική του εξέλιξη έπειτα; Πώς να περιγράψεις κομμάτια σαν το “Religious slaves” που περιέχουν την ουσία των riff των Eyehategod και κλείνουν με υπερμελωδικά doom καθαρά φωνητικά που θα κόλλαγαν σε συγκροτήματα τύπου Sahg; Πώς να μη θαυμάσεις την ικανότητα της μπάντας να «σφηνώσει» τόσες ιδέες σε 4-λεπτα και 5-λεπτα κομμάτια; Το “Electrocution” κρίνεται ως μία άψογη επιλογή για όποιον ψάχνει εμπνευσμένη μουσικά γενικά, μακριά από ταμπέλες και οριοθετήσεις. Την ίδια στιγμή, η διάχυτητη μελωδικότητα του τον κάνει τον πιο βατό Unearthly Trance δίσκο-ιδανική αφετηρία για καινούριους ακροατές.

Ενδεικτικό κομμάτι: https://www.youtube.com/watch?v=838iMnsLbJg

“V” (2010)

a1789744411_10

Το πέμτο album των Unearthly Trance, με το συμβολικό όνομα “V”, χαιρετίστηκε από τη metal κοινότητα ως μία επιστροφή στα γνώριμα μονοπάτια του παρελθόντος. Όντως ο δίσκος, παρ’ ότι δεν μπορεί να αποτινάξει (όσο και να προσπαθεί) την προοδευτική κατεύθυνση του “Electrocution”, δίνει ξανά τόπο στις χαμηλές ταχύτητες, τις μεγάλες διάρκειες κλπ. Το αποτέλεσμα, αν και είναι για άλλη μία φορά αντιπροσωπευτικό του επιπέδου του συγκροτήματος, νομίζω είναι ένα σκαλί κάτω από τα προηγούμενα albums τους, κι ας ενθουσιάστηκαν οι doomsters. Η τελετουργική φύση του album, αν και σε ρουφάει μέσα σε αυτό, καμιά φορά δείχνει να χάνει το ενδιαφέρον της και μένεις να ψάχνεις απλά ένα αξιόλογο riff από εδώ κι από εκεί (υπάρχουν πολλά τέτοια). Ωστόσο, για να μην είμαστε άδικοι, προφανώς κι εδώ οι Unearthly Trance κάνουν θαύματα: “Unveiled”, “Solar eye”, “Current” και τα δύο μέρη του “Adversaries mask” (μεγάλο ατού τα φωνητικά του Verni εδώ) είναι τραγούδια που σε ψαρώνουν με την ποιότητα τους. Αλλά, δυστυχώς, κάποιες άλλες καλές ιδές που υπάρχουν διάσπαρτες σε κομμάτια σαν το “Sleeping while they feast”, το “The Tesla effect” ή το “The leveling” εμποδίζονται να αναπτυχθούν λόγω κάποιων πιο μέτριων/αδιάφορων στιγμών. Μου φαίνεται ότι σε σχέση με την υπόλοιπη δισκογραφία τους το “V” χαρακτηρίζεται ως άνισος δίσκος.

Ενδεικτικό κομμάτι: https://www.youtube.com/watch?v=1-3Ffmve64w

“Stalking the ghost” (2017)

a0600930706_10

Κάπως έτσι φτάνουμε και στη βασική αφορμή αυτού του αφιερώματος. 7 χρόνια μετά το τελευταίο τους full-length οι Unearthly Trance επιστρέφουν με ένα δίσκο στα χρώματα του “Born again” και στα χνάρια του γνωστού τους, προσωπικού τους ήχου. Ο δίσκος είναι καλός, το συγκρότημα ακούγεται λες και δεν έλειψε ποτέ και, ιδίως στο πρώτο μισό του δίσκου, τα τραγούδια είναι ευφάνταστα αφού δεν τσιγκουνεύονται τις ιδέες και επιρροές. Πραγματικά, εδώ θα τα βρεις όλα: riff με αναφορά τους θεούς Celtic Frost, επικά doom metal σημεία που θα χώραγαν και σε δίσκο των Candlemass και, φυσικά, αυτές τις τέλειες ατμοσφαιρικές, Neurosi-ικές σφήνες που το συγκρότημα από νωρίς είχε ενσωματώσει στον ήχο του. Τα πιο βαριά φωνητικά σε κομμάτια σαν τα “Famine” και “Invisible butchery” είναι μία καινοτομία σε σχέση με το παρελθόν  τους και κολλάνε τέλεια. Μοναδικό μείον η αισθητή πτώση στα τελευταία κομμάτια και το γεγονός ότι ενώ οι ιδέες γενικά είναι πολύ καλές, κάποιες στιγμές σου φαίνεται ότι η εναλλαγή τους δεν έχει την απαιτούμενη ροή που θα έπρεπε. Πάντως ο δίσκος είναι καλός και περιέχει για άλλη μία φορά το δυνατό ατού του συγκροτήματος,δηλαδή RIFF που σου μένουν και σηκώνουν ολόκληρα κομμάτια.

Ενδεικτικό κομμάτι: https://www.youtube.com/watch?v=MopS1P5orbk

Για όσους δε χορτάσουν με τα παραπάνω ευτυχώς οι Unearthly Trance έχουν μεριμνήσει και έχουν μαζέψει όοολα τα split και τα EP τους (εκτός από αυτό που διασκευάζουν Winter) σε μία διπλή συλλογή-μπόμπα με το όνομα Ouroboros”. Αν αξίζει να το τσεκάρετε; Φυσικά και αξίζει. Εδώ, καταρχήν, θα βρει κανείς γουστόζικες διασκευές σε Black Flag, Roky Erickson, His Hero is Gone, Born Against και Charles Manson. Θα βρει και πρωτόλειες sludge (“Lord humanless awakens”) και σχεδόν-black-metal (“Frost walk with me”) κομματάρες , παρμένες από τις πρώτες δουλειές του συγκροτήματος. Αλλά, κυρίως, θα βρει απίστευτες εμπνευσμένες συνθέσεις στο γνωστό Unearthly Trance στυλ που άνετα θα χώραγαν σε επίσημη κυκλοφορία. Και εννοούμε εδώ το “Sabbath if spirals”, το τεράστιο και υπνωτιστικό “Driving blind through the ghost mountains”, το “Montauk”, το “Oceans expand”, το υπερ-θλιμμένο doom έπος “Veins” κ.ά. Γενικά μιλάμε για 2 ώρες μουσικής που κάνουν πλάκα στη λέξη «fillers» και ανταμείβουν οποιονδήποτε επιχειρήσει να βουτήξει μέσα της.

Κλείνοντας, ορίστε και ένα live set της μπάντας με καλό ήχο και εικόνα από το 2015 και το Saint Vitus bar του Brooklyn. Αγνοείστε τα λαθάκια του Lipynsky (ή τις λαθάρες, στην περίπτωση του “Lion strength”) και επικεντρωθείτε στο τεράστιο μπάσο του Newman ή στο πώς το drumming του Verni πραγματικά είναι η μισή ιστορία και βάλε αυτού του κορυφαίου συγκροτήματος.

https://www.youtube.com/watch?v=aqjPAvOv4do

Ένα άλλο ενδιαφέρον ντοκουμέντο είναι το παρακάτω, από το μακρινό, πλέον, 2007. Δείχνει την μπάντα στο Παρίσι, με τον ήχο και την εικόνα να είναι σίγουρα σε χειρότερη κατάσταση, αλλά το συγκρότημα σε δαιμονισμένη φόρμα και στην καλύτερη εποχή του! Ακούγονται πολλά κομμάτια από το “The trident” (λογικό, μόλις το είχαν κυκλοφορήσει), αλλά το κακό είναι ότι από τη μέση και μετά ήχος και εικόνα πάνε αλλού για αλλού και είναι δύσκολο να το παρακολουθήσεις. Παρ’ όλα αυτά, αξίζει.

https://www.youtube.com/watch?v=K5RbwyqycGY

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s