Ανασκόπηση 2016

January 14, 2017

Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της και ελαφρώς καθυστερημένα κάνουμε μία σύντομη επισκόπηση του τι ακούσαμε, τι μας άρεσε, τι μας απογοήτευσε. Μην περιμένετε αντικειμενικότητα ή πλήρη ενημέρωση από το noizzzmaker: ακούμε λίγα πράγματα, από αυτά μας αρέσουν ακόμα λιγότερα και από αυτά επιλέγουμε να παρουσιάζουμε ακόμα λιγότερα-λιγότερα. Παρακάτω θα δείτε μερικά από αυτά.

Χοντρικά-χοντρικά η χρονιά μοιράστηκε σε εγχώρια συγκροτήματα του underground (ή όχι και τόσο underground) ήχου (π.χ. Sarabante, Minerva Superduty, Cut Off κλπ.) και mainstream metal ονομάτων που γουστάρουμε εδώ και χρόνια (βλέπε Metallica, Neurosis, Fates Warning κλπ.). Οι δίσκοι, λοιπόν, που μας έκαναν την περισσότερη εντύπωση φέτος ανήκουν και στις δύο παραπάνω κατηγορίες. Με πολύ ευκολία οι Sarabante καπαρώνουν την κορυφή, για τον απλούστατο λόγο ότι παίζουν την αγαπημένη μας μουσική (neo-crust) και την παίζουν με τον καλύτερο τρόπο που αυτή μπορεί να παιχτεί. Έντονες συγκινήσεις μας πρόσφεραν και οι Universe 217, ένα συγκρότημα που ακολουθούμε χρόνια και όλως περιέργως δε μας έχει απογοητεύσει ποτέ. Μάλιστα ο νέος τους δίσκος ακούγεται πιο νεωτερικός και μοντέρνος για το doom metal στυλ τους. Επειδή, όμως, είμαστε και ξεφτιλισμένοι μεταλάδες, στην πρώτη πεντάδα θα ταξινομήσουμε και τους απίστευτους καινούριους δίσκους των Deftones και Fates Warning. Albums που δε θα χάσουν πόντο από την αίγλη τους τα επόμενα χρόνια, αν θέλετε τη γνώμη μας. Με βαριά καρδιά θα πούμε το ίδιο και για τους Tardive Dyskinesia, οι οποίοι έβγαλαν ένα πολύ δυνατό album αλλά χάνουν κάθε απόλαυση που θα μπορούσαν να προσφέρουν όταν επιλέγουν να συνεργάζονται με γνωστά hip-hop φασιστάκια. Δυστυχώς η ξενέρα είναι τόσο μεγάλη που με δυσκολία θα τους παρακολουθήσουμε στο μέλλον. Αντιθέτως, αυτούς που θα συνεχίσουμε να περιμένουμε εναγωνίως είναι τους Poem, και το ίδιο πρέπει να κάνει οποιοσδήποτε γουστάρει καλογραμμένο alternative/prog metal. Το σοκ του “The great secret show” δεν επαναλαμβάνεται, αλλά η ποιότητα κινείται σταθερά στα ύψη.

Αφήνουμε, προς στιγμή, τη Μεσόγειο, και μεταφερόμαστε στη μακρινή Σκανδιναβία. Ο λόγος; Κανένας άλλος από τους Φινλανδούς Oranssi Pazuzu και τους Σουηδούς Katatonia. Ψυχεδελικό black metal οι πρώτοι, μυστηριώδες και προσωπικό. Συναισθηματικό ατμοσφαιρικό/prog metal οι δεύτεροι, για πρώτη φορά τόσο πολύπλοκοι αλλά χωρίς να χάνονται σε ανούσιους λαβυρίνθους. Για μένα αποτέλεσαν την έκπληξη της χρονιάς, αφού μάλλον τους είχα ξεγράψει εδώ και 2-3 δίσκους. Για να ξαναγυρίσουμε στα δικά μας, καλούς δίσκους μας πρόσφεραν οι Καταχνιά (χωρίς να φτάσουν την ποιότητα του ντεμπούτου) και οι Minerva Superduty (ξεπερνώντας κατά πολύ το δικό τους ντεμπούτο). Αν οι πρώτοι, πλέον, έχουν βρει ένα δικό τους ήχο-σφραγίδα, οι δεύτεροι μάλλον τώρα το δημιουργούν και, προσωπικά, βρίσκω το στυλ τους συναρπαστικό και απόλυτα εφήμερο.

Επειδή, όμως, καμιά φορά ο πολύς πειραματισμός πέφτει βαρύς, σε στιγμές ψάχνεις αυτά τα ακούσματα που θα σου τραβήξουν την προσοχή, θα σε ευχαριστήσουν και δε θα σου ζητήσουν πολλα-πολλά. Συνήθως αυτό θα το βρεις σε συγκροτήματα-παλιές αγάπες, σε ήχους που κρύβονται στο DNA σου και περιμένουν ένα «τσαφ» για να ξυπνήσουν. Εμείς το βρήκαμε (φυσικά) στους Metallica και το πολυσυζητημένο “Hardwired… to self-destruct”. Αράξτε, παιδιά, ο δίσκος είναι μια χαρά, με τα γνωστά (χτυπητά) μειονεκτήματα των ύστερων Metallica, αλλά με τραγουδάρες που καιρό είχαν να μας δώσουν. Για να μην ξεφτιλιστούμε εντελώς, όμως, ας πούμε ότι το ίδιο μας άρεσε και το νέο album των Warsong. Δηλαδή ναι, κι εδώ βρήκαμε αρκετές βαρετές στιγμές και γενικά περιμέναμε περισσότερα. Ο τελευταίος δίσκος που θα αναφέρουμε στα + αυτής της χρονιάς είναι το “Architect the invisible” των Furor, μία εγχώρια metalcore μπάντα που κάνει άψογα τη δουλειά της. Αν συνυπολογίσουμε, φυσικά, και κυκλοφορίες όχι τόσο «επίσημες», δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε και το τελευταίο demo των Skomma, καθώς και τη δισκοσυλλογή “35” που μπορεί να θεωρηθεί ένα άτυπο best-of της ντόπιας D.I.Y. σκηνής. Μακάρι να δούμε περισσότερες τέτοιες προσπάθειες στο μέλλον.

Αυτό που δε θέλουμε να με τίποτα να δούμε στο μέλλον είναι μέτριοι/κακοί δίσκοι. Υπήρξαν τέτοιοι φέτος; Φυσικά και υπήρξαν, κυρίως από συγκροτήματα αγαπημένα που περιμέναμε να μας συγκλονίσουν και απλά μας… κράτησαν λίγη συντροφιά μέχρι να βαρεθούμε. Μιλάμε για τους Hail Spirit Noir, την πιο ενδιαφέρουσα ελληνική μπάντα των τελευταίων χρόνων που στο “Mayhem in blue” μάλλον φτωχοί συγγενείς του εαυτούς τους ακούγονται. Μιλάμε για τους Neurosis που για πρώτη φορά στην καριέρα τους μας προσφέρουν έναν τόσο flat δίσκο. Για να μην είμαστε άδικοι, πάντως, δε μιλάμε για κακούς δίσκους, απλά οι προσδοκίες μάλλον ήταν στο θεό.

Παραπάνω περιμέναμε κι από Dirty Wombs, Gutter και Χωρίς Οίκτο, παρόλο που περάσαμε ωραία ακούγοντας τα καινούρια τους επτάιντσα. Όπως ωραία περάσαμε και με τους ήχους των Magrudergrind, Σκοτοδίνη, Civil Union και Cut Off, κι ας μη μας έδωσε κανένας τους αυτό το «συγκλονιστικό δίσκο» που θα ακούγεται στον αιώνα τον άπαντα. Ίσως στο μέλλον, ποιος ξέρει;

Μπόλικο πράγμα και φέτος, όπως βλέπετε, και μπόλικα πράγματα έμειναν στο ράφι και δεν πρόλαβαν να ακουστούν για να χωρέσουν στην ετήσια ανασκόπηση (Ruined Families, Antaeus, Dead Congregation κ.ά.). Σιγά-σιγά, εν καιρώ όλα. Love music, hate fascism.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s