Sarabante “Poisonous legacy” (2016)

July 12, 2016

Sarabante “Poisonous legacy” (2016)

a0964469965_10

Με το ντεμπούτο τους οι Sarabante γρήγορα έγιναν ένα από τα πιο “hot” ονόματα που έπαιζαν στην crust σκηνή. Το συμβόλαιο με τη Southern Lord, ο επιμεταλωμένος ήχος και οι προσεγμένες (από κάθε άποψη) συνθέσεις  ήταν σίγουρα κάποια από τα στοιχεία που επέτρεψαν στην μπάντα να ανοιχτεί σ’ ένα πιο ευρύ ακροατήριο. 5 χρόνια μετά, λοιπόν (κι αφού μεσολάβησε κι ένα καταπληκτικό EP), έρχεται το “Poisonous legacy” για να εδραιώσει το όνομα τους ακόμα περισσότερο.

Κρίνω ότι το “Poisonous legacy” αφήνει μίλια πίσω του το “Remnants” και ουσιαστικά δείχνει πώς παίζεται σωστά το neo-crust. Ο δίσκος είναι άψογος, κι ας ξενερώνουμε αρχικά με τα πολλά κομμάτια και τη μεγάλη διάρκεια. Τελικά όσο και να το λιώνεις δεν το χορταίνεις και κοιλιά δεν κάνει πουθενά. Οι Sarabante έχουν δομήσει το δίσκο αρχιτεκτονικά: το πρώτο μισό αποτελείται από τα πιο in-your-face κομμάτια, πιο γρήγορα και βάρβαρα. Το δεύτερο μισό αποτελείται από τις πιο σκοτεινές/αργές συνθέσεις που θυμίζουν σε ατμόσφαιρα το ντεμπούτο τους. Θα έλεγα ότι το “Poisonous legacy” γενικά διαφοροποιείται σε σημεία από τον προκάτοχο του: π.χ. εδώ θα βρείτε και πιο ωμά hardcore/punk riffs (βλέπε τριπλέτα “Eternal complacency”-“Mass grave”-“Ruination”) που ξεφεύγουν από το μεταλικό σουηδικό στυλ του ντεμπούτου. Από την άλλη τα ατμοσφαιρικά/μελωδικά σημεία έχουν γίνει ακόμα πιο έντονα. Π.χ. είναι σαφές ότι το “Ισόβιος φόβος” δανείζεται κάτι από το “Blindfold”, αλλά το όραμα του είναι πολύ μακρύτερο και φτάνει μέχρι και να ενσωματώνει Antimob-ικά breaks. Τελικά καταλήγω ότι το μεγαλύτερο προτέρημα του “Poisonous legacy” είναι ακριβώς αυτό, ο πλούτος που επιδεικνύει στη σύνθεση. Οι Sarabante δεν αρκούνται στο να “ξεπετάξουν” ένα τραγούδι με 2-3 τετριμμένα riffs. Αντίθετα, θα εξαντλήσουν κάθε δυνατότητα του τραγουδιού. Θα χώσουν και τις κολλητικές μελωδίες (“In deceit times”), θα δείξουν και πώς τα τύμπανα μπορούν να απογειώσουν ένα ήδη γαμάτο κομμάτι (“Mneme’s amaurosis”), θα χρησιμοποιοήσουν και τα διδάγματα των His Hero is Gone με κορυφαίο τρόπο (“A day with no sun to rise”, “Black thorns”) κλπ. Γενικά ο δίσκος είναι φτιαγμένος έτσι ώστε να μην μπορέσεις να μη γοητευθείς, ρε παιδάκι μου, ιδίως οι μεταλάδες θα κολλήσουν άσχημα. Οι πάνκηδες, τώρα, ΟΚ μάλλον θα απωθούνται από τον ήχο του “Remnants” ήδη.

Η αλήθεια είναι ότι ένα κομμάτι μέσα μου πίστευε ότι αυτός ο ήχος είχε κορεστεί (εδώ και καιρό). Ακόμα και σε μικροκλίμακες τύπου ελληνική σκηνή μπορεί κάποιος να διαπιστώσει ότι πολλές μπάντες την ψάχνουν πλέον σε νέα ηχοτοπία, πιο ωμά (Παροξυσμός, Χωρίς Οίκτο κ.ά.). Τελικά, όμως, φαίνεται ότι η γοητεία της μινόρε μελωδίας καλά κρατεί. Το ζήτημα είναι κατά πόσον θα βγαίνει μουσική που μπορεί να συγκινήσει, και το “Poisonous legacy” σίγουρα ανήκει σ’ αυτά τα έργα που θα τα ακούμε μετά από χρόνια και δε θα ‘χουν χάσει ίχνος απ’ τη λάμψη τους. Για μια πρώτη γεύση πατήστε εδώ.

0007273750_10

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s