Deftones “Gore” (2016)

June 22, 2016

Deftones “Gore” (2016)

Cover

Οι Deftones είναι μία παθολογική αγάπη. Από την πρώτη στιγμή που θα ακούσει κάποιος εκείνο το ανεπανάληπτο “Around the fur” του 1997, δεν έχει παρά δύο επιλογές: ή θα τους λατρέψει για την ιδιόμορφη φωνή του Chino Moreno και για τα εθιστικά hits τους, ή θα τους σιχαθεί για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Εγώ τους θεωρώ ΤΟ alternative metal (αφού γρήγορα ξεπέρασαν τα όρια του nu-metal) συγκρότημα και η πορεία τους μέσα στα χρόνια έχει να επιδείξει ως επί το πλείστον άψογες δουλειές. Ο νέος δίσκος, “Gore”, είναι απλά καταπληκτικός και δε θα μπορούσαμε να τον αφήσουμε να περάσει απαρατήρητος.

Για όσους είναι ήδη εξοικειωμένοι με τον ήχο του συγκροτήματος, να πούμε ότι το “Gore” στέκεται κάπου ανάμεσα στο “Saturday night wrist” και το “Diamond eyes”. Δανείζεται την ατμοσφαιρικότητα του πρώτου και τον όγκο (και διαυγή ήχο) του δεύτερου. Νομίζω ότι πρόκειται για τον πιο συναισθηματικό τους δίσκο από την εποχή του “Saturday night wrist”, κάτι που τον ανεβάζει στα μάτια μου, αφού για μένα η μπάντα πραγματικά μαγεύει σε αυτό το πιο ατμοσφαιρικό στυλ. Δεν είναι τυχαίο ότι τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου (“Phantom bride” και “Hearts/wires”) είναι αυτά με τις πιο χαμηλές ταχύτητες και πιο αισθαντικές ερμηνείες. Γενικά λείπουν οι υψηλές ταχύτητες ή τα μεγάλα ξεσπάσματα, αλλά αυτό δεν το θεωρώ μείον αφού όλος ο δίσκος έχει μία ιδιαίτερη ροή που δε σε αφήνει να βαρεθείς (μόνο 2 κομμάτια θεωρώ αδύναμα, το πρώτο και το ομώνυμο). Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει σε τραγούδια που ξεφεύγουν λίγο από το κλασικό Deftones στυλ και χαρακτηρίζονται από πιο έντονα κιθαριστικά/ρυθμικά θέματα, όπως τα “Geometic headress”, “Pittura infamante” και “Xenon” (τρελή Soundgarden-ίλα). Επίσης σχεδόν όλα τα τραγούδια έχουν μικρο-εκπλήξεις που τις καταλαβαίνεις μετά από διάφορες ακροάσεις, όπως ηλεκτρονικές πινελιές εδώ κι εκεί, κάποια στρώματα από keyboards κλπ. Πάντα το είχαν αυτό οι Deftones, το να δημιουργούν ένα πολύ γεμάτο ηχητικό σύνολο που αναδεικνύει και κάθε όργανο ξεχωριστά (π.χ. προσέξτε το ρόλο του μπάσο σε στιγμές).

Η αλήθεια είναι ότι μετά από ένα δυνατό δίσκο σαν το “Koi no yokan” δεν περίμενα ότι το συγκρότημα θα επέστρεφε με έναν εξίσου καλό (ίσως και καλύτερο -ο χρόνος θα δείξει) δίσκο. Με είχαν φοβίσει και κάτι δηλώσεις του Carpenter περί διαφωνιών κατά τη διάρκεια της σύνθεσης και νόμιζα ότι το album θα ήταν εντελώς άνευρο. Παρ’ όλα αυτά μιλάμε για έναν πραγματικό άψογο δίσκο που ακούγεται εύκολα από πολλά ακροατήρια, alternative rock, post-rock κλπ. Τελικά αυτή η μπάντα μόνο τυχαία δεν είναι.

1401x788-photo-credit-frank-maddocks-extralarge_1457569542368

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s