Συνέντευξη Jungbluth

June 15, 2016

Jungbluth κεντρική

Οι Γερμανοί Jungbluth ξεπήδησαν από τις στάχτες των ηρώων Alpinist συνεχίζοντας, θα μπορούσαμε να πούμε, το μουσικό τους όραμα. Ο νέος τους δίσκος, “Lovecult”, και η πολύ συγκεκριμένη θεματική του μας κέντρισαν το ενδιαφέρον. Επικοινωνήσαμε με το Hendrik για τα περαιτέρω.

Πρώτα απ’ όλα να πω ότι θεωρώ την ομώνυμη κασέτα σας, αλλά και τον πρώτο δίσκο των Alpinist, από τα καλύτερα crust δείγματα των τελευταίων ετών. Γιατί διαλύθηκαν οι Alpinist, πώς αποτιμάτε την πορεία τους και πόσο εύκολη ήταν η μετάβαση στους Jungbluth;

Hey! Ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια και για τη φιλοξενία στο fanzine. Το 2012, όταν αποφασίσαμε να κάνουμε ένα διάλειμμα με τους Alpinist, συνειδητοποιήσαμε ότι απλά είχαμε κάνει υπερβολικά πολλά, ήμασταν σε περιοδεία για πάρα πολύ καιρό και ουσιαστικά δεν είχαμε τον απαιτούμενο χρόνο για να συζητήσουμε για εμάς, σαν άτομα μέσα στο συγκρότημα, και για τις σχέσεις μεταξύ μας. Το πράγμα απλά δεν λειτούργησε τελικά, και προσπαθήσαμε να μην το κάνουμε μεγάλο θέμα, προσπαθήσαμε να παίζουμε συναυλίες ως συνήθως… Αλλά ήρθε η στιγμή που απλά δεν μπορούσαμε να το κρύψουμε. Ήταν η πιο σκληρή απόφαση που έπρεπε να πάρουμε σαν συγκρότημα. Ειδικά αν αντιληφθείς ότι υπήρξαμε σαν συγκρότημα σχεδόν 5 χρόνια, περάσαμε τόσο πολύ χρόνο στο βαν, βιώσαμε τα πιο ωραία πράγματα μαζί. Μετά από αυτήν την απόφαση δεν μπορούσαμε απλά να καθόμαστε σπίτια μας με σταυρωμένα τα χέρια. Ξεκινήσαμε τους Jungbluth μπας και έφτιαχναν τα πράγματα, προβάραμε πολύ και γράψαμε και ηχογραφήσαμε το ομότιτιλο demo μέσα στον ίδιο μήνα. Στην αρχή ήταν περίεργα και ακόμα και τώρα μιλάμε για μία διαφορετική μπάντα, αλλά όσα περισσότερα τραγούδια γράφαμε, τόση περισσότερη ενέργεια βρίσκαμε.

Το όνομα σας δηλώνει πολλά από μόνο του. Πώς το σκεφτήκατε;

Δεν υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή που κάποιος από εμάς βρήκε το όνομα. Παρ’ όλα αυτά είχαμε κάποιες πρόχειρες και βασικές ιδέες για το πώς θέλαμε να ονομαστεί η μπάντα. Η ιστορία του Karl Jungbluth αποτελεί ένα συναρπαστικό παράδειγμα ενός ανθρώπου που παλεύει για έναν καλύτερο κόσμο ενάντια στις ιδέες που πρέσβευε η ναζιστική Γερμανία. Με την υιοθέτηση αυτού του συγκεκριμένου ονόματος δεν είχαμε μόνο τη δικιά του ιστορία στο μυαλό μας. Είχαμε την ιδέα για ένα συγκρότημα με ένα δυνατό πολιτικό αίτημα. Έχει να κάνει με το να  παίρνεις θέση και να συνειδητοποιείς όλα τα σκατά που συμβαίνουν σήμερα στην κοινωνία. Ειδικά σαν συγκρότημα έχεις τη δυνατότητα να μιλάς για τα άσχημα πράγματα.

Μάλλον είμαι από τους λίγους που τους αρέσει η γερμανική γλώσσα. Εσείς τραγουδάτε και στα αγγλικά και στα γερμανικά. Με ποιον τρόπο επιλέγετε κάθε φορά σε ποια γλώσσα θα εκφραστείτε; Προσωπικά δίνω μεγάλη σημασία στην ακουστική μιας λέξης και στη βαρύτητα που αυτή αποπνέει.

Αυτή είναι σίγουρα μία σημαντική πλευρά. Υπάρχουν μερικές λέξεις που απλά ακούγονται σωστά αν τις τραγουδήσεις στα γερμανικά/αγγλικά. Καθώς τα αγγλικά δεν είναι η μητρική μας γλώσσα, απλά νιώθουμε πιο άνετα να τραγουδάμε τους περισσότερους στίχους στα γερμανικά. Αλλά ναι, τελικά είναι και πρακτικό ζήτημα: οι περισσότεροι στίχοι προέρχονται από συγκεκριμένες αράδες/λέξεις/φράσεις που κάποιος από εμάς σκαρφίζεται κάποια στιγμή, και σε πολλές περιπτώσεις αυτές είναι στα γερμανικά, οπότε θα ήταν περίεργο να τις μετατρέψουμε σε κάτι άλλο πριν τις χρησιμοποιήσουμε.

Πιστεύω ότι στο “Part ache” κινηθήκατε σε πιο πειραματικούς hardcore δρόμους σε σχέση με το ντεμπούτο σας, ενώ διέκρινα και κάποιες post-metal επιρροές. Περίμενα κάτι παρόμοιο και στο “Lovecult”, αλλά με έκπληξη είδα ότι απομακρυνθήκατε ακόμα περισσότερο από το παρελθόν σας, προσφέροντας άμεσα, συναισθηματικά punk κομμάτια.  Πόσο ανοιχτοί είστε στο να επεκτείνετε τους μουσικούς ορίζοντες των Jungbluth; Ιδιαίτερα στο “Lovecult” διστάσατε καθόλου όταν βλέπατε προς τα που θα πάει ο δίσκος;

Βασικά μας πήρε ενάμιση χρόνο απ’ όταν κυκλοφόρησε το “Part ache” για να γράψουμε το πρώτο τραγούδι του “Lovecult”. Απλά δεν ξέραμε που θέλαμε να το πάμε ηχητικά. To να παίζουμε (παλιά) τραγούδια live επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο γράφαμε καινούρια κομμάτια. Αναμφίβολα ο νέος δίσκος είναι ένας δίσκος που θέλαμε να παίζουμε live κάθε φορά που προβάραμε. Αυτός ήταν ο κύριος στόχος μας. Υποθέτω ότι δεν είμαστε η μπάντα που θες να ακούς αποκλειστικά στο στερεοφωνικό σου. Τουλάχιστον έτσι ελπίζω, χεχε. Πέρα απ’ το live χαρακτήρα του δίσκου, προσπαθήσαμε να εγκαταλατείψουμε τα τυπικά hardcore/crust κλισέ που ήταν στη μόδα εκείνη τη στιγμή. Υπάρχουν τόσες μπάντες εκεί έξω που ακούγονται το ίδιο και δεν κάνουν καμία προσπάθεια να δημιουργήσουν κάτι προσωπικό, κάτι έντονο. Το να πηγαίνω σε συναυλίες άρχισε να μοιάζει με την κυριακάτικη λειτουργία που πάντα απέφευγα. Περίπου. Δεν θέλω να πω ότι καταφέραμε να δημιουργήσουμε κάτι μοναδικό και δυνατό, αλλά όλοι είχαμε την ίδια ιδέα στο μυαλό μας.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που εκτίμησα σε σας είναι ότι δε διστάζετε να μιλάτε, πέρα από το να τραγουδάτε. Με αυτό εννοώ τις επεξηγήσεις των στίχων στους δίσκους σας, γραπτές σας δηλώσεις σχετικά με την πολιτική θέση του συγκροτήματος σας, αλλά και το ότι μιλάτε στο κοινό κατά τη διάρκεια ενός live. Πρώτα απ’ όλα συμφωνείτε ότι εδώ και χρόνια  πάσχουμε από το γεγονός ότι υπάρχουν δεκάδες καλές D.I.Y. μπάντες, αλλά λίγες που μιλάνε για το τι πιστεύουν; Δεύτερον, εδώ στην Ελλάδα όταν κάποια μπάντα αρχίζει να μιλάει στο κοινό για διάφορα θέματα (π.χ. ενάντια σε macho συμπεριφορές) πολλά άτομα αρχίζουν να ουρλιάζουν «παίξε punk, ρεεε!» (πράγμα που συνέβη και σε σας στο live σας στο Στέκι στο Βιολογικό) με αποτέλεσμα η μπάντα να μην μπορεί να εξωτερικεύσει τις σκέψεις της. Συναντάτε κι αλλού τέτοιες συμπεριφορές και αν ναι, πώς τις αντιμετωπίζετε; Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να συνδέεστε με τους ανθρώπους που ήρθαν να σας ακούσουν;

Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν παλιότερα ήταν διαφορετικά, αλλά εμείς έχουμε απλά την ανάγκη να κάνουμε ακριβώς αυτό και να μιλάμε για πράγματα που μας απασχολούν. Χωρίς να έχει σημασία αν πρόκειται για κάποιο τραγούδι μας ή για κάποια εμπειρία. Για μερικούς πάνκηδες ακόμα μετράει μόνο η μουσική. Αν δεν είναι δυνατή ή αν κάποιος τολμήσει να να μιλήσει για κάτι «βαρετό» κάποιοι απλά σε γράφουν. Για εμάς, το να μη χρησιμοποιούμε το μικρόφωνο έχει μια βαθιά επίδραση στo πώς ο κόσμος παρακολουθεί τη συναυλία. Δε θέλουμε να τους δώσουμε κάποιο μάθημα, απλά είναι ωραίο να βλέπεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που σε ακούνε. Και μπορώ να σε βεβαιώσω ότι αυτό δε γίνεται μόνο στην Ελλάδα. ;)

Μ’ αρέσει το γεγονός ότι οι επεξηγήσεις των στίχων σας φανερώνουν μία οπτική που θεωρεί ότι τα προσωπικά ζητήματα είναι και πολιτικά. Δεν κάνετε κατήχηση, αλλά μιλάτε πρώτα απ’ όλα για τις ζωές σας και τα συναισθήματα σας. Πόσο εύκολη είναι αυτή η διαδικασία;

Βασικά περνάμε πολύ χρόνο για να βρούμε αυτήν την ισορροπία ή τη λεπτή γραμμή του να μιλάς για πράγματα που σε αφορούν χωρίς αυτό να καταλήγει σε κατήχηση ή απλή επεξήγηση. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο παράδειγμα που δεν ξεχνώ ποτέ και συνδέεται στενά με τη στιγμή που έγινα vegan πριν μερικά χρόνια: άκουγα πολλούς ανθρώπους να μου λένε πόσο κακή είναι η βιομηχανία του κρέατος, είχα δει βιντεάκια με τις πιο απάνθρωπες μαλακίες, αλλά τελικά αυτό που με επηρέασε ήταν το ότι ο συγκάτοικος μου ήταν vegan κι εγώ ήθελα απλά να μαγειρεύουμε μαζί. Δε μου έκανε καθόλου κατήχηση, απλά είχαμε ωραίες συζητήσεις για τα οφέλη αυτού του πράγματος, και σε τελική ανάλυση απλά θέλαμε να περνάμε χρόνο μαζί. Οπότε ναι, δεν ξέρω αν άμεσα μπορείς να το μετατρέψεις αυτό και στη διαδικασία συγγραφής στίχων, αλλά ίσως είναι μια διαίσθηση μιας ιδέας που για μένα βρίσκεται πίσω απ’ τη σκέψη του να μιλάω με ανθρώπους ή να έχω κάτι να πω.

Το “Lovecult” θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και concept δίσκος, αφού όλα του τα τραγούδια σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με το ζήτημα της αγάπης, των σχέσεων κλπ. Κάποιοι θα μπορούσαν να σας κατηγορήσουν ότι σε χαλεπούς καιρούς υπεκφεύγετε και μιλάτε για χαζορομαντικές μαλακίες. Τι απαντάτε; Προσωπικά θεωρώ ότι μία από τις συνέπειες της κρίσης (για να μιλήσουμε για την Ελλάδα) είναι ότι κατέδειξε με εκκωφαντικό τρόπο το πόσο μόνοι είναι οι άνθρωποι, πόσο έχουν διαρυχθεί οι συλλογικοί, αλλά και προσωπικοί, δεσμοί. Κι αυτό μπορούμε να τα δούμε από τις πωλήσεις αντικαταθλιπτικών που όλο και αυξάνονται, τη σεξιστική βία ανάμεσα σε ζευγάρια, την επιλογή όλο και περισσότερων ανθρώπων να «ζούνε» μπροστά από μία οθόνη υπολογιστή κλπ.

Ε ΟΚ, μάλλον θα τους απαντούσα ότι αν θες να το αναλύσεις σε τέτοιο σημείο, τότε όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας μπορούν να εντοπιστούν στην έλλειψη αγάπης, συμπόνιας και σύνεσης. Παρ’ όλα αυτά αυτό είναι αρκετά εσωτεριστικό και δεν ήταν στους στόχους μας. Αλλά γενικά και μουσικά μιλώντας, μας αρέσει να δουλεύουμε πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα για να συγκεντρώνουμε στοιχεία και να υπάρχει ένα υποτυπώδες νήμα μεταξύ των τραγουδιών. Είχε απόλυτο νοήμα το να βρούμε ένα θέμα που να μας έχει επηρεάσει όλους χωρίς να γινόμαστε εγωκεντρικοί.

Οι Jungbluth είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στις ζωές σας ή απλά άλλο ένα μέρος της γενικότερης οπτικής σας απέναντι στην καθημερινή ζωή; Πιο απλά, πέρα από την μπάντα εμπλέκεστε σε άλλα πολιτικά/κοινωνικά εγχειρήματα;

Νομίζω ότι δε θα ‘κανα μια τέτοια διάκριση, μεταξύ φυσιολογικής ζωής και της μπάντας. Φυσικά και δεν είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι στο συγκρότημα, καθώς δε μιλάμε για ένα καλλιτεχνικό project ή κάτι παρόμοιο (που δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό). Οπότε θα έλεγα ότι οι Jungbluth έχουν κάνει τόσα λάθη όσα εμείς οι ίδιοι. Και όλοι μας ασχολούμαστε με πολλά πράγματα, και μερικά απ’ αυτά επίσης ανήκουν σ’ αυτό το D.I.Y./υποπολιτισμικό πεδίο. Υπάρχει ένα καινούριο εργαστήριο ποδηλάτων για πρόσφυγες, και κάποιοι από μας συμμετέχουμε σ’ αυτό. Κάθε δεύτερο μήνα οργανώνουμε vegan brunch, τέτοια πράγματα…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s