Συνέντευξη Λήθη-Conspiracy of Denial

June 15, 2016

Ζούνε κι αναπνέουνε και οι 2 σε αυτήν την κωλοχώρα. Παίζουν και οι 2 crust. Και οι 2 βγάλανε δύο υπέροχα ντεμπούτα το 2013. Το 2014 όργωσαν τη Βόρεια Ευρώπη και δυσφήμησαν ακόμα περισσότερο την Ελλάδα στο εξωτερικό. Σε λίγο καιρό θα μοιραστούν ένα split LP.Πλέον μοιράζονται και κάτι άλλο: αυτήν την κοινή συνέντευξη στο noizzzmaker.

Σαν μπάντα έχετε επιλέξει τον D.I.Y. τρόπο έκφρασης. Τόσο καιρό που στηρίζετε τέτοιους χώρους, ποια θα σημειώνατε σαν τα βασικά θετικά και αρνητικά του σημεία; Π.χ. ιδεοληψίες που πρέπει να αποτινάξουμε χωρίς δεύτερη σκέψη, προτάσεις βελτίωσης κλπ.

Λήθη: Το d.i.y. μάλλον είναι ένας όρος αρκετά ασαφής αφού ο καθένας τον στρετσάρει όπως γουστάρει. Άμα μιλας για d.i.y. πλέον μπορεί να σε βρεί κάποιος και να σου ζητάει δύο χιλιάρικα για να στήσει το live του στη πλατεία και να μη παίξει σε μαγαζί με είσοδο.

Εμείς έχουμε επιλέξει να κινούμαστε σε ένα μουσικό χώρο που έχει ως αφετηρίες κάποιες ιδέες όπως η αλληλεγγύη και οι οριζόντιες δομές και χωρίς ιδιαίτερες λογικές ακροβασίες καταλήξαμε και ‘μείς σε αντιεμπορικές πρακτικές όπως π.χ. η ελεύθερη διακίνηση της μουσικής (διαδίκτυο/πούλο στα copyrights/κλπ.) ή η απουσία χορηγών στην αφίσα του live. Αυτό που βλέπουμε είναι ένα ποικιλόμορφο δίκτυο από καταλήψεις και στέκια που βρίσκεται σε μια διαρκή ζύμωση και εξέλιξη, δίνει πάτημα για ελεύθερη και αδιαμεσολάβητη έκφραση, στηρίζει τους σκοπούς και τους αγώνες με τους οποίους ταυτίζεται και προσπαθεί να εκμηδενίσει τις αντιφάσεις του, που αναγκαστικά θα προκύπτουν σε όσους προσπαθούν να προσεγγίσουν μικρές «ουτοπίες» σε συνθήκες πραγματικού κόσμου.

Περιθώρια βελτίωσης πάντα υπάρχουν. Θα θέλαμε να ακούσουμε κι άλλες μουσικές στους χώρους μας. Καλό θα ‘ταν κάποιοι χώροι να τρέξουν περισσότερο το θέμα μηχανημάτων/ηχοληψίας. Θα θέλαμε και μερίδα του «κοινού» να σταματήσει να ταυτίζει την ελεύθερη συνεισφορά με το τζάμπα μπας και αρχίσουμε να ξεφεύγουμε και λίγο από την λογική του αντιτίμου. Μία συνταγή για όλους δεν υπάρχει, κάθε χώρος κάνει τις επιλογές του αλλά με λίγη συνεννόηση, αλληλεγγύη και μερικά ρίσκα εξελίσσεται η φάση.

Επίσης καλό είναι να μην παρεξηγούμε και καταστάσεις. Όπως για παράδειγμα η καραμέλα που παίζει με τον αποκλεισμό μπαντών από καταλήψεις επειδή παίζουν σε μαγαζιά, κάτι που από μόνο του ίσως να ακούγεται κάπως μονοδιάστατο. Ας αρχίσουν όμως να καταλαβαίνουν και κάποιες μπάντες που θέλουν ίσως να συνδυάσουν βιοπορισμό και έκφραση, ότι είναι καιρός να σταματήσουν να παραμυθιάζονται. Λες και έβγαλε κανένας λεφτά εδώ κάτω παίζοντας metal/punk/hardcore/crust/grind-ίλες. Τα ροκσταριλίκια ξεφτύσανε πλέον και άμα δεν λες κουβέντα για μεροκάματο στα μαγαζιά που παίζεις, δίνεις κώλο για καλό σαπόρτ και έχεις την αυτοπροβολή σου για εικόνισμα, να μη μου ‘ρχεσαι μετά να παίξεις σε ένα χώρο που, ανάμεσα σε άλλα, απαρτίζεται από και στηρίζει ανθρώπους που παλεύουν για τα εργασιακά τους δικαιώματα. Γιατί στη τελική όποιος κοροϊδεύει, κοροϊδεύει τα μούτρα του…

Conspiracy of Denial: Επειδή οι περισσότεροι/ες από μας συμμετέχουμε ή συμμετείχαμε σε αυτοοργανωμένους χώρους και καταλήψεις, το ζήτημα περί D.I.Y. ή όχι δεν μπήκε ποτέ στο τραπέζι. Ήταν για μας κατά κάποιο τρόπο αυτονόητο, μιας που οι περισσότεροι/ες έτσι έχουμε μάθει και έτσι μας αρέσει. Σίγουρα δεν είναι όλα τέλεια στην αυτοοργάνωση και το να κινείσαι με τις αξίες της είναι πολλές φορές κουραστικό και ψυχοφθόρο, παρ’ όλα αυτά θεωρώ πως μπορούμε να κάνουμε τα πάντα αδιαμεσολάβητα, αντιιεραρχικά, χωρίς διακρίσεις και με σεβασμό ο ένας για τον άλλον.

Γενικά κάποιος θα μπορούσε να σας χαρακτηρίσει ως πρωτοεμφανιζόμενη μπάντα. Αυτά τα χρόνια ποιες στιγμές θα ξεχωρίζατε σαν «ορόσημα» στην πορεία σας; Εννοώ στιγμές που βιώσατε και σας διαμόρφωσαν σαν συγκρότημα, είτε είναι κάποια συγκεκριμένη συναυλία, ένα σκηνικό, η σύνθεση κάποιου τραγουδιού, οτιδήποτε.

Λήθη: Τη συνεχή τριβή στο υπόγειο του Sticky Fingerz, όλα τα live που συμμετείχαμε είτε ως μπάντα είτε ως διοργανωτές, την «κλεισούρα» του βαν/αμαξιού, το φοβερό live στα Προκάτ35 με τους Σαλονικιούς+Γιαννιώτες, τις φοβερές φιλοξενίες από Σαλονικιούς+Γιαννιώτες όποτε ανεβαίναμε στα μέρη τους, Policemen/Pigs/Assasinators (Αστυφύλακες/Γουρούνια/Ασασίνοι), μπόλικο ιδρώτα κατά τα δύο τρίτα, Flugen ή αλλιώς το τουράκι με τους Conspiracy, τις μπορντό μπλούζες, όλα τα «κάτσε δύο λεπτα να ηρεμήσουμε», το φώτη τον κουβέλη, το ότι είμαστε οι λήθηοι…

Conspiracy of Denial: Οι ωραίες στιγμές και καταστάσεις είναι ίσως και το μεγαλύτερο κίνητρο για να συνεχίζει να υπάρχει και να δημιουργεί μια μπάντα. Σε συνδυασμό με την όρεξη και την έμπνευση να γράψεις μουσική, πάντα στο μυαλό μένει ως ξεχωριστή εμπειρία η κάθε συναυλία, η κάθε ηχογράφηση, η κάθε εκδρομή σε κάποια πόλη, η συναναστροφή με ανθρώπους που έχουνε ίδια ενδιαφέροντα και ανησυχίες. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις κάποιες στιγμές. Σίγουρα συναυλίες που «έγραψαν» μέσα μας και μπορείς να τις θεωρήσεις ορόσημα είναι το πρώτο μας λάιβ με αυτήν την σύνθεση που είμαστε στον Τύρναβο στο Arm your Desires fest, όπου ήταν και το πρώτο μεγάλο φεστιβάλ που παίξαμε, επίσης το λάιβ που παίξαμε στη Βίλλα Αμαλίας για τα γενέθλια της ιστορικής κατάληψης που σημαίνει πολλά για τον καθέναν από μας, καθώς και οι εξορμήσεις μας στο εξωτερικό στην Τουρκία μαζί με τους Jagernaut και φυσικά η περιοδεία μας με τους καλούς μας φίλους Λήθη… Έχουμε περάσει πολλά μαζί σαν μπάντα και σαν άνθρωποι και όλες οι εμπειρίες και τα σκηνικά είναι μοναδικά.

Ενώ οι δύο μπάντες μοιράζεστε αρκετά κοινά, νιώθω ότι έχετε μία σημαντική διαφορά, τόσο στους στίχους όσο και στο συναίσθημα που αποπνέει η μουσική σας. Οι Λήθη μου βγάζουν μία απόλυτη παραίτηση, απογοήτευση για τον άνθρωπο και σβήσιμο κάθε ελπίδας, ενώ οι Conspiracy ποντάρουν στο ρομαντισμό του αγώνα ακόμα κι όταν έχουν πέσει στα πατώματα. Είναι έτσι, και αν ναι, ποια προσωπικά βιώματα σας έκαναν να υιοθετήσετε αυτήν την οπτική για την πραγματικότητα;

Λήθη: Άμα αυτό σου βγάζουν οι μουσικές μας δεν νομίζω ότι έχει κάποιο νόημα να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε. Πάντως όλοι μας θα συμφωνούσαμε ότι λιγότερο ή περισσότερο μας εκφράζουν τόσο οι στίχοι όσο και το συναίσθημα που αποπνέει η μουσική των Conspirac-αίων. Δεν υπάρχει μία οδός σε αυτά τα πράγματα.

Μία μικρή επισήμανση, όμως, δεν νομίζουμε πως το σβήσιμο κάθε ελπίδας οδηγεί κατ’ ανάγκη σε μία παραίτηση, απόλυτη ή όχι. Η ελπίδα μοιάζει περισσότερο με δόλωμα και η απώλειά της, πέρα από ένα αντανακλαστικό ένστικτο επιβίωσης που μπορεί να φέρει στην επιφάνεια, μπορεί να σημαίνει πολλά περισσότερα. Όπως είπε κάποιος: «Ό,τι κάνεις στη ζωή, απαλλαγμένο από την ελπίδα της επιτυχίας και το φόβο της αποτυχίας, θα είναι ό,τι πιο αγνό και ελεύθερο μπορείς να καταφέρεις». Δεν θέλουμε να εκφυλίσουμε την κατάσταση σε ένα ανούσιο δίπολο του στυλ «ελπίδα ή φόβος», η αλήθεια, όμως, ίσως να βρίσκεται όχι κάπου στη μέση, αλλά απαλλαγμένη από τέτοιες θεωρήσεις. Όλοι λίγο πολύ μεγαλώσαμε μέσα σε παραμύθια περί πολιτισμού και ανθρωπιάς, αλλά αυτά γκρεμίζονται ένα-ένα καθώς απογυμνώνεται το πραγματικό πρόσωπο της ανθρώπινης φύσης και κυρίως της ανθρώπινης βλακείας.

Conspiracy of Denial: Αφού είναι γκρίνιες, μωρέ, τι να λέμε τώρα…!

Τι ζηλεύετε/αντιπαθείτε η μία μπάντα στην άλλη;

Λήθη:Δεν υπάρχουν αυτά, οι Conspiracy κάνουν τη φάση τους, εμείς κάνουμε τη φάση μας και που και που συμπορευόμαστε, αυτό είναι όλο.

Οι ζήλιες και οι αντιπάθειες είναι για «μικρούς» ανθρώπους. Κάποιοι από τους Conspiracy Of Denial είναι μικροί ανθρώποι…

Conspiracy of Denial: To μπορντό μπλουζάκι του Μιχάλη, ίσως και την πετσετούλα του (πουφφ) και στις δύο περιπτώσεις… Τα «σκοτάδια» που άκουγε στο βαν ο Αντρέας… και οι …freegan διατροφικές προτιμήσεις του Ντίνου.

Την άνοιξη του 2014 περιοδεύσατε μαζί στη Βόρεια Ευρώπη. Τι εμπειρίες αποκομίσατε από αυτήν τη φάση;

Λήθη: Κυρίως περάσαμε καλά. Σαν εκδρομή που οι μαθητές κρεμάσαν τους δασκάλους τους. Γνωρίσαμε πολύ και καλό κόσμο, κάναμε πολλές βόλτες, παίξαμε δυνατά live, υποστήκαμε κάποια ζόρικα hangovers και η όλη φάση κύλησε αβίαστα αφού όπως φάνηκε υπάρχει χημεία μεταξύ των μπαντών. Αλλιώς δεν θα το παίρναμε και απόφαση να βγάλουμε και σπλιτ παρέα.

Κάναμε και κάποιες καλές επιλογές στο πλάνινγκ στέηντζ αφού κρατήσαμε τις αποστάσεις μεταξύ των προορισμών όσο το δυνατόν μικρότερες για να χουμε χρόνο για βόλτες, άραγμα, εξόδους και μπόλικη κουβέντα με τους locals. Μπανίσαμε δομές και πρακτικές που ίσως να θέλαμε να δοκιμάσουμε και στους χώρους μας, όπως (ανα)καταλήψεις χώρων για μια και μόνο ημέρα και για μια και μόνο εκδήλωση, ενώ προβληματιστήκαμε παράλληλα με κάποια ίχνη αφομείωσης όπως οι προσυμφωνημένες -μεταξύ καταληψιών και κράτους- εκκενώσεις κατειλημμένων χώρων, οι λεγόμενες καταλήψεις / projects οι οποίες είτε παραχωρούνται από το κράτος είτε αγοράζονται ως έσχατη λύση από τον κόσμο του κινήματος, οι υποχρεωτικές είσοδοι στα διάφορα D.I.Y. venues, όπως και άλλα που αρχίζουμε να παρατηρούμε και στα μέρη μας σιγά-σιγά. Συγκινηθήκαμε με το πόσο απαλλαγμένη από σύνορα είναι αυτή η φάση που κόσμος που δεν τον ξέρεις θα τρέξει ένα λάιβ για πάρτη σου και γνωρίζεστε, γίνεστε φίλοι, κρατάτε επαφή, και περνάτε καλά με αφετηρία απλά και μόνο κάποιες κοινές ιδέες που έχετε στη κούτρα σας (βλέπε «ρομαντισμός του αγώνα»). Τέλος ως μπάντα σίγουρα το τουρ μας έδεσε περισσότερο, γνωστοποίησε στους εαυτούς μας ορισμένες από τις αντοχές μας, και μας χάρισε στιγμές που μας έκαναν να συνεχίσουμε και έπειτα αυτό που κάνουμε με μεγαλύτερο πάθος, όρεξη και δύναμη. Γενικώς είναι μια εμπειρία ζωής που θα μας μείνει.

Conspiracy of Denial: Τις καλύτερες… Η περιοδεία αυτή ήταν από τις ωραιότερες εμπειρίες που είχαμε με την μπάντα για πολλούς λόγους. Είτε γιατί έδεσε πολύ ωραία η επαφή μας με τους Λήθη, είτε γιατί γνωρίσαμε τρομερά άτομα και καταστάσεις, είτε γιατί συναντήσαμε παλιούς μας φίλους και φίλες. Νομίζω πως όλη μας η διαδρομή τότε μας άφησε τα σημάδια της, από την ανακατάληψη του κοινωνικού κέντρου στο Γκεντ (Βέλγιο) και τους τρομερούς Λεκτανμινολ, Γιακ και Αναακ που συναντήσαμε στο σκοτεινό και υγρό κελάρι της εκκενωμένης, μέχρι τότε, κατάληψης, στο καμένο σουρεαλιστικό κατειλημμένο «χωριό» σε μια εθνική της Ολλανδίας, στου/ις συντρόφους/ισσες στο Στορτε στο Αμβούργο και τη νύχτα αλληλεγγύης, στους φίλους μας στη Βρέμη και στο τρομερό εξωτερικό συναυλιάδικο που παίξαμε υπό βροχή και απολαύσαμε άπειρα, στη συνάντηση της «ελληνικής κοινότητας» (χαχα!!) του Βερολίνου στην ιστορική Κόπι, στην ατμοσφαιρική βραδιά στο Ανόβερο, στα γραφικά σοκάκια της Λεβέν στο Βέλγιο. Σε κάθε σημείο του χάρτη που σταθήκαμε αλλά και στην ίδια την πορεία, οι εμπειρίες και οι άνθρωποι που γνωρίσαμε άφησαν πάνω μας κι από ένα μικρό σημαδάκι…

Γενικά τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερες ελληνικές μπάντες να βγαίνουν στο εξωτερικό για συναυλίες (βλέπε Despite Everything, Dirty Wombs, My Turn κ.ά.), κάτι το οποίο παλιότερα δε συνηθιζόταν. Επίσης γνώμη μου είναι ότι υπάρχει και μία γενικότερη άνθηση στον underground ήχο, μία θέληση για πειραματισμό με νέους ήχους, μια προσπάθεια για όλο και πιο προσεγμένες κυκλοφορίες, σοβαρότητα (όχι σοβαροφάνεια) στις live εμφανίσεις κλπ. Νιώθετε με τον ίδιο τρόπο για αυτό το πράγμα; Ότι, δηλαδή, υπάρχει μια μαγιά συγκροτημάτων εδώ και (χοντρικά) 5-6 χρόνια που σηματοδότησε μια νέα εποχή για τον underground ήχο;

Λήθη: Καταρχάς να πούμε ότι έχουμε μπόλικο σεβασμό για τις μπάντες και τον κόσμο που έτρεχαν τη σκηνή αυτή πρίν από το χρονικό πλαίσιο που θέτεις. Δηλαδή μπάντες που έκαναν τη καύλα τους με περιορισμένα μέσα και ανέχτηκαν συμβιβασμούς μέσα στα πέτρινα χρόνια των 80’s και των 90’s. Ανθρώπους που τρέχαν no profit labels μέσω χάρτινης αλληλογραφίας, που θέσαν τα θεμέλια γενικότερα για αυτό που χτίστηκε τα τελευταία χρόνια. Στα 00’s η αλήθεια είναι ότι διαισθανόμαστε -εξ αποστάσεως- ένα μικρό μούδιασμα (περιορισμένοι ήχοι όπως λες κι εσύ ή τέλος πάντων ήχοι που με τα τωρινά δεδομένα δεν μας κολλάνε στα αυτιά, η βασιλεία του CD-R, ελάχιστες περιοδείες κλπ.), αλλά αυτό πιθανώς να είναι και μία εσφαλμένη δική μας εντύπωση καθώς στην πραγματικότητα οι περισσότεροι από εμάς δεν ήμασταν και τόσο ενεργοί στις τάξεις της σκηνής αυτήν τη δεκαετία. Θέλουμε να πούμε ότι οι άνθρωποι που βιώσαν στο πετσί τους εκείνα τα χρόνια του ελληνικού πανκ, σίγουρα θα έχουν κάτι το διαφορετικό για να σου πουν, κάτι πιο “πραγματικό”, μια δική τους άνθηση για να σου περιγράψουν. Αν σκεφτείς ότι το υπόγειο στο οποίο συγκροτηθήκαμε ως μπάντα στήθηκε πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια, και θεμελιώθηκε ως δομή κατά τα επόμενα έτη μέσα απο την αυτοδιαχείριση των συμμετεχόντων του, αυτο-οργανωμένα λάιβ για την οικονομική υποστήριξη του και πολλές ακόμη ανάλογες δράσεις, θα αντιληφθείς μάλλον ότι στην πραγματικότητα κάθε χρονιά που περνάει από το ελληνικό πανκ είναι το ίδιο σημαντική για την εξέλιξή του. Χωρίς τους αμέσως προηγούμενους πολλά συγκροτήματα ενδεχομένως να μην είχαν δημιουργηθεί, να μην είχαν την δυνατότητα να περιοδεύουν κάθε τρεις και λίγο, να ηχογραφούν, να βρίσκουν σχετικά εύκολα την βοήθεια για να κυκλοφορήσουν δίσκους κλπ. Πιστεύουμε τέλος ότι η μεγάλη ροή ξενόφερτων D.I.Y. συγκροτημάτων που επισκέφθηκε τα μέρη μας τα τελευταία χρόνια επενέργησε θετικά στην ελληνική σκηνή, καθώς η ανταλλαγή εμπειριών εντός αυτής και η οποιαδήποτε ζύμωση προκύπτει με αυτόν τον τρόπο είναι το Άλφα και το Ωμέγα για την λειτουργία της.

Αναμφισβήτητα η τρέχουσα περίοδος θα μείνει στην καρδιά μας κυρίως λόγω των ατόμων με τα οποία είχαμε την τύχη να έρθουμε σε επαφή, να στήσουμε σκηνικά, να παίξουμε μουσική και να πάρουμε τους δρόμους μαζί, και φυσικά λόγω των δομών και των “χώρων” των οποίων αποτελέσαμε κι εμείς ένα κύτταρο, μέρη που ουσιαστικά στάθηκαν σαν ένα σχολείο για εμάς. Η μαγιά, λοιπόν, κάπως έτσι συντίθεται, και μάλλον ήταν πάντα παρούσα, παραλλαγμένη φυσικά ανάλογα με το χρονικό πλαίσιο.

Conspiracy of Denial: Χμ, ναι θα μπορούσα να πω πως ισχύει, αν και θεωρώ πως πρέπει κανείς να συνυπολογίσει δυο-τρεις παράγοντες για να έχει μια ολοκληρωμένη εικόνα. Ο παράγοντας ηλικίας, είτε της μπάντας είτε των μελών της, και σε συνδυασμό βέβαια με το είδος της μουσικής που παίζει ο καθένας, θεωρώ πως παίζει πολύ μεγάλο ρόλο σχετικά με τις προσδοκίες που έχει η κάθε μπάντα όταν βγαίνει προς τα έξω. Όταν έπαιζα με Κατιούσα για παράδειγμα, ποσώς δεν μας ένοιαζε η ποιότητα του ήχου μας, αλλά ήμασταν μικροί και παίζαμε πανκ! Και εννοείται ούτε την οικονομική ευχέρεια είχαμε για να έχουμε μεγάλες απαιτήσεις. Σε κάθε περίπτωση πάντως οι εποχές αλλάζουν και πλέον είναι πιο εύκολο να βρεις τον τρόπο να βγάλεις καλό ήχο, υπάρχουν άλλωστε και πεπατημένες και μεγάλη διάθεση για να τις μοιραστούμε, καθώς επίσης και περισσότερη εμπειρία. Κάτι εξίσου σημαντικό, βέβαια, είναι και η επαφή με το εξωτερικό και το πώς κάνουν τα πράγματα εκεί. Όχι ότι είμαι φαν της απόλυτα αψεγάδιαστης εικόνας μιας μπάντας, αντιθέτως στηρίζω την πηγαία έκφραση και παρουσία και με πιάνει και μια μικρή αλλεργία ώρες-ώρες με τους διαχωρισμούς κοινού και «ερμηνευτή», αναγνωρίζω όμως πως όταν μια μπάντα είναι δεμένη και τη νοιάζει ο ήχος της το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό…

Είστε από τις μπάντες με έντονο το πολιτικό στοιχείο στους στίχους σας, το artwork σας, ακόμα και σε προσωπικά κείμενα στα ένθετα των δίσκων σας. Τώρα που είμαστε ένα βήμα πριν την επανάσταση με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην εξουσία πώς αυτό θα επηρεάσει την οπτική σας στα πράγματα; Η ελπίδα τελικά ήρθε;

Λήθη: Είναι πολύ βολικό που μπορούμε να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση κατόπιν εορτής. Κάποιοι μπορεί όντως να φάγαν το παραμύθι και να ξεθάψαν τη φορεσιά νίκης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., κάποιοι μπορεί να το είδαν απλά σαν βελτίωση από τους μπετόβλακες της Νέας Δημοκρατίας, κάποιοι μπορεί να αντιλήφθηκαν ότι δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία ποιός είναι στην εξουσία. Ακόμα πιο απολαυστικοί, κάποιοι βγήκαν στους δρόμους και κακαρίζαν αφού λερώσαν το βρακί τους μη και δεν μείνουμε Ευρώπη. Τουλάχιστον μέσα από το σουρεαλισμό των ημερών υπήρξαν συζητήσεις και ενδιαφέρον και ίσως να κατάλαβαν μερικοί ακόμα πως το υπάρχον πολιτικό-οικονομικό σύστημα είναι το πρόβλημα και πως είμαστε άοπλοι και με τη πλάτη στο τοίχο δεκαετίες τώρα. Ακούγεται λίγο, αλλά ίσως να ‘ναι ένα μικρό βήμα για κάποιους, ποτέ δεν ξέρεις. Κατά τ’ άλλα, όχι, τίποτα δεν άλλαξε…

Conspiracy of Denial: Κοροϊδεύεις, έτσι;;; Θα ξεκινήσω με ένα λαϊκό άσμα: «Χάος, καμιά ελπίδα». Και θα συνεχίσω με: «Ίδια είναι τα αφεντικά, δεξιά και αριστερά», «Όσο υπάρχει κράτος και κεφάλαιο…» κλπ…

Οι περισσότεροι από εσάς εμπλέκεστε και σε άλλες εγχώριες μπάντες. Πείτε μας ποιες είναι και τι μας προτείνετε να ακούσουμε από αυτές!

Λήθη: Λοιπόν, ο ακραίος πιτσιρικάς στο μπάσο παίζει στους Dirty Wombs. Ο γέρο-μπαμπουίνος στα τύμπανα παίζει στους Dala Sun και έχει και πλούσιο βιογραφικό: Guinea Pig, Caterpillar, Revolting Breed, I Want You Dead, Utmost Contempt, Satya Graha, Drowned In Conservatives + κάτι guest φωνητικά στους Bohemian Grove. Ο μιχάλοφ στη κιθάρα παίζει σε Fields Of Locust και Dead On Parole και παλιότερα επίσης I Want You Dead. Τέλος o old-tymer στη κιθάρα  (σε κάποια live, φανελάκι/τρίχα anyone?) παίζει σε Dala Sun και H.a.b.k.a. Οι προτάσεις περιττεύουν, από μία άντε δύο κυκλοφορίες κάθε μπάντα άμα υπάρχουν (εξαιρούνται οι Dirty Wombs αλλά εκεί τα ακούμε όλα!)… Ευχαριστούμε για το χώρο ντουντ! Ολ Δε ΜΠεστ!

Conspiracy of Denial: Λοιπόοον, έχουμε τον Ιάσων (κιθάρα/φωνή) με τη νεοσύστατη μπαντάρα από πρωτοκλασάτα αστέρια της σκηνής, Lifewreck, και βεβαίως-βεβαίως το διαμάντι μας Γιώργο Φίδι (ντράμς), ο οποίος φτιάχνει, και παίζει, σε μπάντες πιο συχνά από ό,τι αλλάζει πετσετούλα μετά την πρόβα, εδώ η λίστα είναι μεγάλη και δυνατή: Serpent Noir, Molisma, Delete the Mass, Gardelics, κ.ά.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s