Poem “Skein syndrome” (2016)

May 14, 2016

Poem “Skein syndrome” (2016)

0007360094_10

Να κι ένας δίσκος που περίμενα με ανυπομονησία! Ο λόγος; Μα τι άλλο από το πραγματικά αξεπέραστο ντεμπούτο του συγκροτήματος, το ανεπανάληπτο “The great secret show” του 2009. Το είχα γράψει και πριν κάποια χρόνια σε ένα review, το γράφω και τώρα: για μένα στέκεται με άνεση στις top εγχώριες κυκλοφορίες όλων των εποχών, ανεξαρτήτου είδους. Τόσο πολύ μου άρεσε το εύρος και η φεσκάδα του. Αναπόφευκτα, λοιπόν, το φετινό “Skein syndrome” θα αναμετρηθεί και μαζί του, δυστυχώς θα χάσει, αλλά την ίδια στιγμή θα παραμείνει μία ουσιώδης κυκλοφορία, ένα CD που αξίζει σίγουρα να ακουστεί και να μη θαφτεί κάτω από τους τόνους των νέων κυκλοφοριών (κάτι που για κάποιο λόγο νομίζω συνέβη στο “The great secret show”).

Πάμε, λοιπόν, να αναλάβουμε την άχαρη δουλειά της σύγκρισης. Ίσως αυτή η προσέγγιση να ακούγεται λίγο “άδικη” όταν έχουμε να κάνουμε με δημιουργικές διαδικασίες, αλλά είναι χρήσιμη, κυρίως για όσους γνωρίζουν ήδη το παρελθόν της εκάστοτε μπάντας. Τι μας γοήτεψε, λοιπόν, στο “The great secret show”; Πέρα από τις φοβερές ερμηνειες του Γιώργου Προκοπίου (που και εδώ η δουλειά του είναι άψογη), κυρίως ήταν το ίδιο το πειραματικό στυλ της μπάντας. Δε μιλάμε για “άλλον έναν progressive metal δίσκο”, για άλλο ένα συγκρότημα της σειράς. Οι τύποι έμπλεκαν alternative rock, grunge και μεταλιές με απίστευτο τρόπο, τα έχωναν όλα σε μακρόσυρτα έπη ή σε πιο μικρά radio-friendly τραγούδια και πραγματικά δεν ήξερες τι να περιμένεις, όχι από κάθε σύνθεση, αλλά από το κάθε πέρασμα του ίδιου τραγουδιού. Τελικά μιλάμε για το στοιχείο της έκπληξης, αυτό ήταν που έκανε το “The great secret show” αυτό που είναι.

Κι αυτό, δυστυχώς, είναι που λείπει από το “Skein syndrome”. Οι Poem, στο δεύτερο δίσκο τους, κάνουν μία εμφανή στροφή στο “στρωτό” progressive metal, όπως το μάθαμε από τους Opeth, τους Tool και τους Pain of Salvation. Επιλέγουν να εκφραστούν με έναν πιο heavy τρόπο από το ντεμπούτο τους και δεν “ανοίγονται” σε ανεξερεύνητα εδάφη. Αυτό έχεις ως αποτέλεσμα, βέβαια, ένα δίσκο που κερδίζει σε συνοχή, αφού κάθε σύνθεση μοιάζει να συνεχίζει, λίγο-πολύ, στα μονοπάτια του προηγούμενου τραγουδιού κ.ο.κ.

Κάνει αυτό το δίσκο κακό; Σίγουρα όχι, η ποιότητα του ξεδιπλώνεται ακρόαση στην ακρόαση. Αν εξαιρέσεις τα τρία “έπη” του δίσκου (“Bound insanity”, “Desire” και “Remission of breath”) τα άλλα τραγούδια είναι σχετικά πιο βατά και κατευθείαν σε “πιάνουν” οι μελωδίες π.χ. του “Weakness” ή του “The end justifies the means”. Μιλάμε για τραγούδια που βασίζονται σε δυνατές ερμηνείες, heavy riffs και rhythm section που βγάζει μάτια με τις ικανότητες του. Στα άλλα 3 κομμάτια οι Poem “αφήνονται” λίγο περισσότερο, θυμούνται τις ανατολίτικες επιρροές τους, χώνουν riff πάνω στο riff, θέμα πάνω στο θέμα και δημιουργούν τραγούδια-σήμα κατατεθέν του 00’s progressive metal. Σε καμία περίπτωση δε μιλάμε για άνευρες ή ψυχρές συνθέσεις, ούτε νομίζω ότι νοιάζεται κάθόλου η μπάντα να επιδείξει τις τεχνικές της ικανότητες. Ευτυχώς, έχουν το ταλέντο να γράφουν με συναίσθημα και να σε κάνουν να θες να ακούς το “Skein syndrome” ξανά και ξανά. Ίσως, τελικά, κι αυτό να μετράει περισσότερο, ότι εδώ και 2-3 εβδομάδες δεν μπορώ να ξεκολλήσω από αυτό.

poem_31-690x260

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s