Furor “Architect the invisible” (2016)

March 30, 2016

Furor “Architect the invisible” (2016)

front

Πριν 3 χρόνια ακριβώς (βασικά παίζει να ΄ταν απ΄ τα πρώτα review του noizzzmaker) σας είχα πει να σημειώσετε το όνομα των Furor, μίας metalcore μπάντας από την Αθήνα. Το “Blind faith revolver” μου είχε αφήσει άριστες εντυπώσεις, κι ας μην είμαι οπαδός του συγκεκριμένου είδους. Στον ήχο τους με είχε γοητεύσει η ικανότητα τους να σκαρώνουν όμορφα, τραγουδιστά refrain, να μπολιάζουν το metal τους και με πιο μελωδικές ιδέες (π.χ. κάποια σημεία θύμιζαν ακόμα και Muse) και γενικά να δίνουν ολοκληρωμένα τραγούδια, με όλη τη σημασία της λέξης. Ο φετινός τους δίσκος κυμαίνεται στα ίδια, ίσως και καλύτερα, επίπεδα -δε γινόταν να μην τον παρουσιάσω.

Λοιπόν, κατά τη γνώμη μου το συγκρότημα θα μπορούσε/έπρεπε να αφήσει πίσω του όλο αυτόν τον “core” ήχο και να αφεθεί στο METAL, metal μοντέρνο, πιασάρικο, απότοκο των 90’s και αυτού του αναθεματισμένου “Black album”. Ούτως ή άλλως βρίσκω αυτά τα “κοφτά” riff τετριμμένα, η συνταγή πέτυχε αλλά εξαντλήθηκε ήδη στους Pantera και τους Sepultura, πόσο μάλλον σε όλη αυτήν την (αδιάφορη για ΄μένα) N.W.O.A.H.M. σκηνή. Πόσους ρυθμούς, πια, να βρεις να συνοδεύουν τέτοιου είδους riffs;

Αντιθέτως, για ΄μένα η μαγεία των Furor κρύβεται αλλού. Σε κάθε κομμάτι περιμένεις να μπει το γαμημένο refrain, και σε κάθε κομμάτι καταλήγεις να το σιγοτραγουδάς μετά από λίγο. “The king in me”, “More love lost” (τρελό χιτάκι που μάλλον θα πάρει τη θέση του “Stinkhole loaded”), “Conscious amnesiac”, “Saturn & Mars” (και σταματάω εδώ), όλα έχουν υπερπιασάρικα refrain που περιμένεις πως και πως να τα ξανακούσεις. Ίσως κάποιοι θεωρούν ψιλο-κλάιν κάτι τέτοιο, το να ακούς τραγούδια που σου μένουν, εγώ νομίζω ότι κάποιες φορές αυτό ακριβώς λείπει εκκωφαντικά από την εποχή μας.

Δεύτερο σημαντικό στοιχείο των Furor είναι ότι μαστορεύουν με τέχνη την κάθε σύνθεση, με αποτέλεσμα ο δίσκος να μην κάνει καθόλου κοιλιά και να έχει άψογη ροή. Θα βάλουν και τις ατμοσφαιρικές πινελιές (π.χ. πλήκτρα εδώ κι εκεί), θα πάει ακόμα και προς το stoner (“86ed from life”), θα προσπαθήσουν να αγγίξουν και πιο δραματικούς τόνους (“The debt”). Με αυτόν τον τρόπο πραγματικά απολαμβάνεις να ακούς ΟΛΟΚΛΗΡΟ το δίσκο, γιατί κάθε στιγμή έχεις κάτι να περιμένεις.

Σημαντική βελτίωση και ο τραγουδιστής, όλο και πιο εκφραστικός. Μου αρέσει η κλίση του στο να “δανείζεται” φωνητικά στυλ, κι αν στο προηγούμενο album έφερνε σε Dolving και Hetfield, εδώ μου θύμισε ακόμα και Jonathan Davis στο “Shroud the skin”. Γενικά το έχει όλο και πιο περισσότερο το τραγουδιστό στυλ.

Όπως καταλάβατε το “Architect the invisible” είναι ένα CD που μου άρεσε πολύ, το θεωρώ ένα βήμα παραπέρα από το “Blind faith revolver”. Θα γούσταρα να δω την μπάντα στο μέλλον να πειραματίζεται ακόμα πιο πολύ, σε ακόμα πιο μελωδικούς δρόμους, π.χ. ένας ήχος πιο κοντά στους Deftones θα ήταν ένα επόμενο λογικό βήμα. Μέχρι τότε απολαμβάνουμε το δίσκο τους εδώ.

furor

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s