Συνέντευξη Terrible Feelings

October 26, 2015

a59e866ac2b72750e29a75824b1a08b7

Οι Σουηδοί Terrible Feelings, χρόνο με το χρόνο, γιγαντώνουν το όνομα τους. Όποιος δεν τους ξέρει, ας ξεκινήσει απ’ τα πρώιμα σινγκλάκια και θα κολλήσει άσχημα. Το νέο τους album, “Tremors”, δε μας ξετρέλανε, αλλά με αφορμή την (ακυρωθείσα, τελικά) συναυλία τους στη Θεσσαλονίκη, επικοινωνήσαμε με τον Andy και τη Manuela.

Ας ξεκινήσουμε από το εξής: τον τελευταίο καιρό είχατε διάφορες ανακατατάξεις στην μπάντα, μπορείτε να μας πείτε κάποιες λεπτομέρειες για τα άτομα που απαρτίζουν τώρα τους Terrible Feelings; Πώς επηρεάζονται οι δυναμικές μέσα στο συγκρότημα με όλες αυτές τις αλλαγές; Π.χ. υπάρχουν νέες οπτικές για παλιά τραγούδια, όρεξη για πειραματισμό, διαφωνίες, τσακωμοί;

Andy: Μετά από κάμποσες αλλαγές στη θέση του μπασίστα, που μας έκαναν να νιώθουμε σαν τους Spinal Tap, αποφασίσαμε πριν λίγα χρόνια να συνεχίσουμε σαν τρίο: ο Anton, η Manuela κι εγώ. Οι μπασίστες ήταν προσωρινοί και είχαμε συζητήσει ακόμα και την πιθανότητα να έχουμε έναν μπασίστα στις Η.Π.Α., για όταν θα περιοδεύαμε εκεί. Τότε εμφανίστηκε ο Jamboleo, κι επειδή ταίριαξε τόσο καλά στην παρέα μας το ρωτήσαμε εάν ήθελε να γίνει full-time μέλος, στο οποίο συμφώνησε πρόθυμα. Οπότε σήμερα είμαστε οι Anton, Andy, Manuela και Jamboleo. Το πραγματικό του όνομα είναι Anton, άρα καταλαβαίνεις γιατί του δώσαμε νέο όνομα. Συνεισφέρει με νέες ιδέες όταν μορφοποιούμε τα κομμάτια, κάτι που είναι τέλειο.

Manuela: Το “Tremors” το ηχογραφήσαμε μόνο οι τρεις μας, και δε νομίζω ότι θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς. Ο Andy, o Anton κι εγώ είμαστε έντονοι σαν χαρακτήρες, οπότε απλά έπρεπε να συνειδητοποίησουμε ότι ο καλύτερος συνδυασμός θα ήταν οι τρεις μας μόνο. Τότε εμφανίστηκε ο Anton νούμερο 2 και το πράγμα κατέληξε να λειτουργεί μια χαρά. Είναι πολύ ήρεμος και χαλαρός, κι αυτό έρχεται σε καλή ισορροπία με κάποιες δικές μας νευρωτικές συμπεριφορές.

Με τις μπάντες που γουστάρω θέλω να είμαι πάντα ειλικρινής: το “Tremors” μου φάνηκε κατώτερο από τις παλιότερες δουλειές σας. Κυρίως νιώθω ότι λείπει ένα από τα χαρακτηριστικά που λάτρεψα στο “Shadows”, αυτό της μοναδικής φύσης του κάθε κομματιού, αποτέλεσμα των ποικίλων στυλ που εναλλάσσονταν μέσα στο δίσκο. Στο “Tremors” μου ακούγεστε πιο «ασφαλείς». Εσείς που θα εντο΄πίζατε τις κύριες διαφορές του “Tremors” με τις παλιότερες δουλειές σας;

Andy: Σ’ ευχαριστούμε που το πρόσεξες αυτό! Δεν είσαι ο μόνος. Τα καινούρια κομμάτια έχουν μία γραμμικότητα (αποτελούν μία οντότητα, αν θες) που κάνει το δίσκο να έχει περισσότερη συνοχή. Επίσης είναι και πιο άμεσα. Μας αρέσουν ακόμα τα παλιότερα τραγούδια, αλλά είμαστε περισσότερο ενθουσιασμένοι με τα καινούρια.

Manuela: Προσωπικά πιστεύω ότι το “Shadows” είναι πολύ μπερδεμένο. Είχαμε πραγματικά υψηλές προσδοκίες για αυτό το album, κι όταν το ακούω τώρα μερικές φορές νιώθω ότι προσπαθούσαμε υπερβολικά πολύ. Με το “Tremors” θέλαμε να γράψουμε απλά, καλά τραγούδια, χωρίς πολλές φανφάρες, που θα θέλαμε να ακούμε εμείς οι ίδιοι ξανά και ξανά. Ακόμα δεν έχω βαρεθεί να τα ακούω.

Είστε μία μπάντα που έγινε γνωστή για τα καταπληκτικά 7” της. Όταν αποφασίσατε να ηχογραφήσετε το πρώτο σας full-length album, υπήρχε διαφορετικό κλίμα απ’ ό,τι συνήθως μέσα στην μπάντα; Εννοώ από άποψη πίεσης, προσδοκιών ή προσμονής.

Andy: Έχει πλάκα να βγάζεις 7” σινγκλάκια και Ε.Ρ., αλλα, ειλικρινά, σπάνια ακούω μουσική σε τέτοιο format πλέον. Στα full-length είναι η ουσία! Πιστεύω ότι απαιτούν περισσότερη δουλειά και πάθος, και γι’ αυτό είναι και πιο ενδιαφέρον να τ’ ακούς. Το ωραίο με τα 7” είναι ότι συχνά είναι αρκετά brutal και ωμά. Αλλά ξέραμε ότι δε θα μπορούσαμε να κάνουμε 7” για πάντα, οπότε νομίζω ότι το πρώτο μας LP ήταν ένα φυσιολογικό βήμα για μας.

Manuela: Λατρεύω τα 7”! Νιώθω ότι είναι ένα εκφραστικό μέσο που δε χρειάζεται να το πάρεις τόσο στα σοβαρά, αλλά με την καλή έννοια. Πάντα ένιωθα ότι τα πρώτα μας 7” έγιναν ψιλο-τυχαία. Απλά ηχογραφήσαμε μερικά τραγούδια που μας άρεσαν πολύ κι έτυχε να αρέσουν και σ’ άλλους. Προσεγγίσαμε το “Shadows” μ’ έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο, όπως είπε κι ο Andy, επειδή θέλαμε να είχε συνοχή. Θέλαμε να δημιουργήσουμε μία ατμόσφαιρα, παρά ένα καλό τραγούδι. Ξέρω ότι μερικοί πιστεύουν ότι το “Impending doom” είναι ό,τι καλύτερο έχουμε βγάλει. Είναι ΔΥΣΚΟΛΟ να επαναλάβεις ένα χιτάκι!

Πριν λίγα χρόνια είχατε δώσει μία συνέντευξη σε ένα ελληνικό webzine, το Projekt Fishtank. Σε μία ερώτηση περί D.I.Y., ο Anton δήλωσε: «Υπάρχει μια μεγάλη απόσταση μεταξύ του να είσαι DIY και να πηγαίνεις να υπογράψεις στην Warner. Να σου πω, δεν νομίζω να το κάναμε, αλλά δεν μας βλέπω να μένουμε μια DIY μπάντα που δεν θέλει να προοδεύσει και να ανοιχτεί λίγο παραπάνω, τόσο στο εμπορικό κομμάτι , όσο και στο καθαρά μουσικό». 3 χρόνια μετά, ποια είναι η θέση των Terrible Feelings στο μουσικό στερέωμα; Πόσο πολύ έχει αλλάξει η οπτική σας σχετικά με πράγματα όπως η εμπορικότητα και τα D.I.Y. προτάγματα;

Andy: Είμαστε ακόμα αρκετά χωμένοι στην D.I.Y. σκηνή με άλλες μπάντες και με το να κανονίζουμε συναυλίες. Αλλά η μπάντα μας έκανε ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά επειδή επιτέλους έχουμε ατζέντη. Είναι φίλος μας κι εντελώς προσγειωμένος. Μας πιάνει και τον πιάνουμε. Λίγο μετά απ’ τα πρώτα live που μας κανόνισε έλαβα ένα mail από έναν promoter στη Γερμανία που έλεγε ότι μας γουστάρει ακόμα περισσότερο τώρα επειδή ο ατζέντης μας είναι τόσο καλός (σ.σ.;;;).

Manuela: Κάθε συγκρότημα στην D.I.Y. σκηνή γνωρίζει ότι θέλει ΠΟΛΥ δουλειά για να τρέχει μια μπάντα. Αυτήν τη στιγμή δεν μπορούμε να περιοδεύσουμε τόσο όσο πριν λίγα χρόνια, κι αυτό γιατί πρέπει να βγάλουμε τα προς το ζην, να σπουδάσουμε και να ασχοληθούμε με «φυσιολογικά» πράγματα ώστε να κρατηθούμε στην επιφάνεια, να βγάλουμε λεφτά, να πληρώσουμε τα νοίκια κλπ. Πρέπει να βιοπορίζεσαι έξω απ’ τη μουσική για να ‘σαι D.I.Y., αλλά αν αρχίσεις να βγάζεις λεφτά απ’ τη μουσική σου ξαφνικά παύεις να είσαι D.I.Y.; Θα ‘θελα πολύ οι Terrible Feelings να μας έφερναν μερικά φράγκα, αλλά νομίζω είμαστε υπερβολικά περίπλοκοι για να γίνουμε «εμπορικοί». Θέλουμε να ελέγχουμε αυτό που κάνουμε.

Η μουσική σας προφανώς έχει εξελιχθεί μέσα στα χρόνια. To “Shadows” είχε ένα καταπληκτικό 70’s classic rock συναίσθημα σε σχέση με τα πρώιμα post-punk τραγούδια σας. Π.χ. το τραγούδι “Darkness of man” ασυναίσθητα σου θυμίζει κάτι από το “White rabbit”. Παρ’ όλα αυτά δεν ακούγεστε καθόλου retro ή νοσταλγικοί. Έχουν αλλάξει τα μουσικά γούστα σας μέσα στο χρόνο ή κάτι τέτοιο συμβαίνει τυχαία;

Andy: Το μόνο που έχω να πω είναι ότι μόλις ανακάλυψα ότι το τραγούδι μας “Sin city” τελειώνει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που τελειώνει το “I drink the wine” των Murder City Devils. Αυτό είναι γαμάτο απ’ όποια πλευρά και να το πιάσεις. Υποθέτω οι επιρροές μας έχουν αλλάξει λιγάκι τα τελευταία έξι χρόνια, αλλά οι κλασικές παραμένουν.

Manuela: Δεν νομίζω ότι λαμβάνουμε πολύ υπόψη τις επιρροές μας όταν γράφουμε ή ηχογραφούμε, αλλά έχουν υπάρξει διάφορες φάσεις όπου συνειδητοποιούμε ότι αυτό που μόλις ηχογραφήσαμε ακούγεται ακριβώς σαν κάτι άλλο.

Τον Οκτώβρη θα παίξετε για πρώτη φορά στην Ελλάδα (σ.σ. τελικά φάγαμε παπάρα), μία συναυλία την οποία προσμένουμε πολλοί εδώ. Πείτε μας μερικές on the road εμπειρίες που σημάδεψαν τους Terrible Feelings. Αξέχαστες συναυλίες, περίεργα σκηνικά ή οτιδήποτε άλλο.

Andy: Είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι μ’ αυτήν τη συναυλία! Θα ‘ναι επική νύχτα! Έχουμε μπόλικες αναμνήσεις. Μια φορά το 2012 το βανάκι μας χάλασε κάπου έξω απ’ το Lincoln, στην Αλαμπάμα. Δεν υπήρχε καμία διαολεμένη περίπτωση να ακυρώσουμε το επερχόμενο live, οπότε διασχίσαμε κάτι χωράφια από κατεστραμμένες καλλιέργειες κουβαλώντας τα όργανα μας και ιδρώνοντας σαν γουρούνια. Τελικά βρήκαμε ένα μοτέλ όπου η Manuela άρχισε να καλεί ταξί και να χρησιμοποιεί τις τζεντάι ικανότητες της για να πετύχουμε τη χαμηλότερη δυνατή τιμή. Οπότε, μετά από καμιά ώρα, εμφανίζεται ένα station wagon που δεν έμοιαζε στο ελάχιστο σε ταξί. Ο τύπος μέσα είναι γεμάτος με φυλακόβια tattoo και βάζει τα πράγματα μας στο πορτ-μπαγκάζ. Έπειτα ταξιδεύουμε για δυόμιση ώρες ακούγοντας τις τρέλες του για τη γυναίκα του που τον κατέδωσε στους μπάτσους επειδή έκανε ντίλια· για την περίοδο του στη φυλακή· για τη γάτα του που είχε 6 δάχτυλα και της άρεσαν η φούντα και τα γλειφιτζούρια, ενώ ο σκύλος του προτιμούσε ροσμπίφ· για τον ίδιο που ήταν πάστορας ή/και αιδεσιμότατος με την άδεια να παντρεύει ζευγάρια· για τη νέα του τρελή γκόμενα που τον πήρε 6.000 φορές ενώ οδηγούσε και την έβριζε. Επίσης μας ρώτησε τι είδος μουσική παίζουμε. Του είπαμε «rock» και το ρωτήσαμε τι γούσταρε αυτός. Είπε «βασικά τα πάντα, αλλά δε γουστάρω τη rap, αν με καταλαβαίνετε» και συνέχισε με ένα ρατσιστικό παραλήρημα. Α ναι, είχε και όπλο πάνω του. Κι ενώ συνέβαιναν όλα αυτά η τηλεόραση στο αμάξι έδειχνε κατ’ επανάληψη μια ταινία κινουμένων σχεδίων με έντομα. Σουρεαλιστικό μέχρι αηδίας. Όταν φτάσαμε στην Ατλάντα ήμασταν διανοητικά εξουθενωμένοι. Μετά παίξαμε με κάποιες τρελές μπάντες που σχετίζονταν με τους Black Lips, ήπια όσο δεν πάει, λυποθύμησα στο πεζοδρόμιο και ξύπνησα τυλιγμένος με την αμερικάνικη σημαία.

Manuela: Ό,τι είπε ο Andy!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s