A Forest of Stars “Beware the sword you cannot see” (2015)

July 23, 2015

A Forest of Stars “Beware the sword you cannot see” (2015)

folder

Επιτέλους, νέος δίσκος από την μπαντάρα. Όποιος παρακολουθεί συστηματικά το blog θα γνωρίζει το κόλλημα με το εν λόγω συγκρότημα. Με λίγα λόγια: τρελαμένοι Βρετανοί που με τους 3 προηγούμενους δίσκους τους έχουν δώσει ρεσιτάλ πειραματισμού, δημιουργικότητας και φαντασίας. Από τη μουσική τους μέχρι τους στίχους και το image τους. Συστήνονται όλα τα albums τους, για όσους, φυσικά, αναζητούν κάτι μη-τετριμμένο στα ακούσματα τους. Πάμε στα φετινά τώρα.

Στο “Beware the sword you cannot see” οι A Forest of Stars ρίχνουν περισσότερο βάρος στην progressive πλευρά της μουσικής τους, παρά στην ατμοσφαιρική. Αν θυμάστε, οι δύο πρώτοι δίσκοι τους χαρακτηρίζονταν από αργόσυρτες εισαγωγές, μακρά instrumental θέματα και δομές που “άπλωναν” με χαρακτηριστική άνεση. Στο “A shadowplay for yesterdays”, αντίθετα, είχε φανεί ότι το συγκρότημα άρχισε να “συμμαζεύει” τις συνθέσεις του, να τις μπουκώνει με περισσότερες ιδέες και να ρίχνει μεγαλύτερο βάρος στις εναλλαγές ιδέων, παρά στην ανάπτυξη τους. Αυτό το πράγμα, λοιπόν, γίνεται ακόμα πιο έντονο στο “Beware the sword you cannot see”.

Με λίγα λόγια, γίνεται το “έλα να δεις”. Χωρίς περιττές εισαγωγές και πολλά-πολλά (με εξαίρεση το τελευταίο, 20-λεπτο κομμάτι), οι A Forest of Stars πιάνουν από τα μούτρα τον ανυποψίαστο ακροατή. Και από εκεί και πέρα, για όσο διαρκεί η κάθε σύνθεση, το συγκρότημα κάνει απλά επίδειξη των ικανοτήτων του. Πλέον μιλάμε για 8 (!) άτομα, οπότε μπορεί να καταλάβει κανείς πόσο πλούτος υπάρχει από άποψη ήχων και ιδεών. Ο black metal εαυτός τους δίνει και πάλι το παρόν, αφού ουκ ολίγες φορές οι ταχύτητες ανεβαίνουν. Αλλά ας μη γελιόμαστε, αυτό που δίνει το στίγμα δεν είναι πια τα υστερικά φωνητικά του Mister Curse (που όσο πάει κι εξαφανίζονται), αλλά οι μελωδίες, οι ευφάνταστες εναλλαγές ιδεών, η ποικιλία οργάνων που ακούγονται. Άλλες φορές προτιμούνε αργόσυρτα, βασανιστικά θέματα, άλλες στιγμές θα ξεσπάσουν σε χαοτικά blastbeats, κάποιες άλλες θυμούνται τις (πάντα αξιόλογες) 70’s progressive rock διδαχές. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο Mister Curse, ο οποίος για πρώτη φορά διαφοροποιείται τόσο πολύ από το παρελθόν του. Επιλέγει ένα πιο “μιλητό” στυλ φωνητικών, αρκετά θεατρικό (που στους παρατηρητικούς θα θυμίσει τον Brian των Catharsis) και απόλυτα ταιριαστό με την ατμόσφαιρα των συνθέσεων. Άλλες φορές ο τρόπος που τραγουδάει θυμίζει ακόμα και το Nemtheanga των Primordial. Γενικά είναι φανερό ότι τα τραγούδια των A Forest of Stars θα “ασφυκτιούσαν” αν υπήρχαν μόνο τα υψίσυχνα ουρλιαχτά του, σχεδόν “απαιτούσαν” μια εξέλιξη στο θέμα των φωνητικών. Δε θα με εκπλήξει αν στο μέλλον προσθέσουν ακόμα και καθαρά, μελωδικά φωνητικά (πέρα από τα ήδη υπάρχοντα γυναικεία).

Συγκριτικά, τώρα, με το παρελθόν του συγκροτήματος, ο νέος δίσκος δεν εκπλήσσει (φυσιολογικό), συνεχίζει το ίδιο ποιοτικά (ευτυχώς) και περιέχει όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ιδιόμορφη μουσική αυτής της μπάντας (κλασικά). Αν υπάρχει “κομμάτι-κράχτης”; Φυσικά, το εναρκτήριο “Drawing down the rain”, που καθ’ όλη τη διάρκεια του μένεις απλά μαλάκας. Η αλήθεια είναι ότι η ποιότητα δεν είναι στα ίδια επίπεδα σε όλο το album, αλλά τραγούδια όπως το “Hive mindless” και “Virtus sola invicta” αποδεικνύουν ότι το συγκρότημα δεν έχει στερέψει ακόμα από ιδέες, πράγμα ούτως ή άλλως δύσκολο με τη μουσική που έχουν επιλέξει να παίζουν. Μεγαλεπήβολο εγχείρημα, φυσικά, η δημιουργία του “Pawn on the universal chessboard”, ένα τραγούδι που υποδιαρείται σε 6 μικρότερα κομμάτια. Αυτή είναι και η πιο πειραματική στιγμή του album, αφού συνυπάρχουν Floyd-ικές επιρροές, black metal μέρη, folk περάσματα και ατμοσφαιρικές στιγμές. Η αλήθεια είναι ότι το συγκρότημα παλιότερα είχε μεγαλουργήσει όταν επιχείρησε να συνθέσει “επικά” κομμάτια (π.χ. “Delay’s progression”, “Summertide’s approach”), κάτι που θέλει ταλέντο για να μην καταλήξεις απλός επιδειξίας. Το “Pawn on the universal chessboard”, δυστυχώς, δεν φτάνει τα εν λόγω έπη, αλλά πρόκειται για ένα δυνατό κλείσιμο του album.

Ας μη γελιόμαστε: οι A Forest of Stars εξέπληξαν στο “The corpse of rebirth”, στο “Opportunistic thieves of spring”. Από εκεί και έπειτα (κι αφού έχασαν την ευκαιρία να μπουν στο club των μεγάλων -μάλλον καλύτερα έτσι) το ζητούμενο είναι ένα: να συνεχίζουν με ποιοτικές δουλειές, να μην καταλήξουν φάντασμα του εαυτού τους, να μην πηθικίζουν πάνω σε εύκολες συνταγές. Το “Beware the sword you cannot see” δικαιώνει όσους με ανυπονομονησία περιμένουν κάθε χρονιά νέα από αυτήν την μπάντα. Με την ίδια προσμονή θα περιμένουμε και τον πέμπτο δίσκο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s