Dodheimsgard

June 21, 2015

Dodheimsgard

1424_photo

Reality-larger than man’s illusions. Or is it me?

Τι κρύβει πίσω από τέτοιες μυστηριώδεις στιχομυθίες ο Aldrahn; Πώς αποφασίζει ποιο ρόλο θα υποδυθεί κάθε φορά με την εκάστοτε ερμηνεία του; Πώς σκαρφίζεται τα χαρακτηριστικά δυσαρμονικά αρπίσματα του ο Vicotnik; Με ποιον τρόπο συνέλαβαν την ιδέα της σύνθεσης ενός “666 international”;

Ερωτήματα, ερωτήματα… Αυτή η μπάντα γεννήθηκε για να δημιουργεί ερωτήματα, παρά να δίνει απαντήσεις. Η μουσική των Dodheimsgard προκαλεί τον ακροατή, σπάει φραγμούς και όρια, δέχεται πολυεπίπεδες ερμηνείες. Κι εκεί που νομίζεις ότι τους αιχμαλώτισες, ότι τους έκανες κτήμα σου, αυτοί με ευκολία ξεγλιστράνε και κοροϊδευτικά μεταμορφώνονται σε κάτι καινούριο.

Υπερβολές; Παραλήρημα ενός ορκισμένου οπαδού; Όχι, απλώς οι DHG επέστρεψαν, 8 χρόνια μετά τον τελευταίο τους δίσκο, και δε θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη αφορμή για μια συνολική ματιά στην πορεία αυτού του εξτρεμιστικού μουσικού σχήματος. Έτοιμοι για αναχώρηση για τον πλανήτη B8-18; For today is forever…

A weak, pitiful army against the horned lord (The black metal days)

Ddheimsgard+Dodheimsgard++Kronet+Til+Konge

Οι DHG κάποτε λέγονταν Dodheimsgard, κάποτε τραγουδούσαν στα νορβηγικά, κάποτε προτιμούσαν το ασπρόμαυρο look αντί για τα παρδαλά χρώματα, κάποτε πόζαραν στα δάση σαν τους Darkthrone, έχοντας και μέλη των Darkthrone στη σύνθεση τους! Ναι, οι ριζοσπάστες του Oslo ξεκίνησαν σαν όλους τους άλλους, άσχετα αν μετά ακολούθησαν περίεργες στροφές. Ντοκουμέντο της εποχής εκείνης, τι άλλο από την cult δισκάρα “Kronet til konge”.

6296

Κι όμως, το ντεμπούτο των Dodheimsgard δεν είναι άλλο ένα black metal album της εποχής. Όταν λέμε ότι είναι δισκάρα, εννοούμε ότι είναι ΔΙΣΚΑΡΑ, όταν λέμε ότι ξεχώριζαν ακόμη και τότε, το λέμε γιατί το ακούμε στα αυλάκια του δίσκου ακόμα και τώρα. Το ακούμε στις ηγεμονικές μπασογραμμές του Fenriz που, χωρίς υπερβολές, είναι η μισή μαγεία του album και βάλε. Στη φωνητική ερμηνεία του Aldrahn που, αντί να κοπιάρει βαρετούς τραγουδιστές σαν τον Nocturno Culto ή τον Abbath, επέλεξε να ΦΩΝΑΖΕΙ, υιοθετώντας ένα ολοδικό του στυλ ερμηνείας. Στις κιθαριστικές λογικές που, με μοναδικό τρόπο, αγκάλιαζαν και τη θλίψη και την επικότητα. Ναι, ακόμα και στο grim black metal στυλ των 90’s οι Dodheimsgard είχαν προσωπικότητα και τόλμη.

Προσέξτε τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί το echo ο Aldrahn, και πώς αυτό προσθέτει χαοτική ατμόσφαιρα στις ερμηνείες του. Ανατριχιάστε ελεύθερα με το απίστευτο συναίσθημα που βγάζει ο «θρήνος» του στο “Kuldeblest over evig isode” και αναγνωρίστε τη γέννηση ενός απ’ τους πιο ξεχωριστούς τραγουδιστές στην black metal σκηνή. Χαθείτε στη μαγεία του “Mournful, yet and forever” (πιθανότατα του καλύτερου τραγουδιού του δίσκου) και αντιληφθείτε τον τρόπο με τον οποίο Dodheimsgard-Ved Buens Ende λειτουργούσαν σαν συγκοινωνούντα δοχεία.

Στο “Kronet til konge” οι Dodheimsgard με χαρακτηριστική άνεση μεταπηδούνε από το αγωνιώδες black metal riffing (“Jesu blod”) στις επικές mid-tempo στιγμές (“En krig e seire”). Το δυνατό χαρτί του album είναι φυσικά τα ποιοτικά riffs, ανεξάρτητα από τη μορφή που παίρνουν. Αξίζει να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου έχει γραφτεί από τον τραγουδιστή (και τότε και κιθαρίστα) Aldrahn, και όχι από το mastermind (και τότε drummer) Vicotnik. Ίσως γι’ αυτό το “Kronet til konge” ηχεί τόσο ιδιόμορφο σε σχέση με την υπόλοιπη δισκογραφία του συγκροτήματος, ίσως γι’ αυτό ακούγεται τόσο ρομαντικά ξεχωριστό.

Και μιας και μιλήσαμε για ρομαντισμό, ορίστε κι ένα ντοκουμέντο που δείχνει την μπάντα επί σκηνής στο πρώτο της live. Βέβαια η συναυλία είναι επί ημερών “Monumental possession”, αλλά αυτό είναι και μια καλή πάσα για να προχωρήσουμε στο δεύτερο album τους.

Ουσιαστικά μιλάμε για το line-up του “Satanic art” EP, δηλαδή Aldrahn και Vicotnik στις κιθάρες και φωνές, Cerberus στο μπάσο και Apollyon στα τύμπανα. Εδώ μπορεί κανείς να θαυμάσει τους Dodheimsgard στα εντελώς black metal τους –corpsepaint, μαλλούρες, ανάποδοι σταυροί κι ο Vicotnik να σκούζει σαν υστερικός. Το μεγαλύτερο μέρος του set είναι βασίζεται στο “Monumental possession”, οπότε ας ρίξουμε και σ’ αυτό μια ματιά…

6297

Στο δεύτερο album των Dodheimsgard λείπει ο mainman των Darkthrone και στη θέση του έχουμε μέλη των Emperor και Aura Noir, πιο συγεκριμένα ο Alver στο μπάσο και ο μέγας Apollyon σε κιθάρα και φωνή αντίστοιχα. Αν κι ο τελευταίος δεν έγραψε κάτι στο δίσκο, στο “Monumental possession” έχουμε μία ολοκληρωτική στροφή των Dodheimsgard σε πιο black/thrash μονοπάτια, με πιο straight-forward δομές, Slayer-ική riff-ολογία και υψηλές ταχύτητες. Προσωπικά βρίσκω να λείπει ό,τι αγάπησα στο “Kronet til konge” προς χάρη μιας πιο άμεσης και βάρβαρης προσέγγισης. Χωρίς να είναι ένας κακός δίσκος, το “Monumental possession” είναι ίσως το λιγότερο «προσωπικό» album των Dodheimsgard. Παρ’ όλα αυτά κι εδώ μπορεί κανείς να νιώσει να του κόβεται η ανάσα σε στιγμές όπως το ξέσπασμα στο τέλος του “Bluebell heart” (με αυτό το τόσο εμπνευσμένο black metal riff) ή τα «σερνόμενα» σημεία στην ομώνυμη σύνθεση. Ένα από τα ατού του album είναι, φυσικά, το μοίρασμα των φωνητικών ανάμεσα σε Aldrahn, Vicotnik και Apollyon. Ο πρώτος σιγά-σιγά διαμορφώνει το ιδιόμορφο στυλ φωνητικών του, ενώ το γεγονός ότι εδώ τραγουδάει στα αγγλικά (στο ντεμπούτο σχεδόν όλα τα κομμάτια ήταν στα νορβηγικά) μας κάνει να προσέχουμε για πρώτη φορά ένα δυνατό προτέρημα του: την άρθρωση του, γενικά τον τρόπο με τον οποίο εκφέρει τις λέξεις (αυτό θα αναπτυχθεί ακόμα περισσότερο στα επόμενα albums, με αποκορύφωμα το πρόσφατο “A umbra omega”). Ο Vicotnik με το χαρακτηριστικό, μανιακό στρίγγλισμα του (όπως το μάθαμε στο “Written in waters” των Ved Buens Ende) τσιρίζει σαν κακιασμένο τέρας. Ενώ ο Apollyon, υιοθετώντας ένα πιο τετριμμένο στυλ κινείται στα κλασικά μονοπάτια του black metal ουρλιαχτού. Δεν υπάρχει κάτι άλλο να παρατηρήσουμε εδώ, τα πραγματικά μεγάλα πράγματα θα έρχονταν δύο χρονια μετά.

Only suffering can create such beauty (The radical days)

1418172348345_image

1998. “Satanic art” EP.

cc8a42b769089e391cc34379ff563e63

Το ξέρω ότι την αίγλη του “666 international” δε θα την απειλήσει ποτέ κανένα album των DHG. Αλλά η πραγματική στροφή των Dodheimsgard σε κάτι ρηξικέλευθο ξεκίνησε εδώ, σε αυτό το μικρό EP των 5 κομματιών (3 στην ουσία…). Αν είναι κάτι που χαρακτηρίζει αυτήν την μπάντα, είναι το στοιχείο της έκπληξης, το ότι νιώθεις απροετοίμαστος απέναντι τους. Υπάρχει καλύτερος τρόπος να το περιγράψεις αυτό ακούγοντας τη διεστραμμένη εισαγωγή του “Oneiroscope” να ακολουθείται από τον καταιγισμό του “Traces of reality” (για πολύ κόσμο η μεγαλύτερη σύνθεση που έγραψε ποτέ αυτή η μπάντα); 7 λεπτά που συμπυκνώνουν ιδέες 15 δίσκων. Βιολιά, πιάνο, παραμορφωμένες φωνές, πρωτότυπα black metal riffs, εμπνευσμένοι ρυθμοί, απίστευτη στιχουργική, λεπτεπίλεπτη κιθαριστική δουλειά. Αυτό δεν είναι τραγούδι, είναι ένα ταξίδι στην παράνοια. Ο Vicotnik (που γίνεται ο κύριος συνθέτης από εδώ και πέρα) εισάγει για πρώτη φορά αυτά τα τόσο χαρακτηριστικά του αρπίσματα, εντελώς δυσαρμονικά, αγχώδη και «ανορθολογικά». Ο Aldrahn γίνεται όλο και πιο θεατρικός, «παίζει» με τη φωνή του και μας προετοιμάζει για ό,τι μεγαλειώδη θα καταφέρει στους επόμενους δίσκους. O Zweizz των Fleurety δίνει το δικό του στίγμα στην μπάντα, εισάγωντας τα τόσο χαρακτηριστικά πιανιστικά ιντερλούδια του. Πραγματικά τα πάντα σε αυτήν την κυκλοφορία είναι στην εντέλεια. Αλλά αυτό που σε οδηγεί στην παράνοια είναι η ίδια η μουσική κατεύθυνση που πήραν εδώ οι Dodheimsgard, το θράσος που έδειξαν ανοίγοντας νέους μουσικούς ορίζοντες. Ακόμα και το γεγονός ότι και οι 3 black metal συνθέσεις του album (“Traces of reality”, “Symptom” και “The paramount empire”) ξεκινάνε σε ρυθμό 3/4 δείχνει τις περίεργες στροφές που έπαιρναν τα μυαλά τους τότε (καθόλου τυχαίο με αυτά που έπαιρναν ούτως ή άλλως). Στροφές που με το επόμενο full-length εκτροχιάστηκαν εντελώς.

MI0003158809

“666 international”. Ή αλλιώς «ό,τι πιο προκλητικό έχει ηχογραφηθεί ποτέ». Ο δίσκος ξεκινά με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο τελειώνει το “Satanic art” EP, προφανώς για να κάνει ακόμα πιο ξεκάθαρες τις μουσικές καταβολές του (δεν είναι η μοναδική φορά που συναντάμε déjà vu στους DHG: το “Final conquest” ξεκινά σαν μία παραλλαγή του “The paramount empire”, το “21st century devil” βασίζεται σε μουσικό θέμα του “Sonar bliss” ενώ θυμηθείτε που πρωτακούσατε τις αχνές κραυγές στο έκτο λεπτό του “God protocol axiom”). Κι από εκεί και πέρα το χάος.

To “666 international” συνθετικά είναι ένα προσωπικό επίτευγμα του Vicotnik με την πολύτιμη συνεισφορά του παραγωγού Bjorn Boge. Παρ’ όλα αυτά το αποτέλεσμα δε θα ήταν με τίποτα το ίδιο αν έλειπε έστω κι ένας από τους Aldrahn, Apollyon, Magic Logic και Czral. Ο τελευταίος θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι το alter ego του Vicotnik, όχι μόνο γιατί μαζί ευθύνονται για τους φοβερούς και τρομερούς Ved Buens Ende, αλλά γιατί μοιράζονται την ίδια μεγαλομανία, πίστη και αυτοπεποίθηση για τη μουσική τους. Για τις ικανότητες του στα drums ό,τι και να πούμε θα τον αδικήσει –πραγματικά κρίμα κι άδικο που δεν μπόρεσε να ξαναπαίξει τύμπανα μετά την πτώση του το 2005. Ο Magic Logic (ο Zweizz, ντε) για άλλη μία φορά συνθέτει αυτές τις μελωδικές «σφήνες» που παρεμβάλλονται ανάμεσα στα κανονικά κομμάτια. Σαν μουσική δωματίου για ψυχασθενείς, μιας και μόνο τέτοιοι θα σκέφτονταν να ανακατέψουν τέτοιου είδους μουσικές μεταξύ τους. Τα μελωδικά αυτά διαλείμματα προσθέτουν, τελικά, παράνοια, παρά αφαιρούν. Ο Apollyon αφού έπαιξε τις κιθάρες στο “Monumental possession” και τα drums στο “Satanic art” EP, εδώ είπε να δοκιμάσει τις ικανότητες του στο μπάσο, κάτι που προσθέτει πόντους στο δίσκο. Τέλος, ο Aldrahn εδώ απελευθερώνεται εντελώς, αυτοσχεδιάζει, απαγγέλει, πνίγεται, ουρλιάζει, χρησιμοποιεί τη φωνή του με κάθε εκφραστικό μέσο. Δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον άλλο να ερμηνεύει τέτοια τραγούδια, μόνο αυτός θα μπορούσε να ανταπεξέλθει σε αυτόν το ρόλο. Οι στίχοι του, φυσικά, αντικατοπτρίζουν με τον κατάλληλο τρόπο την πολύμορφη προσωπικότητα του. Ψυχεδελικοί, με διάσπαρτες αναφορές από ανατολικές κοσμοθεωρίες μέχρι κόμιξ, ίσως κάποτε βγάλουν κάποιο συγκεκριμένο νόημα, ίσως και όχι.

Όλα αυτά ισχύουν. Αλλά τίποτε από αυτά δε θα έπαιρνε σάρκα και οστά χωρίς το όραμα του Vicotnik. Η μουσική του “666 international” γραφόταν από τον εν λόγω κύριο από το 1995 μέχρι το 1998, με διάφορα διαλείματα. Γι’ αυτό και ο πολυσυλλεκτικός χαρακτήρας αυτού του album. Φανταστείτε τραγούδια που αψηφάνε προκαθορισμένους δρόμους τύπου «αρχή-μέση-τέλος», δομημένα άναρχα, αποτελούμενα από χίλια δυο (αντιθετικά μεταξύ τους) μουσικά ρεύματα. Ναι, (ευτυχώς) υπάρχουν οι κιθαριστικές λογικές που γνωρίσαμε στο “Satanic art” EP. Αλλά υπάρχουν και beat-ια, στοιχεία ηλεκτρονικής μουσικής, προγραμματισμένα drums και κάμποσες «χορευτικές» απόπειρες. Υπάρχουνε στρώσεις θορύβου που εξελίσσονται σε επιβλητικές μελωδίες και ανελέητα blastbeats που εναλλάσσονται με ψυχεδελικά κιθαριστικά θέματα. Υπάρχει η λύσσα του black metal παρελθόντος και μία πρωτοποριακή άποψη για το τι θα πρέπει να γίνει με την έλευση της νέας χιλιετίας.

A-235266-1147915822.jpeg

Οι DHG δεν ήταν μόνοι τους σε αυτό το ταξίδι. Τον επόμενο χρόνο οι Νορβηγοί αφέντες Mayhem σόκαραν με τον ίδιο τρόπο τους οπαδούς τους (“Grand declaration of war”) και καπάκι ήρθε ο ομώνυμος δίσκος των Thorns για να επισφραγίσει αυτό που τότε ονομάστηκε “intelligent black metal”. Χαζός όρος, αλλά η ιστορία δεν παραγράφεται: όντως κάποιες black metal μπάντες, εκεί στα τέλη 90’s-αρχές 00’s, αποφάσισαν να επεκτείνουν λίγο παραπέρα τα στενά όρια αυτού του ήχου, να τον μπασταρδέψουν με βιομηχανικούς/κλινικούς ήχους, να αφήσουν τις επιρροές τους ελεύθερες ανεξάρτητα από τα «πρέπει» της εποχής. Δεν ήταν οι πρώτοι, όχι. Είχαν προηγηθεί κάποιοι Ved Buens Ende, κάποιοι Arcturus, ενώ αν θέλουμε να πάμε ακόμα πιο πίσω, τελικά όλα καταλήγουν σε αυτό το φοβερό και τρομερό “Into the pandemonium” του 1987. Τότε κάποιοι είχαν κράξει (πέρα από τις μουσικές) τις στυλιστικές επιλογές των Celtic Frost. Αλήθεια, πόσοι έκραξαν τους Dodheimsgard όταν στην περιοδεία τους με τους Dimmu Borgir έβγαιναν στη σκηνή έτσι;

Ddheimsgard+Dhg2

Αρκετοί, απ’ ό,τι ξέρουμε, όπως κι αρκετοί ήταν αυτοί που τους πέταγαν μπουκάλια όταν έβλεπαν αυτό που εμείς μπορούμε να δούμε στο παρακάτω video:

Ναι, ο αντικομφορμισμός ποτέ δεν υπήρξε ο καλύτερος φίλος του μεταλά, πόσο μάλλον του black metal-ά. Πώς θα μπορούσαν τέτοια άτομα να δεχτούν τα «πριόνια» της εισαγωγής του “Regno potiri”, κι ας ήταν ο ήχος τους χίλιες φορές πιο στοιχειωτικός απ’ ό,τι ακουγόταν στη Νορβηγία εκείνο τον καιρό; Με ποιον τρόπο θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν το 66ο, κρυφό κομμάτι του δίσκου, όπου ακούμε μία από τις γλυκιές μπασογραμμές ever, ενώ μία καθάρια φωνή μας δηλώνει ότι “I heal with all 666”; Πώς να αποδεχτούν ένα look που περιλαμβάνει παρδαλά χρώματα, χαϊμαλιά, αρώματα Ανατολής και φορέματα, σε μια εποχή που το corpsepaint ακόμα δεν είχε βγάλει την τελευταία του πνοή (αν και έπνεε ήδη τα λοίσθια); Απλά δε γινόταν. Και το “666 international” έμεινε εκεί, άφθαρτο μνημείο μίας απόπειρας που δεν επαναλήφθηκε από κανένα, ούτε καν από τους ίδιους τους DHG. Και όπως λέει και ο τελευταίος στίχος του “Completion”:

As all is said, we cross the storm
And watch ourselves in pray,
For this no longer a mutant that shivers,
This is here to stay.

Something is missing (Days of change)

1285685392_dodheimsgard-discography-download-8

Και η νέα χιλιετία ήρθε. Και οι DHG σιώπησαν για πολύ καιρό, μέχρι ο Vicotnik να μπορέσει να «ξαναρουφήξει» αρκετές εμπειρίες ώστε να συνεχίσει το μουσικό όραμα του. 8 ολόκληρα χρόνια πέρασαν μέχρι το “Supervillain outcast” να δει το φως της δημοσιότητας.

dhg

Η χαρά ενός νέου DHG δίσκου αντισταθμίστηκε με τη λύπη των νέων ότι δύο παλιόφιλοι αποχώρησαν από το πλήρωμα:

Ddheimsgard+Czral_and_Aldrahn

Ναι, Czral και Aldrahn αποτελούσαν παρελθόν για την μπάντα. Παρ’ όλα αυτά η συνεισφορά τους υπάρχει στο “Supervillain outcast”, αφού ο δεύτερος τραγουδάει σε δύο κομμάτια, ενώ ο πρώτος αφήνει όλα τα στόματα ανοιχτά παίζοντας με ΑΡΙΣΤΟΤΕΧΝΙΚΟ τρόπο τα τύμπανα. Πραγματικά μία από τις καλύτερες στιγμές του, από τις τελευταίες πριν το τραγικό ατύχημα του.

Μαζί με τους προαναφερθέντες έφυγαν και οι Apollyon και Zweizz, αλλά δε θα ‘ταν ψέμα αν λέγαμε ότι τα πάντα επισκιάστηκαν από την αλλαγή του μικροφώνου. Όχι μόνο γιατί ο Aldrahn ήταν από την αρχή στους DHG, ούτε γιατί γενικά είναι από τους ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ black metal τραγουδιστές ever. Κυρίως γιατί η φωνή του αποτελεί α-να-πό-σπα-στο κομμάτι της μουσικής των Dodheimsgard, ένα μοναδικό συμπλήρωμα στις σχιζοφρενικές συνθέσεις του Vicotnik. Η απουσία του, αναπόφευκτα, θα επηρέαζε σε μεγάλο βαθμό το τελικό αποτέλεσμα του δίσκου. Ποιος θα τολμούσε να σταθεί στη θέση του;

ov4b1917

Και το όνομα αυτού Mathew McNerney, ή αλλιώς Kvohst. Γνωστός σαν τραγουδιστής των Code (απ’ όπου, λογικά, τον ξετρύπωσε ο Vicotnik) και μεγάλος οπαδός ο ίδιος του Aldrahn. O Kvohst επιβεβαίωσε το Vicotnik για την επιλογή του, αφού η φωνή του (και οι χίλιες δυο μορφές που μπορεί και παίρνει) μπορούσε να ανταπεξέλθει με αξιοπρεπή τρόπο στις απαιτήσεις των Dodheimsgard. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει για τις ικανότητες του στα καθαρά/μελωδικά φωνητικά, τα οποία ξεχωρίζουν αρκετά μέσα στο “Supervillain outcast”.

Κι από μουσικής απόψεως τι γίνεται; Προφανώς μετά από ένα «εξαντλητικό» “666 international” σειρά θα είχε ένα πιο άμεσο, ευκολοάκουστο album. Κι όντως, το “Supervillain outcast” δεν πειραματίζεται όπως ο προκάτοχος του, αντίθετα ξεδίνει ποικιλοτρόπως. Τα τραγούδια είναι πιο μικρά και «συμμαζεμένα», παρ’ όλα αυτά για άλλη μια φορά υπάρχει μια μεγάλη γκάμα από ήχους. Το “All is not self” (η πρώτη «μπαλάντα» των DHG) θυμίζει τις διδαχές των Ved Buens Ende (κυρίως γιατί ο Kvohst έχει μάθει πολλά από τον τρόπο που τραγούδαγε ο Carl-Michael Eide), το “Apocalypticism” groove-άρει σχεδόν με pop τρόπο και το “21st century devil” μας αποκαλύπτει το πιο συναισθηματικό πρόσωπο των Dodheimsgard μέχρι τότε. Υπάρχει πλήθος «σπαστικών»/περίεργων ρυθμών και riffs, αλλά και μία τάση για την ανάδειξη καθαρών μελωδιών. Υπάρχει ένας Kvohst που προσπαθεί (και καταφέρνει) να αναδείξει τις συνθέσεις χρησιμοποιώντας τη φωνή του με κάθε δυνατό τρόπο κι ένας Vicotnik που για άλλη μια φορά δείχνει την τεράστια γκάμα του σαν κιθαρίστας, είτε υιοθετώντας αλλοπρόσαλλα στυλ παιξίματος, είτε εισάγωντας πιο «κοφτά»/μεταλικά riffs. Ο δίσκος έχει ψωμί, παρ’ όλα αυτά δεν έχει πολλές «μεγάλες» συνθέσεις, κάτι που σταδιακά φαίνεται αρκετά. Επίσης η παραγωγή δεν είναι και η καλύτερη, πράγμα που αδικεί κάποιες συνθέσεις. Μεγάλο ενδιαφέρον σχετικά με αυτό έχει η rehearsal εκδοχή του δίσκου, την οποία μπορείτε να ακούσετε εδώ:

Ουσιαστικά μιλάμε μόνο για κιθάρες/τύμπανα, αλλά είναι φοβερό το πόσο ουσιαστικές ακούγονται οι ιδέες σε αυτήν την πρωτόλεια μορφή (και πόσο ξεχωριστός ήταν σαν drummer ο Czral). Κρίμα που στην τελική μορφή του δίσκου οι DHG άφησαν κάμποσα ωραία κομμάτια απ’ έξω, τα οποία, όμως, μπορούν να βρεθούν (σε instrumental εκδοχές) σε bonus CD σε κάποιες εκδόσεις του “Supervillain outcast”.

Ddheimsgard+dhg_live_band

Το “Supervillain outcast” έδωσε τη δυνατότητα στους Dodheimsgard να ξαναβγούν στο δρόμο, να δώσουν κάμποσες συναυλίες και να γευτούν λίγη από τη δημοσιότητα που αξίζουν. Παρ’ όλα αυτά οι ανακατατάξεις στο εσωτερικό του συγκροτήματος δεν έπαψαν, με αποκορύφωμα τη διπλή αποχώρηση του Kvohst, μία φορά το 2008 και μία το 2011. Η πόρτα ήταν ορθάνοιχτη για την επιστροφή του ασώτου υιού…

Eternity in a minute (“A umbra omega”)

safe_image.php

Και κάπως έτσι φτάνουμε στην ουσία του αφιερώματος αυτού. Το ημερολόγιο γράφει 2015 και οι DHG, μετά από χρόνια σιωπής, επιστρέφουν με νέο δίσκο και με τον Aldrahn πίσω από το μικρόφωνο. Κι εμείς με δέος υποδεχόμαστε το “A umbra omega”

Cover

5 κομμάτια (συν ένα intro). Όλα άνω των 10 λεπτών. Όλα αποτελούμενα από μία αλληλουχία διαφορετικών μουσικών θεμάτων, οργάνων, ιδεών. Κάθε κομμάτι περιέχει τόσα στοιχεία όσα δε βρίσκεις σε ολόκληρα album, κάθε λεπτό είναι τόσο συμπυκνωμένο που νομίζεις πέρασαν 5, 10 λεπτά ακρόασης. Το “A umbra omega” δανείζεται πολλά από τον τρόπο δόμησης του “666 international”: τραγούδια δομημένα άναρχα για άλλη μία φορά, χωρίς λογική, χωρίς περιττές επαναλήψεις, με απότομες διακοπές και εναλλαγές συναισθημάτων. Εκεί που το “666 international” βασιζόταν στους ηλεκτρονικούς νεωτερισμούς, το “A umbra omega” βγάζει μία πιο «έντεχνη» (επιτηδευμένη, σε σημεία, πρέπει να ομολογήσουμε) αίσθηση. Σίγουρα η επιστροφή του Aldrahn (και οι αναπόφευκτοι συνειρμοί για τον άτυπο διάδοχο του “666 international”) πρέπει να «ζόρισε» την μπάντα ώστε να επιβεβαιώσει τις προσδοκίες των οπαδών τους. Ο δίσκος «έπρεπε» να είναι περίεργος, ακραίος, ριζοσπαστικός. Το θέμα είναι τα κατάφεραν;

maxresdefault

Προσωπικά θεωρώ το “Α umbra omega” αντάξιο των προσδοκιών, κι ας έχει μειονεκτήματα. Ναι, κάποιες συνθέσεις μοιάζουν να τραβιούνται απ’ τα μαλλιά. Ναι, οι πρώτες ακροάσεις μοιάζουν με κατόρθωμα και κάθε κομμάτι σαν ένας άλυτος γρίφος. Αλλά τελικά υπάρχει πλούτος στο album.

Για άλλη μία φορά θα ξεκινήσουμε από τον απόλυτο πρωταγωνιστή του έργου, τον Aldrahn. Μπορούμε να πούμε ότι σε αυτόν το δίσκο μας χαρίζει κάποιες από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του, αν όχι τη μεγαλύτερη. Η φωνή του ακούγεται ακόμα πιο ώριμη, ακόμα πιο «ελεγχόμενα» παρανοϊκή. Η καθαρή χροιά του και ο τρόπος που εκφέρει τις λέξεις σε γοητεύουν. Για πρώτη φορά φαίνεται τόσο έντονα η επιρροή του από άλλον ένα μοναδικό ερμηνευτή, τον τεράστιο Mr.Doctor των Devil Doll. Σε πολλά σημεία χρησιμοποιεί το ίδιο θεατρικό, ανατριχιαστικό στυλ, τα ίδια φαλτσέτα, το ίδιο παράταιρο παιχνίδι με τις κλίμακες. Δε θα ήμασταν υπερβολικοί αν λέγαμε ότι η μισή και βάλε μαγεία του album είναι ο Aldrahn, χωρίς αυτόν ο δίσκος θα μπορούσε να καταλήξει και ένα συγκεχυμένο, φιλόδοξο εγχείρημα.

Ορμώμενοι από το τελευταίο σχόλιο, ας περάσουμε και στη μουσική αυτή καθεαυτή του δίσκου. Κακά τα ψέματα, ο δίσκος θα λατρευτεί από τους οπαδούς του progressive metal. Οι δαιδαλώδεις συνθέσεις, ο πλουραλισμός, η ποικιλία ήχων και ο «σοφιστικέ» χαρακτήρας είναι στοιχεία που συνηγορούν σε αυτό. Το περίεργο είναι το εξής: ενώ το “666 international” μπαστάρδευε ακόμα πιο άσχετα μεταξύ τους πράγματα, το αποτέλεσμα ήταν, παραδόξως, αρμονικό, με απίστευτη συνοχή και επίσης απίστευτη ακρότητα σαν συνολική ηχητική πρόταση. Το “A umbra omega”, από την άλλη, χάνει σε συνοχή, στιγμές-στιγμές νιώθεις μετέωρος, αν και τα μουσικά του συστατικά είναι σίγουρα πιο «φιλικά» από αυτα του προκατόχου του.

Δε θέλουμε να είμαστε άδικοι –μιλάμε για ένα αριστούργημα, όπως και να ‘χει. Το να ξεχωρίσεις ένα συγκεκριμένο κομμάτι είναι δύσκολο και άδικο. Γιατί δε μιλάμε τόσο για τραγούδια όσο για μουσικά μέρη που αλληλοπλέκονται. Άλλες φορές θα γοητευτείς από το σαξόφωνο, άλλες φορές θα παραδεχτείς την υπεροχή του πιάνου, κάποιες άλλες θα μαγευτείς από τις ακουστικές κιθάρες. Θα θυμηθείς το “Satanic art” ΕΡ με τα κιθαριστικά ξεσπάσματα του Vicotnik και θα κρατήσεις την ανάσα σου όταν τα πάντα σβήνουν για να ακολουθήσει κάποια υπνωτιστική, καθάρια μελωδία. Πραγματικά το “A umbra omega” είναι ένας από τους «φορτωμένους» δίσκους που θα ακούσεις, από την άποψη του πόσα πράγματα περιέχει. Το μαγικό με αυτό είναι ότι ακρόαση στην ακρόαση κολλάς ακόμα περισσότερο, ανακαλύπτεις όλο και νέα πράγματα, καταλήγεις να ακούς αυτόν το δίσκο για μήνες και να μην τον έχεις χορτάσει. Αν αυτό δεν είναι η πιο τρανή απόδειξη ενός μεγάλου δίσκου, τότε τι είναι;

Closure

Το αφιέρωμα αυτό γράφεται λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία του “A umbra omega”, μετά από αμέτρητες ακροάσεις του και με τον ενθουσιασμό για το περιεχόμενο του να μην έχει καταλαγιάσει καθόλου. Χρειαζόμαστε μπάντες σαν τους Dodheimsgard, μπάντες που δε φοβούνται να οπτικοποιούν τους στίχους τους, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να υιοθετούν look υπερηρώων μέσα σε μία θάλασσα corpsepaint. Χρειαζόμαστε ερμηνευτές σαν τον Aldrahn, ερμηνευτές που φυσικοποιούν ακόμα και τα ψευδώνυμα τους (για ακούστε καλύτερα τη φωνή του στην πρώτη εκτέλεση του “Symptom”…). Χρειαζόμαστε συνθέτες σαν το Vicotnik, συνθέτες που μιλάνε μόνο όταν νιώσουν γεμάτοι από εμπειρίες. Τέλος, χρειαζόμαστε και όλα αυτά τα συγκροτήματα που μοιράστηκαν μέλη, αλλά και κοινά ρηξικέλευθα σκεπτικά, με τους Dodheimsgard, είτε μιλάμε για τους Fleurety, τους Thorns, τους Code, τους Deathtrip ή τους Ved Buens Ende. Dimmu Borgir, είπατε; Μπα, αυτοί μάλλον μια ζωή θα κοιτάζουν με έκπληξη τα έργα των δύο φανταστικών του νορβηγικού black metal.

46feeb5d1bf67082e8ab34395ec21460

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s