Haapoja/Dephosphorus “Collaboration” split LP (2015)

March 8, 2015

Haapoja/Dephosphorus “Collaboration” split LP (2015)

cover

Τα split albums θα έπρεπε να έχουν ένα ιδιαίτερο νόημα, κι όταν όντως το καταφέρνουν αυτό, τότε ξεχωρίζουν. Μιλάω για περιπτώσεις όπου δεν έχουμε απλά δύο μπάντες που “μοιράζονται” δύο πλευρές ενός βινυλίου, αλλά όπου συμβαίνει αυτό που λέει κι ο τίτλος του δίσκου που παρουσιάζουμε σήμερα, δηλαδή μία σύμπραξη. Μία θέληση οι δύο (ή περισσότερες) μπάντες να επικοινωνήσουν σκεπτικά, να ερευνήσουν τα κοινά τους στοιχεία, να δικαιολογήσουν το γιατί αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν τη μουσική τους σε ένα κοινό μέσο. Η αποκορύφωση μίας τέτοιας κίνησης δε θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο από αυτό που συμβαίνει και στο “Collaboration”, δηλαδή οι συμμετοχές μελών της μίας μπάντας σε τραγούδια της άλλης. Θυμάμαι ότι πάντα με γοήτευε αυτή η ιδέα και, για να ‘μαι ειλικρινής, αυτήν τη στιγμή στο μυαλό μου έρχεται μόνο ένα αντίστοιχο εγχείρημα, το τελευταίο κομμάτι σε εκείνο το ιστορικό split των Knuckledust με τους Stampin’ Ground. Αλλά ας επιστρέψουμε στο παρόν.

Όποιος είχε τσεκάρει το ντεμπούτο των Φινλανδών Haapoja δεν μπορεί να μην είχε παρατηρήσει το πόσο πολύ συγγενεύει ο ήχος τους με αυτόν των ντόπιων Dephosphorus. Σύγχρονη extreme μουσική, τολμηρή και ικανή να μπολιάσει grind, black και death metal. Οι Haapoja παραμένουν στον προσωπικό τους ήχο και σε αυτό το split. Δυσαρμονικές σκοτεινές μελωδίες (Deathspell Omega, δηλαδή), στριφνό/υστερικό riffing και πολλές απότομες αλλαγές στα θέματα. Ο τρόπος σύνθεσης τους με την πρώτη “αυτιά” ακούγεται δυσνόητος και πυκνός, αλλά με 2-3 ακροάσεις το τοπίο ξεδιαλύνει. Στο πρώτο κομμάτι (που είναι και το καλύτερο τους), “We see with teeth”, τα φωνητικά έχει αναλάβει ο Π.Α. των Dephosphorus, οι στίχοι είναι στα ελληνικά και παρμένοι από το ομώνυμο ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη. Άψογος τρόπος έκφρασης και τέλειο πάντρεμα μουσικής-στίχων.

Οι Dephosphorus, από την άλλη, ανέκαθεν ήταν πιο “βατοί” απ’ τους Φινλανδούς. Στο “Collaboration”, μάλιστα, μας προσφέρουν ίσως τα πιο πιασάρικα τραγούδια τους, με τρανό παράδειγμα το “An eerie transmission”. Λες και το καναν’  επίτηδες λόγω τίτλου, το τραγούδι ξεκινάει με ένα απίστευτα ατμοσφαιρικό/ονειρικό riff, ενώ το αμέσως επόμενο θέμα ντροπιάζει πολλές doom metal μπάντες του σήμερα. Το πράγμα πάει ακόμα μακρύτερα στο “Shades of reality”: hardcore riff-άρα στην εισαγωγή, συνοδεία από Lombard-ική δίκαση και… καθαρά/φωναχτά φωνητικά στη συνέχεια! Δεν ενθουσιάστηκα με το τελευταίο, αλλά γουστάρω που το στοιχείο του πειραματισμού βρίσκεται ζωντανό. Και το sol-ίδι που κόλλησαν προς στο τέλος (παιγμένο απ’ τον κιθαρίστα των Haapoja) μπαίνει με ταιριαστό τρόπο και, προσωπικά, μου φάνηκε και σαν ένας μικρός φόρος τιμής στο μεγάλο Jeff Hanneman (στον οποίον, ούτως ή άλλως, είναι αφιερωμένος όλος ο δίσκος).

Συνολικά τα τραγούδια των Dephosphorus μου άρεσαν περισσότερο, όχι μόνο λόγω ήχου, αλλά επειδή βλέπω και μία μεγαλύτερη ποικιλία στις ιδέες τους σε σχέση με το “Ravenous solemnity”. Ενδεικτικό για το που θα κινείται το τρίτο τους full-length; Δεν ξέρω, αυτό θα το δούμε (ίσως και σύντομα). Αλλά το σημαντικότερο στοιχείο του “Collaboration” είναι αυτό που ανέφερα στην αρχή: μιλάμε για ένα split LP που δίνει πραγματικό νόημα στον τίτλο του, για μία από τις πιο πετυχημένες συνεργασίες συγκροτημάτων και για δύο μουσικές προτάσεις που αλληλοσυμπληρώνονται με αρμονικό τρόπο. Μακάρι όλα τα split να είχαν αυτήν την ποιότητα.

Για να ακούσετε το δίσκο, πατήστε εδώ.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s