“I’m your fan-The songs of Leonard Cohen by…” (1991)

January 2, 2015

“I’m your fan-The songs of Leonard Cohen by…” (1991)

MI0001939728

Το καλό με τα Χριστούγεννα είναι ό,τι αποκτάς βινύλια (ή και άλλα πράγματα) που υπό άλλες συνθήκες δε θα σου πήγαινε στο μυαλό να τα τσεκάρεις. Κάπως έτσι έπεσε στα χέρια μου αυτό το tribute album που αγνοούσα, παρόλο που είμαι μεγάλος fan του Cohen.

Καταρχάς μία παρατήρηση: τα τραγούδια του Cohen, ιδίως των πρώτων, ακουστικών album, είναι απλά, χωρίς ιδιαίτερες ενορχηστρώσεις, κάτι που αφήνει πολύ χώρο για πειραματισμούς, φαντασία και δημιουργικότητα. Στο δίσκο οι περισσότεροι το εκμεταλλεύονται αυτό, κάποιοι άλλοι όχι, αλλά γενικά έχουμε να κάνουμε με ωραίες εκτελέσεις. Αν υπάρχει ένα μειονέκτημα αυτό είναι ότι οι περισσότερες μπάντες προέρχονται από ένα συγκεκριμένο background (late 80’s/early 90’s alternative rock) με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν και μεγάλες διακυμάνσεις ήχου από κομμάτι σε κομμάτι. Π.χ. θα είχε πολύ ενδιαφέρον να υπήρχαν και πιο ηλεκτρονικά πράγματα, ή κάτι πιο πειραματικό κλπ. Κι έτσι, όμως, το αποτέλεσμα είναι αρκετά καλό.

Οι “κράχτες” του δίσκου, αν μη τι άλλο, είναι ονόματα όπως οι R.E.M., οι Pixies, οι James, οι Nick Cave and the Bad Seeds και ο John Cale. Οι προσεγγίσεις σε κάθε τραγούδι διαφέρουν, από τον Cale που κλείνει το album με μία λιτή (μόνο πιάνο και φωνή), αλλά συναισθηματική, εκδοχή του “Hallelujah” μέχρι το Nick Cave που δημιουργεί και την πιο πειραματική στιγμή του album, ξεσαλώνοντας στο “Tower of song”. Από εκεί και πέρα, με πολύ ωραίο τρόπο ανοίγουν το album οι House of Love ερμηνεύοντας το αγαπημένο μου “Who by fire”, ενώ εξίσου ενδιαφέρουσα είναι και η γαλλόφωνη εκδοχή του “Avalanche” από το Jean-Louis Murat. Άλλες ωραίες εκτελέσεις είναι του Geoffrey Oryema στο “Suzanne”, των David McComb & Adam Peters στο “Don’t go home with your hard on”, των That Petrol Emotion στο “Stories of the street” κ.ά.

Βέβαια, αυτό που καταλαβαίνεις ακούγοντας το “I’m your fan-The songs of Leonard Cohen by…”, πέρα από τις συνθετικές ικανότητες του Cohen, είναι η ερμηνευτική αξία του σαν τραγουδιστής. Και δε μιλάω τόσο για τη γνώριμη, μπάσα χροιά της δεύτερης περιόδου του, όσο για τις “σπαρακτικές” ερμηνείες του τύπου “Bird on the wire” και “Chelsea hotel #2”. Εννοώ αυτήν την ικανότητα που είχε να σου μεταδίδει το νόημα των στίχων με τους ψιθύρους του, τα (σε στιγμές) φάλτσα του, τον πόνο του. Κακά τα ψέμματα, αυτό το πράγμα δεν το συναντάς εδώ, και κάποιοι θα έλεγαν ότι είναι και λογικό, όταν μιλάμε για διασκευές. Βέβαια μετά από λίγο καιρό ήρθε κι ένας Jeff Buckley που “πήρε” το “Hallelujah” και το έκανε για πάντα δικό του…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s