Ανασκόπηση 2014

January 1, 2015

Ανασκόπηση 2014

Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος, για άλλη μια χρονιά προσπαθήσαμε να ακούσουμε όσο πιο πολλά νέα πράγματα μπορούσαμε και προλαβαίναμε. Από όλο αυτόν το σωρό, ξεχωρίσαμε τα εξής:

(Κλικάροντας στον τίτλο του κάθε δίσκου μεταφέρεστε στην αντίστοιχη κριτική που είχε γίνει από το noizzzmaker).

1. Dead Congregation “Promulgation of the fall”

Θυμάστε εκείνο το παλιό τραγούδι των TXC που έλεγε “έρχομαι κατά πάνω σου από τα βάθη του ερεβώδους σκότους, προκαλώντας λάμψεις και κρότους”; Κάπως έτσι μοιάζει να κυλάνε οι συνθέσεις του νέου δίσκου των Dead Congregation. Επιβλητικές, άλλες στιγμές αργόσυρτες, άλλες αδυσώπητες, αλλά με έμφαση στη δημιουργία ατμόσφαιρας. Με αυτό το album το συγκρότημα απλά επιβεβαίωσε την πρωτοκαθεδρία του στο death metal underground. Ένας ακραίος δίσκος που, χωρίς να νεωτερίζει, σε αναγκάζει να υποκλιθείς σε αυτό το όργιο τεχνικών riffs, μελωδικών leads και αλλεπάλληλων ρυθμικών επιθέσεων. Πορώνομαι και μόνο στην ιδέα τι θα μας δώσει η μπάντα στο μέλλον.

2. Καταχνιά “Καταχνιά”

Τα είχαμε πει από πέρυσι, η κυκλοφορία του δίσκου θα ήταν απλά η και-με-τη-βούλα επιβεβαίωση της θέσης που κατέχει αυτή η μπάντα στο ελληνικό undeground. Οι απανωτές συναυλίες, η αμεσότητα των συνθέσεων και οι love-it-or-hate-it στίχοι δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μίγμα που απλά δεν μπορούσες να αγνοήσεις. Παρ’ όλο που ο ήχος αυτός έχει κορεστεί, οι Καταχνιά συνθέτουν έξυπνα, έχουν πιο-πιασάρικες-δεν-πάει φωνητικές γραμμές και μία αίσθηση επικότητας που κάνει τον ήχο τους ακαταμάχητο. Τα τραγούδια του δίσκου είναι ήδη κλασικά, πράγμα που επιβεβαιώνεται και σε κάθε συναυλία του σχήματος.

3. Allochiria “Omonoia”

Από το πουθενά έσκασε αυτό το ντεμπούτο, κι έκανε τους πάντες να μιλάνε για αυτήν την μπάντα. Τα παιδιά δεν παίζουν κάτι το καινοτόμο, αλλά οι συνθέσεις τους είναι απλά τέλειες, από κάθε άποψη. Post-metal βαρύ, συναισθηματικό που δε χάνεται ούτε στιγμή σε ανούσιους δρόμους. Μελωδίες και heavy riffs αλληλοπλέκονται αρμονικά, η φωνή από πάνω σε μαστιγώνει με οργή, και πριν καλά-καλά καταλάβεις τι έγινε, ο δίσκος έχει τελειώσει. Μεγάλο ατού το ότι ξέρουν πώς να διαχειρίζονται τα βασικά εργαλεία αυτού του ήχου, χωρίς να πέφτουν στην παγίδα της αυτοαναφορικότητας.

4. Hail Spirit Noir “Oi magoi”

Από άποψη έμπνευσης, ποιότητας και προσωπικότητας αυτός δίσκος είναι ό,τι καλύτερο άκουσα πέρυσι. Έπαθα πραγματικό σοκ όταν άκουσα το “Oi magoi”, το πώς οι τύποι αυτοί περιπλέκουν την ψυχεδέλεια, τα ακραία φωνητικά, το 70’s rock, το επικό metal και τον αναλογικό ήχο. Ένας μοναδικός δίσκος με διαδοχικές κομματάρες, ακόμα πιο εμπνευσμένος από το (ούτως ή άλλως εξαιρετικό) ντεμπούτο τους. Κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και τολμήστε αυτό το ταξίδι.

5. Dephosphorus “Ravenous solemnity”

Τους Dephosphorus τους παρακολουθώ από το πρώτο ΕΡ, γι’ αυτό, ίσως, και μου έκανε τόσο εντύπωση το “Ravenous solemnity”. Είναι φοβερή η ωριμότητα των συνθέσεων εδώ. Ένας καταιγισμός από ιλλιγγιώδη riff πάσης φύσεως (grindcore, black metal, sludge), μία φωνή που ουρλιάζει υστερικά και αυτιστικοί ρυθμοί. Έτσι πρέπει να ακούγεται ο extreme ήχος σήμερα, οι Dephosphorus είναι απ’ τα πιο ενδιαφέρον συγκροτήματα εκεί έξω.

6. The Estranged “The Estranged”

Οι Estranged συνεχίζουν να δίνουν ποιοτικές δουλειές και με τον τρίτο δίσκο τους. Το καλό είναι ότι δε φοβούνται να διαφοροποιηθούν: αφήνουν πίσω την τσίτα και το σκοτάδι που διακατείχε τις προηγούμενες δουλειές τους και ξεσαλώνουν με αγνό, ανόθευτο ROCK. Το αποτέλεσμα τους δικαιώνει, ούτε κατά διάνοια ο δίσκος δε χαρακτηρίζεται νερόβραστος.

7. Villagers of Ioannina City “Riza”

Οι Γιαννιώτες τα πήραν όλα κι έφυγαν αυτήν τη χρονιά. Το ντεμπούτο τους ακούστηκε πολύ, σχολιάστηκε πολύ, γέμισε ασφυκτικά τα clubs σε όποια πόλη και να ‘παιξαν, το θέμα είναι αν θα αντέξει και στο χρόνο. Προσωπικά δεν τους φοβάμαι, είναι κάτι πολύ παραπάνω από “την μπάντα που διασκευάζει ηπειρώτικα”, και έχω μεγάλη περιέργεια να δω πώς θα κινηθούνε από εδώ και πέρα.

8. Slipknot “5-The Gray chapter”

Πάει, ξεπουλήθηκε και το noizzzmaker, βάζει τους Slipknot στην ετήσια λίστα του! Ε τι να κάνουμε, ρε παιδιά, αφού πορωθήκαμε με το νέο album, την καταβρήκαμε με τα νέα τους τραγούδια, θυμηθήκαμε τα παλιά και ξαναβάλαμε τα “Slipknot” και “Iowa”. Ίσως αυτό και μόνο να είναι η απόδειξη του πόσο μέτρησε ο νέος δίσκος. Αλλά δεν είναι. Είναι και τα βιομηχανικά samples, η μελαγχολία που υπάρχει σε όλο το δίσκο, η ικανότητα να παντρεύουν το extreme με το πιασάρικο.

9. United Nations “The next four years”

Άλλη μία μπάντα που, θες-δε θες, επεκτείνει τους μουσικούς σου ορίζοντες. Το έκανε με το (απίστευτο) ντεμπούτο της, το ξανακάνει και με το “The next four years”. Για όσους δεν τους γνωρίζουν, έχουμε να κάνουμε με ένα super-group που παίζει μία ακραία εκδοχή screamo/power-violence. Πρωτότυπες συνθέσεις, διαολεμένα φωνητικά και κομμάτια-δυναμίτες.

10. Cynic “Kindly bent to free us”

Ποιος θα το περίμενε ότι οι Cynic θα έβγαζαν έναν τόσο ποιοτικό δίσκο, μα και τόσο μακριά από τον ήχο του “Focus”; Κακά τα ψέμματα, ο δίσκος πρέπει να πήγε άπατος, παρ’ όλα αυτά εγώ τον απόλαυσα και ακόμα και τώρα μου φαίνεται πάρα πολύ καλός. Οι επιρροές από prog rock και Porcupine Tree πολλές, αλλά το θέμα είναι αν μετράνε τα τραγούδια, και οι Masvidal/Reinert δείχνουν ότι ακόμα έχουν πολύ έμπνευση μέσα τους.

Πέρα από αυτούς τους 10 δίσκους, ξεχωριστή μνεία πρέπει να γίνει (ξανά) στους V.I.C. για το EP “Zvara/Karakolia” (και τα δύο από τα καλύτερα κομμάτια που μας έχουν χαρίσει), και στο πολύ δυνατό split LP των Dyspnea με τους Unfit Earth. Κορυφαίες πλευρές και από τους δύο.

Από εκεί και πέρα τι; Πολύ καλές κυκλοφορίες είχαμε από τους Monovine (συνεχίζουν να grunge-άρουν με ποιότητα), τους Minerva Superduty (instrumental μπάντα με μπόλικη ουσία) και τους (άγνωστους σε μένα) Total Control. Αντίθετα, περιμέναμε περισσότερα από τους Twilight (που έκλεισαν την πορεία τους ψιλο-άδοξα), τους Crippled Black Phoenix (παρομοίως, αν κρίνουμε από τα τελευταία γεγονότα), τους Iceage και τους Nux Vomica. Όλοι τους είχαν ωραίες στιγμές στα album τους, σε καμία περίπτωση δε μιλάμε για κακούς δίσκους, αλλά δεν είχαν αυτό το κάτι παραπάνω που θέλαμε.

Από πιο mainstream πράγματα, τώρα, καταρχήν είχαμε τις αναπάντεχες επιστροφές των Pink Floyd, Sanctuary και At the Gates. Δυστυχώς κανείς τους δεν κατάφερε να αναβιώσει τα μεγαλεία του παρελθόντος. Οι Primordial μας παρέδωσαν άλλον ένα καλό δίσκο, ενώ οι Mastodon μάλλον το κουράζουν πλέον. Το ίδιο ισχύει και για τους (μάλλον υπερεκτιμένους) Goat, ενώ ένας αγαπημένος μας ερμηνευτής, ο Leonard Cohen, επέστρεψε με ένα album μάλλον ψιλο-αδύναμο, αν και έχει τις στιγμές του.

Στα εγχώρια πράγματα, τώρα, περίμενα με ανυπομονησία τις νέες δουλειές των Dirty Wombs και Gutter, αλλά δε με ενθουσίασαν τόσο όσο στο split LP που μοιράστηκαν πριν 2 χρόνια. Καλή φάση η επανακυκλοφορία του demo των Παροξυσμός.

Αυτά τα λίγα για φέτος, ας ελπίσουμε του χρόνου να ακούσουμε ακόμα πιο πολύ μουσική.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s