Pink Floyd “The endless river” (2014)

November 22, 2014

Pink Floyd “The endless river” (2014)

Κακά τα ψέμματα, όλοι γουστάραμε με τον τρόπου που “έκλεινε” η μουσική πορεία των Floyd. 1994, δίσκος “The division bell”, τελευταίο τραγούδι “High hopes”, τελευταίος στίχος “the endless river/forever and ever…” και το “αιώνιο” solo του Gilmour. Δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος. Και να ‘μαστε, 20 ολόκληρα χρόνια μετά, και ο τελευταίος στίχος μεταμορθώθηκε στον τίτλο ενός καινούριου Floyd album.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε αυτό το “καινούριο”. Ηχογραφήσεις εποχής “The division bell” είναι, ορχηστρικά “υπολείμματα”, θα λέγαμε, αυτού του εξαιρετικού δίσκου, τα οποία αναπτύχθηκαν με νέα στοιχεία των Gilmour/Mason, και αφού έπεσε κι ένα “κόψε-ράψε” διάφορων παραγωγών ώστε όλο αυτό το συνονθύλευμα ήχων να έχει τη συνοχή ενός δίσκου, φτάσαμε στον εν λόγω αποτέλεσμα. Ένας, κατά βάση, instrumental δίσκος, tribute στον αείμνηστο Richard Wright (εξάλλου η παρουσία του διαπνέει όλο το δίσκο) που χωρίζεται σε 4 ενδιαφέροντα μέρη.

Πρώτο μέρος: Ένα χαρακτηριστικό του “The endless river” είναι οι άμεσες αναφορές στο παρελθόν των Floyd (το καταλαβαίνεις ήδη απ’ τον τίτλο). Έτσι και τα φωνητικά samples στην αρχή του “Things left unsaid” φέρνουν στο νου τον τρόπο που ξεκίναγε η πρώτη πλευρά του “Dark side of the moon”. Οι κύριες ανατριχίλες, όμως, έρχονται στo “It’s what we do”, σύνθεση-καρφί “Wish you were here”. Οι γνώριμοι ήχοι των πλήκτρων του Wright, οι ακουστικοί αρπισμοί του Gilmour και ο τρόπος με τον οποίο μπαίνει στο παιχνίδι ο Mason σε γυρίζουν χρόοονια πίσω. Όσο να ‘ναι σκας ένα χαμόγελο, είχες καιρό να ακούσεις κάτι καινούριο από ΑΥΤΟΥΣ.

Δεύτερο μέρος: Ίσως και το πιο ενδιαφέρον του δίσκο, από την άποψη ότι δεν περίμενα ότι οι Floyd θα είχαν τέτοιες μουσικές ανησυχίες στα γεράματα. Μιλάμε για τα πιο πειραματικά κομμάτια του δίσκου, βασισμένα σε φόρμες που δοκίμασαν οι Floyd στο “A saucerful of secrets”, στο “One of these days” και στη συναυλία στην Πομπηία, δηλαδή στην πιο ενδιαφέρουσα και ρηξικέλευθη περίοδο τους. Ο Mason εδώ κλέβει την παράσταση, ενώ ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο “Anisina” που κλείνει αυτό το κεφάλαιο αρμονικά. Από το χαλαρό πιάνο της εισαγωγής φτάνουμε στο σαξώφονο και από εκεί στο κλαρίνο (;) και τις ανατολίτικες κλίμακες. Πραγματικά ενδιαφέρουσα σύνθεση.

Τρίτο μέρος: Αν το πρώτο μέρος αναφέρεται στους “κλασικούς” Floyd, το δεύτερο στους πειραματικούς και το τελευταίο στους “Gilmour-ικούς”, αυτό ανήκει κυρίως στο Wright. Όχι μόνο για το “Autum ’68”, αλλά γιατί σε όλα αυτά τα κομμάτια προεξέρχοντα ρόλο έχουν τα πλήκτρα του, οι ατμόσφαιρες του, ο τρόπος που επέλεγε να εκφράζεται. Βέβαια κι εδώ έχουμε ένα Gilmour που ξεχωρίζει με την κιθάρα του, όπως στο πολύ χαρακτηριστικό riff του “Allons-Y”. Γενικά ένα πολύ όμορφο, μελωδικό κεφάλαιο που παραπέμπει σε διάφορες φάσεις της πορείας των Floyd. Από τα 60’s μέχρι τους funk ήχους που επέλεγε ο Gilmour στα 80’s και από εκεί στα samples του Hawking από το “The division bell”.

Τέταρτο μέρος: Και κλείνουμε με 4 κομμάτια που κυριαρχούνται από τον τρόπο σύνθεσης του Gilmour. Ευτυχώς τίποτα βαρετό, μάλιστα το τελευταίο κομμάτι, “Louder than words”, είναι και το πιο ιδιαίτερο του δίσκου, αφού είναι το μοναδικό που έχει λόγια. Όμορφα πλήκτρα στην εισαγωγή (και αφού ακούσαμε πάλι τα καμπανάκια του “High hopes”), couplet-refrain λες και βγήκε απο το “The division bell”, γενικά ένα τραγούδι που κλείνει ωραία το δίσκο.

Και τώρα κάποια γενικά σχόλια. Εγώ το δίσκο τον περίμενα κακό, και τον άκουσα με πολύ επιφύλαξη. Πίστευα ότι θα ήταν τίγκα στα βαρετά blues sol-αρίσματα του Gilmour, ότι θα βασιζόταν σε βαρετές και επαναλαμβάνόμνες ambient στιγμές και ότι θα είχε ανέμπνευστες φωνητικές γραμμές τύπου “A momentary lapse of reason”. Κι όμως, έπεσα έξω. Ο δίσκος είναι δομημένος έξυπνα, με τα 4 μέρη να ξεχωρίζουν και να εναλλάσονται ωραία. Μεγάλο συν το ότι οι Floyd δεν ξεχείλωσαν τις συνθέσεις, όλες σχεδόν κρατάνε 2-3 λεπτά, με αποτέλεσμα να μη βαριέσαι και όλες ακούγονται μονορούφι. Επίσης το στοιχείο της επανάληψης δεν κυριαρχεί, υπάρχει αυτοτέλεια. Φυσικά μην περιμένετε συγκρίσεις με την προηγούμενη δισκογραφία τους, εξάλλου ο δίσκος είναι ξεχωριστός από άποψη σύνθεσης, ρόλου και περιεχομένου. Το σημαντικό είναι ότι “μυρίζει” Floyd από χιλιόμετρα και ότι, έστω και λίγο, ξαναθυμηθήκαμε τη μαγεία αυτού του συγκροτήματος. Αυτό μας φτάνει.

Pink-Floyd-2014-770

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s