At the Gates

November 15, 2014

At the Gates

normal_At_The_Gates

Όρισαν το νέο σουηδικό death metal ήχο, κοινώς “σχολή του Gothenburg ” ή N.W.O.S.D.M. (New Wave Of Swedish Death Metal)…

Κυκλοφόρησαν το δίσκο που χαρακτηρίστηκε «”Reign in blood” των 90’s» (αν και, προσωπικά, θα χάριζα αυτόν τον τίτλο στο “The Haunted” του 1998)…

Διέλυσαν στο peak της πορείας τους και τα μέλη τους συνέχισαν σε κάποιες από τις πιο αξιόλογες μπάντες του ακραίου ήχου (από crust μέχρι black metal)…

Όλα αυτά οι At the Gates, μέσα σε 6 χρόνια. Το 2008 επανενώθηκαν, ξαναδιαλύθηκαν, για να ξαναενωθούν (έλεος) το 2010, ενώ 4 χρόνια μετά κυκλοφορούν και νέο album, 20, σχεδόν, χρόνια μετά το “Slaughter of the soul”. Το “At war with reality” είναι και η αφορμή για να θυμηθούμε τα έργα και τις ημέρες αυτού του σπουδαίου συγκροτήματος.

Μέρος 1: Βαρβαρότητα-Μελωδία, σημειώσατε 1
Ο ήχος των At the Gates δε χαρακτηριζόταν εξαρχής από τις τόσο έντονες μελωδίες των αδελφών Bjorler και τις κιθαριστικές αρμονίες βγαλμένες κατευθείαν από τις καλύτερες μέρες του 80’s heavy/power metal. Σαν άλλη μία σουηδική death metal μπάντα της εποχής εκείνης, τα στοιχεία που τους γοήτευαν ήταν ο σπηλαιώδης ήχος, τα βορβορώδη φωνητικά και ο συνδυασμός αργόσυρτων ρυθμών με τσιτωμένες ταχύτητες. Κάτι τέτοιο θα βρείτε στο “Gardens of grief” demo του 1991 (κυκλοφόρησε και σαν EP λίγο αργότερα).

Dem-άρα. Καταρχήν εδώ υπάρχει ένα από τα κλασικότερα κομμάτια του συγκροτήματος, το αριστούργημα “All life ends”. Οι At the Gates ξεχωρίζουν με την ικανότητα τους να δημιουργούν ιδιόμορφες συνθέσεις: περίεργα γυρίσματα, πλήρης αποδόμηση της έννοιας «τραγουδιού» (στο διάολο οι κανόνες και τα couplet/refrain), συνεχής χτίσιμο του κομματιού riff πάνω στο riff. Αυτή η μανιέρα θα τελειοποιηθεί στο ντεμπούτο full-length της μπάντας, “The red in the sky is ours”.

Front

Από τα πιο ριζοσπαστικά death metal ντεμπούτα όλων των εποχών! Σχεδόν με progressive σκεπτικό οι At the Gates φτάνουν το death metal στα όρια του. Ο Erlandsson δεν μπορεί να κρατήσει ένα ρυθμό σταθερό για πάνω από 10 δευτερόλεπτα, ο Lindberg σκούζει σαν να μην υπάρχει αύριο και οι κιθαρίστες Bjorler/Svensson ξεπετάνε δεκάδες riff σε κάθε κομμάτι με χαρακτηριστική ευκολία. Η παραγωγή, δυστυχώς, είναι κατώτερη του demo (λείπει αυτός ο όγκος), αλλά χωρίς να επισκιάζει την ποιότητα των συνθέσεων. Κομμάτια όπως τo ομώνυμο, το “Kingdom gone” και το “Windows” ψαρώνουν κόσμο, ενώ δε γίνεται να μη σημειώσουμε και την τόλμη της μπάντας να ενσωματώσει βιολί σε πολλά από τα κομμάτια του δίσκου. Ήδη η μελωδία αρχίζει και κάνει δυναμικά την εμφάνιση της, όπως ακούμε στην κομματάρα “Neverwhere” ή στο ακουστικό ιντερλούδιο “Scar”. Αλλά ακόμα θα έπρεπε να περιμένουμε λίγα χρόνια μέχρι αυτή η κλίση των At the Gates να μας αποκαλυφθεί σε όλη της το μεγαλείο. Γιατί και ο δεύτερος δίσκος, το “With fear I kiss the burning darkness”, επέμενε… στην τραχύτητα.

Front

Προσωπικά θεωρώ αυτό το album σαν το πιο αδύναμο του πρώτου μέρους της ιστορίας της μπάντας. Οι λόγοι; Καταρχήν η παραγωγή είναι ακόμα πιο αδύναμη από το “The red in the sky is ours”, χαμηλή και με ψόφιες κιθάρες. Δεύτερον, εδώ οι At the Gates σαν να αμφιταλαντεύονται προς τα ποια κατεύθυνση θέλουν να πάνε. Από τη μία συνεχίζουν ξεκάθαρα στα στριφνά μονοπάτια που χάραξε το ντεμπούτο («ασύνδετα» riff, απότομες εναλλαγές, ποικιλία ρυθμών), από την άλλη μας πετάνε και κιθαριστικές αρμονίες και πιο straight-forward riffs (π.χ. “Non-divine”, “Raped by the light of Christ”). To αποτέλεσμα δεν είναι απαραίτητα κακό, εδώ μέσα υπάρχουν κομματάρες όπως το “The burning darkness”, το “Break of autumn” και το “Primal breath”. Απλά ο δίσκος χάνει σε συνοχή, σαν να μην τολμάνε να κάνουν το ολοκληρωμένο βήμα για το οποίο έχουν τις ικανότητες. Αυτό το (τεράστιο) βήμα θα γινόταν στο επόμενο album, με το οποίο μπαίνουμε και στην πιο χαρακτηριστική περίοδο της μπάντας.

Μέρος 2: Βαρβαρότητα-Μελωδία, σημειώσατε 2
Καταρχήν να αναφέρουμε ότι με το πέρας των ηχογραφήσεων του “With fear I kiss the burning darkness”, αποχώρησε από την μπάντα ένα από τα σημαντικότερα μέλη της, ο κιθαρίστας Alf Svensson. Ο Svensson, όντας μεγαλύτερος από τους υπόλοιπους κατά 5-6 χρόνια και έχοντας ήδη ένα ιστορικό σε punk/crust μπάντες, είχε αναλάβει κι ένα μεγάλο μέρος της συνθετικής δουλειάς των πρώτων δίσκων (και όχι μόνο –π.χ. αυτός ήταν που σχεδίασε και το πρώτο, γαμάτο logo της μπάντας). Σίγουρα δεν είναι τυχαίο που με την αποχώρηση του είδαμε μια τέτοια δραστική αλλαγή στη μουσική της μπάντας, αφού οι αδελφοί Bjorler «απελευθερώθηκαν» (ξεσάλωσαν, θα έλεγαν κάποιοι) και ανέλαβαν το δύσκολο φορτίο της μουσικής σύνθεσης των επόμενων δίσκων (μιας και ο αντικαταστάτης του Svensson, Martin Larsson, συνεισέφερε ελάχιστα). Και τα πήγαν μια χαρά, όπως αποδεικνύει το “Terminal spirit disease” του 1994.

Front

Δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι αυτός ο δίσκος, μαζί με το “Heartwork” των Carcass, επαναπροσδιόρισε (για κάποιους «κατέστρεψε») το death metal μια για πάντα. Αν αναλογιστεί κανείς ότι την ίδια περίοδο κυκλοφόρησαν και δίσκοι όπως τα “Abducted” και “The spectral sorrows” (επίσης από Σουηδία μεριά), γίνεται εύκολα κατανοητό τι αναβρασμός έπαιζε στη σκηνή αυτή εκείνα τα χρόνια. Οι At the Gates με το “Terminal spirit disease” μπαίνουν στην εμπροσθοφυλακή του εν λόγω ήχου. Και πώς αλλιώς να γινόταν, αφού το album αυτό περιέχει ΜΟΝΟ κομματάρες από την αρχή μέχρι το τέλος. Το “The swarm” σε μαγεύει με τον τρόπο που το βιολί «σβήνει» μέσα στο διπέταλο, το ομώνυμο κομμάτι περιέχει όλα τα συστατικά του ήχου της μπάντας στις ιδανικές αναλογίες (groove, μελωδία, blast-ίδια), το “And the world returned” είναι άλλο ένα από τα τόσα ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ακουστικά ιντερλούδια των At the Gates (και ίσως το καλύτερο τους ever), το “The fevered circle” «δανείζεται» μέχρι και Paradise Lost-ικές πρακτικές. Γενικά οι μελωδίες κυριαρχούν καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου, η στιχουργική του Lindberg έχει εξελιχθεί ακόμα πιο πολύ και ο Fredrik Nordstrom εξασφάλισε μία δυνατή, ζεστή παραγωγή. Μοναδικό ψήγμα του δίσκου; Η μικρή διάρκεια. Μόλις 6 (!) τραγούδια, ενώ για να «ολοκληρωθεί» η δεύτερη πλευρά προστέθηκαν και 3 live τραγούδια από προηγούμενους δίσκους. Και κάπως έτσι φτάνουμε στα 1995 και τον τελευταίο (για τότε) δίσκο του συγκροτήματος, το φημισμένο “Slaughter of the soul”.

Front

Για αρχή να πούμε ότι και μόνο αυτό το album να είχαν κυκλοφορήσει οι At the Gates θα είχαν εξασφαλίσει μία θέση στα μεγαθήρια του ακραίου ήχου. Είναι δύσκολο να υπολογιστεί η συνολική επιρροή του “Slaughter of the soul”, ευθύνεται σίγουρα για την έκρηξη του N.W.O.S.D.M. που συνέβη εκείνη την εποχή, αλλά η πραγματική αναβίωση του ήχου του συνέβη στα ‘00s με τις αναρίθμητες αμερικάνικες metalcore μπάντες που ξεπατίκωσαν τις πατέντες του. Μιλάμε για έρωτα, όχι αστεία! Το θέμα ποιο είναι; Ότι οι At the Gates πάντα ήξεραν να κρατάνε τις ισορροπίες, ποτέ δε θυσίασαν την ακρότητα προς χάρη των (τόσο χαρακτηριστικών) μελωδιών τους (ούτε έβαλαν ποτέ καθαρά φωνητικά π.χ.). Δεν ξέρω αν κάποιος τους έκραξε για τις mid-tempo ταχύτητες του “Terminal spirit disease”, αλλά στο “Slaughter of the soul” μπαίνουν με τις ταχύτητες στο full –ενώ παράλληλα ενδυναμώνουν τις δισολίες που είχαν! Ουσιαστικά μιλάμε για thrash metal λογική με σκισμένα φωνητικά και Maiden-ικές (αλλά προς το δραματικό) μελωδίες. Οι πειραματισμοί των πρώτων ημερών έχουν κάνει φτερά, εδώ οι At the Gates υιοθετούν ένα πιο «σφιχτό» στυλ τραγουδοποιίας με άμεσα riffs, απλές δομές και δυναμικά ξεσπάσματα. Η παραγωγή είναι για σεμινάριο (ίσως ό,τι καλύτερο βγήκε από τα Fredman Studios), το groove συνεχίζει να υπάρχει (βλέπε “World of lies”), ο Lindberg ζωγραφίζει με τους στίχους του και οι κιθάρες αλληλοσυμπληρώνονται τέλεια. Ουσιαστικά μιλάμε για ένα σερί 11 καταπληκτικών τραγουδιών, χωρίς fillers, στα οποία δύσκολα ξεχωρίζεις κάποια (άντε, ίσως, τα 3 πρώτα). Μεγάλο ατού του δίσκου, όπως πάντα, τα φωνητικά του Lindberg, ο οποίος εδώ βρίσκει ακριβώς το στυλ του, σπαρακτικά ουρλιαχτά γεμάτα συναίσθημα. Δεν έχουμε να πούμε κάτι άλλο για αυτόν το δίσκο, είναι απλά απαραίτητος.

Μέρος 3: Εχθροί της πραγματικότητας
Μετά την κυκλοφορία (και καθολική αποδοχή) του “Slaughter of the soul”, κι αφού η μπάντα περιόδευσε δύο φορές στην Αμερική (μία με Morbid Angel/Dissection –κολασμένο πακέτο!- και μία με Napalm Death), όλοι περίμεναν ποιο θα ήταν το επόμενο βήμα. Μόνο που αυτό δεν ήρθε ποτέ… Ο Anders Bjorler, κουρασμένος από τις συνεχείς προστριβές μέσα στην μπάντα, αποφάσισε να αποχωρήσει, κάτι που άφησε σύξηλους τους υπόλοιπους οι οποίοι ήδη σχεδίαζαν τα επόμενα βήματα. Το συγκρότημα σταμάτησε την πορεία του απότομα και άδοξα, και ο καθένας πήρε το δρόμο του…

… Μέχρι το 2008, όταν και (μετά από συνεχή αιτήματα οπαδών, προτάσεις από promoters κλπ.) η σύνθεση του “Slaughter of the soul” ξαναενώθηκε με σκοπό λίγες (αρχικά) συναυλίες. Φυσικά η ανταπόκριση που βρήκαν ήταν τεράστια (τόσα χρόνια το όνομα τους είχε πάρει μυθικές διαστάσεις) και τα «θα είναι μόνο για λίγες συναυλίες, δε θα υπάρξει νέος δίσκος» και «Athens, this is the last At the Gates song that’s ever being played live» γρήγορα ξεχάστηκαν (τουλάχιστον αυτοί δεν έβγαλαν βαρύγδουπα μανιφέστα τύπου Refused). Κάπως έτσι το ημερολόγιο γράφει 2014 και έχουμε στα χέρια μας νέο At the Gates album, το ολόφρεσκο “At war with reality”.

Τελικά, όσο το σκέφτομαι, μόνο οι Celtic Frost κατάφεραν να δώσουν πραγματικό νόημα στον όρο “reunion”. Οι At the Gates, σαν τους Carcass του “Surgical steel”, προσπαθούν, θυμούνται τον παλιό τους εαυτό, αλλά δε θυμούνται την ικανότητα τους να κοιτάζουν μπροστά. Κάτι που κάνει το album τετριμμένο και μία από τα ίδια –χωρίς να λείπουν, βέβαια, και οι καλές στιγμές (βλέπε ομώνυμο, “Death and the labyrinth”, “The book of sand (the abomination)”, “The night eternal”). Αν περιμένετε ένα “Slaughter of the soul” νούμερο 2 ατυχήσατε, τα περισσότερα κομμάτια έχουν χαμηλές ταχύτητες με έμφαση στην (επική, κάποιες φορές) μελωδία (αν και στο refrain του “The conspiracy of the blind” σχεδόν είσαι έτοιμος να σιγοτραγουδήσεις “My Judas window stays shut”). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα φωνητικά του Lindberg, λιγότερα τσιριχτά από το παρελθόν. Προσωπικά είχα μια κρυφή ελπίδα ότι το αποτέλεσμα θα ήταν καλύτερο, με βάση ότι όλα τα μέλη ήταν ενεργά όλα αυτά τα χρόνια σε δυνατές μπάντες και δε θα είχαν ξεχάσει το σπορ. Τελικά το “At war with reality” τους βγήκε λιγότερο εμπνευσμένο απ’ όσο θα θέλαμε, κι ας πορωνόμαστε που ακούμε ξανά το συνδυασμό των ουρλιαχτών του Lindberg με τα riffs των Bjorler/Larsson. Ας δούμε αν θα υπάρξει συνέχεια!

Trivia για αργόσχολους
• Οι At the Gates προήλθαν από τις στάχτες των Grotesque. Πιο συγκεκριμένα, μετά τη διάλυση τους φτιάχτηκαν οι Liers in Wait at the Gates of Silent Memory, οι οποίοι αποτελούνταν από τους Lindberg, Svensson, Bjorler και Wahlin. Λόγω μουσικών διαφορών η μπάντα «χωρίστηκε» στα 2, με τους 3 πρώτους να κρατάνε το “At the Gates” και το Wahlin να συνεχίζει με τους Liers in Wait.

• Ενδιαφέρον έχουν και τα εξώφυλλα των At the Gates. Αυτό του “Gardens of grief” EP επιλέχτηκε από έναν ισπανικό ταξιδιωτικό οδηγό. Το (απαράδεκτο) εξώφυλλο του “The red in the sky is ours” βασίζεται σε μία φωτογραφία του πολύτιμου λίθου όνυχα φωτισμένο από κόκκινο φως. Το εξώφυλλο του “With fear I kiss the burning darkness” απεικονίζει τον πίνακα “220 volt Buddha” του Ake Hodell. Για το (κακόγουστο) εξώφυλλο του “Terminal spirit disease” δεν ξέρουμε πολλά πράγματα, πέραν του ότι δημιουργήθηκε από την ομάδα Frequent Form και ο Lindberg δεν είχε ιδέα ότι τα χρώματα θα ήταν αυτά που ήταν (του είχαν στείλει ασπρόμαυρο φαξ). Για το “Slaughter of the soul” τι να πούμε; Για άλλη μία φορά ο Kristian Wahlin παρέδωσε στη metal κοινότητα ένα κομψοτέχνημα (δες και δουλειές του για Tiamat, Emperor κλπ.). Αριστούργημα.

• Μετά τη διάλυση της μπάντας τα περισσότερα μέλη συνέχισαν σε αξιόλογες μπάντες. Οι αδελφοί Bjorler και ο Erlandsson σχημάτισαν τους φοβερούς The Haunted, οι οποίοι ανανέωσαν το thrash metal ήχο μετά από πολλά χρόνια. Ο τελευταίος συνέχισε σε Cradle of Filth, Brujeria, Vallenfyre και Paradise Lost. Ο Tomas Lindberg βάλθηκε να αποδείξει πόσο ανοιχτούς μουσικούς ορίζοντες έχει αφού έπαιξε crust με τους Skitsystem και τους Disfear, παλιακό death metal με τους The Crown, N.W.O.S.D.M. με τους Nightrage, κολασμένο grindcore με τους Lock-Up και πειραματικό hardcore με τους The Great Deceiver.

• Οι At the Gates έχουν κάνει και αρκετές καλόγουστες διασκευές. Πιο συγκεκριμένα:
Discharge “The nightmare continues”
Slaughter Lord “Legion”
Slayer “Captor of sin” (κατά τη γνώμη μου μία από τις καλύτερες διασκευές ever)
No Security “Bister verklighet”

• Ο Τomas Lindberg είναι αυτός που σχεδίασε το σαπισμένο logo των Darkthrone.

• Οι στίχοι του “At the Gates” από το “Gardens of grief” demo είναι αφιερωμένοι στον Per Yngve Ohlin των Mayhem που είχε αυτοκτονήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά.

• Η συνεισφορά του Svensson συνεχίστηκε και στο “Terminal spirit disease”. Έγραψε στίχους για το album, ενώ δικά του είναι και όλα τα γράμματα που υπάρχουν στο booklet. Κατά την επανένωση οι At the Gates τον προσέγγισαν για να συμμετέχει, αλλά αυτός αρνήθηκε.

• Οι At the Gates ήταν ιδιαίτερα άτυχοι κατά τις περιοδείες τους. Στην πρώτη τους περιοδεία με τους My Dying Bride το 1992 τα δύο βαν των συγκροτημάτων συγκρούστηκαν μεταξύ τους, ενώ το 1995 στην Αγγλία (καθώς περιόδευαν με Séance) τους έκλεψαν ό,τι φράγκα είχαν με αποτέλεσμα να ακυρωθούν οι υπόλοιπες συναυλίες.

• Στο booklet του “The red in the sky is ours” αναφέρεται ότι το μπάσο έχει παίξει ο Tony Andersson, κάτι που δεν ισχύει (αυτό έχει παιχτεί από το Jonas Bjorler). Ο Andersson αντικατέστησε τον Bjorler μόνο για κάποιες live εμφανίσεις όταν αυτός έκανε ένα «διάλειμμα» από την μπάντα.

• Στο “With fear I kiss the burning darkness” συμμετέχει και ο τραγουδιστής των Carnage/Dismember/Murder Squad, Matti Karki.

• Το ατμοσφαιρικό outro “The flames of the end” ήταν σύνθεση του Anders Bjorler για μία low-budget splatter ταινία του ονόματι “Day of blood 2”.

• Το “Terminal spirit disease” ήταν να κυκλοφορήσει σαν EP, γι’ αυτό και τα λίγα τραγούδια. Αλλά η Peaceville είχε άλλη γνώμη…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s