Slipknot “5: The Gray chapter” (2014)

November 2, 2014

Slipknot “5: The Gray chapter” (2014)

Τι; Δεν ταιριάζει ο νέος δίσκος των Slipknot στο noizzzmaker; Αφού καραγουστάραμε, πίσω απ’ το δάχτυλο μας θα κρυβόμαστε; Εδώ ολόκληρο αφιέρωμα τους είχαμε κάνει πριν κάμποσα χρόνια, σε ένα review θα κολλήσουμε;

Mainstream ξε-mainstream, οι Slipknot είναι από τα λίγα ακραία σχήματα που μπορούν να υπερηφανεύονται ότι σφράγησαν το σκληρό ήχο με την παρουσία τους. Η μουσική πρόταση που εισήγαγαν από το 1999 μέχρι το 2002 τα είχε όλα: προκλητικότητα, καινοτομία, προσωπικότητα, συγκεκριμένο concept. Από εκεί και πέρα ο ήχος τους ανανεώθηκε με νέα στοιχεία, αλλά και πάλι κατάφεραν να βγάλουν έναν, τουλάχιστον, εξαιρετικό δίσκο (“Vol.3: (the subliminal verses)”). Η συνέχεια, θα λέγαμε, δεν ήταν και ό,τι καλύτερο: ένας άνισος, μπερδεμένος δίσκος (που όμως τους δικαίωσε εμπορικά), ο θάνατος του (βασικού συνθέτη) Paul Gray και η αποχώρηση του (επίσης πολύ σημαντικού) Joey Jordison δεν προδιέγραφε το μέλλον με τον καλύτερο τρόπο. Κι όμως, 6 χρόνια μετά την κυκλοφορία του “All hope is gone” (το μεγαλύτερο κενό που έχει διαμεσολαβήσει ανάμεσα σε Slipknot δίσκους), η μπάντα επιστρέφει με ένα album που παραπέμπει σαφώς στο θάνατο του Paul Gray.

Δεν είναι μόνο ο τίτλος. Είναι 4-5 κομμάτια μέσα στο δίσκο και διάσπαρτες (έκδηλες ή μη) στιχουργικές αναφορές εδώ κι εκεί. Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ακόμα και οι ερμηνείες του Taylor το φανερώνουν: ξεχάστε τις brutal-ιές που ξέρατε, εδώ υπάρχει ένα πιο “φωναχτό”, οργισμένο, πικρό στυλ φωνητικών (πέρα από τα αναμενόμενα καθαρά/μελωδικά). Οι αναφορές είναι ακόμα και μουσικές, όχι μόνο στο funeral intro του δίσκου αλλά και σε κάποιες μουσικές εισαγωγές (π.χ. “Sarcastrophe”) ή σφήνες (π.χ. “AOV”). Γενικά όλος ο δίσκος διακατέχεται από μία περίεργη αίσθηση, είναι ένα πολύ συγκεκριμένο βήμα στην πορεία των Slipknot κι αυτό γίνεται ξεκάθαρο στον ακροατή από την πρώτη στιγμή (“this song is not for the living/this song is for the dead”).

Έχοντας αυτό στο νου μας, μπορούμε να ερμηνεύσουμε και πιο εύκολα τις μουσικές επιλογές των Slipknot σε αυτόν το δίσκο. Καταρχήν ένα τόσο τραγικό γεγονός αναπόφευκτα χρωματίζει τις συνθέσεις με έναν πιο συναισθηματικό, “δραματικό”, μελωδικό τόνο. Αυτό είναι ένα νέο πρόσωπο στην ιστορία των Slipknot (π.χ. οι μελωδίες του “All hope is gone” σου άφηναν διαφορετική αίσθηση) και δεν ξέρω αν θα μπορέσουν να το αποτινάξουν πλέον από πάνω τους. Πάντως εγώ το είδα να λειτουργεί μια χαρά, δε μου φάνηκε επιτυδευμένο, και ιδίως τα “ΧΙΧ” και “If rain is what you want” τα θεωρώ κομμάτια που ανοίγουν και κλείνουν, αντίστοιχα, το album με τον καλύτερο τρόπο. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε και η “αντίθεση” ανάμεσα σε άλλα 2 κομμάτια που αναφέρονται στο θάνατο του Gray, τα “Goodbye” και “Sceptic”. Ενώ το πρώτο είναι η σχεδόν “καταναγκαστική” λυπητερή μπαλάντα, το δεύτερο αποδίδει έναν ιδιαίτερο τρόπο τιμής με το σχεδόν χαρούμενο και “politically incorrect” refrain του.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό του “5: The Gray chapter” είναι, φυσικά, η συνέχεια της μελωδικής στροφής που πήραν οι Slipknot από το “All hope is gone” και μετά. Τα “The devil in I”, “Killpop” και “The one that kills the least” είναι γεννημένα hits, συνεχίζουν στην πορεία που χάραξε το “Dead memories” και μάλλον θα ξενερώσουν με τον ίδιο τρόπο πολλούς οπαδούς του συγκροτήματος. Εγώ, προσωπικά, τα απήλαυσα, μπορούμε πλέον να το χωνέψουμε ότι οι Slipknot έχουν κι αυτήν την πλευρά και το κάνουν καλά. Αυτό που ξεχωρίζει, βέβαια, είναι το “Nomadic” που είναι λες και βγήκε από “Vol.3: (the subliminal verses)”! Με αυτό θα γουστάρουν όλοι, έχει τον τέλειο συνδυασμό καφρίλας και μελωδικότητας.

Και τώρα που είπαμε καφρίλα, πάμε και στο τρίτο χαρακτηριστικό του δίσκου, που είναι η προσπάθεια των Slipknot να ξαναθυμηθούν τις μέρες του “Iowa”! Μάλιστα, όποιος δε νοσταλγήσει τον εν λόγω δίσκο ακούγοντας τα “Lech”, “Custer” και “The negative one” μάλλον δεν τον έχει ακούσει ποτέ. Μπιμπλίκια, ταχύτητες, σατανάδες, αρρώστια! Κι αν το “Lech” θα ήταν filler-άκι στο “Iowa” (την αλήθεια να τη λέμε), το “Custer” γαμάει σύμπαντα και θυμίζει την αρρώστια και την απώθηση που εξέπεμπαν παλιά οι Slipknot. Το “The negative one”, πάλι, δικαιώνεται μόνο και μόνο για τη refrain-άρα και τις riff-άρες του, η κατάλληλη συνέχεια του “The heretic anthem”. Πέρα από αυτά, κρίνω πολύ πετυχημένη την κίνηση της μπάντας να εισάγει ξανά στον ήχο της (σε πολλά κομμάτια) ηλεκτρονικούς/βιομηχανικούς ήχους. Δίνει ένα industrial, ατμοσφαιρικό χρώμα στις συνθέσεις και λειτουργεί άψογα.

Όπως καταλάβατε, στο “5: The Gray chapter” οι Slipknot κάνουν μία σύνοψη όλων των χαρακτηριστικών του ήχου τους μέσα στα χρόνια. Και ο οπαδός του “All hope is gone” θα γουστάρει, και ο παλιός κάφρος θα ικανοποιηθεί σε στιγμές και όλοι. Χαρακτηριστικό είναι το κομμάτι “AOV” όπου εκεί η μπάντα δεν κολώνει να τα χώσει όλα: refrain από “Psychosocial”, rap-άρισμα που θυμίζει παλιές, τολμηρές μέρες ντεμπούτου, μελωδική γέφυρα, thrash-αριστές ταχύτητες στην εισαγωγή, απ’ όλα έχει ο μπαξές. Το παράδοξο είναι ότι το αποτέλεσμα δε βγαίνει σαλάτα, κι αυτό είναι και το μεγάλο στοίχημα που κερδίζουν οι Slipknot με τον καινούριο δίσκο. Όλα παντρεύονται αρμονικά, ο δίσκος δεν κάνει κοιλιά (αν και υπάρχουν 2-3 υποδεέστερα κομμάτια) και υπάρχει συνεχής εναλλαγή δυναμικών και συναισθημάτων. Σε καμία περίπτωση δεν έχουμε σερβίρισμα ξαναζεσταμένου φαγητού, όταν λέμε “σύνοψη καριέρας” δεν το εννοούμε επανάληψη, αλλά επανακαθορισμό, κι αυτό είναι ένα λογικό/αναγκαίο βήμα όταν 2 βασικά μέλη δε βρίσκονται πια στην μπάντα.

Κάτι άλλο που πρέπει να ειπωθεί είναι ότι, καλώς ή κακώς, από το 1999 έχουν περάσει 15 χρόνια. Οι Slipknot δεν μπορούν να είναι για πάντα οι μασκοφόροι εκδικητές που θα βρίζουν τα θεία και θα χτυπιούνται πάνω στα υπερυψωμένα κρουστά τους. Γεγονότα όπως ο θάνατος του Paul Gray, αλλά και το ίδιο το πέρασμα του χρόνου, αλλάζουν όχι μόνο τη μουσική σου πορεία, αλλά και τον ίδιο το ρόλο σου ως μπάντα, το αρχικό σου concept, κάτι που ήταν πολύ συγκεκριμένο τα πρώτα χρόνια. Πλέον δε θα με ξάφνιαζε (και ούτε θα με χάλαγε) αν οι Slipknot άφηναν τις μάσκες πίσω τους. Είμαι ο μόνος που όταν ακούω τα καινούρια κομμάτια μπορώ να τους φανταστώ να τα ερμηνεύουν με τα πρόσωπα τους;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s