Καταχνιά “Καταχνιά” (2014)

October 19, 2014

Καταχνιά “Καταχνιά” (2014)

Ο πιο πολυαναμενόμενος δίσκος του ελληνικού underground κυκλοφόρησε επιτέλους και σε βινύλιο πριν λίγο καιρό, χαρίζοντας χαμόγελα ικανοποίησης σε όλους εμάς που σαν τζάνκια ψάχναμε στο Youtube να πάρουμε τη τζούρα μας. Τόσος ντόρος για ένα συγκρότημα προφανώς και δε δημιουργείται χωρίς λόγο, συγκεκριμένα εδώ υπήρχε ο καθοριστικός παράγοντας “σαρωτικές live εμφανίσεις”, κάτι που εύκολα μπορεί να παραδεχτεί ο καθένας που τους έχει παρακολουθήσει ζωντανά.

Το επόμενο πράγμα που μπορεί να παραδεχτεί όποιος τους έχει δει live είναι ότι, δυστυχώς, τα 8 τραγούδια του δίσκου χάνουν κατά πολύ σε σύγκριση με την εικόνα που τους δίνει η μπάντα όταν παίζει ζωντανά. Ενώ live τα σπάνε με όλα με ισοπεδωτικό, βαρύ ήχο που αρμόζει τέλεια στη δομή των κομματιών τους, εδώ η μπάντα προτίμησε έναν πιο καθαρό, “στεγνό” ήχο, χωρίς ξεσπάσματα και βρωμιά, γεγονός που αφαιρεί από το σκοτάδι των συνθέσεων και ίσως ξενερώσει όποιον τους έχει συνηθίσει live.

Αυτό είναι και το μοναδικό μειονέκτημα του εν λόγω δίσκου, σημαντικό, θα έλεγα, αλλά χωρίς να μπορεί να επισκιάσει (ευτυχώς) τις ίδιες τις συνθέσεις. Η ουσία παραμένει: τρομερό ταλέντο στη δημιουργία πιασάρικων mid-tempo στιγμών, riffing που σου μένει με τη μία, διπλά φωνητικά που καθηλώνουν με την εκφραστικότητα τους, τολμηρή στιχουργική που κάνει τη διαφορά και η μελωδία σαν οδηγός των συνθέσεων. Η θλίψη και η τραγικότητα είναι βαθιά ριζωμένη στα τραγούδια τους και δε γίνεται να μη σε αγγίξει. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτό δε γίνεται με όρους σαπίλας και παραίτησης, αλλά με μία μορφή επικότητας και ρομαντισμού, σαν τους Primordial ένα πράγμα. Τα punk ξεσπάσματα φυσικά και υπάρχουν, αλλά θα έλεγα ότι το μεγάλο ατού της μπάντας είναι ακριβώς αυτή η ικανότητα να σκαρώνει συνθέσεις όπως  τα “Νεκροβατώντας”, “Η ανατριχίλα της προδοσίας” και “Στο πέρασμα του χρόνου”, δηλαδή τραγούδια με πραγματικά άψογα, μελωδικά riffs πάνω σε χαμηλές ταχύτητες. Συνειρμικά κάποιος θα φέρει στο μυαλό του τους Τελευταίος Αιώνας, και δε θα ‘χει άδικο, μιας κι εδώ υπάρχει αυτή η ανεπαίσθητη αίσθηση του black metal που δίνει το κάτι παραπάνω.

Προσωπικά τα περισσότερα κομμάτια του δίσκου τα θεωρώ, κατά κάποιον τρόπο, ήδη “κλασικά”, ενώ συγκαταλέγω το συγκρότημα σε αυτά που έκαναν τη μεγαλύτερη αίσθηση τα τελευταία χρόνια στον ελληνικό D.I.Y. ήχο, κι αυτό μόνο με τις ζωντανές του εμφανίσεις. Αν έκαναν και μία διαφορετική επιλογή στην παραγωγή θα μιλούσαμε για έναν άψογο δίσκο από όλες τις απόψεις. Τσεκάρετε το δίσκο εδώ, αλλά επιμένουμε: δείτε τους live, υπάρχει διαφορά.

NP-Kal-05102013-25

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s