Λήθη “Λήθη” (2013)

December 29, 2013

Λήθη “Λήθη” (2013)

Τελευταίο review για φέτος, παίδες! Τίγκα χριστουγεννιάτικος δίσκος από τους Πατρινούς Λήθη, μέσα στο πνεύμα των ημερών.

Είχα ένα άγχος για αυτό το δίσκο, ότι θα είναι στο κλασικό neo-crust στυλ, και άντε τώρα να βρίσκεις νέους περιγραφικούς ακροβατισμούς για να μεταδώσεις την ατμόσφαιρα του κλπ. κλπ. Ευτυχώς η ίδια η μπάντα με έβγαλε από τη δύσκολη θέση παίζοντας blackened crust, βαρύ και σκοτεινό σαν την κόλαση. Ποιες ανυψωτικές μελωδίες και τραγικές ατμόσφαιρες; Εδώ έχουμε ένα βάλτο σαπίλας και δυσμορφίας. Οι Λήθη έχουν βαλθεί να διώξουν κάθε ευχάριστο συναίσθημα από μέσα σου και το καταφέρνουν εύκολα.

Ας τα πάρουμε ένα-ένα: από μουσικής άποψης η μπάντα σαρώνει τα πάντα. Χώνει blast-ίδια, αργόσυρτα σημεία, punk riff-άκια λίγων δευτερολέπτων, γενικά χαμός! Η μουντή παραγωγή ταιριάζει τέλεια και τα φωνητικά (2 ειδών) επίσης έχουν εναρμονιστεί με το σύνολο. Γενικά σκεφτείτε His Hero is Gone φάση (ειδικά το “Αδιέξοδο” με το ανατριχιαστικό intro μου τους θύμησε κατευθείαν), συνεχόμενες εναλλαγές, πολύ heavy riffs κλπ. Το δυνατό τους σημείο είναι η δημιουργία ατμόσφαιρας, αυτό το καταφέρνουν από την αρχή! Π.χ. σημεία όπως το “σύρε και ψόοοφαααα” του “Συψικάμινος” (τι τίτλος!) σε αφήνουν με ανοιχτό το στόμα από την πρώτη ακρόαση, είναι λες και το μίσος έχει πάρει σάρκα και οστά μπροστά σου. Κάπως έτσι μεταφερόμαστε και στο άλλο δυνατό στοιχείο της μπάντας, τους στίχους. Απίστευτα περιγραφικοί και καλογραμμένοι, σου δημιουργούν εικόνες με τη μία. Απορώ πώς σκέφτηκαν έναν τίτλο όπως το “Ψωραλέα δυσανθρωπίλα”! Γενικά τα πάντα βοηθάνε ώστε κατά την ακρόαση του δίσκου να νιώθεις ψιλο-παραλυμένος και βουτηγμένος στη μιζέρια.

Πιστεύω πάνω-κάτω όλοι θα κατάλαβαν για τι δίσκο μιλάμε, κι ακόμα περισσότερο για την ποιότητα του. Προσεγμένος στα όλα του, με το που παίρνεις το βινύλιο στα χέρια σου χαζεύεις για κάμποση ώρα το εξώφυλλο, που για μένα δεν απεικονίζει τίποτε άλλο από τη Λήθη της μυθολογίας. Ακόμα πιο “σκαλωτικό” το ένθετο με τα σκίτσα, ενώ τα κείμενα των παιδιών σε εισάγουν ωραία στο concept της μπάντας. Ε και με το που θα ακουμπήσεις τη βελόνα στο δίσκο ξεχύνεται ο οχετός! To “Πνιγερή καταχνιά” με τη riff-άρα της εισαγωγής, το αγαπημένο μου “Αγέλη” που είναι και το πιο μελωδικό κομμάτι του δίσκου, το τρομερό “Έρεβος”, το “Ψωραλέα δυσανθρωπίλα” που ήδη έχει πάρει διαστάσεις κλασικού, τι  να λέμε τώρα, δεν ξέρεις από που να πρωτοπιαστείς. Σας προτείνω να κατεβάσετε άμεσα το δίσκο και μείνετε συντονισμένοι για τυχόν live της μπάντας.

Πάντα τέτοια!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s