Ulver “Messe I.X-VI.X” (2013)

October 30, 2013

Ulver “Messe I.X-VI.X” (2013)

Ulver_Messe_I.X-VI.X_cover

Οι Ulver είναι ο ορισμός της μπάντας-πρόκληση. Έχει καταντήσει πια ρετρό το να λέμε και να ξαναλέμε “ποιο άλλο συγκρότημα έπαιξε από folk μέχρι black, μελοποίησε William Blake, έγραψε soundtrack για ταινίες, βούτηξε μέχρι το μεδούλι στους ηλεκτρονικούς ήχους, διασκεύασε psychedelic rock groups των 60’s” κλπ. κλπ. Ναι, ναι, οι Ulver όλα αυτά και πολύ χαιρόμαστε για αυτό. Ας προσπαθήσουμε, όμως, να ξετινάξουμε τυχός fanboy-ισμούς ή λογικές “είναι Ulver = πρέπει να μου αρέσει”. Ανάθεμα κι αν θεωρείται πλέον “ψαγμένος” και κουλτουριάρης ο οπαδός του “Perdition city”, αυτά έχουν ξεπεραστεί (ευτυχώς) προ πολλού. Βέβαια δεν ήταν και λίγοι αυτοί που τσίνησαν με την (αναπάντεχη) ας-το-πούμε-ελαφρότητα-να-τελειώνουμε του “Wars of the roses”, θεωρώντας ότι η δομή couplet/refrain και οι πιασάρικες μελωδίες είναι υποτίμηση της νοημοσύνης τους. Αυτοί, λοιπόν, μια χαρά κουλτούρα θα βρουν στο “Messe I.X-VI.X”. Ευτυχώς εμείς θα βρούμε και ουσία.

Έχουμε τους Ulver, λοιπόν, συνοδευόμενους από την Tromso Chamber Orchestra. Σε ένα δίσκο που βασίζεται σε live ηχογράφηση. Ο Garm, αφού ξέδωσε στα “Childhood’s end” και “Wars of the roses” (και πολύ χαρήκαμε για αυτό), εδώ επιστρέφει σε λογικές “σιωπής”. Είναι αυτό το περίεργο που καταφέρνει: όσο πιο πολύ σιωπά, τόσο πιο πολύ αξία φαίνεται να έχει όταν το ανοίγει το ρημάδι. Δε μας χαλάει. Δε μας χαλάει, γιατί η φωνή του έχει αντικατασταθεί από αυτό το όργιο κλασικών οργάνων.

Είναι δύσκολο (κλασικά…) να περιγράψεις την προσέγγιση των Ulver στη μουσική σε αυτόν το δίσκο. Για άλλη μία φορά κινηματογραφικοί, αλλά για πρώτη φορά τόσο μεγαλοπρεπείς. Τα έγχορδα, η συμφωνική ορχήστρα, τα μέρη που ερμηνεύουν, όλα αυτά αποπνέουν έναν αέρα μεγαλείου, έναν αέρα… κλασικής μουσικής. Εδώ οι Ulver το πάνε μακριά, όσο μακριά δεν το έχουν πάει ως τώρα. Με μία αλαζονεία συνέθεσαν ένα έργο που αποτελεία από 6 πράξεις, παρακολουθείται από την αρχή μέχρι το τέλος, έχει τις σωστές κορυφώσεις στα τελειώματα κάθε τραγουδιού, δεν έχει ούτε ένα δευτερόλεπτο που να περισσεύει, μπολιάζει τους ηλεκτρονικούς ήχους και samples από jazz εκεί που δεν το περιμένεις, μελοποιεί τη θλίψη, την ανάταση, ακόμα και την αισιοδοξία. Είναι ανατριχιαστική η αλληλουχία της ανάγνωσης του τίτλου “As Syrians pour In, Lebanon grapples with ghosts of a bloody past”, των ήχων των πυροβολισμών και το πρώτο “κλάμα” του βιολιού. Είναι εξωπραγματική η ροή του “Son of man”. Είναι συγκινητικό το φινάλε του “Mother of mercy”, κι ας βασίζεται σε 3 απλές νότες. Είναι κάτι παραπάνω από αρμονική η συνύπαρξη ηλεκτρονικών ήχων και ορχήστρας στα “Shri Schneider” και “Glamour box (ostinati)”. Είναι όνομα και πράμα οι ήχοι του “Noche oscura del alma”, “η σκοτεινή νύχτα της ψυχής”. Είναι ένα ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ, με όλα τα γράμματα κεφαλαία, το “Messe I.X-VI.X”. Μπορεί να συναρπάσει και να συγκινήσει -να λειτουργήσει απελευθερωτικά, δηλαδή… Χρειαζόμαστε κάτι άλλο από τη μουσική;

Αυτό το εγχείρημα θα μπορούσε να είναι στραπάτσο για τους Ulver. Θα μπορούσαν να χαθούν σε μεγαλομανείς συνθέσεις, να μας πουλήσουν βαρεμάρα για κουλτούρα, να κρυφτούν πίσω από την ορχήστρα. Κι όμως, κατάφεραν (για άλλη μια φορά) να δημιουργήσουν. Αναπόφευκτα, το μυαλό γυρίζει πολλά χρόνια πίσω, σε ένα παρόμοιο εγχείρημα, το “Themes from William Blake’s The marriage of heaven and hell”. Κι εκεί τους βγήκε, ναι, και με το παραπάνω. Ό,τι λέμε για αυτό το μνημείο τώρα, θα λέμε για το “Messe I.X-VI.X.” σε λίγα χρόνια.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s