Συνέντευξη Catharsis

October 15, 2013

Οι Catharsis δε χρειάζονται συστάσεις. Είναι ένα από τα πιο ιστορικά ονόματα στην πολιτικοποιημένη hardcore σκηνή και δίσκοι όπως το “Passion” αλλάζουν ζωές. Μετά τη διάλυση τους τα μέλη τους συνέχισαν σε άλλες μπάντες, ποιος θα το περίμενε ότι δέκα χρόνια μετά θα ξαναέπαιζαν μαζί; Ο Brian (φωνή) απαντάει στις απορίες μας και θυμάται και τα παλιά.

Πρώτα από όλα: τα τελευταία μουσικά νέα που είχαμε από εσένα ήταν οι From the Depths. Τι γίνεται με αυτήν την μπάντα;  Έχετε διαλύσει;  Έχει μπει στον πάγο για όσο διαρκεί το reunion των Catharsis;

Φαίνεται ότι με τους FromtheDepths δώσαμε την τελευταία αυθόρμητη συναυλία μας το Νοέμβριο του 2011. Ήταν μία συναυλία αλληλεγγύης που κανονίστηκε μέσα σε λίγες ώρες σαν απάντηση σε μία επιδρομή των SWAT (σ.σ. SpecialWeaponsAndTactics, επίλεκτη ομάδα κρούσης που επεμβαίνει σε περιπτώσεις τρομοκρατίας, ταραχών κλπ. Μοιάζουν περισσότερο με στρατιώτες (full οπλισμός κλπ.), παρά με μπάτσους) σε ένα κατειλημμένο κτίριο στην πόλη που μένουμε, κατά τη διάρκεια του κινήματος Occupy. Δώσαμε την εγγύηση για να αποφυλακιστεί η τραγουδίστρια μας, ένα blackblock 100 ατόμων έκανε πορεία στην πόλη και έπειτα –παρ’ όλο που δεν είχαμε σχεδιάσει να παίξουμε- παρατηρήσαμε ότι όλα τα μέλη της μπάντας ήταν εκεί, άρα θα μπορούσαμε να παίξουμε μερικά τραγούδια. Παίξαμε μπροστά σε ένα πλήθος παλιών και νέων συντρόφων να υψώνουν μαύρες σημαίες και πανό και να τραγουδάνε μαζί μας. Για μια στιγμή η αντίσταση δεν ήταν ένα μικρό κομμάτι του punk· το punk ήταν ένα μικρό κομμάτι της αντίστασης. Μετά από αυτήν την εμπειρία ήταν δύσκολο να θέλουμε να δώσουμε άλλη συναυλία. Έμοιαζε με τον τέλειο επίλογο.

Εδώ μπορείτε να βρείτε την περιγραφή αυτού του σαββατοκύριακου: http://www.crimethinc.com/texts/recentfeatures/breaking.php

Η τελευταία φορά που παίξατε με τους Catharsis ήταν πίσω στο 2002. Πώς ένιωσες να παίζεις τα ίδια τραγούδια μετά από 10 χρόνια;

Είναι περίεργο το πόσο φυσιολογικό μοιάζει. Είναι λες και αφήσαμε τα όργανα μας πριν λίγες βδομάδες και τα σηκώσαμε πάλι ξανά. Οι δυναμικές μεταξύ μας δεν έχουν αλλάξει τόσο πολύ. Φαίνεται ότι αυτό που άλλαξε είναι η hardcore σκηνή, όχι εμείς.

Τώρα μία δύσκολη ερώτηση: όταν έμαθα για το reunion των Catharsis σίγουρα χάρηκα, αλλά ταυτόχρονα ένιωσα και ένα μούδιασμα. Δεν καταλάβαινα μία τέτοια κίνηση. Και εξηγούμαι: οι Catharsis ήταν κάτι παραπάνω από μουσική. Το ίδιο ισχύει και για τους Requiem, το ίδιο και για τους FromtheDepths. Η κάθε μπάντα και τα τραγούδια της αποτύπωναν διαφορετικά πράγματα από διαφορετικές περιόδους της ζωής σας. Υπήρξε μία αλληλουχία ανάμεσα τους, μία φυσική πορεία. Θέλω να πω, προφανώς υπήρξε ένας λόγος που τα τραγούδια των Requiem τα βγάλατε σαν Requiem και όχι σαν Catharsis! Οπότε ποιο το νόημα αυτού του reunion; Σίγουρα τα ζητήματα παραμένουν, αλλά άλλη οπτική είχες στους στίχους σου στους Catharsis και άλλη στους FromtheDepths, το ίδιο ισχύει και για την οπτική σου προς τη ζωή γενικότερα, υποθέτω. Δεν πρόκειται για ένα υποτυπώδες πισωγύρισμα;

Αυτό είναι αλήθεια, δεν είμαι το ίδιο άτομο που ήμουν το 2002 όταν διαλύθηκαν οι Catharsis. Ή μάλλον, είμαι αυτό το άτομο, με την εμπειρία άλλων 11 χρόνων. Από πολλές απόψεις, νιώθω ότι έχω μάθει πολλά από τότε και έχω γίνει καλύτερο άτομο, μ’ έναν τρόπο που με κάνει υπερήφανο. Αλλά αν είμαι περήφανος για κάτι από τα ‘90s, αν υπάρχει κάτι με το οποίο να ταυτίζομαι ακόμα, αυτό είναι τα τραγούδια που γράψαμε τότε. Ακόμα μιλάνε από τον πυρήνα του είναι μου.

Οπότε αυτή είναι μια περίπλοκη ερώτηση, έχεις δίκιο. Η στιγμή στην οποία προσπαθήσαμε να τροποποιήσουμε το hardcore, αλλά και τον ίδιο τον κόσμο, μέσω των Catharsis έχει τελειώσει· ό,τι κάνουμε τώρα είναι στην ουσία ένας επίλογος στο τέλος μιας ιστορίας που έχει σχεδόν γραφτεί. Πιστεύω ότι, σε σχέση με άλλα reunion (π.χ. που γίνονται για τα φράγκα), ολοκληρώνει την ιστορία με το σωστό τρόπο ώστε, τόσα χρόνια μετά, να κάνουμε τα ίδια πράγματα, να παλεύουμε τις ίδιες μάχες και να πράττουμε σύμφωνα με τα ίδια πιστεύω.

Υπάρχει άλλο ένα στοιχείο, για μένα προσωπικά τουλάχιστον, το ότι  η πολιτικοποιημένη D.I.Y. punk σκηνή στην οποία ξόδεψα τόσο μεγάλο μέρος της ζωής μου αλλάζει σε βαθμό που δεν την αναγνωρίζω. Ίσως να εξαφανίζεται εντελώς. Την ίδια στιγμή κοντεύω να κλείσω τα 40 (και κάποια μέλη των Catharsis τα έχουν πατήσει ήδη). Οι δυνάμεις μου αφιερώνονται σε άλλους χώρους, άλλους αγώνες. Αυτές οι τελευταίες συναυλίες ίσως είναι ένας τρόπος να πούμε αντίο  σε κάτι που έχει υπάρξει τόσο σημαντικό για εμάς, να κάνουμε μία τελευταία προσπάθεια να το προκαλέσουμε και να δείξουμε τι ήταν και τι σήμαινε. Μακάρι να εμπνεύσουμε άλλους να κάνουν το ίδιο πράγμα σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο ή κάτι άλλο σε άλλα πλαίσια.

Επομένως έρχεται και η επόμενη ερώτηση: ποιο το μέλλον των Catharsis; Πρόκειται να ηχογραφήσετε άλλη μουσική; Θα αρκεστείτε στις συναυλίες;

Ειλικρινά δεν έχουμε ιδέα για το ποια είναι τα σχέδια μας. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε το συγκρότημα με τον τρόπο που το κάναμε πρωτύτερα, σαν full-timeproject, γιατί οι ζωές μας είναι γεμάτες από άλλα πράγματα τώρα. Νιώθω καλά μ’ αυτό –ακόμα είμαι αποφασισμένος να αλλάξω τον κόσμο, αλλά δεν πιστεύω ότι το punk είναι το καλύτερο πρωταρχικό μέρος για να εστιάσω ώστε να το κάνω αυτό. Άρα ίσως δώσουμε μερικές συναυλίες ακόμα, αλλά δεν έχουμε συγκεκριμένα σχέδια.

Έχω διαβάσει (μπορεί να είναι και υπερβολές) ότι όταν περιοδεύατε τα παλιά χρόνια υπήρχαν άτομα που σας έβλεπαν και π.χ. παρατούσαν τις δουλειές τους την επόμενη μέρα. Εσύ πώς βιώνεις μία live εμφάνιση σας; Υπάρχει κάποια πρόκληση; Σίγουρα κάτι δίνεις στο κοινό, αλλά εσύ τι παίρνεις ή τι θα ήθελες να παίρνεις;

Ναι, αυτές οι ιστορίες είναι αληθινές, ή τουλάχιστον κάτι παρόμοιο συνέβη. Πάντα προσπαθούσαμε να προσεγγίσουμε κάθε συναυλία σαν έναν τρόπο να μεταμορφώσουμε ένα περιβάλλον, να ανοίξουμε νέα μονοπάτια μέσα στη ζωή… για μας πάνω απ’ όλα. Μόνο αν το κάνουμε για εμάς μπορούμε να προσφέρουμε τη δυνατότητα και σε άλλους. Και ναι, το να κάνεις αυτό είναι μία πραγματική πρόκληση. Αυτό που εκτιμώ σε αυτήν την πρόκληση είναι η τρομερή παρουσία που μας αναγκάζει να βιώσουμε: πρέπει να είμαστε ολοκληρωτικά εκεί εκείνη τη στιγμή, συντονισμένοι, να δίνουμε τα πάντα, να ανοιγόμαστε. Με ρωτάνε αν το απολαμβάνω να δίνω συναυλίες –δεν έχω ιδέα. Η λέξη «απόλαυση» είναι μικρή. Είναι μάλλον άλλος ένας τρόπος να προσεγγίσω τη ζωή και τις σχέσεις αναμεταξύ μας, τη σχέση μας με τον κόσμο. Είναι έντονο, και εξαντλητικό, και τρομαχτικό και μπορεί να μας δώσει δώρα πολύ μεγαλύτερα από την απόλαυση.

Τώρα ας πάμε κάποια χρόνια πίσω, αν δε σε πειράζει.  Όταν πρωτοδιάβασα για τους Catharsis, θυμάμαι τον όρο «Holy terror hardcore» δίπλα απ’ το όνομα σας, καθώς και ονόματα όπως Integrity, Ringworm, Gehenna κ.ά. Τι σήμαινε αυτός ο όρος; Υπήρξε όντως μία συγκεκριμένη «σκηνή» με κάποια διακριτά χαρακτηριστικά;

Δεν είμαι σίγουρος ότι υπήρχε όντως μια σκηνή. Χρησιμοποίησα αυτόν τον όρο πρώτος, στο zine μου, InsideFront, σε μια προσπάθεια να περιγράψω το νέο, μεταλικό κύμα του δραματικού, ιερόσυλου hardcore, και ο Dwid των Integrity το εκμεταλλεύτηκε για να ξεχωρίσει αυτά που τον ενδιέφεραν να κάνει από την υπόλοιπη hardcore σκηνή. Τον καιρό που ηχογραφούσαμε το “Samsara”, το πρώτο μας LP, δε μας απασχολούσαν συγκεκριμένες hardcore σκηνές ή εταιρείες.

Το “CatharsisEP διακατέχεται από έναν αποκαλυπτικό χαρακτήρα στους στίχους του. Το “Samsara” δίνει βάση στο ζήτημα της θρησκείας κυριότερα, ενώ δεν μπορώ να μην προσέξω ότι οι στίχοι σου είναι «εγωκεντρικοί» κατά κάποιον τρόπο, σε αντίθεση με το “Passion” που δίνεις περισσότερη βάση στην κοινότητα. Πρώτον, συμφωνείς με την ερμηνεία αυτή και αν ναι, αντικατόπτριζαν αυτοί οι στίχοι προβληματισμούς και γεγονότα από την προσωπική σου ζωή;

Έχεις δίκιο βασικά –η οπτική γωνία του “Samsara” είναι πολύ ατομικιστική και απομονωμένη, ένα άτομο εναντίον του κόσμου. Αυτή ήταν η εμπειρία μας από τη ζωή όταν ηχογραφούσαμε αυτόν το δίσκο, ζώντας σε επισφαλή φτώχεια σε ένα συντηρητικό κομμάτι των Η.Π.Α., με λίγους συντρόφους, κανένα κίνημα για να συμμετάσχουμε, και λίγη ελπίδα, αλλά αποφασισμένοι  να αξιοποιήσουμε κάθε ευκαιρία αψηφώντας έναν κόσμο που έμοιαζε να θέλει να μας πετάξει στα σκουπίδια. Αφού βγήκε αυτό το album, επιτέλους περιοδεύσαμε σε όλη την Αμερική και την Ευρώπη, και συναντήσαμε άλλους ανθρώπους που έκαναν ό,τι κάναμε κι εμείς, και αρχίσαμε να νιώθουμε μέρος από κάτι που ήταν μεγαλύτερο από εμάς. Αυτό ήταν όντως μία τεράστια μετατόπιση για εμάς προσωπικά.

 Πες μας λίγα πράγματα για την CrimethΙnc!

Δες το www.crimethinc.com! Ερωτήσεις;

The horror, that we may not live, we may not live to see the walls fall from between us, between us and the world which these songs cry out”, έγραψες λίγους μήνες πριν (τραγικήειρωνεία) την ημερομηνία που άλλαξε τον κόσμο. Ο φόβος αυτός επιβεβαιώνεται μέρα με τη μέρα μετά την 11/9; Πώς είναι τα πράγματα στην Αμερική;

To 2002 φαινόταν ότι όλες οι δουλειές μας είχαν συντριβεί και ότι έπρεπε να εγκαταλείψουμε αυτά για τα οποία παλεύαμε, γιατί κάποιοι άνθρωποι στις Η.Π.Α. ποτέ δε θα το καταλάβαιναν. Αλλά διάφορα πολιτικά κύματα έχουν έλθει και παρέλθει από τότε, και τώρα οι άνθρωποι στις Η.Π.Α. σκέφτονται πολύ διαφορετικά. Μερικοί άνθρωποι ακόμα ανησυχούν για τους «τρομοκράτες» φυσικά, αλλά πολλοί περισσότεροι είναι θυμωμένοι με τις εταιρείες και την κυβέρνηση. Είναι ακόμα η καρδιά του τέρατος, και είναι ένα πολύ δύσκολο γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να δράσεις, αλλά οι συνέπειες της 11/9 έχουν περάσει, και είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι φάσεις όπως αυτή περνάνε τελικά. Για παράδειγμα, σήμερα το Βερολίνο είναι γεμάτο από ριζοσπάστες, όταν 70 χρόνια πριν οι φασίστες είχαν εξοντώσει οποιονδήποτε δεν ήταν με το μέρος τους.

Εδώ στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζουμε την ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου. Άνθρωποι πετιούνται στο περιθώριο, καταλήψεις κλείνουν, απεργοί επιστρατεύονται, οι φασίστες διεκδικούνε ζωτικό χώρο. Την ίδια στιγμή το ανταγωνιστικό κίνημα φαίνεται να μην μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά αυτήν την κατάσταση. Ξέρω ότι, όσο περνάει από το χέρι σου, παρακολουθείς αυτές τις εξελίξεις. Θες να μοιραστείς κάποιες σκέψεις  ή αγωνίες που έχεις σχετικά με αυτό;

Θα γράψω περισσότερα για αυτό στο τέλος της συνέντευξης…  Εδώ απλά θα πω ότι η αντίσταση συμβαίνει ρυθμικά, και όταν τα πράγματα πάνε καλά πρέπει να ‘σαι σίγουρος ότι θα υπάρξει κάποια αντεπίθεση. Είναι σημαντικό να μη χτίζουμε τους αγώνες μας σε μια αφήγηση που απαιτεί συνεχόμενες νίκες. Η ίδια η πάλη πρέπει να μας παρακινεί, είτε πρόκειται για έναν από εμάς εναντίον όλου του κόσμου, είτε για ένα παγκόσμιο κίνημα που απειλεί να ανατρέψει το καπιταλιστικό σύστημα. Θυμάμαι το σπαραγμό μας στις Η.Π.Α. μετά την 11/9, όταν ό,τι είχαμε χτίσει με το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης κατέρρευσε και οι ελπίδες μας για επανάσταση εξανεμίστηκαν. Χαίρομαι που κατάφερα να το υπομείνω αυτό για να συνεχίσω να παλεύω σήμερα, να ανακαλύπτω νέες ελπίδες, νέες στιγμές δημιουργίας, νέες συγκινήσεις.

Τι συνέβη στη φωνή σου μετά την ηχογράφηση του “Arsonists prayer”; Αυτός είναι ο λόγος που το “Absolution” ολοκληρώθηκε μόλις τώρα και ότι στους Requiem σε ακούμε με καθαρή φωνή;

Πάντα είχα προβλήματα με τη φωνή μου. Σχεδόν σε κάθε περιοδεία πάθαινα στρεπτόκοκκο, βρογχίτιδα ή πνευμονία, λόγω του ότι καταπονούσα τον εαυτό μου χωρίς να κάνω διάλειμμα. Στην περιοδεία του 1999 δεν μπορούσα να βγάλω κανέναν ήχο για 11 μέρες και νομίζαμε ότι μουγγάθηκα για πάντα, μέχρι που η φωνή μου θεραπεύτηκε (τελικά είχα λαρυγγίτιδα) και τελειώσαμε την περιοδεία. Όλο αυτόν τον καιρό, παρ’ όλα αυτά, δεν νομίζω ότι η φωνή μου χειροτέρεψε –παρ’ όλη την κακομεταχείριση που προκάλεσα στις φωνητικές μου χορδές αυτές επέζησαν μέχρι τέλους κατά τη διάρκεια της τελευταίας πεντάμηνης περιοδείας μας. Αλλά αφού διαλύθηκαν οι Catharsis ήθελα να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό. Είχα κουραστεί να αντιμετωπίζω όλα αυτά τα προβλήματα υγείας, και ακόμα πιο σημαντικό, πιστεύω ότι δεν πρέπει να μένουμε σε αυτό που είμαστε καλοί, πρέπει πάντα να μαθαίνουμε νέες ικανότητες και να προκαλούμε τους εαυτούς μας με νέους τρόπους. Δεν ήθελα οι Requiem να είναι μία επανάληψη των Catharsis, αλλά ένα νέο πείραμα. Ξεκινούσα ξανά από το μηδέν σε νέους δρόμους –για παράδειγμα παίζοντας κιθάρα.

 Μετά την ευρωπαϊκή περιοδεία των  Catharsis αυτό το καλοκαίρι είναι αλήθεια ότι ξαναέπαθα βρογχίτιδα. Ήμουνα αδιάκοπα υγιής τα τελευταία χρόνια, μέχρι αυτήν τη στιγμή! Φαντάζομαι τα βακτήρια θα ενθουσιάστηκαν: «Επανενώνονται οι Catharsis; Αυτή είναι η αγαπημένη μας μπάντα!».

Πολλοί ξεχνάνε τους Umlaut! Πως σας ήρθε αυτή η ιδέα; Πρόκειται για έναν από τους καλύτερους «αστείους» δίσκους που έχω ακούσει στη ζωή μου, έχετε γαμώ την αίσθηση του χιούμορ!

Οι Umlaut είναι από τη Φινλανδία. Δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι συνεχίζουν να πιστεύουν αυτήν την περίεργη φήμη ότι συσχετιζόμαστε με αυτήν την μπάντα. Αν πρόκειται να πεις ότι ήμασταν στα κρυφά μέλη μιας ξένης μπάντας, δώσε μας λίγη αναγνώριση και κάντο για τους Contropotere (σ.σ. δώσε!) ή τους Amebix!

Ανέκαθεν με μαγνήτιζε το artwork των Catharsis. Εάν δεν είναι μυστικό, θες να μοιραστείς στον κόσμο από που «απαλλοτριώσατε» τις παρακάτω εικόνες; Μιλάω για τα εξώφυλλα των “Catharsis”, “Samsara” και “Passion”. A, επίσης θα ‘θελα πολύ να ακούσω τις σκέψεις σου για το «χορό του θανάτου» στoTheseventhseal”, μία απ’ τις πιο δυνατές εικόνες που έχω δει σε ταινία.

 Λατρεύω την τέχνη (ένα μέρος της), οπότε εκτιμώ αυτήν την ερώτηση!

Το εξώφυλλο του ομώνυμου 7’’ είναι μία σταύρωση του Βρετανού αφηρημένου καλλιτέχνη FrancisBacon. To έκανε με το κρέας ενός σφαγείου. Το έχουμε ανάποδα, φυσικά. Για μένα αντιπροσωπεύει όλο το μαρτύριο που σχετίζεται με τη σάρκα, όλη τη φυσική αδυναμία μας και τη συναισθηματική αγωνία.

Το εξώφυλλο του “Samsara” είναι από τη σκηνή της σταύρωσης του Grunewald στους πίνακες του για την Αγία Τράπεζα του Isenheim, ίσως η πιο αποτρόπαιη απεικόνιση του ανθρώπινου μαρτυρίου που υπάρχει. Στην πρώτη μας περιοδεία στην Ευρώπη πήγαμε να το δούμε σε μία μικρή πόλη στην οποία βρίσκεται ακόμη. Υπάρχει κι άλλο, μπόλικο artwork σε αυτό το album που έχει σημαντικό νόημα για εμάς, συμπεριλαμβανομένου έργα της KatheKollwitz και φωτογραφίες μελών της RedArmyFraction.

Toεξώφυλλο του “Passion” είναι, στην πραγματικότητα, ένας πίνακας που ονομάζεται “Obsession”, ενός Πολωνού καλλιτέχνη του ρεύματος του συμβολισμού. Κάποια από τα background των σχεδίων αυτού του album είναι φωτογραφίες από τα ερείπια από το βανάκι της περιοδείας μας, που ανατινάχτηκε ενώ οδηγούσαμε και κάηκε ολοσχερώς. Για εμάς αυτό συμβόλιζε την ένταση και την επισφάλεια της ζωής που κάναμε εκείνη την εποχή. Υπάρχει επίσης ένα κομμάτι από την κιθάρα την οποία έσπασε ο πρώην κιθαρίστας μας, DanYoung, τη μέρα που έχασε κάθε ελπίδα για ζωή, μερικά χρόνια πριν πάρει ναρκωτικά μέχρι θανάτου. Αυτό απεικονίζει το τραγούδι που ξεκινάει με την τελευταία κιθαριστική μελωδία που έγραψε στο συγκρότημα μας.

Όσον αφορά τη σκηνή του “Theseventhseal” , σε αυτό το μέρος της ταινίας, δύο χαρακτήρες που στο τσακ γλίτωσαν το θάνατο, βλέπουν το θάνατο και όλους τους άλλους χαρακτήρες στον ορίζοντα. Αυτός με την καλύτερη όραση, λέει στην άλλη: «Είναι ο θάνατος, και οι άλλοι, όλοι μαζί…  Αλλά δεν ξέρω αν τους τραβάει, ήαν χορεύουν». Αυτό συνόψιζε την αμφισημία των παθών μας εκείνη τη στιγμή στις ζωές μας. Δεν ήμασταν σίγουροι αν θα μας έσωζαν ή θα μας κατέστρεφαν, ή και τα δύο. Ήταν δύσκολο να δούμε κάποιο μέλλον μπροστά μας, αλλά ξέραμε σίγουρα ότι δε θα επιστρέφαμε στα άσκοπα μονοπάτια που είχαν φτιαχτεί για μας.

Το μόνο μου παράπονο από το “Light from a dead starboxset είναι ότι λείπει το “Falldemo. Γιατί δεν το συμπεριλάβατε;

Δεν πιστεύουμε ότι είχαμε ωριμάσει πραγματικά σαν μπάντα ως εκείνη τη στιγμή. Η download έκδοση περιλαμβάνει την original ηχογράφηση του “… Insolitary”, από το session αμέσως μετά το demo και πριν την ηχογράφηση του 7’’. Αυτό ήταν το πρώτο session κατά τη διάρκεια του οποίου νιώσαμε ότι συγκεραστήκαμε σε κάτι που μας έκανε υπερήφανους (σ.σ. μια χαρά είναι και το demo).

Κλείσε όπως θες αυτήν τη συζήτηση! Οτιδήποτε θα ήθελες να πεις σε κάποιον στην Ελλάδα που αυτήν τη στιγμή διαβάζει αυτήν τη συζήτηση.

Καταλαβαίνω ότι αυτή είναι μια πολύ δύσκολη στιγμή για να οργανώνεσαι στην Ελλάδα, ή ακόμη και να είσαι απλά ένα επαναστατικό υποκείμενο. Θέλω να τονίσω πόση έμπνευση μας έχει δώσει σε όλους το κουράγιο των Ελλήνων αναρχικών και επαναστατών που τα βάζουν με το κράτος –είμαστε βαθιά ευγνώμονες για ό,τι έχετε κάνει, και μας έχει βοηθήσει στο να είμαστε ζωντανοί και ελπιδοφόροι σε δύσκολες στιγμές. Αν μπορούσα να σας εμπνεύσω με οποιονδήποτε τρόπο, θα το ήθελα πολύ. Αν έχει κάποια αξία να ειπωθεί, είμαστε αφοσιωμένοι σε αυτήν τη μακριά πάλη, οπότε εάν είστε κι εσείς, τότε δεν είστε μόνοι. Ας έρθουμε πιο κοντά. Ευχαριστώ πολύ.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s