Iceage “You ‘re nothing” (2013)

September 12, 2013

Iceage “You ‘re nothing” (2013)

Πότε καταλαβαίνεις ότι έχεις να κάνεις με ΜΕΓΑΛΟ δίσκο; Πρώτον, όταν δεν μπορείς να περιμένεις στιγμή να τον ξανακούσεις, κι ας τελείωσε μόλις ένα λεπτό πριν η ακρόαση του. Δεύτερον, όταν δεν ξέρεις με ποιο τραγούδι να πρωτοκολλήσεις. Οπότε το “You ‘re nothing” των Δανών Iceage βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για έναν από τους καλύτερος δίσκους αυτής της χρονιάς, αφού κάθε τραγούδι είναι αυτόφωτο, ολοκληρωμένο και μπορείς να το ακούς συνεχόμενα για ώρες.

Το ντεμπούτο τους, αν και καλό, ήταν λίγο λειψό και μπερδεμένο. Εδώ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: ταλέντο! Έμπνευση! Η μπάντα τα έχει και τα δύο και τα αξιοποιεί με τον πιο σωστο τρόπο. Δεν ξέρω αν οφείλεται στο νεαρό της ηλικίας του, αλλά εδώ υπάρχει μία πρωτόγνωρη ορμή. Και τα standards της τραγουδοποιίας είναι απίστευτα υψηλά.

Με λίγη φαντασία φανταστείτε το μίγμα: φωνή και μελωδίες που προσκυνάνε τις καλύτερες post-punk διδαχές των 80’s (Joy Division κ.ά.), τσίτα και πάθος που εμπνέει και φέρνει στι μυαλό τον αγνό αυθορμητισμό του punk, περίεργα, θορυβώδη ακόρντα που είναι εηρεασμένα ακόμα και από black metal. Δεν ξέρεις τι απ’ όλα θα χρησιμοποιήσει η μπάντα σε κάθε τραγούδι. Π.χ. στο “Morals” χώνουν πιάνο σε εμβατηριακό ρυθμό ενώ ο τραγουδιστής αναστενάζει, ίσως η πιο “μελό” στιγμή του album. Στο “Everything drifts” έχεις ένα “πάρ’ το στα μούτρα” punk riff και μετά ένα break που μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις στην επανάσταση εδώ και τώρα. To mid-tempo “Burning hand” είναι κολλητικό μέχρι αηδίας, ενώ το “Wounded hearts” σε συνεπαίρνει με τη μελωδιάρα του και τα “νανα νανα νανανα”. Το σύντομο “It might hit first” σε σφυροκοπάει με ένα ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ black metal riff, κάτι που συναντάμε και στο εναρκτήριο “Ecstasy”, μόνο που εκεί μπαίνει χορευτικός ρυθμός και σκαλώνεις! Το “Awake” έχει σχεδόν επικό refrain, και συνειδητοποιώ ότι αν το πάω έτσι θα περιγράψω κάθε τραγούδι του album.

Αυτό εννοούσα όταν είπα στην αρχή ότι έτσι φτιάχνονται οι μεγάλοι δίσκοι! Κάθε τραγούδι είναι και ένα προσωπικό ταξίδι, με ξεχωριστά συστατικά, ξεχωριστό συναίσθημα. Αν εξαιρέσουμε 2 κομμάτια στο τέλος που είναι απλά καλά, δεν ξέρεις τι να πρωτοπροσέξεις σε αυτόν το δίσκο. Τη φάλτσα, αλλά τόσο μελαγχολική φωνή του τραγουδιστή; Τα κολλητικά riff; Τις μελωδιάρες που κάνουν κάθε σύνθεση τόσο μα τόσο πιασάρικη; Το ξεπέρασμα ορίων; Μάλλον όλα μαζί, κι ακόμα περισσότερα. Θεωρώ ότι το “You ‘re nothing” είναι ένας κρίσιμα απαραίτητος δίσκος, όποιος ενδιαφέρεται για μουσική τη σήμερον ημέρα θα πρέπει να τον ακούσει. Α, και live με Ruined Families, ε (δε θα μπορούσε να βρεθεί πιο ταιριαστή μπάντα για support)!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s