Ελληνικά distros/ανεξάρτητες εταιρείες

September 8, 2013

Ελληνικά distros/ανεξάρτητες εταιρείες

Distros. Μάλλον όλοι ξέρουν τι είναι, αλλά επειδή μπορεί να υπάρχουν και άτομα που πρώτη φορά έρχονται σε επαφή με τέτοια όμορφα πράγματα, ας δώσουμε ένα δικό μας ορισμό: τα distros είναι άτομα (ή μια ομάδα ατόμων) που αναλαμβάνουν τη διανομή (distribution) κασετών/βινυλίων/CD/DVD/’zines κ.ά. από μπάντες που κινούνται (κυρίως) στον D.I.Y. χώρο ή βγάζουν τις δουλειές τους σε ανεξάρτητες εταιρείες (πολλές από τις οποίες φτιάχνονται από τις ίδιες τις μπάντες). Στους καταλόγους τους θα βρείτε κάποιες φορές και πιο εμπορικούς τίτλους, αλλά ως επί το πλείστον αυτοί αποτελούνται από underground ονόματα. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά που διαχωρίζει τα distros από τις εμπορικές εταιρείες είναι ότι αυτά δημιουργούνται από το πάθος και το μεράκι κάποιων ανθρώπων για την αγαπημένη τους μουσική, και όχι από το πάθος για τα φράγκα. Ό,τι κέρδη βγαίνουν συνήθως επιστρέφουν στο ίδιο το distro για τη συνέχιση του έργου του.

Όσον αφορά τα ανεξάρτητα labels, υπάρχουν περιπτώσεις και περιπτώσεις. Π.χ. πολλές από τις μεγάλες εταιρείες του σήμερα ξεκίνησαν ως μικρά, ανεξάρτητα labels! Το θέμα είναι κατά πόσον το ίδιο το label σκοπεύει να γιγαντωθεί και να γιγαντώσει τα κέρδη του ρίχνοντας π.χ. τα standards στην ποιότητα και αντιστοίχως  αυξάνοντας τις τιμές. Ή βγάζοντας ανούσιες πολυτελείς εκδόσεις. Ή ή ή, τα παραδείγματα άπειρα. Από την άλλη χαιρόμαστε όταν οι άνθρωποι που τρέχουν αυτά τα labels το κάνουν από την τρέλα τους, μπαίνουν μέσα οικονομικά, αλλά συνεχίζουν γιατί έχουν ένα συγκεκριμένο όραμα για αυτό που θέλουν να κάνουν.

Αλλά τι καλύτερο από το να μας τα πουν οι ίδιοι αυτοί οι άνθρωποι; Το noizzzmaker,μετά από ενδελεχή έρευνα, βρήκε και ανέκρινε αυτούς τους περίεργους τύπους για να μάθουμε όλοι οι υπόλοιποι τι παίζει με την πάρτη τους. Ιδού τι μας είπανε!

Σημείωση: πέρα από τα distros και labels που παρουσιάζονται παρακάτω, δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε ακόμα κάποια ονόματα που έχουν ιδιαίτερη σημασία στο underground. Πιο συγκεκριμένα τη Scarecrow Records, τη νεοσύστατη Angry Owl Records, τη We don’t fight it Records και πολλά άλλα distro όπως το Now or Never, το Chainsaw, το Last Scream κ.ά. Ευτυχώς στη χώρα μας ασχολούνται πολλοί με το άθλημα!

Στα labels, τώρα, ειδική αναφορά πρέπει να κάνουμε στη Nuclear Winter Records, την Eat Metal Records, την αγαπημένη Venerate Industries, την κλασική Wipe Out Records, την «εναλλακτική» Inner Ear Records, τη Spinalonga Records κ.ά.

(Η σειρά των συνεντεύξεων είναι τυχαία)

7” distro

http://www.7inch.gr/

Το 7’’ distro θα είναι σίγουρα γνωστό σε όποιον επιχείρησε έστω και μία φορά στη ζωή του να παραγγείλει από distro. Πέρα απ’ το ΠΟΛΥ πράγμα που υπάρχει στους καταλόγους του, το 7” έχει κυκλοφορήσει (σε συνεργασία με τη World’s Appreciated Kitsch) και το φοβερό ΕΡ των I Want You Dead, “ΑΩ”. Να τι μας είπε ο Greg…

Πρώτα απ’ όλα πώς μπλέχτηκες με αυτήν τη φάση αρχικά; Τι σε ώθησε να ξεκινήσεις ένα distro και τι σε κάνει να συνεχίζεις να βρίσκεις νόημα σε αυτό;

 Όλα έγιναν σχετικά τυχαία. Από τα ‘90s ξεκίνησα να παραγγέλνω με τρέλα από διανομές με mail order (γράμμα, καλά κρυμμένα λεφτά). Το 2000 έβαλα internet αλλά δεν είχα κάρτα… οπότε το mailordering συνεχιζόταν ακάθεκτο! Στο μεταξύ άρχισα να μπαίνω και στα site των διανομών και παράλληλα αρχίζω να ασχολούμαι επαγγελματικά με το web design. Μια κρύα νύχτα του Ιανουαρίου του 2003 χαζοέπαιζα με διάφορα σχεδιαστικά προγράμματα. Σχεδίασα ένα χαζοsite (όχι αυτό που παίζει on line αυτή την στιγμή) και ένα χαζοlogo (το ίδιο ακριβός που έχω ακόμα). Οπότε λέω γιατί όχι;  Έτσι έκανα τις δύο πρώτες παραγγελίες για το distro (συνολικά 18 τίτλους).  Έτσι έγινε το μπλέξιμο… Βασικά τότε δεν υπήρχε ακόμα αυτή η άνεση του internet, οι τιμές στα δισκάδικα στα ύψη σε σχέση με τις τιμές του εξωτερικού, οπότε σκέφτηκα γιατί να μην φέρνω φτηνό stuff για μένα και για όσους ενδιαφέρονται; Από εκεί και πέρα συνεχίζω ακάθεκτος και πέρα από το ότι κάνω την κάβλα μου και το χόμπι μου έχω κάνει φίλους και έχω γνωρίσει αξιόλογους ανθρώπους που διαφορετικά ίσως να μην γνώριζα ποτέ.

Επειδή σίγουρα υπάρχουν άτομα που δεν γνωρίζουν ακριβώς για το τι μιλάμε, αν θες πες μας λίγα πράγματα για το τι περιλαμβάνει η καθημερινότητα του να τρέχεις ένα distro.

Εκτός από ένα δωμάτιο γεμάτο distro stuff που μου έχει περιορίσει κατά πολύ τον χώρο, συν την προσωπική δισκοθήκη, η οποία περιλαμβάνει και ένα κομμάτι από κάθε τίτλο που κάνω διανομή, το μεγαλύτερο πακέτο είναι το τρέξιμο στο ταχυδρομείο. Το τρέξιμο στο ταχυδρομείο για αποστολές και παραλαβές, πολλές φορές είναι καθημερινή υπόθεση και πολύ χρονοβόρα. Εννοείται πριν έχεις φάει και κάποιο χρόνο να συσκευάσεις τα δέματα που είναι να στείλεις (επίσης χρονοβόρα διαδικασία). Το τσεκάρισμα της ταχυδρομικής θυρίδας το κάνω πια μία με δύο φορές την εβδομάδα και αν, για να δω αν έχουν έρθει οι επιταγές των αντικαταβολών και καμιά παραγγελία που έχω κάνει. Που και που έρχεται και κανένα demo. Γράμμα έχω χρόνια να πάρω. Οι συνεννοήσεις γίνονται με e-mail και κινητά τώρα. Αντί για demo στέλνουν το link με την σελίδα του συγκροτήματος. Όλα αυτά μετά την καθημερινή μου εργασία που αρχίζει με τρελό εγερτήριο στις 3:30. Το απόγευμα έχει internet για απαντήσεις σε e-mail, μπλα-μπλα στο facebook για συνεννοήσεις, τσεκάρισμα άλλων διανομών για παραγγελίες, τσεκάρισμα κυκλοφοριών, update του site και αποστολή newsletters όταν υπάρχουν νέα και αλλαγές. Βασικά αν βάλεις και την καθημερινή εργασία συν τις άλλες δραστηριότητες μπορείς να πεις πως δεν κάθομαι δευτερόλεπτο. Που και που βγαίνει και πάγκος σε κανένα live… αλλά τώρα λόγο καθημερινής εργασίας η κάθοδος στα live της πρωτεύουσας είναι πολυτέλεια.

Τι προβλήματα έχουν παρουσιαστεί/παρουσιάζονται όλο αυτό το διάστημα; Έφτασες ποτέ στο σημείο να πεις τέρμα, τα παρατάω;

Μέχρι στιγμής κανένα πρόβλημα, τουλάχιστον κάτι σημαντικό που να έρχεται στο μυαλό μου. Ίσως το ότι δεν μπορώ να φέρνω πάντα όλα αυτά που θέλω στο distro λόγο χαμηλού budget και τα υψηλά ταχυδρομικά που ανεβάζουν το κόστος μιας παραγγελίας. Όσο για να τα παρατήσω… δεν είμαι άτομο που παρατάει κάτι. Θα με υπομένετε για πολύ ακόμα… χεχε.

Η μόνη κυκλοφορία του 7’’ distro που έχουμε δει είναι το καταπληκτικό EP των I Want You Dead. Πώς και δεν έχεις βγάλει τίποτε άλλο, υπάρχει κάτι στα σκαριά γενικά;

Όντως καταπληκτικό!!! Γενικά και το LP τους Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Ο και καλά παιδιά!!! Σχετικά με την ιστορία της κυκλοφορίας… Είχα ακούσει το LP τους και μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση! Μετά από κάποιο καιρό, μου είπε ο Αποστόλης (WAK HC), τον οποίο τον γνώρισα μέσω του distro, ότι τα παιδιά έχουν έτοιμο το 7’’ και ψάχνουν co releasers. Του απάντησα ότι αναλαμβάνω αποκλειστικά ή co release οι δυο μας. Αφού έκλεισε η συμφωνία, μετά από 10 μέρες με απέλυσαν από την δουλειά. Παρόλα αυτά έδωσα τα λεφτά να βγει η κυκλοφορία και έμεινα άφραγκος… χαχα. Ευτυχώς πήγε καλά και έχουν μείνει λίγες κόπιες. Το ότι δεν έχει βγει τίποτα άλλο αυτά τα 10 χρόνια του 7inch distro είναι λόγο των προσωπικών μου οικονομικών δυσκολιών (μη σταθερή εργασία). Τώρα που τα οικονομικά έχουν μπει σε μία τάξη υπάρχουν βλέψεις για μελλοντικές κυκλοφορίες. Απλά μου τρώνε όλα τα συγκροτήματα οι Αθηναίοι distroανταγωνιστές που είναι στα κέντρα των αποφάσεων… χαχα… αστειεύομαι φυσικά. Γενικά είμαι τις άποψης όχι κυκλοφορία απλά και μόνο για την κυκλοφορία. Πρέπει να μου αρέσει 100% το γκρουπ και η κυκλοφορία. Προς το παρών έχω κάνει κάποιες προτάσεις σε μπάντες, αλλά και οι δύο έχουν πρόσφατες κυκλοφορίες, δεν έχουν κομμάτια, θέλουν να βγάλουν full length κλπ. Που θα πάει θα τους ψήσω… θα τους τάξω κατιτίς παραπάνω… χαχα.

Ποια είναι η γνώμη σου περί της σχέσης distro, D.I.Y. κουλτούρας και εμπορεύματος; Το βλέπεις σαν κάτι ανταγωνιστικό προς το υπάρχον, πιστεύεις ότι τα distros θα έπρεπε να είναι non-profit ή όχι; Που κινείται το 7’’ distro σε σχέση με αυτούς τους δύο αντίθετους πόλους;

Πολλά γνωστά και μεγάλα labels ξεκίνησαν σαν D.I.Y. για να μετατραπούν σε εμπορικές επιχειρήσεις. Δεν με ενοχλεί κάτι σε αυτό, αρκεί να συνεχίζουν να βγάζουν καλές κυκλοφορίες και να μην ξεχνάνε τις ρίζες τους. Έχω μιλήσει με πολλά D.I.Y. distros που σου δίνουν την εντύπωση ότι είναι καμιά πολυεθνική. Ανταγωνισμός δεν υπάρχει… υπάρχουν περιθώρια και για τους μεν (D.I.Y.) και για τους δε (εμπόριο… οκ όλα εμπόριο είναι αν το καλοσκεφτείς). Αν είσαι non-profit δεν μπορείς να ανανεώσεις, να κυκλοφορήσεις, να βοηθήσεις ένα event και θα παραμένεις πάντα στάσιμος. Και το μόνο που δεν θέλω είναι μια στάσιμη σκηνή. To 7inch distro είναι της φιλοσοφίας «όσο το δυνατόν χαμηλότερο κέρδος το οποίο χρησιμοποιείται για την ανανέωση του υλικού, τις κυκλοφορίες του distro και την βοήθεια event». Προσωπικά έχω απορρίψει να κάνω διανομή πολλές κυκλοφορίες οι τιμές των οποίων «ξεφεύγουν». Προσπαθώ να έχω όσο το δυνατόν χαμηλές τιμές και πολλές φορές οι τιμές μου είναι χαμηλότερες και από το label που έχει βγάλει την κυκλοφορία. Από εκεί και πέρα έχω και κυκλοφορίες τις οποίες κάνω non-profit διανομή.

Πώς εξηγείς ότι τα περισσότερα distros, αλλά και οι ανεξάρτητες εταιρείες γενικά, ειδικεύονται σε punk/hardcore/metal καταστάσεις (υπάρχουν και εξαιρέσεις, φυσικά); Γιατί δε βλέπουμε περισσότερα «χαλαρά» είδη μουσικής;

Το πράγμα λειτουργεί κάπως interactive. Το budget ενός distro ή ενός independent label είναι μικρό, οι απαιτήσεις των συγκροτημάτων που κινούνται μέσα στην punk/hardcore/metal φάση ως προς την χρηματοδότηση της παραγωγής μικρές, όπως και τα οικονομικά ανταλλάγματα επίσης (συνήθως παίρνουν κάποιες κόπιες ως ανταμοιβή), οπότε όλοι είναι ευχαριστημένοι. Τώρα για τα «χαλαρά» είδη που ρωτάς, δεν ασχολούμαι, δεν γνωρίζω, οπότε δεν μπορώ να πω κάτι επ’ αυτού.

Πώς βλέπεις τη στάση του κόσμου απέναντι στα distros μέσα στο πέρασμα των χρόνων; Πιο συγκεκριμένα, με ενδιαφέρει η επιρροή του Internet και των social networks. Π.χ. έγιναν τα πράγματα πολύ πιο εύκολα και προσιτά; Προ Internet (αν πρόλαβες τέτοιες εποχές) πώς ήτανε; Το downloading πώς επηρέασε την όλη φάση;

Με το internet σίγουρα τα πράγματα είναι ευκολότερα. Απλά αυτός που πραγματικά ενδιαφέρεται θα βρει τον τρόπο να επικοινωνήσει μαζί σου. Για παράδειγμα πριν ξεκινήσω το 7inch distro είχα αναλάβει να κάνω διανομή στην Ελλάδα το 7’’ των Σουηδών Born Of Fire. Τύπωσα λοιπόν μερικά πρόχειρα flyer με την διεύθυνση μου και το όνομα μου. Πρέπει να έδωσα γύρω στις 50 κόπιες με αυτόν τον τρόπο. Τις παλιές καλές εποχές προ internet έπρεπε να κοπιάσουμε πολύ για μια παραγγελία, για μια επικοινωνία. Έπρεπε πχ να πάμε να κάνουμε συνάλλαγμα (δολάρια, μάρκα, λίρες Αγγλίας κατά βάση). Να βάλουμε πχ για Αμερική 2 δολάρια μέσα σε έναν φάκελο ή ένα με δύο απαντητικά κουπόνια (τα οποία τα έπαιρνε ο παραλήπτης και τα αντάλλαζε στο ταχυδρομείο της χώρας του με το ποσό στο οποίο αντιστοιχούσε στο κουπόνι). Επίσης να πάμε ταχυδρομείο για γραμματόσημα και βιβλιοπωλείο για κόλα UHU stick για να την απλώσουμε στα γραμματόσημα τα οποία τα ζητούσαμε να μας επιστραφούν με την υποσημείωση «STAMPS BACK PLEASE» για να τα ξαναχρησιμοποιήσουμε. Όλη αυτή η βαβούρα για να μας στείλουν τον κατάλογο τους. Αφού είχαμε τον κατάλογο στα χέρια μας μετά από 4-6 εβδομάδες αναμονής και μετά την σχετική μελέτη, ξανά τράπεζα για συνάλλαγμα. Τα λεφτά μέσα σε φάκελο με καρμπόν για να μην φαίνονται, τα γραμματόσημα που μας έχουν επιστραφεί ξεκόλλημα από τον φάκελο, σάλιο για να φύγει η κόλλα και να χρησιμοποιηθούν ξανά. Αποστολή παραγγελίας και αναμονή 4-6 εβδομάδες για παραλαβή παραγγελίας που κατά 90% ήταν κουτσουρεμένη γιατί όλο και κάτι θα ήταν of stock. Το ποσό για τα of stock πράγματα, πήγαινε στα credits για την επόμενη παραγγελία. Πόσο πιο εύκολα είναι τα πράγματα τώρα με το internet; Κάτι άλλο που δεν μπορούσες να κάνεις ήταν η προ ακρόαση. Τώρα, πολλές φορές ένα μήνα πριν την επίσημη κυκλοφορία έχεις κατεβάσει τον δίσκο. Εγώ για παράδειγμα έκανα 3-4 μήνες αναμονή μετά την κυκλοφορία του “Master of puppets” για να το αγοράσω και να το ακούσω… γιατί απλά τότε έφτασε στο τοπικό δισκάδικο του Βόλου… χαχαχα. Τώρα ακούς μια κυκλοφορία στο internet και αν δεν σου αρέσει δεν την αγοράζεις. Τότε απλά έπιανε παραπάνω χώρο στην δισκοθήκη σου. Το σίγουρο είναι ότι με το internet το ενδιαφέρον του κόσμου για τα μικρά distros έχει μεγαλώσει κατά πολύ μιας που μπορούν να σε βρουν εύκολα και να επικοινωνούν μαζί σου σε άμεσο χρόνο με τα e-mail, τα facebook κλπ. Κάτι άλλο που έχεις με το internet είναι το downloading, το οποίο είναι οκ αρκεί να μην γίνεις download junky. Πάντα υπήρχε… σε άλλη μορφή (πχ αντιγράφαμε σε κασέτες ραδιοφωνικές εκπομπές). Απλά τώρα τα πράγματα τρέχουν πολύ πιο γρήγορα.

Βινύλιο, κασέτα ή CD και γιατί;

Β Ι Ν Υ Λ Ι Ο και δεν έχει γιατί… χαχαχα. Το λέει και το όνομα του distro!!! Άντε και λίγο κασέτα (αρκεί να μη την μασάει το κασετόφωνο… χαχαχα).

Βλέπουμε όλο και συχνότερα distros να αναλαμβάνουν την κυκλοφορία δίσκων (συνήθως σε συνεργασία μεταξύ τους). Επίσης συχνά βλέπουμε μικρές, ανεξάρτητες εταιρείες να αποκτάνε όλο και μεγαλύτερο status. Εσύ πώς βλέπεις να μπαίνουν οι διαχωρισμοί μεταξύ αυτών; Θα έβαζες κάπου ένα stop και γιατί;

Αν και εφόσον βγαίνουν καλές κυκλοφορίες λογικό είναι να ανεβαίνει και το status… και αυτό είναι το ζητούμενο… καλές κυκλοφορίες σε λογικές τιμές. Το θέμα είναι να μένεις πιστός στις αρχές της όλης φάσης. Δεν μπορεί πχ να βγαίνει μια επανέκδοση του τάδε ελληνικού συγκροτήματος, που στις μέρες του ήταν πρωτοπόρο της όλης φάσης, και να την πουλάνε σε τιμές πολύ πάνω από μια νέα κυκλοφορία. Εκεί βάζω στοπ, δεν στηρίζω και δεν πρόκειται να την βάλω στο distro μου. Θα πούνε βέβαια είχε μεγάλο κόστος παραγωγής κλπ κλπ κλπ… ε χίλιες φορές να μην βγει μια τέτοια κυκλοφορία.

Πάμε στο θέμα ελληνική σκηνή. Ποια είναι η γνώμη σου για το επίπεδο συγκροτημάτων/συναυλιών/labels; Προσωπικές προτιμήσεις;

Η ελληνική σκηνή έχει φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα τα τελευταία χρόνια! Υπάρχουν πάρα πολλά και καλά συγκροτήματα!!! Ο όρος «σκηνή» όντως έχει πλέον πάρει σάρκα και οστά. Παλιότερα (με εξαίρεση τις καλές μέρες στα τέλη του ‘80 και στις αρχές-μέσα ‘90) δεν μπορούσες να μιλήσεις για σκηνή… Τα ελληνικά συγκροτήματα προσέχουν πολύ τις παραγωγές τους, κάνουν περιοδείες εκτός Ελλάδας. Υπάρχει γενικά μεγάλη κινητικότητα! Τα labels έχουν αυξηθεί και αυτά και τα περισσότερα μπορώ να πω κάνουν πολύ καλή δουλειά!!! Οι συναυλίες ωστόσο θέλουν πολύ δουλειά… ειδικά στην ακριβή ώρα έναρξης… Χμ… προσωπικές προτιμήσεις… κάποιους θα ξεχάσω και θα με κυνηγάν… χαχαχα. Απότους distro συναδέλφους… Screaming Victims, World’s Appreciated Kitsch, Blastbeat Mailmurder, CTS, Chainsaw Distro, Scarecrow. Απόσυγκροτήματα (όσαείναιενενεργεία): Dirty Wombs και Hellstorm (ταδύοπουμεέχουνεντυπωσιάσειπερισσότεροτελευταία), Antimob, Cut Off, Dephosphorus, Faithreat, ΧειμερίαΝάρκη, I Want You Dead, My Turn, Πανικός, Ruined Families, Sarabante, Unfit Earth. Και σίγουρα έχω ξεχάσει κάποια (sorry).

World’s Appreciated Kitsch Collective/Uprising Hardcore distro

http://wakhc.blogspot.gr/

http://uprisinghardcoredistro.blogspot.gr/

Δοσμένοι ψυχή τε και σώματι στον ιερό σκοπό του HXC, τα άτομα που μπλέκονται στη World’s Appreciated Kitsch και το «παρακλάδι» της, Uprising Hardcore, επιμένουν εδώ και χρόνια να ταλαιπωρούν τα αυτιά μας με ευχάριστες μουσικές. Alecto, I Want You Dead, Inhuman Poison και Bandage είναι για παράδειγμα μερικά ονόματα που κυκλοφόρησαν τις δουλειές τους με τη στάμπα της WAK από πάνω. Πέρα από αυτό, οι δραστηριότητες τους περιλαμβάνουν fanzines, διοργάνωση συναυλιών κλπ. Ο Αποστόλης μας περιγράφει εκτενώς τη φάση:

Πρώτα απ’ όλα περιέγραψε μας τι ακριβώς είναι η World’s Appreciated Kitsch και το παρακλάδι της, το Uprising Hardcore distro. Επίσης πες μας πώς διάολο σκεφτήκατε τόσο εμπνευσμένα ονόματα!

H World’s Appreciated Kitsch είναι ένα label που υπάρχει από τις αρχές του 2006 και στην ουσία είναι η μετεξέλιξη και η συγχώνευση όλων των έως τότε δραστηριοτήτων μου που έχουν να κάνουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με την hardcore / punk σκηνή. Record label, distro, διοργάνωση συναυλιών και tours, fanzines, blog με reviews… Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα είναι η World’s Appreciated Kitsch. Επίσης για ένα χρόνο περίπου η World’s Appreciated Kitsch λειτουργούσε και σαν κολεκτίβα 4-5 ατόμων για booking συναυλιών. Από το 2003 ασχολούμαι ενεργά με την διανομή δίσκων (distro) και μέχρι το καλοκαίρι του 2012, αυτό συμπεριλαμβανόταν στην World’s Appreciated Kitsch. Πέρσι τον Αύγουστο θέλησα να το ξεχωρίσω κάπως και να το τρέξω πιο «επαγγελματικά», δημιουργώντας το Uprising Hardcore Distro. Μπορείτε να το βρείτε online εδώ: http://www.uprisinghardcoredistro.blogspot.com καθώς και σε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Το World’s Appreciated Kitsch το εμπνεύστηκε ένα βράδυ σε ένα bar της Θεσσαλονίκης η Χρύσα από τους Bella Fuzz, μετά από τις κατευθυντήριες γραμμές που της έδωσα! Ήθελα κάτι πιασάρικο μεν αλλά περίεργο δε και μου άρεσε πολύ η χρήση της λέξης kitsch, εκτός των άλλων. Το Uprising Hardcore Distro νομίζω ότι το βγάλαμε μαζί με την πρώην κοπέλα μου ένα ζεστό Αυγουστιάτικο απόγευμα στα προάστια των Αθηνών.

Εσύ πώς μπλέχτηκες με αυτήν τη φάση αρχικά; Τι σε ώθησε να ασχοληθείς με distro/μουσικές/fanzines και τι σε κάνει να συνεχίζεις να βρίσκεις νόημα σε αυτό;

Ξεκίνησα κυκλοφορώντας συλλογές με local μπάντες και στη συνέχεια όλο αυτό επεκτάθηκε και στο εξωτερικό. Το distro το έκανα για να διανέμω το demo της τότε μπάντας μου (Disharmonic) καθώς και άλλων φιλικών μπαντών της εποχής (θυμάμαι π.χ. τους Erectus και τους Kvazar το 2003 και αμέσως μετά τους Χειμερία Νάρκη). Οι συναυλίες ήρθαν λίγο αργότερα και από το 2008-9 και μετά ασχολούμαι αρκετά και με το κλείσιμο περιοδειών στο εξωτερικό. Το Keep It Real fanzine το έβγαζα από το 2004 ως το 2010, ενώ κάπου στο 2006 ή 2007 είχα κυκλοφορήσει και το μηδενικό τεύχος του The Edge fanzine. Τον Σεπτέμβρη του 2010 έβγαλα και το πρώτο μου «βιβλίο» με τίτλο “Think”. Από τότε δεν έχω κυκλοφορήσει κάτι άλλο λόγω έλλειψης χρόνου, αλλά κάτι ετοιμάζεται… Κυκλοφορίες έχω βγάλει γύρω στις 45 και είναι τουλάχιστον 3 ακόμα στα σκαριά. Όλη αυτή η φάση είναι η ζωή μου και μάλλον δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, όσο και αν ξενερώνω αρκετά με άτομα και συμπεριφορές κάποιες στιγμές.

Τι προβλήματα έχουν παρουσιαστεί/παρουσιάζονται όλο αυτό το διάστημα; Έφτασες ποτέ στο σημείο να πεις τέρμα, τα παρατάω;

Πολλές φορές έχω πει να τα παρατήσω. Ήδη η World’s Appreciated Kitsch όσον αφορά τις συναυλίες στην Ελλάδα είναι σε περίοδο διαλείμματος. Τα προβλήματα είναι αρκετά, π.χ. το χρηματικό. Όμως το χειρότερο είναι να μην υπάρχει αναγνώριση και υποστήριξη σε αυτό που κάνεις. Το να σε θάβουν πίσω από την πλάτη σου είναι κάτι που σιχαίνομαι, επίσης. Όπως και να έχει, σου είπα ότι όλο αυτό δεν είναι ένα καπρίτσιο των νεανικών μου χρόνων, αλλά μια ιδέα που δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ, πόσο μάλλον τώρα που πατάω τα 31.

Ποια είναι η γνώμη σου περί της σχέσης distro, D.I.Y. κουλτούρας και εμπορεύματος; Το βλέπεις σαν κάτι ανταγωνιστικό προς το υπάρχον, πιστεύεις ότι τα distros θα έπρεπε να είναι non-profit ή όχι; Που κινείται η World’s Appreciated Kitsch σε σχέση με αυτούς τους δύο αντίθετους πόλους;

Η World’s Appreciated Kitsch υποστηρίζει την DIY ηθική και κουλτούρα και στέκεται εχθρικά σε οποιαδήποτε μορφής προσπάθεια εκμετάλλευσης της hardcore / punk σκηνής από εμπορευματική σκοπιά. Όλα τα distros στην χώρα μας είναι non-profit, μην έχει κανείς ψευδαισθήσεις ότι κάποιος βγάζει φράγκα από την όλη φάση. Όλοι χάνουμε λεφτά και το κάνουμε για το πάθος μας και την αγάπη μας για το punk. Το να βγαίνουν κάποια ελάχιστα έσοδα που στην συνέχεια χρηματοδοτούν νέες προσπάθειες ή κυκλοφορίες δεν σημαίνει ότι κάποιος έχει κέρδος. Είναι αστείο να το πιστεύει κάποιος αυτό, και αν το πιστεύει σημαίνει ότι δεν έχει ασχοληθεί ποτέ σοβαρά με το όλο θέμα. Από την άλλη, οι σχιζοφρενικές τάσεις της ελληνικής ερμηνείας της DIY κουλτούρας μόνο κακό έχουν κάνει στο hardcore / punk κίνημα της χώρας, δημιουργώντας πόλους, κλίκες και κυνήγι μαγισσών. Πάλι καλά που αρχίζουν και αλλάζουν τα πράγματα και καταλαβαίνουν μερικοί ότι το DIY δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.

Πώς εξηγείς ότι τα περισσότερα distros, αλλά και οι ανεξάρτητες εταιρείες γενικά, ειδικεύονται σε punk/hardcore/metal καταστάσεις (υπάρχουν και εξαιρέσεις, φυσικά); Γιατί δε βλέπουμε περισσότερα «χαλαρά» είδη μουσικής;

Δύσκολη ερώτηση. Βασικά νομίζω ότι αυτό συμβαίνει πολύ απλά επειδή οι άνθρωποι που ασχολούνται με αυτή τη φάση, ιδίως με το hardcore / punk, δεν το βλέπουν σαν απλά μια ακόμα μουσική ή σαν ένα τρόπο να περνάμε την ώρα μας και να διασκεδάζουμε, αλλά σαν κάτι πολύ βαθύτερο. Πράγμα που δεν συμβαίνει και τόσο με άλλα πιο «χαλαρά» είδη μουσικής. Και εκεί υπάρχουν «μερακλήδες» πάντως, απλά είναι ελάχιστοι. Εγώ από την πλευρά μου το κάνω επειδή είμαι ευτυχισμένος που έχω βρει όλο αυτό να με εκφράζει, οπότε θέλω και εγώ να δώσω πίσω πράγματα όσο μπορώ.

Πώς βλέπεις τη στάση του κόσμου απέναντι στα distros μέσα στο πέρασμα των χρόνων; Πιο συγκεκριμένα, με ενδιαφέρει η επιρροή του Internet και των social networks. Π.χ. έγιναν τα πράγματα πολύ πιο εύκολα και προσιτά; Προ Internet (αν πρόλαβες τέτοιες εποχές) πώς ήτανε; Το downloading πώς επηρέασε την όλη φάση;

Κοίτα, σίγουρα όλα είναι πιο εύκολα πια. Αγοράζεις δίσκους χωρίς καν να έρθεις σε προσωπική επαφή με αυτόν που τους διανέμει. Παλιά στέλναμε γράμματα με κρυμμένα λεφτά μέσα στο φάκελο (όχι ότι και τώρα δεν το κάνουμε αυτό κάποιες φορές…!). Υπήρχε αυτό που λένε αλληλογραφία, όχι η ηλεκτρονική μέσω chat και twitter, αλλά η άμεση. Η απόλαυση του να λαμβάνεις ένα δέμα, να περιμένεις υπομονετικά τον ταχυδρόμο. Το ξενέρωμα όταν το δέμα χανόταν. Τώρα έχουμε τα tracking numbers, χεχε! Πάντως χωρίς πλάκα, το internet έχει βοηθήσει άπειρα, απλά πρέπει να βρίσκει κανείς την ισορροπία που χρειάζεται ώστε να μην γίνεται θύμα του διαδικτύου.

Βινύλιο, κασέτα ή CD και γιατί;

Βινύλιο δαγκωτό! Και ως δεύτερη επιλογή έρχεται η κασέτα. Το CD πέθανε. Αντικαταστάθηκε από τα mp3s και το iTunes. Καταρχήν ο ήχος του βινυλίου είναι σαφώς καλύτερος, το εξώφυλλο και το insert είναι πιο μεγάλα, και γενικά το βινύλιο δίνει μια αίσθηση μοναδικότητας κάθε φορά που παίρνεις ένα καινούριο. Το CD είναι μια πλαστικούρα και μισή, αν και μερικές φορές δεν με χαλάει να πάρω κάτι σε CD αν δεν το βρίσκω σε βινύλιο ή κασέτα. Από την άλλη το CD το ακούς και στο αμάξι. Όσο για τις κασέτες, τις λατρεύω. Η πρώτη κυκλοφορία μου ever ήταν το 2001 και ήταν κασετοσυλλογή (Bursting Out για όποιον θυμάται…).

Βλέπουμε όλο και συχνότερα distros να αναλαμβάνουν την κυκλοφορία δίσκων (συνήθως σε συνεργασία μεταξύ τους). Επίσης συχνά βλέπουμε μικρές, ανεξάρτητες εταιρείες να αποκτάνε όλο και μεγαλύτερο status. Εσύ πώς βλέπεις να μπαίνουν οι διαχωρισμοί μεταξύ αυτών; Θα έβαζες κάπου ένα stop και γιατί;

Οι συμπαραγωγές είναι η επιτομή της αλληλεγγύης και της ενότητας στην hardcore / punk σκηνή. Έχω κάνει πολλές αν και μερικές φορές προτιμώ να έχω όλη την κυκλοφορία στα χέρια μου και να κάνω την διανομή όπως θέλω εγώ. Από την άλλη πολλές συμπαραγωγές γίνονται και για οικονομικούς λόγους ώστε να μοιράζονται τα έξοδα. Δεν με ενοχλεί καθόλου να αποκτούν μεγαλύτερο status οι μικρές ανεξάρτητες εταιρίες. Ίσα ίσα, αν συνεχίζουν να λειτουργούν με τις ίδιες αρχές και με αξιοπρέπεια, πιστεύω πως είναι κάτι πολύ θετικό. Δεν μπορώ να σου πω που θα έβαζα stop, βλέποντας και κάνοντας. Άλλωστε κυκλοφορώ μπάντες που μου αρέσουν ή μπάντες φίλων οπότε δεν νομίζω η World’s Appreciated Kitsch να «ξεπουληθεί» στα κοντά…!

Πες μας λίγα πράγματα για το πολιτικό περιεχόμενο της World’s Appreciated Kitsch. Πολλοί ξινίζουν με τη λέξη «πολιτικό», για μένα έχει να κάνει με το να παίρνεις θέση σε συγκεκριμένα ζητήματα, και βλέπω λέξεις όπως straight-edge, antihomophobia κλπ. στις σελίδες σας, οπότε πες μας λίγα πράγματα για τις ιδέες σας.

Κατά τη γνώμη μου το hardcore / punk έχει κατά ένα μεγάλο μέρος, από τις απαρχές του, μια ξεκάθαρη πολιτική ταύτιση με την αντιεξουσιαστική οπτική της κοινωνίας. Και αυτό δεν έχει να κάνει με δογματισμούς και politically correct αποψάρες. Πιστεύω στην ολική απελευθέρωση και αυτό συμπεριλαμβάνει την υποστήριξη των κινημάτων για τα μη ανθρώπινα ζώα, το straight edge, τον αγώνα των πολιτικών κρατουμένων και γενικά ότι έχει να κάνει με το ταξίδι προς την ελευθερία. Οι κυκλοφορίες μας δεν ταυτίζονται απαραίτητα πολιτικά με αυτές τις απόψεις, γιατί στο τέλος της μέρας έχουμε να κάνουμε και με την μουσική. Για τα υπόλοιπα υπάρχει και ο δρόμος.

Αγαπημένοι δίσκοι που έχετε κυκλοφορήσει;

Σίγουρα το split Χειμερία Νάρκη / Slavebreed, το 7αρι των Alecto, το 7αρι των Bandage, τα 7αρια των Inhuman Poison, I Want You Dead και Faithreat, το split Last Dayz / Cornered και οι δίσκοι από Πανικός και Ruined Families. Στα αγαπημένα μας σίγουρα θα πρέπει να συμπεριληφθούν και οι δίσκοι των Conspiracy Of Denial και Ντελίριο που βγαίνουν μέχρι το τέλος του 2013. Η τελευταία κυκλοφορία μας, το 7” από Black Gust, τα σπάει και είναι κρίμα που δεν έχει λάβει της απαραίτητης αναγνώρισης. Τσεκάρετε το http://www.worldsappreciatedkitsch.bigcartel.com για παραγγελίες.

Πάμε στο θέμα ελληνική σκηνή. Ποια είναι η γνώμη σου για το επίπεδο συγκροτημάτων/συναυλιών/labels; Προσωπικές προτιμήσεις;

Το επίπεδο έχει ανέβει αρκετά τα τελευταία 2-3 χρόνια. Έχουμε περισσότερες και πιο ποιοτικές κυκλοφορίες, μπάντες περιοδεύουν στο εξωτερικό, και γενικά υπάρχει μια κάποια αύξηση των ατόμων που ασχολούνται ενεργά στη σκηνή. Δυστυχώς όμως η νοοτροπία δεν αλλάζει και τα κακώς κείμενα συνεχίζουν να ανακυκλώνονται από ένα σημαντικό μέρος αυτών που συμμετέχουν. Όλα δείχνουν βέβαια ότι οδεύουμε προς το καλύτερο και μακάρι να είναι έτσι. Χρειάζεται δουλειά και γερά νεύρα για να χτιστεί κάτι καλό. Προσωπικές προτιμήσεις δεν θα ήθελα να γράψω εδώ, γιατί σίγουρα θα ξεχάσω κάποιους και δεν μ’ αρέσει να αδικώ ανθρώπους και συγκροτήματα που το αξίζουν. Ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη!

Blastbeat Mailmurder/Productions

http://www.blastbeatmailmurder.com/

Η Blastbeat Mailmurder/Productions είναι μάλλον η αγαπημένη μου ελληνική ανεξάρτητη εταιρεία. Ο λόγος; Εδώ και χρόνια έχει βάλει κι αυτή το λιθαράκι της για την εξέλιξη και την εξάπλωση του extreme ήχου στην Ελλάδα. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Straighthate;  Into the Gore; Sun of Nothing; Ο Πάνος τα λέει ωραία!

Πρώτα απ’ όλα πώς μπλέχτηκες με αυτήν τη φάση αρχικά; Τι σε ώθησε να ξεκινήσεις μία εταιρεία/distro και τι σε κάνει να συνεχίζεις να βρίσκεις νόημα σε αυτό;

Ξεκίνησα το 2001 επειδή οι ντόπιοι ομοϊδεάτες μουσικόφιλοι είχαν δύσκολη πρόσβαση σε underground κυκλοφορίες, τις οποίες δεν μπορούσαν να τις προμηθευτούν στα καταστήματα, ούτε υπήρχε κάποιο άλλο mailorder που να εξειδικεύεται ταυτόχρονα σε μεταλλικούς hardcore και black/death ήχους… Ήταν η εποχή πριν την εξάπλωση των ευρυζωνικών συνδέσεων, όπου ο κόσμος είχε περιορισμένη ακόμα πρόσβαση στο διαδίκτυο και ειδικά οι νεότεροι σύντροφοι δύσκολα θα παράγγελναν ηλεκτρονικά, αφού συνήθως δεν είχαν πιστωτικές κάρτες, και το Paypal ήταν ακόμα στις αρχές του… Λίγο αργότερα το Blastbeat Mailmurder έγινε και label, ξεκινώντας με το ιστορικό πλέον ντεμπούτο των Sun Of Nothing και το “Grim Memories” mini-CD της τότε μπάντας μου, των Straighthate. Συνεχίζω γιατί είναι ένας όμορφος τρόπος να μοιράζομαι το πάθος μου για τη μουσική με άλλους και γιατί υπάρχει ένας πολιτισμικός πόλεμος σε εξέλιξη, όπου η παραγωγή και διανομή ποιοτικής τέχνης είναι κατά ένα μεγάλο ποσοστό μέρος της λύσης. Κάτι εξίσου σημαντικό είναι ότι η διαδικασία παραγωγής ενός δίσκου, από την στιγμή που λαμβάνεις το master από τη μπάντα μέχρι να κρατήσεις το τελικό «προϊόν» στα χέρια σου, είναι μία βαθύτατα ικανοποιητική και δημιουργική διαδικασία.

Τι προβλήματα έχουν παρουσιαστεί/παρουσιάζονται όλο αυτό το διάστημα; Έφτασες ποτέ στο σημείο να πεις τέρμα, τα παρατάω;

Το label/distro μπήκε στον πάγο στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας. Ήταν μία περίοδος 2-3 ετών κατά την διάρκεια της οποίας όντως σκεφτόμουν έντονα να σταματήσω. Μου είχε βγει μία άρνηση να συνεχίσω να ασχολούμαι κι αυτό οφειλόταν σε έναν συνδυασμό λανθασμένης προσέγγισης, άστοχων κινήσεων και γενικότερης έλλειψης focus. Θεωρώ ότι όταν ξεκινάς ένα label είναι κρίσιμο να συνειδητοποιήσεις ότι το πιο σημαντικό δεν είναι μόνο το προφανές, δηλαδή το να βγάλεις μία καλή κυκλοφορία, αλλά κυρίως το πως θα την πουλήσεις/διανείμεις, αφού πρέπει να φτάσει στα χέρια του κόσμου και να βγάλεις τα έξοδα σου – ενδεχομένως κάνοντας και κάποιο κέρδος. Μπορείς να ξετρυπώσεις την καλύτερη μπάντα του κόσμου και να την πείσεις να της βγάλεις ένα δίσκο. Ποιό το νόημα όμως αν τον δίσκο δε μπορέσεις να τον πουλήσεις; Όσοι λοιπόν δε το συνειδητοποιούν εγκαίρως συνήθως τα παρατάνε.

Ποια είναι η γνώμη σου περί της σχέσης distro, D.I.Y. κουλτούρας και εμπορεύματος; Το βλέπεις σαν κάτι ανταγωνιστικό προς το υπάρχον, πιστεύεις ότι τα distros θα έπρεπε να είναι non-profit ή όχι; Βασικά την Blastbeat τη θεωρείς περισσότερο εταιρεία ή distro; Ζεις από αυτό/θα ήθελες να ζεις από αυτό;

Για μένα οι δίσκοι δεν είναι απλά εμπόρευμα. Είναι ζωντανά αντικείμενα, η αναπαραγωγή των οποίων μας γεμίζει ενέργεια κι έμπνευση. Η ζωή χωρίς μουσική δεν θα είχε νόημα άλλωστε… Όσον αφορά την εμπορική διάσταση, όλοι κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος. Το κοινό κρίνει την προσέγγιση και την πολιτική του κάθε label/distro, και ανάλογα ανταποκρίνεται ή όχι. Είμαι ενάντια στην αισχροκέρδεια και σε κινήσεις τύπου περιορισμένων χωρίς λόγο εκδόσεων, όταν γίνονται απλά και μόνο για να ανεβάσουν την ζήτηση και τις τιμές, τρέφοντας τους επιτήδειους που λυμαίνονται το ebay και το discogs πουλώντας δίσκους που αγόρασαν πριν ένα ή δύο χρόνια σε υπερδιπλάσια τιμή. Η δική μου προσέγγιση είναι να προσπαθώ να μη μπαίνω μέσα… Δεν ζω από αυτό, οπότε πρόκειται για ένα ακριβό hobby. Συνεπώς, επιβάλλονται συνετές κινήσεις έτσι ώστε να μη γίνει μία τεράστια μαύρη τρύπα στον προσωπικό προϋπολογισμό μου και αναγκαστώ να το σταματήσω. Υπό προϋποθέσεις θα μπορούσα να το κάνω επαγγελματικά, αλλά το ότι δεν είμαι business man δεν θα βοηθούσε. Όσον αφορά την μη-κερδοσκοπία, όλα τα μικρά metal και hardcore labels που γνωρίζω επενδύουν τα ενδεχόμενα κέρδη στις επόμενες κυκλοφορίες τους. Εγώ αυτό δε το θεωρώ κερδοσκοπία. Tώρα αν αποφασίσει κάποιος να το κάνει full-time θα πρέπει είτε να βγάζει κέρδος για τα προς το ζειν, είτε να έχει άλλους πόρους (να είναι εισοδηματίας δηλαδή, ή να ζει με χρήματα του κράτους αν ζει στο εξωτερικό). Όσο για τη D.I.Y. κουλτούρα δε θέλω να εκφέρω άποψη, γιατί στην Ελλάδα κάποιοι την αντιλαμβάνονται στραβά και είναι πάντα έτοιμοι να κρίνουν τους άλλους. Πάρε για παράδειγμα γνωστό και εκλεκτό εγχώριο hardcore punk distro/label, από το οποίο απ’ ό,τι μου έγραψες θα πάρεις επίσης συνέντευξη, το οποίο παλιά στεγαζόταν σε αυτοδιαχειριζόμενο χώρο από τον οποίο εκδιώχθηκε επειδή «έκανε εμπόριο»…

Πώς εξηγείς ότι τα περισσότερα distros, αλλά και οι ανεξάρτητες εταιρείες γενικά, ειδικεύονται σε punk/hardcore/me tal καταστάσεις (υπάρχουν και εξαιρέσεις, φυσικά); Γιατί δε βλέπουμε περισσότερα «χαλαρά» είδη μουσικής;

Το underground είναι παραδοσιακά πιο ενεργό στις σκηνές της σκληρής/ακραίας μουσικής αλλά υπάρχει ζωντάνια και σε άλλα πεδία, όπως η ηλεκτρονική και πειραματική μουσική, η chiptune (σ.σ. είδος ηλεκτρονικής μουσικής που προέρχεται από 8-bit ήχους), το noise… Και σ’ αυτές υπάρχουν πάμπολλες D.I.Y. κυκλοφορίες σε βινύλιο ή/και κασέτα. Μία από τις ηδονές του να είσαι ανοιχτόμυαλος μουσικόφιλος είναι το να ανακαλύπτεις νέες σκηνές!

Πώς βλέπεις τη στάση του κόσμου απέναντι στα distros μέσα στο πέρασμα των χρόνων; Πιο συγκεκριμένα, με ενδιαφέρει η επιρροή του Internet και των social networks. Π.χ. έγιναν τα πράγματα πολύ πιο εύκολα και προσιτά; Προ Internet (αν πρόλαβες τέτοιες εποχές) πώς ήτανε; Το downloading πώς επηρέασε την όλη φάση;

Τα distros εδραιώθηκαν πλέον στις καταναλωτικές συνήθειες των μουσικόφιλων, και αυτό επειδή εξαπλώθηκε η πρόσβαση στο διαδίκτυο, αλλά κι επειδή τα περισσότερα δισκάδικα αργοπεθαίνουν. Το διαδίκτυο και τα social networks βοηθούν πάρα πολύ στην προώθηση και διανομή της μουσικής. Πρόκειται όμως για εργαλεία, οπότε η χρήση τους έχει θετικές και αρνητικές επιπτώσεις. Θετικό είναι ότι τα συγκροτήματα μπορούν να προωθήσουν/διανείμουν την μουσική τους μόνα τους χάρη στα διάφορα εργαλεία που υπάρχουν (Bandcamp, Bigcartel, κλπ). Το κοινό έχει περισσότερες επιλογές, μπορεί να εξοικονομήσει χρήματα ακούγοντας πριν να αγοράσει, αλλά κυρίως συγκρίνοντας τιμές. Υπάρχουν όμως και τα αρνητικά. Το underground έχασε πολλή από τη γοητεία και το μυστήριο που το περιέβαλλε στα 80’s και στα 90’s, όταν μυήθηκαν σε αυτό οι πιο παλιοί από εμάς. Αλληλογραφούσες με χαρτί, μολύβι και γραμματόσημα, στέλνοντας I.R.C. (International Reply Coupon) για να βεβαιωθείς ότι θα πάρεις απάντηση. Περίμενες με αγωνία βδομάδες και μήνες να πάρεις πίσω μία απλή απάντηση, ή κάποια παραγγελία. Ανακαλύπταμε καινούρια μουσική γράφοντας κασέτες και ανταλλάσσοντας τες με άγνωστους στην άλλη άκρη του κόσμου. Για να μπεις σε αυτή τη δύσκολη διαδικασία ήθελε επιμονή και πείσμα, οπότε τα πράγματα ήταν πιο αγνά και σκληροπυρηνικά. Μη νομίζεις όμως ότι είμαι κολλημένος στο παρελθόν, αφού πάντα κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις… Ό,τι μόλις ανέφερα είναι πάνω-κάτω γνωστό. Κάτι που έχει αλλάξει και δεν είναι προφανές, είναι ότι με τα social media έχει χαθεί αρκετή από την ειλικρίνεια και την ευθύτητα που χαρακτήριζε το underground.  Όλα είναι πλέον δημόσιες σχέσεις.  Όλοι είναι φίλοι με όλους, δεν υπάρχει αρκετή εποικοδομητική κριτική. Είναι πλέον πανεύκολο να ποζάρεις και να κατασκευάσεις μία πλαστή εικόνα, υποκρινόμενος ότι είσαι κάτι άλλο. Αυτή η ισοπέδωση αντισταθμίζει αρνητικά το θετικό της πιο εύκολης προώθησης και διανομής του underground. Και αυτό επειδή διογκώνει την ημιμάθεια του κοινού. Οι περισσότεροι ακροατές σε όλα τα είδη μουσικής δεν έχουν την αντίληψη να ξεχωρίσουν τις διαβαθμίσεις ποιότητας. Δε μπορούν δηλαδή να διακρίνουν το μέτριο από το καλό, το καλό από το πολύ καλό, το πολύ καλό από το άριστο. Είναι πιο επιρρεπείς στις μόδες και στην άποψη της πλειοψηφίας της εκάστοτε σκηνής. Η πληροφορία κυκλοφορεί πιο γρήγορα και όσοι spam-άρουν περισσότερο για τη μπάντα και τις δραστηριότητες τους, μπορούν να μονοπωλήσουν το ενδιαφέρουν ενός ψηφιακού κοινού το οποίο πάσχει από έλλειψη συγκέντρωσης κι ελκύεται από την κατανάλωση φανταχτερών, ευκολοχώνευτων μορφών διασκέδασης μίας χρήσης. Πάρε για παράδειγμα, κάποιον που γουστάρει έναν ήχο που είναι της μόδας (π.χ. blackened crust ή σκοτεινό death metal). Μη μπορώντας να ξεχωρίσει πραγματικά τις καλές από τις μέτριες μπάντες, η προτίμηση του θα πάει σε αυτήν με την οποία θα ταυτιστεί περισσότερο λόγω της παρουσίας τους στα media και όχι της ποιότητας της μουσικής τους. Έτσι ήταν πάντα βέβαια γιατί όπως λένε οι Γάλλοι, ”οι απόντες έχουν πάντα άδικο”. Απλά, στην ψηφιακή εποχή το φιλτράρισμα της πληροφορίας είναι η πραγματική πρόκληση, και είναι κάτι που χρειάζεται παιδεία, κουλτούρα και αντίληψη (σ.σ. από τις καλύτερες τοποθετήσεις που έχω ακούσει επί του θέματος).

 Βινύλιο, κασέτα ή CD και γιατί;

Έχω κυκλοφορήσει CD και βινύλια, ενώ είναι στα σκαριά και μία αργοπορημένη (σε σημείο αηδίας) split κασέτα μεταξύ του προσωπικού μου project Kommpound και του noise-ά Hellboy 106. Το CD πουλάει λίγο οπότε προς το παρόν δεν σκέφτομαι να ξανασχοληθώ. Ίσως κάποιο περιορισμένο CD/CD-R… Το βινύλιο είναι ο βασιλιάς των formats: ζεστός, αναλογικός ήχος, γεμάτα μπάσα, μία ολόκληρη επιστήμη γύρω από την παραγωγή και αναπαραγωγή του… Είμαι vinyl junkie, oπότε το label και το distro είναι επικεντρωμένα σε αυτό. Αρκετός κόσμος (ξανα-) ψάχνεται με κασέτες (συμπεριλαμβανομένου εμού) και διανέμω αρκετές, αλλά το ενδιαφέρον παραμένει περιορισμένο.

Βλέπουμε όλο και συχνότερα distros να αναλαμβάνουν την κυκλοφορία δίσκων (συνήθως σε συνεργασία μεταξύ τους). Επίσης συχνά βλέπουμε μικρές, ανεξάρτητες εταιρείες να αποκτάνε όλο και μεγαλύτερο status. Εσύ πώς βλέπεις να μπαίνουν οι διαχωρισμοί μεταξύ αυτών; Θα έβαζες κάπου ένα stop και γιατί;

Όταν έχεις distro έρχεσαι σε επαφή με μπάντες, οπότε είναι αναπόφευκτο αργά ή γρήγορα να μπεις στον πειρασμό να κυκλοφορήσεις κάποιον δίσκο… Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί θα έπρεπε να προκύψουν διαχωρισμοί ή περιορισμοί. Όπως προανέφερα νωρίτερα, κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος από το κοινό, οπότε ας κάνει ο καθένας ότι είναι να κάνει! Έχω δύο παρατηρήσεις όσον αφορά την εξέλιξη ενός label/distro και το πέρασμα από ερασιτεχνικό/χομπίστικο/part-time επίπεδο σε full-time/επαγγελματική ενασχόληση. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν οι κάτωθι παγίδες στις οποίες πέφτουν συχνά οι ιδιοκτήτες τους.

1. Το να διατηρήσουν ερασιτεχνική νοοτροπία όσον αφορά τον τρόπο λειτουργίας, ενώ το κοινό και οι συνεργάτες τους (μπάντες, άλλες εταιρίες, κλπ) περιμένουν επαγγελματισμό. Μερικά παραδείγματα: καθυστερημένες ή ελλιπείς παραγγελίες, προβληματική/ ετεροχρονισμένη επικοινωνία, γενική προχειρότητα, κλπ.

2. Επειδή αποτελεί πλέον πλήρη απασχόληση, άρα πρέπει να βγάλουν τα προς το ζείν από αυτό, να μπουν στο πειρασμό της αισχροκέρδειας όπως π.χ. τσιμπώντας τις τιμές, βγάζοντας limited editions σε περιπτώσεις που δεν χρειάζεται, κάνοντας preorder τα οποία καθυστερούν να στείλουν, και το χειρότερο, αδικώντας τις μπάντες μη-φερόμενοι ειλικρινώς και τίμια απέναντι τους…

To Blastbeat Mailmurder έχει κυκλοφορήσει ένα σκασμό από γαμάτους δίσκους. Ποιοι είναι οι πιο αγαπημένοι σου από αυτούς και για ποιο λόγο;

Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, το εκτιμώ δεόντως! Να διευκρινίσω όμως ότι δεν έχω βγάλει πολλές κυκλοφορίες: 12 προς το παρόν, περιμένω σύντομα την 13η (το ομώνυμο mini-LP των Injekting Khaos) και 14η (το “Monomaniac vol.2/3”).

Θα ανέφερα δύο τίτλους:

1. Το “Indigenous” CD των Straighthate. Αποτελεί το highlight της συμμετοχής μου στη μπάντα από το 2002 μέχρι το 2008 οπότε και διαλυθήκαμε, και είναι η κληρονομιά που έμεινε από μία σημαντική περίοδο της ζωής μου… Επίσης, η ηχογράφηση και γενικότερη παραγωγή του δίσκου συνοδεύονται από την ανάμνηση πολλών όμορφων κι εποικοδομητικών στιγμών…

2. Το “Μonomaniac vol.1” comp.7”EP. Περισσότερο από μία κυκλοφορία, είναι η εκκίνηση μία σειράς συλλογών όπου συγκροτήματα από όλο το φάσμα του ακραίου ήχου συμμετέχουν με μονόλεπτα κομμάτια. Είμαι ευτυχής που ανταποκρίθηκαν με ενθουσιασμό πολύ αξιόλογα γκρουπ απ’ όλο τον πλανήτη (από τη Νέα Ζηλανδία και την Ιαπωνία μέχρι τον Καναδά…), και που επικροτήθηκε μία προσέγγιση την οποία ενστερνίζομαι από τα μέσα 90’s και την αρχή της ενασχόλησης μου με το underground: δηλαδή του συνδυασμού του hardcore/grind με το ακραίο μεταλλικό underground. Μείνετε συντονισμένοι για την συνέχεια!

Πάμε στο θέμα ελληνική σκηνή. Ποια είναι η γνώμη σου για το επίπεδο συγκροτημάτων/συναυλιών/labels; Προσωπικές προτιμήσεις;

Η ελληνική σκηνή άρχισε στις αρχές των 00’s να βγαίνει από τα πέτρινα χρόνια που ακολούθησαν το peak των αρχών 90’s. Η μετριοκρατία και τα χαμηλά στάνταρντς ηττήθηκαν κατά κράτος με τις πρώτες κυκλοφορίες των Sun Of Nothing, Inveracity, Nuclear Winter, Homo Iratus, Nocternity Enshadowed, End, Konkave, Ιnnermost, και άλλων. Χρειάστηκε όμως να περάσουν αρκετά χρόνια ώστε αυτή η τάση να εδραιωθεί και να φτάσουμε στην σημερινή νέα περίοδο ακμής. Η ελληνική σκηνή όπως οι σκηνές σχεδόν όλων των χωρών (με την εξαίρεση ίσως μικροσκοπικών κρατών όπως η Ισλανδία), δεν είναι μία αδιαίρετη, ενιαία οντότητα, αλλά το σύνολο μικρότερων υποσυνόλων. Αυτό το λέω για να μην συντηρούμε μύθους περί ενότητας ή αντίθετα διχόνοιας. Ο κανόνας είναι στις εγχώριες σκηνές να υπάρχουν αντιπάθειες, εχθρότητες και μαχαιρώματα πίσω από την πλάτη. Όπου και όταν αλληλεπιδρούν άνθρωποι, συμβαίνουν αυτά. Η διαφορά ίσως έγκειται στο γεγονός ότι ένα από τα χαρακτηριστικά μας σαν νεοέλληνες είναι ότι είμαστε drama queens. Εν πάση περιπτώσει θεωρώ ότι όλες οι επί μέρους σκηνές του εγχώριου σκληρού/ακραίου ήχου έχουν ανέβει. Όσον αφορά τις συναυλίες απέχω σε μεγάλο βαθμό, οπότε η γνώμη μου δεν μπορεί να είναι πλήρης. Υπάρχουν κάποιοι underground διοργανωτές συναυλιών που κάνουν τίμια δουλειά. Βρίσκω θετικό το γεγονός ότι γίνονται συναυλίες με δωρεάν είσοδο και σε άλλα μέρη εκτός των αυτοδιαχειριζόμενων χώρων. Oι τελευταίοι έχουν επίσης ανέβει συναυλιακά. Στα labels παρατηρώ ίσως την μεγαλύτερη πρόοδο. Πριν 10 και πλέον χρόνια ήταν δύσκολο να κυκλοφορήσει τον δίσκο σου μία ποιοτική, τίμια ντόπια εταιρία, γιατί απλά σχεδόν δεν υπήρχαν. Πλέον δραστηριοποιούνται αρκετές… Oι δύο κορυφαίες μπάντες των τελευταίων ετών για μένα είναι οι Dead Congregation και οι Antimob. Άλλες μπάντες που μου έχουν κάνει πολύ εντύπωση τα τελευταία χρόνια είναι οι Ruined Families, Omega Monolith, Superpuma, End, Ravencult, όπως και οι Injekting Khaos με το ύστατο, αριστουργηματικό ομώνυμο mini-LP τους το οποίο μ ’άρεσε τόσο πολύ ώστε να αποφασίσω να το κυκλοφορήσω. Επειδή αν προσπαθήσω να δώσω μία πλήρη λίστα σίγουρα θα ξεχάσω κόσμο, θα σε παραπέμψω στα ελληνικά συγκροτήματα που συμμετέχουν στα δύο Monomaniac (vol.1 και vol.2/3), καθώς και σ’ αυτά που διανέμω στο distro μου. Από εταιρίες, η αγαπημένη μου είναι μακράν η Nuclear Winter Records!

Από ξένα distros/ανεξάρτητες εταιρείες τι έχεις να προτείνεις;

7 Degrees Records (Γερμανία). Είναι η εταιρία η οποία βγάζει τα βινύλια της μπάντας μου, των Dephosphorus. Εξειδικεύεται στο βινύλιο, τηρεί υψηλά στάνταρντς ποιότητας και βγάζει ιδιαίτερα αξιόλογες κυκλοφορίες. Κυκλοφορήσαμε μαζί το πρόσφατο Kratzer/Kvazar split-LP.

Necroterror Records (Κύπρος). Μερακλίδικο black metal από την Κύπρο, προσηλωμένο στο αυθεντικό underground πνεύμα.

Throatruiner Records (Γαλλία). Tίμιο και αξιόλογο label/distro που εξειδικεύεται στο ακραίο/χαοτικό hardcore. Βγάλαμε μαζί το Vuyvr “Eiskalt” LP.

Spikekult Records (Γαλλία). Η εταιρία του φίλου μου Mkm, τραγουδιστή του θρυλικού ακραίου black metal σχήματος Antaeus και των Aosoth. Αν και δεν είναι τόσο δραστήριος δισκογραφικά όσο παλιά, επέστρεψε στην ενεργό δράση μετά από κάποια χρόνια απουσίας κι έχει κυκλοφορήσει μόνος του ή με άλλα labels διαμαντάκια όπως το instrumental LP των Aosoth και τα δύο επτάιντσα των θεών Necroblood.

Nerve Altar (Η.Π.Α.). Mικρό, αγνό label που βγάζει μόνο βινύλιο. Το τρέχει ένας κύριος με εξαιρετικό γούστο, ο Aaron Nichols, ο οποίος έπαιζε κιθάρα σε δύο θρυλικές grind μπάντες: τους Defeatist και τους Kalibas.

A389 Recordings (Η.Π.Α.). Αυτή τη στιγμή νομίζω ότι είναι το πιο σημαντικό αμερικάνικο label όσον αφορά το σκοτεινό/ακραίο/μεταλλικό hardcore. Έχει πολύ δυνατό roster, με μπάντες όπως οι παλαίμαχοι θεοί του Ηοly Terror hardcore, Gehenna. Κυκλοφόρησε επίσης, το πρόσφατο επτάιντσο των Eyehategod!

NOEVDIA (Γαλλία). Το καλύτερο black metal label συνεχίζει να εκπλήσσει κυκλοφορώντας αποστασιοποιημένα διαμάντια όπως το θεϊκό “Occult Rock” των Aluk Todolo.

Υπάρχει κάποιος δίσκους που να σου είναι παράπονο του στυλ δεν μπόρεσες να το κυκλοφορήσεις ενώ άξιζε, δεν ενδιαφέρθηκε ο κόσμος ενώ κατά τη γνώμη σου άξιζε, αδικοχαμένη μπάντα που δεν έβγαλε κάτι κλπ; Έναν καημό, ρε παιδί μου!

O μεγάλος μου καημός είναι που λόγω κακού timing δεν επεδίωξα να κυκλοφορήσω τα demos των Timeghoul… Όλη η (πονεμένη) ιστορία έχει ως εξής. Οι Timeghoul ήταν μέχρι πρόσφατα το καλύτερα κρυμμένο μυστικό του U.S.D.M. των 90’s. Στις δύο demo κασέτες του 1992 και 1994, είχαν παίξει διαστημικό/προοδευτικό death metal που ήταν ανήκουστο τότε και πολύ μπροστά για την εποχή του. Το “Tumultuous Travellings” ήταν το πρώτο demo tape που αγόρασα ποτέ, εν έτη 1992 ή 1993, και μία από τις πιο επιδραστικές κυκλοφορίες για μένα, όσον αφορά την ανάπτυξη της underground αισθητικής μου. Το label/distro χάριν στο οποίο τους ανακάλυψα, η γνωστή στο ελληνικό κοινό Holy Records, δεν τους υπέγραψε τότε γιατί «ακουγόντουσαν πολύ αμερικάνοι» (οι ίδιοι τότε εξειδικευόντουσαν σε πιο ευρωπαϊκούς ήχους, που τότε αποκαλούσαμε atmospheric doom/death). Μυστηριωδώς, το δεύτερο demo τους “Panaramic Twilight”, μου διέφυγε τότε. Το ανακάλυψα εκ των υστέρων στα μέσα/τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, χάρη στο διαδίκτυο. Ήταν επίσης η ευκαιρία να ξανακούσω και το πρώτο demo, αφού αγνοείται η τύχη της κόπιας μου (θύμα προφανώς κάποιας μετακόμισης). Τότε είχα έρθει σε επαφή με τον drummer της μπάντας. Η ιδέα μίας επανα-κυκλοφορίας των demos με είχε συναρπάσει, αλλά δεν ήταν ένα project που μπορούσα να υλοποιήσω με το label εκείνη την περίοδο. Είχα βάλει όμως τα demos να τα ακούσει ο Αναστάσης (Nuclear Winter Records, Dead Congregation), o οποίος δεν είχε ακουστά τη μπάντα και είχε ψαρώσει κανονικά! Ειδικά στο δεύτερο demo είναι ιδιαίτερα αξιοπερίεργο πως υπήρχαν κάποια τεχνικά/επικά περάσματα που θύμιζαν το στυλ το οποίο υιοθέτησαν οι Nile λίγα χρόνια μετά! Εν πάση περιπτώσει, ο σύντροφος δεν είχε ανταποκριθεί στην ιδέα αυτού του δισκογραφικού project, το οποίο με την συμβολή του θα ήταν εφικτό, και παράτησα την ιδέα… Fast forward μερικά χρόνια μετά. Μαθαίνω πρόπερσι ότι αυτή η πολυαναμενόμενη κυκλοφορία θα βγει επιτέλους. Ακούστηκε ότι επιδίωκε μανιωδώς να την βγάλει η Profound Lore Records, αλλά τελικά την έβαλε η Dark Descent Records σε CD (και πρόσφατα η The Crypt σε βινύλιο) κι έγινε η best selling κυκλοφορία της! Δεν τρέφω αυταπάτες βέβαια, θα ήταν δύσκολο να έρθω σε συμφωνία με τη μπάντα αφού υπήρχε ενδιαφέρον από μεγαλύτερες βορειοαμερικάνικες εταιρίες, αλλά παρ’ όλα αυτά θα ήθελα να είχα προσπαθήσει για την τιμή των όπλων!

CTS Productions

http://www.ctsprods.com/

Η CTS (Catch the Soap) Productions είναι η αδυναμία πολλών μουσικόφιλων στη χώρα μας. Έχουν ανεβάσει πραγματικά τα standards ποιότητας στον ανεξάρτητο ήχο, κυκλοφορώντας δουλειές των Tardive Dyskinedia, Universe 217, Sun of Nothing κ.ά. Ο Γιάννης μας εξηγεί το σκεπτικό πίσω από την εταιρεία:

Πείτε μας λίγα πράγματα για τους λόγους που σας ώθησαν να δημιουργήσετε τη CTS, καθώς και τους λόγους που συνεχίζετε να το κάνετε παρά τις όποιες αντιξοότητες.

Η Άννα και εγώ (Γιάννης) είμαστε και οι δύο μουσικοί, και πηγαίνουμε χρόνια σε συναυλίες και αγοράζουμε δίσκους. Έχοντας αποκτήσει μια μικρή εμπειρία στη διοργάνωση συναυλιών και μίνι-περιοδειών μέσω των δικών μας συγκροτημάτων και έχοντας δει τα καλά και τα στραβά και των τριών πλευρών (μουσικού, κοινού και διοργανωτή), αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε τη τύχη μας στον τομέα της διοργάνωσης έχοντας ως στόχο να προσφέρουμε τις καλύτερες δυνατές υπηρεσίες σε κοινό και συγκροτήματα. Παράλληλα θέλαμε να εκδώσουμε τις μουσικές μας χωρίς να χρειαστεί να μπούμε στη ψυχοφθόρα διαδικασία της εύρεσης label. Η δημιουργία του distro ξεκίνησε από την ανάγκη να διαδώσουμε σε φίλους και γνωστούς την όποια τρομερή μπάντα ανακαλύψαμε από την άλλη άκρη του κόσμου. Η αρχή με αυτό έγινε με τον πρώτο δίσκο των Ελβετών Kehlvin (οι οποίοι ήταν και η δεύτερη μας συναυλία ever ως Catch The Soap), την ευρωπαϊκή βινυλιακή έκδοση του “Syberia” των Αμερικάνων post-rockers North (η οποία είναι πλέον υπερσυλλεκτική) και την τρίτη συλλογή In The Junkyard της Spinalonga Records, στη οποία συμμετείχα με τη μπάντα μου (Afformance) και είχαμε κάποιες κόπιες να διαθέσουμε. Η ενασχόληση μας με τη CTS ξεκίνησε εντελώς ερασιτεχνικά και πειραματικά, αλλά κατέληξε (μετά κόπων και βασάνων) να βιοποριζόμαστε από την εταιρία απολαμβάνοντας κάθε κομμάτι της όποιας διαδικασίες παρά τις αντιξοότητες.

Τι προβλήματα έχουν παρουσιαστεί/παρουσιάζονται όλο αυτό το διάστημα; Φτάσατε ποτέ στο σημείο να πείτε τέρμα, τα παρατάω;

Τα περισσότερα προβλήματα που κατά καιρούς παρουσιάζονται είναι οικονομικής φύσης. Σε έσχατες περιόδους έχουμε σκεφτεί στιγμιαία να τα παρατήσουμε, αλλά παρά την όποια σαπίλα που υπάρχει στον χώρο σε ανταγωνιστικό επίπεδο (αναφερόμενος στο συναυλιακό κομμάτι), η ενασχόληση σε έναν τέτοιο χώρο είναι τόσο απολαυστική και σε τελική ανάλυση, ψυχολογικά ανταποδοτική, που πραγματικά δεν υπήρχε ζήτημα προς τα που γέρνει η ζυγαριά.

Ποια είναι η γνώμη σας περί της σχέσης distro, D.I.Y. κουλτούρας και εμπορεύματος; Το βλέπετε σαν κάτι ανταγωνιστικό προς το υπάρχον, πιστεύετε ότι τα distros θα έπρεπε να είναι non-profit ή όχι; Ζείτε/θα θέλατε να ζείτε από τη CTS;

Στη λογική του να επενδύεις σε μια κίνηση (ας πούμε κυκλοφορία ενός δίσκου), και από τα κέρδη της να συντηρείται η ίδια η επιχείρηση (κερδοσκοπική ή μη) και ταυτόχρονα να χρηματοδοτείται η επόμενη κίνηση και ο ίδιος ο “επιχειρηματίας”, μόνο θετικά βρίσκω. Με το να υπάρχει η δυνατότητα να μη χρειάζεται να ασχολείσαι με κάτι άλλο πέρα από το αντικείμενο της επιχειρήσής σου, το μόνο που καταφέρνεις είναι να προσφέρεις ποιοτικότερη δουλειά στο κοινό και ψυχική ηρεμία σε προσωπικό επίπεδο. Εάν όλοι οι άνθρωποι καταπιάνονταν βιοποριστικά από οτιδήποτε τους γεμίζει, ο κόσμος θα ήταν σίγουρα καλύτερος, οπότε η λογική του non-profit δε με βρίσκει σύμφωνο, αρκεί φυσικά να γίνεται σε λογικά και ηθικά πλαίσια. Ζούμε από τη CTS, αλλά κυρίως από τις συναυλίες και πολύ λιγότερο από τα έσοδα των κυκλοφοριών και του distro. Σίγουρα υπάρχει ανταγωνισμός στο θέμα των συναυλιών, αλλά στα υπόλοιπα κομμάτια (label, distro) δεν υπάρχει τέτοιο ζήτημα.

Πώς εξηγείτε ότι τα περισσότερα distros, αλλά και οι ανεξάρτητες εταιρείες γενικά, ειδικεύονται σε punk/hardcore/metal καταστάσεις (υπάρχουν και εξαιρέσεις, φυσικά); Γιατί δε βλέπουμε περισσότερα «χαλαρά» είδη μουσικής;

Αυτό πιστεύω πως ξεκινάει από τη γέννηση των ειδών αυτών και το ότι οι μεγάλες εταιρίες δεν ενδιαφέρθηκαν να τα εκμεταλλευθούν εμπορικά, και έτσι δημιούργησαν το δικό τους underground κύκλωμα. Όταν γύρισε ο τροχός και οι εταιρίες είδαν τις προοπτικές, το attitude των εν λόγω μουσικών ήταν τέτοιο ώστε να συνεχίσουν χωρίς να τις έχουν ανάγκη, φτάνοντας στο σήμερα που αυτή η λογική είναι παγιωμένη και η πλειοψηφία αυτών των ήχων εκδίδονται και διακινούνται από ανεξάρτητες δισκογραφικές και distros. Δε συμφωνώ όμως πως δεν υπάρχουν ανεξάρτητοι φορείς που ειδικεύονται σε “χαλαρότερα” ήδη μουσικής. Για την ακρίβεια το μεγαλύτερο μέρος της indie (ανεξάρτητης από εταιρίες-κολοσσούς) δισκογραφίας κινείται από μικρομεσαίου και μεσαίου μεγέθους εταιρίες, λειτουργώντας πολλές φορές σαν scouters των μεγάλων εταιριών και σαν πρώτο σκαλοπάτι για μπάντες που αργότερα γίνονται πραγματικά μεγάλες (όπως έγινε με τους Arcade Fire) ή σε μερικές περιπτώσεις να μεγαλώνουν παράλληλα με τις ίδιες τις μπάντες. Τυχαίο παράδειγμα για τη τελευταία περίπτωση, είναι οι Foals και η Transgression Records όπου έχουν 3/3 χρυσούς δίσκους αυτή τη στιγμή, παραμένοντας ανεξάρτητη εταιρία. Ίσως ο λόγος που να μην υπάρχουν πια πολλοί κολοσσοί στο παιχνίδι, να είναι το γεγονός ότι τα έσοδα έχουν πέσει σε τραγικό βαθμό σε σχέση με το παρελθόν, οπότε απλά αποσύρονται και επενδύουν σε άλλους τομείς.

Πώς βλέπετε τη στάση του κόσμου απέναντι στα distros μέσα στο πέρασμα των χρόνων; Πιο συγκεκριμένα, με ενδιαφέρει η επιρροή του Internet και των social networks. Π.χ. έγιναν τα πράγματα πολύ πιο εύκολα και προσιτά; Προ Internet(αν προλάβατε τέτοιες εποχές) πώς ήτανε; Το downloading πώς επηρέασε την όλη φάση;

Είχα τη τύχη να προλάβω για λίγο την προ-internet εποχή των distros και μπορώ να πω πως ήταν πολύ πιο δύσκολο να ανακαλύψεις νέες μπάντες τότε, μιας και το μόνο που είχες μπροστά σου ήταν μια λίστα η οποία στη καλύτερη περίπτωση να είχε 2 γραμμές για περιγραφή σε κάθε είδος, και καμία δυνατότητα να ακούσεις 2 νότες για να πάρεις μια γεύση, οπότε απλά αγόραζες στα τυφλά ή στη καλύτερη μετά από κάποια σύσταση. Με την έλευση των webstores, των social media, του paypal και του γρήγορου internet όλα έγιναν πιο εύκολα για τους πάντες. Οι μπάντες μπορούν πλέον να διαθέσουν μόνες τους το υλικό τους σε εκατομμύρια πιθανούς ακροατές, τα distros είναι σα να έχουν μια γιγάντια βιτρίνα σε όλο τον πλανήτη, και το κοινό έχει πρόσβαση πραγματικά στα ΠΑΝΤΑ. Το downloading πιστεύω πως μόνο βοήθησε στη δημοτικότητα των underground groups. Εδώ που τα λέμε δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα υπερταχύτατο tape-trading. Το ίδιο “κακό” που γινόταν τότε, έγινε και τώρα, με μοναδικό αποτέλεσμα να ανεβαίνει η δημοτικότητα των συγκροτημάτων. Οι μόνοι χαμένοι ήταν οι εταιρίες-κολοσσοί που ανέφερα πιο πάνω οι οποίο την έχουν κάνει ήδη οι περισσότεροι με ελαφρά πηδηματάκια. Βεβαίως με όλη αυτή την ταχύτητα και ευκολία στη πρόσβαση σε νέα μουσική που διατίθεται καθημερινά, είναι μοιραίο να χάνουμε τη μπάλα και να μη μπορούμε να αφομοιώσουμε τους δίσκους όπως παλιότερα, γιατί απλά αποσπόμαστε από εκείνη τη νέα κυκλοφορία που βγήκε πριν 5 λεπτά. Θα την ακούσουμε και αυτή 2, 3, 5 φορές και αυτό ήταν. Επόμενη.

Βινύλιο, κασέτα ή CD και γιατί;

Εξαρτάται. Το βινύλιο σίγουρα είναι μεγάλη αγάπη και είναι μακράν το πιο όμορφο και αληθινό format, αλλά δεν λειτουργεί εξίσου καλά για όλες τις μουσικές. Για παράδειγμα, με ενοχλεί να πρέπει να αλλάξω πλευρά όταν ακούω Godspeed You! Black Emperor. Αναγκαστικά ανά 20 λεπτά με βγάζει από τη κατάσταση που με είχε βάλει (σ.σ. true). Σε CD όμως η εμπειρία είναι συνεχόμενη με αποτέλεσμα να σε πηγαίνει ο καλλιτέχνης εκεί ακριβώς που θέλει να σε πάει. Τη κασέτα την αγαπάμε γιατί είναι απλά cvlt! Κακή ποιότητα αναπαραγωγής, αλλά οικονομικό και νοσταλγικό μέσο. Η δυνατότητα που μπορεί κάποιος να εκδώσει μικρό αριθμό αντιτύπων με αρκετά λογικό κόστος, έχει σώσει κάμποσες εταιρίες, με πρώτη και καλύτερη τη Burger Records με κυκλοφορίες για Black Lips, Davila 666, Ty Sigal, Off! μεταξύ άλλων. Ως CTS κυκλοφορούμε και τα τρία format, αλλά με σαφή κλήση προς το βινύλιο.

Βλέπουμε όλο και συχνότερα distros να αναλαμβάνουν την κυκλοφορία δίσκων (συνήθως σε συνεργασία μεταξύ τους). Επίσης συχνά βλέπουμε μικρές, ανεξάρτητες εταιρείες να αποκτάνε όλο και μεγαλύτερο status. Εσείς πώς βλέπετε να μπαίνουν οι διαχωρισμοί μεταξύ αυτών; Θα βάζατε κάπου ένα stop και γιατί;

Δε βλέπω κάποιο λόγο να υπάρχει κάποιος διαχωρισμός ή κάποιο stop. Εάν ένα distro θέλει να αρχίσει να κυκλοφορεί δίσκους, ας το κάνει. Ίσα ίσα που είναι πολύ πιο εύκολο παρουσιάζεις κάτι δικό σου σε ένα κοινό που ήδη έχεις αποκτήσει έτσι κι αλλιώς. Επίσης το όσο πιο μεγάλες μπορούν να γίνουν οι μικρές, ανεξάρτητες εταιρίες, τόσο το καλύτερο, ειδικά εάν αυτό γίνεται χωρίς εκπτώσεις στη ποιότητα και στα ήθη τους. Πραγματικά χαίρομαι πολύ να βλέπω που έχει φτάσει η Alerta Antifascista, η Burning World Records, η Throatruiner και άλλες πολλές που δε προτίμησαν να μείνουν εντελώς υπόγειες.

Στο distro σας διανέμετε δίσκους από πάμπολλα ποιοτικά labels. Ποια από αυτά είναι τα αγαπημένα σας; Θεωρείτε καλό μία εταιρεία να ταυτίζεται με ένα συγκεκριμένο ήχο (π.χ. Norma Evangelium Diaboli-black metal, Neurot Recording-post metal κλπ.);

Η εξειδίκευση σίγουρα βοηθάει, από τη λογική ότι εάν το κοινό σου ξέρει πως είσαι ένα distro που ασχολείται μόνο με το stoner-rock πχ, θα μπορέσει να βρει κατά πάσα πιθανότητα οτιδήποτε σχετικό κυκλοφορεί. Από την άλλη, ως άνθρωποι που ακούμε διάφορα είδη μουσικής, το βρίσκουμε λίγο περιοριστικό αυτό. Κυκλοφορούμε και διανέμουμε διαφορετικά είδη μουσικής, Δυστυχώς όμως το distro μας δε το συντηρούμε στο βαθμό που θα θέλαμε, αλλά παρόλα αυτά μερικές από τις αγαπημένες μας εταιρίες είναι σίγουρα οι Electrohasch Records (Γερμανία), Holy Roar (Αγγλία), Totem Cat (Ιταλία), Head Of Crom (Αγγλία), Burning World (Ολλανδία). Οι εταιρίες που ανέφερα πριν ας πούμε, καταπιάνονται με stoner, grind, doom, sludge και ambient μουσικές. Ευτυχώς έχουμε αρκετές παραγγελίες που περιέχουν διάφορα ήδη, οπότε αυτό μάλλον δείχνει πως ο κόσμος ανταποκρίνεται θετικά. Θα θέλαμε πολύ να μπορούμε να έχουμε ένα ηλεκτρονικό κατάστημα που να είναι πλήρως ενημερωμένο από όλα τα είδη μουσικής που μας αρέσουν και αυτό σημαίνει, από ψυχεδελικό rock μέχρι punk, και από αφρικάνικη μουσική μέχρι post-rock και black metal, αλλά δε το βλέπουμε να υλοποιείται αυτό τα επόμενα χρόνια.

Πάμε στο θέμα ελληνική σκηνή. Ποια είναι η γνώμη σας για το επίπεδο συγκροτημάτων/συναυλιών/labels; Προσωπικές προτιμήσεις;

Το επίπεδο είναι εκπληκτικό. Έχουμε τη τύχη να έχουμε μία από τις πιο ενεργές και ποιοτικές σκηνές στον κόσμο αυτή τη στιγμή, παρά το γεγονός ότι η αγοραστική δύναμη και οι κρατικές επιχορηγήσεις σε μπάντες και ανεξάρτητους φορείς είναι σχεδόν ανύπαρκτη! Τα τελευταία χρόνια “εξάγουμε” μπάντες κυριολεκτικά από κάθε είδος μουσικής (Ruined Families, Lunar Miasma, Acid Baby Jesus, My Turn μεταξύ πολλών άλλων), και κάθε λίγο κυκλοφορούν εξαιρετικοί δίσκοι, πολλές φορές σε καταπληκτικές εκδόσεις, από ποιοτικότατες εγχώριες εταιρίες (Inner Ear, Blastbeat Mailmurder, Cosmic Eye, Phase!, World’s Appreciated Kitch και η λίστα είναι μεγάλη). Η τοπικές συναυλίες πληθαίνουν, πολλά συγκροτήματα έχουν πάρει τον εαυτό και τη δουλειά τους σοβαρά και αυτό φαίνεται και από την ανταπόκριση του κοινού (sold-out ή τίγκα συναυλίες των Slavebreed, Planet Of Zeus, Keep Shelly In Athens, 1000mods, Bazooka, Tardive Dyskinesia, Universe217 κλπ). Νομίζω πως είμαστε σε καλό δρόμο γενικά. Ο χρόνος θα το δείξει όμως.

Eye5 Records  

http://www.eye5records.gr/

Η Eye5 Records ειδικεύεται στο βινύλιο! Και στην ποιότητα, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε, αν αναλογιστούμε τα ονόματα που έχουν συνεργαστεί μαζί της (Πανδημία, Cut Off, Dirty Wombs κ.ά.). Ο Γιώργος μας εξηγεί πώς δημιουργήθηκε αυτή η λόξα:

Αν κατάλαβα καλά η Eye5 Records ειδικεύεται μόνο στο βινύλιο. Γιατί  αυτό; Τι το ιδιαίτερο βρίσκεις σε αυτό το format; Ποια η γνώμη σου για  το CD και την κασέτα;

To cd νομίζω ότι έχει ξεπεραστεί αφού υπάρχουν πιο εύχρηστες  ψηφιακές μορφές. Εγώ προσωπικά δεν έχω καν cd player. Ο ήχος και η αίσθηση του βινυλίου δεν μπορεί να συγκριθεί με το cd, ο αναλογικός ήχος δεν μπορεί να συγκριθεί με τον ψηφιακό… Την κασέτα την προτιμώ από το cd, αλλά και πάλι, δεν μπορώ να την συγκρίνω με το βινύλιο… Επίσης, είναι και θέμα γούστου, προτιμάμε να ασχοληθούμε με το βινύλιο αποκλειστικά, αφού αυτό μας αρέσει!

Ποια είναι τα πιο συνηθισμένα προβλήματα που παρουσιάζονται όταν έχεις ένα distro/label;

Το κυριότερο πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, όταν έχεις ένα σχετικά μικρό distro/label είναι η έλλειψη ρευστού ώστε να τρέχουν όσες κυκλοφορίες θέλεις, ταυτόχρονα!

Ποια είναι η γνώμη σου περί της σχέσης distro, D.I.Y. κουλτούρας και εμπορεύματος; Το βλέπεις σαν κάτι ανταγωνιστικό προς το υπάρχον, πιστεύεις ότι τα distros θα έπρεπε να είναι non-profit ή όχι; Που κινείται η Eye5 Records σε σχέση με αυτούς τους δύο αντίθετους πόλους;

Νομίζω πως η νοοτροπία των ανεξάρτητων label/distro και των d.i.y. συγκροτημάτων δεν απέχει και πολύ. Πολύ συχνά βλέπουμε “ανεξάρτητες”  μπάντες να παίζουν σε d.i.y. συναυλίες και από την άλλη d.i.y. μπάντες  να κάνουν κυκλοφορίες με “ανεξάρτητα” labels. Το αν θα έπρεπε να είναι  non-profit η όχι, αυτό δεν μπορώ να το κρίνω γενικά για το σύνολο των label, απλά πιστεύω πως όταν μια μπάντα δεν θέλει να βγάλουν κάποιοι  λεφτά από την κυκλοφορία της, το label πρέπει να σεβαστεί αυτό το σκεπτικό, ή να μην κάνει την κυκλοφορία καθόλου! Επίσης, το θέμα “diy στην Ελλάδα”, είναι μεγάλη συζήτηση… Διάφοροι  «παντογνώστες»  νομίζουν ότι τα distro βγάζουν εκατομμύρια, αλλά υπάρχει και ο άλλος «πόλος» που θεωρεί ότι όποια μπάντα είναι diy, δεν είναι και αξιόλογη μουσικά κτλ… Προτίμηση μας είναι να μείνουμε μακριά από αυτούς τους πόλους, και να βοηθήσουμε όσες περισσότερες μπάντες μπορούμε, να κυκλοφορήσουν το υλικό τους!

Πώς εξηγείς ότι τα περισσότερα distros, αλλά και οι ανεξάρτητες εταιρείες γενικά, ειδικεύονται σε punk/hardcore/metal καταστάσεις (υπάρχουν και εξαιρέσεις, φυσικά); Γιατί δε βλέπουμε περισσότερα «χαλαρά» είδη μουσικής;

Οι πανκ/χαρτντκορ/μεταλ μπάντες και φανς, νομίζω ότι την ψάχνουν πιο πολύ με ανεξάρτητες κυκλοφορίες, με διανομές, με ανταλλαγές δίσκων κτλ… Νομίζω ότι άλλα είδη μουσικής, πχ ποπ, λαϊκά κτλ. βασίζονται στο κέρδος, στο μάρκετινγκ και στις μεγάλες εταιρίες κτλ, το underground πάντα είχε πιο ανεξάρτητα/diy χαρακτηριστικά… Πάντως υπάρχουν και «χαλαρές» κυκλοφορίες όπως λες, π.χ. εμείς κυκλοφορήσαμε μαζί με την liquid bass records πρόσφατα τον 1ο δίσκο των lemonostifel, που ο ήχος τους δεν έχει σχέση με τον «σκληρό ήχο» που συζητάμε…

Πώς βλέπεις τη στάση του κόσμου απέναντι στα distros μέσα στο πέρασμα των χρόνων; Πιο συγκεκριμένα, με ενδιαφέρει η επιρροή του Internet και των social networks. Π.χ. έγιναν τα πράγματα πολύ πιο εύκολα και προσιτά; Προ Internet (αν πρόλαβες τέτοιες εποχές) πώς ήτανε; Το downloading πώς επηρέασε την όλη φάση;

To internet δεν βλέπω ότι έχει επηρεάσει με κάποιο τρόπο αρνητικά την όλη φάση. Παλιά θα έπρεπε το ντίστρο να σου στείλει τον κατάλογο, να του πεις τι θες, να του στείλεις τα λεφτά, να σου στείλει την πραμάτεια και πάει λέγοντας. Αν και χάνεται λίγο ο ρομαντισμός της αλληλογραφίας, το internet βλέπω ότι έχει επιδράσει θετικά, τουλάχιστον ως προς την ευκολία της συνεννόησης. Για το downloading  που λες, πάλι δε νομίζω ότι έχει επιδράσει αρνητικά. Ακούς για μια μπάντα, κατεβάζεις και την ακούς, και αν θες παίρνεις και το βινύλιο. Ενώ παλιά, κάποιος γνωστός σου έμαθε για μια μπάντα, που στην τελική μπορεί και να μη σου αρέσει, πήρες το βινύλιο και έμεινε στο ράφι. O κόσμος που ενδιαφέρεται, όπως παλιά, έτσι και τώρα, θα την βρει την άκρη!

Βλέπουμε όλο και συχνότερα distros να αναλαμβάνουν την κυκλοφορία δίσκων (συνήθως σε συνεργασία μεταξύ τους). Επίσης συχνά βλέπουμε μικρές, ανεξάρτητες εταιρείες να αποκτάνε όλο και μεγαλύτερο status.  Εσύ πώς βλέπεις να μπαίνουν οι διαχωρισμοί μεταξύ αυτών; Θα έβαζες  κάπου ένα stop και γιατί;

Συνήθως η συνεργασία μεταξύ των labels συμβαίνει ώστε να μοιραστεί το οικονομικό βάρος, όπως σου είπα και πριν, είναι ένα βασικό πρόβλημα η έλλειψη ρευστού (στα μικρά labels ξαναλέω! ). Οι διαχωρισμοί, οι προθέσεις και το ήθος του κάθε label πιστεύω ότι  είναι κάτι που θα φανεί στο χρόνο!

Πάμε στο θέμα ελληνική σκηνή. Ποια είναι η γνώμη σου για το επίπεδο  συγκροτημάτων/συναυλιών/labels; Προσωπικές προτιμήσεις;

Το επίπεδο των συγκροτημάτων είναι σχετικά καλό κατά τη γνώμη μου, χρειάζονται όμως στήριξη από τον κόσμο και από την όλη σκηνή (distro, label, συναυλιακούς χώρους, studio), διάρκεια και να κυκλοφορούν νέο υλικό, να είναι active! Δεν μου αρέσουν τα συγκροτήματα που παίζουν 10-15 χρόνια τα ίδια τραγούδια χωρίς καμία πρόοδο, χωρίς νέο  υλικό! Συναυλίες γίνονται αρκετές, αν έχεις μπάντα, μπορείς εύκολα να παίξεις live σε όλη την Ελλάδα, και αν δεν βρίσκεις κάποιον να το οργανώσει, οργάνωσε το μόνος σου!!! Τέλος, τα labels ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχουν πληθύνει, και αυτό μόνο θετικό μπορεί να είναι! Το μόνο που ίσως είναι δύσκολο, είναι ο μεγάλος αριθμός κυκλοφοριών, και η αδυναμία του καθενός μας, να αγοράσει όλες όσες θα ήθελε!

Πώς σου ήρθε το όνομα Eye5 Records;

 Είναι κάτι που μας ρωτάνε συχνά, στην ουσία είναι ένα «λογοπαίγνιο»  από το γιώτα πέντε (I5)!

Scull Crasher Records

http://scullcrasherdis.blogspot.gr/

Η Scull Crasher Records είναι επίσης ένα από τα γνωστά underground ελληνικά distros. Ο Bak που το τρέχει έχει επίσης και το No Exit zine, ενώ στα releases θα βρείτε και το φετινό ντεμπούτο των Πανδημία (σε συνεργασία με άλλα distros) που μας τρέλανε!

Τα λες πολύ ωραία και στο blog σου, αλλά αν δε βαριέσαι πες μας λίγα πράγματα για τη στάση του Scull Crasher σχετικά με το θέμα της D.I.Y. κουλτούρας και εμπορεύματος. Το βλέπεις σαν κάτι ανταγωνιστικό προς το υπάρχον, πιστεύεις ότι τα distros θα έπρεπε να είναι non-profit ή όχι;

Το d.i.y είναι ο τρόπος που τρέχω (η τουλάχιστον προσπαθώ) τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μου πέρα από το μουσικό κομμάτι, είναι τρόπος σκέψης και δράσης που σου δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσεις από το μηδέν και να το κάνεις όπως ακριβώς θες και φαντάζεσαι και όχι όπως απαιτεί η εκάστοτε μόδα και η mainstream ηλιθιότητα. Για να το κάνουμε πιο απλό, γιατί να περιμένεις τον κάθε manager / δισκογραφική / εκδοτική να σε “προωθήσει” και να μην το κάνεις μόνος σου με τα μέσα που έχεις; Πολλοί θα πουν ότι “αυτοί όμως ξέρουν τη δουλειά τους”, μέγα λάθος! Το μόνο που ξέρουν είναι πως θα βγάλουν από την μύγα ξύγκι, αν έχεις την όρεξη να μάθεις μπορείς να κάνεις πολλά περισσότερα μόνος σου και στο τέλος της ημέρας να έχεις το 100% της ευχαρίστησης. Αυτό ήταν που με τράβηξε εξ αρχής κιόλας στο d.i.y, μαθαίνεις πράγματα και τα κάνεις πράξη ρίχνοντας μούντζες στη βιομηχανία του θεάματος! Θέλω να πιστεύω πως στους κύκλους μας δεν υπάρχει η λέξη “εμπόρευμα”, δεν μπορώ να χαρακτηρίσω την δισκογραφική δουλειά ενός συγκροτήματος ή ένα φανζίν με αυτόν τον όρο μιας και πιστεύω πως το μειώνει σε κάτι άψυχο και ευτελές ενώ είναι μια “κατάθεση ψυχής”, όσοι εκφράζονται μέσω της μουσικής, του γραψίματος, της ζωγραφικής κλπ. είμαι σίγουρος πως συμφωνούν σε αυτό (σκυλάδικα και λοιπές σαπίλες εξαιρούνται φυσικά!). Ούτε όμως θα το αποκαλούσα “τέχνη” γιατί δίνει την αίσθηση ότι είναι για λίγους και “ταλέντα”. Αν είναι ανταγωνιστική η d.i.y κουλτούρα προς το υπάρχον θα απαντήσω με ένα ξερό και δυνατό ναι για τους λόγους που προανέφερα. Για το αν ένα distro θα έπρεπε να είναι non-profit ή όχι αυτό είναι στη κρίση του καθενός που ξεκινάει ένα τέτοιο εγχείρημα, από όσο γνωρίζω υπάρχουν πολύ λίγα punk distro/label που καταφέρνουν να ζήσουν από αυτό που κάνουν, οι υπόλοιποι απλά το κάνουν γιατί γουστάρουν και πάντα χάνουν χρήματα. Προσωπικά, όπως γράφω και στο blog, δεν με ενδιαφέρει να βγάλω φράγκα, μου φτάνει όταν κάποιος/α που αγόρασε μια κυκλοφορία μου να μου πει ότι του/της άρεσε σαν σύνολο.

Πέρα από το distro γράφεις και το No Exit zine, ενώ συμμετέχεις και στους Jagernaut. Πώς μπλέχτηκες σε όλη αυτήν την τρέλα αρχικά και τι σε κάνει να συνεχίζεις να βρίσκεις νόημα σε αυτό;

Μου βάζεις δύσκολα χαχα! Η τρέλα ξεκίνησε με το No Exit (No Future αρχικά), από την πρώτη στιγμή που άρχισαν να πέφτουν στα χέρια μου φανζίν είχα ενθουσιαστεί με το ότι υπάρχει μια παγκόσμια underground σκηνή που εκ πεποιθήσεως απορρίπτει τον καθωσπρεπισμό, την κανονικότητα και τις άνισες κοινωνικές δομές ταυτόχρονα προωθώντας καινούργια συγκροτήματα που έχουν κάτι αξιόλογο να πουν πέρα από γλυκανάλατα τραγουδάκια. Ήθελα να έρθω σε επαφή με όλο αυτό τον κόσμο, να ανταλλάξουμε απόψεις και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν να κάνω ένα φανζίν για την μουσική που γουστάρω και να γράψω για ότι προβληματισμούς έχω με την ελπίδα ότι ίσως κάποιος, κάπου θα ταυτιστεί έστω και λίγο και θα έρθει σε επαφή. Σε μπάντες γενικά έπαιζα από παλιά αλλά οι Jagernaut σε αυτή τη φάση είναι ό,τι πιο ολοκληρωμένο έχω κάνει, όχι από θέμα κυκλοφοριών τόσο όσο επιπέδου συνεργασίας με τους υπόλοιπους και ότι λειτουργεί σαν μέσο έκφρασης…ή “για να βγάλουμε τα νεύρα μας” όπως λέμε με τον τραγουδιστή! Όσο η κοινωνία λειτουργεί με τους υπάρχον όρους της και όσο υπάρχουν αληθινοί άνθρωποι εκεί έξω θα βρίσκω νόημα να συνεχίζω…η κινητήρια δύναμη είναι η αρνητικότητα και η απάθεια που υπάρχει, προσπαθώ να παίρνω αυτά τα δύο, να τα κάνω ένα συνονθύλευμα και να τα πετάω πίσω με διπλάσια δύναμη. Κάποτε πετυχαίνει, κάποτε όχι.

 Επειδή σίγουρα υπάρχουν άτομα που δεν γνωρίζουν ακριβώς για το τι μιλάμε, αν θες πες μας λίγα πράγματα για το τι περιλαμβάνει η καθημερινότητα του να τρέχεις ένα distro.

 Έχει να κάνει με το πόσο ψηλά έχεις βάλει τον πήχη, τι όρεξη έχεις και τι υποχρεώσεις έχεις απέναντι σε άλλους βασικά. Τα κλασικά είναι τσεκάρισμα του e-mail σε καθημερινή βάση, ανανέωση του site όταν υπάρχει νέο υλικό, αποστολή αμέτρητων e-mail, τρέξιμο σε τυπογραφεία κάθε λίγο και λιγάκι (είτε για το φανζίν, είτε για εξώφυλλα κυκλοφοριών), πληρωμές, πακετάρισμα δεμάτων, τρέξιμο στο ταχυδρομείο (βάλε και το να συγκρατείς την υπομονή σου με τους “παντογνώστες” υπαλλήλους των ελ.τα!), άγχος για το αν θα είναι όλα έτοιμα όταν πρέπει…είναι και άλλα πολλά αλλά τώρα δεν μου έρχονται.

Τι προβλήματα έχουν παρουσιαστεί/παρουσιάζονται όλο αυτό το διάστημα; Έφτασες ποτέ στο σημείο να πεις τέρμα, τα παρατάω;

Το κυρίως πρόβλημα που παρουσιάζεται πάντα είναι το οικονομικό, σε μια τέτοια φάση είναι αναπόφευκτο το ότι θα χάσεις χρήματα και πολλές φορές σε κάνει να λες ότι “δεν πάει άλλο, θα το σταματήσω” αλλά πάντα θα συμβεί κάτι και θα σου φτιάξει την διάθεση και θα βρεις τη λύση, η υπομονή είναι το κλειδί και φυσικά η βοήθεια από φίλους που έχουν παραπάνω εμπειρία σε τέτοια ζητήματα. Ένα δεύτερο είναι ότι υπάρχει περίπτωση να μπλέξεις με άτομα τα οποία τους νοιάζει μόνο να κάνουν τη “φάση” τους και να σε χρησιμοποιήσουν, αν και πλέον θα προτιμήσω να τους διαολοστείλω παρά να ξενερώσω και να πω ότι θα σταματήσω αυτό που κάνω.

Πώς εξηγείς ότι τα περισσότερα distros, αλλά και οι ανεξάρτητες εταιρείες γενικά, ειδικεύονται σε punk/hardcore/metal καταστάσεις (υπάρχουν και εξαιρέσεις, φυσικά); Γιατί δε βλέπουμε περισσότερα «χαλαρά» είδη μουσικής;

Καλή ερώτηση! Νομίζω πως έχει να κάνει με το ότι η φάση με τις ανεξάρτητες δισκογραφικές/ distro υπάρχει κατά κύριο λόγο στο punk/hardcore/metal σαν φιλοσοφία μετάδοσης της μουσικής και δεν είναι διαδεδομένη στις υπόλοιπες μουσικές σκηνές. Αν πάμε πίσω στο χρόνο θα δεις ότι την δεκαετία του ’80 και αφού σύμφωνα με τα μίντια το punk ήταν νεκρό, τα συγκροτήματα έτρωγαν άκυρο από τις μεγάλες δισκογραφικές για να εκδώσουν τις δουλειές τους γιατί πολύ απλά δεν θα κατάφερναν να φτάσουν τις απαιτούμενες πωλήσεις, κάπου εκεί και με την εξάπλωση της d.i.y κουλτούρας χάρη στο αναρχό-punk κίνημα βλέπουμε να ξεπηδούν ανεξάρτητες δισκογραφικές που δεν ήταν τίποτα άλλο από πορωμένους πάνκιδες και μεταλάδες που δίνανε τον μισθό τους για να κυκλοφορήσουν τον δίσκο των φίλων τους μιας και οι ίδιοι δεν ήταν σε θέση να το κάνουν. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η SST από μέλη των Black Flag, η Dischord απο μέλη των Minor Threat, Rites Of Spring, Fugazi, η αγγλική No Future (όλα τα καλά αγγλικά punk του ’80!) και αξίζει να αναφέρω την Ιαπωνική Crust War και την Αμερικάνικη Profane Existence. Πάντως είμαι σίγουρος πως υπάρχουν ανεξάρτητες εταιρίες που ειδικεύονται στα πιο χαλαρά είδη και το κάνουν από αγάπη και όχι για κέρδος. Σημαντικό είναι φυσικά και πως ο “ακροατής” αντιλαμβάνεται το πως λειτουργούν τα πράγματα, δυστυχώς η πλειοψηφία του κόσμου που ακούει και ασχολείται με indie/alternative/stoner κλπ δείχνει ότι νοιάζεται μόνο να περνάει καλά σε μια συναυλία και μετά τέλος…(βάλε να παίζει και το “But After The Gig” των Discharge εδώ και έκλεισε η απάντηση!)

Πώς βλέπεις τη στάση του κόσμου απέναντι στα distros μέσα στο πέρασμα των χρόνων; Πιο συγκεκριμένα, με ενδιαφέρει η επιρροή του Internet και των social networks. Π.χ. έγιναν τα πράγματα πολύ πιο εύκολα και προσιτά; Προ Internet (αν πρόλαβες τέτοιες εποχές) πώς ήτανε; Το downloading πώς επηρέασε την όλη φάση;

Η μουσική έχει γίνει σίγουρα πιο προσιτή με το Internet και αυτό το βλέπω σαν κάτι πολύ καλό σε γενικές γραμμές, σίγουρα η μαζικότητα των πληροφοριών που λαμβάνουμε είναι τεράστια και χάνεσαι αλλά από την άλλη όταν σου λέει ένας φίλος “τσέκαρε την τάδε μπάντα” αρκεί να πατήσεις το όνομα της μπάντας και τα βρήκες όλα. Αυτό που πρόλαβα σε προ-Internet εποχή ήταν όταν άρχισα να ασχολούμαι περισσότερο με την μουσική και συγκεκριμένα με το punk σαν πιτσιρικάς, θυμάμαι ότι ήταν δύσκολο να βρεις κυκλοφορίες από μπάντες σαν τους Nofx, Pennywise κλπ. εκτός και αν έμενες στο κέντρο της Αθήνας που και πάλι κάποιος μεγαλύτερος θα έπρεπε να σου είχε πει για το Ηappening ή το 7+7. Μεγάλωσα στα προάστια οπότε μέχρι το 2001 δεν είχα καμία επαφή με το τι γινόταν στο κέντρο, φαντάσου ότι κάθε Σάββατο πηγαίναμε με φίλους και αγοράζαμε cd από το Hondos Center της περιοχής μας! Μετέπειτα ανακαλύψαμε το Rhythm records και το Jinx στα Eξάρχεια όπου και λύθηκαν όλα μας τα προβλήματα χαχα. Όταν πρωτομπήκαμε ειδικά στο Rhtythm νιώσαμε ότι επιτέλους βρήκαμε την “πηγή”! Πολλοί λένε ότι το downloading έχει επηρεάσει αρνητικά τις πωλήσεις των δίσκων και ότι οι μπάντες δυσκολεύονται περισσότερο τώρα να καλύψουν τα έξοδα τους κλπ, διαφωνώ κάθετα με αυτό. Ο κόσμος που αγόραζε δίσκους συνεχίζει και αγοράζει ακόμα και αν το έχει κατεβάσει σε ψηφιακό αρχείο, το θεωρώ καλό να μπορεί κάποιος να ακούσει τον καινούργιο δίσκο μιας μπάντας που γουστάρει για να αποφασίσει αν αξίζει να το αγοράσει ή όχι και εκτός αυτού, την μουσική την γράφεις για να εκφραστείς και να μοιραστείς το τι νιώθεις και με άλλους, αν θες να βγάλεις φράγκα πήγαινε παίξε έντεχνο ελληνικό ρόκ.

Βινύλιο, κασέτα ή CD και γιατί;

Βινύλιο και κασέτα στάνταρ! Βινύλιο γιατί ο ήχος είναι πιο “ζεστός” και δεμένος και το εξώφυλλο λόγω μεγέθους αναδεικνύει το artwork. Η κασέτα είναι πιο φετίχ πιστεύω από τα βινύλια αν και σε μια πρόσφατη ελληνική κυκλοφορία που βγήκε και σε κασέτα και σε cd παρατήρησα ότι ο ήχος ήταν πολύ καλύτερος στην κασέτα! Τα cd οκ είναι απλά τα έχω σαν τελευταία επιλογή.

Βλέπουμε όλο και συχνότερα distros να αναλαμβάνουν την κυκλοφορία δίσκων (συνήθως σε συνεργασία μεταξύ τους). Επίσης συχνά βλέπουμε μικρές, ανεξάρτητες εταιρείες να αποκτάνε όλο και μεγαλύτερο status. Εσύ πώς βλέπεις να μπαίνουν οι διαχωρισμοί μεταξύ αυτών; Θα έβαζες κάπου ένα stop και γιατί;

Η συνεργασία μεταξύ των distro για κυκλοφορίες είναι κλασικό φαινόμενο, δίνεται η δυνατότητα να υπάρξει καλύτερη διανομή, ειδικά αν συμμετέχουν distro του εξωτερικού και φυσικά το τελικό κόστος για την παραγωγή του δίσκου έρχεται οικονομικά σε όλους. Τώρα για το status που λες δεν έχω κάτι να πω γιατί δεν με απασχολούν τέτοια ζητήματα, όταν κοιτάω τους καταλόγους από distro/ανεξάρτητες εταιρίες με ενδιαφέρουν οι κυκλοφορίες τους, όχι το hype ή status που έχουν αποκτήσει από τους “fans”… Υπάρχουν και αυτοί όμως που επιδιώκουν κάτι τέτοιο και τότε είναι που γίνεται αστείο. Διαχωρισμούς δεν βλέπω, διαφορές στα μουσικά γούστα και ακούσματα ναι και το θεωρώ πολύ καλό το ότι υπάρχει ποικιλία. Αν έχω βάλει κάποια όρια είναι ότι θέλω το distro να λειτουργεί μέσα στα πλαίσια της αυτοοργάνωσης και της ελεύθερης έκφρασης και εκτός της μουσικής βιομηχανίας.

Πάμε στο θέμα ελληνική σκηνή. Ποια είναι η γνώμη σου για το επίπεδο συγκροτημάτων/συναυλιών/labels; Προσωπικές προτιμήσεις;

Αναμφισβήτητα το επίπεδο έχει ανέβει τα τελευταία χρόνια σε όλους τους τομείς, περισσότερα συγκροτήματα, πιο προσεγμένες κυκλοφορίες, δυνατά live με πολύ καλό ήχο, καλύτερη οργάνωση γενικά. Το καλό είναι ότι υπάρχει περισσότερος κόσμος που μπαίνει στο τριπάκι να στήσει μια συναυλία ή να βοηθήσει έστω σε σχέση με πριν κάποια χρόνια που ήταν μερικά στάνταρ άτομα. Νομίζω πως υπάρχει πρόσφορο έδαφος για να δημιουργηθούν κάποιες πολύ καλές βάσεις για την λειτουργία μιας αληθινά ανεξάρτητης σκηνής. Προτιμίσεις; Antimob, Gutter, Dirty Wombs, Delete The Mass, Ursus, Sarabante, Ruined Families, Slavebreed, Cut Off, Lifewreck, Zvarna, Caveat Emptor, Λήθη…..χαμός γενικά!

Screaming Victims distro

http://screamingvictims.blogspot.gr/

Η Screaming Victims είναι ένα σχετικά καινούριο label/distro με ιδιαίτερη αγάπη και για πιο μεταλλικά πράγματα, αν σκεφτούμε τους Faiththreat, τους Head Cleaner κ.ά. που έχουν συνεργαστεί μαζί της. Ρωτήσαμε το Μάκη σχετικά, και να τι μας είπε:

Πρώτα απ’ όλα πώς μπλέχτηκες με αυτήν τη φάση αρχικά; Τι σε ώθησε να ξεκινήσεις ένα distro και τι σε κάνει να συνεχίζεις να βρίσκεις νόημα σε αυτό;

Τη φάση με το distro την ξεκίνησα το Γενάρη του 2011! Εκείνη την περίοδο ταίριαξαν κάποιες καταστάσεις και μπόρεσα να ξεκινήσω μια δικιά μου διανομή! Μέσα απ’ την μουσική την ίδια μπλέχτηκα με αυτό καθώς αγόραζα δίσκους πιο πριν από διάφορα distro / mailorder και από εξωτερικό και από εσωτερικό! Σε αυτούς τους κύκλους μπορούσα να βρω δίσκους από συγκροτήματα που δεν ήταν στα σαλόνια των μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών και δε θα έβρισκες τις δουλειές τους στα περίπτερα! Με το distro μπόρεσα να διανέμω δίσκους από τέτοιες μπάντες καθώς και να κάνω κάποιες κυκλοφορίες! Η μουσική με κάνει να συνεχίζω με αυτό καθώς κάθε μέρα ανακαλύπτεις κάτι καινούριο κ δένεσαι περισσότερο με αυτά που έχεις ακούσει!

Τι προβλήματα έχουν παρουσιαστεί/παρουσιάζονται όλο αυτό το διάστημα; Έφτασες ποτέ στο σημείο να πεις τέρμα, τα παρατάω;

Κάθε αρχή και δύσκολη, δεν πρέπει όμως να μας αποτρέπει αυτό! Προέκυψαν προβλήματα όλο αυτό το διάστημα αλλά ξεπεράστηκαν με τη βοήθεια φίλων και ανθρώπων που είχαν μεγαλύτερη εμπειρία από μένα! Γενικά δεν αντίκρισα κάποιο σοβαρό πρόβλημα που να με κάνει να σταματήσω!

Ποια είναι η γνώμη σου περί της σχέσης distro, D.I.Y. κουλτούρας και εμπορεύματος; Το βλέπεις σαν κάτι ανταγωνιστικό προς το υπάρχον, πιστεύεις ότι τα distros θα έπρεπε να είναι non-profit ή όχι; Που κινείται το Screaming Victims σε σχέση με αυτούς τους δύο αντίθετους πόλους;

Τα distro και η DIY κουλτούρα κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση! Η DIY κουλτούρα όμως πολλές φορές μπερδεύεται και παρεξηγείται με το τζάμπα! Τα περισσότερα distro, όπως και το δικό μου, συνήθως είναι non-profit με την έννοια ότι δε βγαίνει κέρδος για να αγοράσεις το καινούριο σου αμάξι ούτε να χτίσεις τη βίλα των ονείρων σου! Απλά προκύπτει ένα μικρό κέρδος για να συνεχίσει να κινείται αυτό το πράμα!

Πώς εξηγείς ότι τα περισσότερα distros, αλλά και οι ανεξάρτητες εταιρείες γενικά, ειδικεύονται σε punk/hardcore/metal καταστάσεις (υπάρχουν και εξαιρέσεις, φυσικά); Γιατί δε βλέπουμε περισσότερα «χαλαρά» είδη μουσικής;

Δυστυχώς δε γνωρίζω γιατί συμβαίνει αυτό και αν συμβαίνει καθώς και ‘γώ κινούμαι στα είδη που ανέφερες! Σίγουρα πάντως όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά χαχαχα!

Πώς βλέπεις τη στάση του κόσμου απέναντι στα distros μέσα στο πέρασμα των χρόνων; Πιο συγκεκριμένα, με ενδιαφέρει η επιρροή του Internet και των social networks. Π.χ. έγιναν τα πράγματα πολύ πιο εύκολα και προσιτά; Προ Internet(αν πρόλαβες τέτοιες εποχές) πώς ήτανε; Το downloading πώς επηρέασε την όλη φάση;

Το Internet και τα social networks μπαστάρδεψαν λίγο τη φάση! Όπως κάθε πράμα έχει και τα υπέρ και τα κατά του! Αυτοί που ήταν να αγοράσουν ένα δίσκο θα το κάνουν, απλά τώρα έχουν και μια ευκαιρία να τσεκάρουν κάτι από πριν! Οι ‘’περαστικοί’’ έτσι κι αλλιώς δε θα ασχολούταν με κάτι τέτοιο πόσο μάλλον να φτάσουν να αγοράσουν κάτι από ένα distro!

Βινύλιο, κασέτα ή CD και γιατί;

Βινύλιο για πολλούς λόγους! Για τον καλύτερο ήχο που μπορεί να προσφέρει, για τη συσκευασία του που δε συγκρίνεται με αυτή του cd, για μια ιδιαίτερη έκδοση, ίσως για κάποια bonus tracks, για συλλεκτικούς λόγους!

Βλέπουμε όλο και συχνότερα distros να αναλαμβάνουν την κυκλοφορία δίσκων (συνήθως σε συνεργασία μεταξύ τους). Επίσης συχνά βλέπουμε μικρές, ανεξάρτητες εταιρείες να αποκτάνε όλο και μεγαλύτερο status. Εσύ πώς βλέπεις να μπαίνουν οι διαχωρισμοί μεταξύ αυτών; Θα έβαζες κάπου ένα stop και γιατί;

Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις εταιρείες να ξεφυτρώνουν και να προσφέρουν κυκλοφορίες στο χώρο! Καθώς και να υπάρχει συνεργασία μεταξύ τους! Αυτό μπορεί να κάνει μια σκηνή πιο δυνατή, να βοηθήσει μπάντες με τις κυκλοφορίες τους και να κάνει πιο εύκολη τη διανομή προς τον κόσμο! Δε νομίζω ότι πρέπει να μπει ένα stop, εάν όμως χρειαστεί θα το κρίνει ο κόσμος και η σκηνή η ίδια!

Φέτος κυκλοφόρησες και γαμώ τους δίσκους (Dirty Wombs/Gutter split, Inhuman Poison, Head Cleaner)! Τι άλλο είναι στα σκαριά; Εσύ τι γούσταρες πιο πολύ από όλα αυτά;

Μέχρι στιγμής έχω 8 κυκλοφορίες από τις οποίες οι 6 είναι σε συνεργασία με άλλα labels και οι 2 αποκλειστικά από μένα! Όλες τις κυκλοφορίες τις γουστάρω το ίδιο , την καθεμία για διαφορετικούς ίσως λόγους! Επόμενη κυκλοφορία θα είναι η καινούρια ολοκληρωμένη δουλειά των Faithreat σε βινύλιο και βλέπουμε…!

Athens Thrash Attack Records

http://www.athensthrashattack.com/

Η Athens Thrash Attack Records ξεχωρίζει σε αυτό το αφιέρωμα για τον απλούστατο λόγο ότι ειδικεύεται στο thrash metal. Faithreat, Exarsis, Released Anger, Conspiracy και Human Slaughter είναιμερικάονόματααπότονκατάλογοτης. Ο Δημήτρης μας λύνει όλες τις απορίες.

Πες μας λίγα πράγματα για το πώς σου ήρθε να στήσεις ένα ανεξάρτητο label/distro που να ειδικεύεται στο thrash/hardcore/crossover. Έπαιξε καθόλου ρόλο η όλη επανεμφάνιση του old-school thrash metal στυλ;

Το 2008 είχε συσσωρευτεί πολύ καλή μουσική από ελληνικές μπάντες και αυτό που έλλειπε από τη σκηνή Thrash Metal ήταν μία δισκογραφική που θα επικεντρωνόταν σε αυτή. Τον Ιανουάριο του 2009 τελικά, μετά από συζητήσεις με φίλους που είχαν μπάντες, αποφάσισα να ανοίξω μία DIY εταιρεία με σκοπό την κυκλοφορία δίσκων της σκηνής. Η αναζωπύρωση σε παγκόσμιο επίπεδο του Thrash δεν έπαιξε κάποιο ρόλο γιατί είμαι οπαδός του συγκεκριμένου μουσικού ιδιώματος από παλαιότερα και οι πρώτες μπάντες που κυκλοφόρησα αποτελούνται από μεγάλα παιδιά. Έπαιξε όμως ρόλο στην στη δημιουργία νεότερων συγκροτημάτων.

Ποια είναι η γνώμη σου περί της σχέσης distro, D.I.Y. κουλτούρας και εμπορεύματος; Το βλέπεις σαν κάτι ανταγωνιστικό προς το υπάρχον, πιστεύεις ότι τα distros θα έπρεπε να είναι non-profit ή όχι; Ζεις/θα ήθελες να ζεις από τηνAthens Thrash Attack;

Η DIY λογική είναι πολύ υγιής για κάθε σκηνή. Εξάλλου η ιστορία έδειξε ότι μόνο έτσι αναδείχτηκαν όλες οι μεγάλες μπάντες των περιθωριακών μουσικών ιδιωμάτων. Η ύπαρξη DIY distro/labels διαχρονικά παίζει καταλυτικό ρόλο στην δημιουργία και διάθεση της μουσικής. Υπάρχουν διαφορετικά οικονομικά μοντέλα για την λειτουργία μιας DIY εταιρείας. Όλα προσδιορίζονται από το σκοπό. Μπορεί να είναι non-profit αν οι μπάντες δεν θέλουν απολαβές, τα live είναι σε κατειλημμένους χώρους και φυσικά κανείς δεν θέλει να ζήσει από τη μουσική. Αν όμως οι μπάντες θέλουν να σβήσουν τις ηχογραφήσεις τους, τα live να είναι σε μαγαζιά και θέλεις να κυκλοφορήσεις 20 δίσκους, χωρίς να τους πληρώσεις από την τσέπη σου, τότε το μοντέλο σου πρέπει να έχει και κέρδος μέσα έτσι ώστε να επιτευχθούν πιο γρήγορα οι στόχοι και όχι να ζήσει απαραιτήτως κάποιος από αυτό. Ας πούμε, τα κομμάτια που θα πάρει μία μπάντα που συνεργάζομαι δεν καλύπτουν μόνο τις ηχογραφήσεις, αλλά το κέρδος δεν θα πάει για βιοπορισμό, αλλά για την επόμενη ηχογράφηση. Εξαρχής είχα δηλώσει ότι εφαρμόζω το δεύτερο μοντέλο για να μπορώ να βγάζω πιο γρήγορα δίσκους και να καλύπτω όσο το δυνατόν περισσότερες μπάντες. Είμαστε στο ευχάριστο σημείο οι κυκλοφορίες να βγάζουν τις επόμενες με ικανοποιητικό ρυθμό.

Πώς εξηγείς ότι τα περισσότερα distros, αλλά και οι ανεξάρτητες εταιρείες γενικά, ειδικεύονται σε punk/hardcore/metal καταστάσεις (υπάρχουν και εξαιρέσεις, φυσικά); Γιατί δε βλέπουμε περισσότερα «χαλαρά» είδη μουσικής;

Τα περιθωριακά μουσικά ιδιώματα έχουν ισχυρούς δεσμούς αλληλεγγύης μεταξύ των μελών τους, συχνά μάλιστα πολιτικής φύσης.

Πώς βλέπεις τη στάση του κόσμου απέναντι στα distros μέσα στο πέρασμα των χρόνων; Πιο συγκεκριμένα, με ενδιαφέρει η επιρροή του Internet και των social networks. Π.χ. έγιναν τα πράγματα πολύ πιο εύκολα και προσιτά; Προ Internet (αν πρόλαβες τέτοιες εποχές) πώς ήτανε; Το downloading πώς επηρέασε την όλη φάση;

Οι νέες τεχνολογίες βοήθησαν όσο τίποτα στην εξάπλωση της μουσικής. Κάθε underground σκηνή έχει ωφεληθεί. Επιπλέον επέφερε και πολλά χαστούκια στην ασυδοσία της μουσικής βιομηχανίας και στον καπιταλισμό. Τα πράγματα παλιά ήταν δύσκολα και πολύ αργά. Αλληλογραφία και κατάλογοι από τον ένα στον άλλο. Ενημέρωση από στόμα σε στόμα! Ωραίες εποχές για άλλους λόγους αλλά όχι για distro.

Βινύλιο, κασέτα ή CD και γιατί;

Βινύλιο γιατί όταν γυρίζεις σπίτι ακόμα και με ένα από αυτά το πρώτο πράγμα που θα κάνεις πριν πιεις νερό είναι να το ανοίξεις και να το βάλεις να παίζει. Αν γυρίσεις με 10 cd θα τα ανοίξεις το βράδυ! Ωστόσο επειδή η παραγωγή βινυλίου είναι δαπανηρή, η ψηφιακή ηχογράφηση και η παραγωγή CD βοήθησε πολύ το underground.

Βλέπουμε όλο και συχνότερα distros να αναλαμβάνουν την κυκλοφορία δίσκων (συνήθως σε συνεργασία μεταξύ τους). Επίσης συχνά βλέπουμε μικρές, ανεξάρτητες εταιρείες να αποκτάνε όλο και μεγαλύτερο status. Εσύ πώς βλέπεις να μπαίνουν οι διαχωρισμοί μεταξύ αυτών; Θα έβαζες κάπου ένα stop και γιατί;

Είναι πολύ ευχάριστο για μένα να βλέπω καινούριες distro να ενεργοποιούνται σε ιδιώματα που μου αρέσουν. Υπάρχουν και συνεργασίες και έτσι βγαίνουν πολλοί δίσκοι πιο γρήγορα. Ο καθένας επιλέγει τον σκοπό του και λειτουργεί βάσει αυτού. Η δική μου επιλογή είναι να κυκλοφορήσω όσο το δυνατόν περισσότερους δίσκους από διαφορετικά συγκροτήματα και να βοηθήσω την ελληνική Thrash Metal σκηνή στο σύνολο. Προτιμώ να προσφέρω το πρώτο σκαλοπάτι. Αν κάποιες μπάντες μεγαλώσουν, η εταιρεία δεν θα μεγαλώσει. Δεν άλλαξε και δεν θα αλλάξει χαρακτήρα.

Πάμε στο θέμα ελληνική σκηνή. Ποια είναι η γνώμη σου για το επίπεδο συγκροτημάτων/συναυλιών/labels; Προσωπικές προτιμήσεις;

Η ελληνική σκηνή για λόγους που προανέφερα πάει από το καλό στο καλύτερο και βρίσκεται σε εξέλιξη. Πιστεύω δηλαδή ότι έχουμε πολλά να δούμε ακόμα. Η συνολική οργάνωση είναι μακράν καλύτερη από αυτή που είχαμε πριν 10 χρόνια, ας πούμε. Δεν θα δηλώσω προτιμήσεις γιατί είμαι φίλος με πολλούς μουσικούς και βλέπω τα πράγματα υποκειμενικά.

Θα ‘θελα να ακούσω τη γνώμη σου για το εξής: για κάποιο λόγο μου έχει καρφωθεί στο μυαλό ότι η όλη κουλτούρα του D.I.Y. δεν μπόρεσε τελικά να συνδεθεί με το metal ήχο (όσο με το punk π.χ.). Ενώ στα 80’s με το thrash metal κλπ. όντως υπήρχε μία τέτοια σκηνή, πιστεύω ότι τελικά (ιδίως σήμερα) οι μεταλλάδες δεν είναι underground από επιλογή. Το βλέπουν απλά σαν ένα «αναγκαίο κακό» πριν περάσουν στο mainstream. Εσύ τι λες για αυτό;

Δυστυχώς ο καπιταλισμός πλαισίωσε νωρίς τις διάφορες σκηνές του Metal και μπορούμε να πούμε με σιγουριά πλέον ότι αφότου μπήκε εγκαθιδρύθηκε. Σημαντικό ρόλο νομίζω ότι έπαιξε η έλλειψη ελευθεριακών πολιτικών πεποιθήσεων, σε αντίθεση, ας πούμε, με άλλα είδη σαν το Punk. Δεν ξέρω αν είναι mainstream από επιλογή, αλλά το να θεωρεί κάποιος το DIY αναγκαίο κακό είναι το λιγότερο ανιστόρητο. Αφενός είναι ο τρόπος που γέννησε όλες τις γνωστές σκηνές Thrash Metal του εξωτερικού, αφετέρου είναι το τρόπος λειτουργίας την εγχώριας σκηνής.

Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ για το ενδιαφέρον και να πω στους πολιτικοποιημένους και μη, ότι στο DIY κανείς δεν ανήκει σε κανέναν. Ας πράξουμε βάσει αυτού και τα πράγματα θα κυλήσουν αβίαστα και δημιουργικά.

Alcoholic Desaster Records

http://alcoholicdesaster.espiv.net/

Το Alcoholic Desaster  το γουστάρω γιατί επιλέγει να μιλήσει ξεκάθαρα για τις ιδέες του. Το αρχείο έντυπου υλικού που υπάρχει στο site είναι πραγματικά τεράστιο και αξίζει να τσεκαριστεί από οποιονδήποτε που ζητάει το κάτι παραπάνω όταν επιλέγει τον αντιεμπορευματικό δρόμο στις μουσικές του επιλογές. Στα μουσικά πλαίσια, τα πράγματα είναι αρκετά βρώμικα με κυκλοφορίες δίσκων των Go Filth Go, Dyspnea κ.ά. Ο Αντώνης τα λέει έξω απ’  τα δόντια.

Πρώτα απ’ όλα πώς μπλέχτηκες με αυτήν τη φάση αρχικά; Τι σε ώθησε να ξεκινήσεις ένα distro και τι σε κάνει να συνεχίζεις να βρίσκεις νόημα σε αυτό;

Σα νεαρός μεταλάς αηδιασμένος από την εμπορευματοποίηση της φάσης που ήμουν άρχισα να ψάχνομαι στο underground παραγγέλνοντας demos από άγνωστες μπάντες, και θέλοντας να είμαι μέρος μιας κοινότητας και όχι πελάτης, σύντομα έφτιαξα μια λίστα με κασέτες με φωτοτυπημένο εξώφυλλο που αντέγραφα σε τιμή κόστους και αποκτώντας επαφές από όλο τον κόσμο το πράμα χιονοστιβάδιασε. Η μετάβαση από το metal στο HC/punk έγινε σχεδόν φυσικά και σύντομα άρχισα να αγοράζω βινύλια σε πεντάδες και να ανταλλάζω τα τέσσερα που περίσσευαν με άλλα βινύλια που ήθελα για την προσωπική μου συλλογή. Οπότε η βασικοί λόγοι ύπαρξης ήταν: 1) η επαφή με μια θαυμάσια αντικουλτούρα και η συμβολή στη συντήρηση, εξάπλωση και περιφρούρησή της από κερδοσκοπικά παράσιτα και 2) το μεγάλωμα της προσωπικής μου κασετο/δισκοθήκης με ελάχιστο κόστος. Επειδή ο δεύτερος λόγος έχει εκλείψει (έχω βαρεθεί να μαζεύω το κάθε τι που κυκλοφορεί και ξεπουλάω μεγάλο μέρος των δίσκων μου), δε βρίσκω και πολύ νόημα πια, οπότε το μεγαλύτερο μέρος της ενασχόλησης με το distro έχει σταματήσει, αλλά αυτά μάλλον είναι καλύτερα να τα πω στο τέλος.

Επειδή σίγουρα υπάρχουν άτομα που δεν γνωρίζουν ακριβώς για το τι μιλάμε, αν θες πες μας λίγα πράγματα για το τι περιλαμβάνει η καθημερινότητα του να τρέχεις ένα distro.

Πεζή καθημερινότητα: διατηρείς κάπου στο internet μια λίστα με τη σαβούρα που έχεις για πούλημα, απαντάς στα email αυτών που θέλουν να αγοράσουν ή να ανταλλάξουν αυτά που έχεις με δικά τους, ετοιμάζεις τα πακέτα, διαβάζεις fanzines στην ουρά του ταχυδρομείου, και το καλύτερο που και που κουβαλάς την πραμάτεια σου και στήνεις πάγκο σε συναυλία με μπάντες που είχες επικοινωνία εδώ και καιρό!

Τι προβλήματα έχουν παρουσιαστεί/παρουσιάζονται όλο αυτό το διάστημα; Έφτασες ποτέ στο σημείο να πεις τέρμα, τα παρατάω;

Αν δεις την απάντηση στην πρώτη ερώτηση, πρόκειται ξεκάθαρα για ένα ακριβό χόμπι, δεδομένου ότι εδώ και δέκα χρόνια σπάνια πουλούσα το παραμικρό, αφού με ενδιέφεραν κυρίως οι ανταλλαγές υλικού. Και τα ακριβά χόμπι τα βαριέται κανείς πιο εύκολα από τα φτηνά(;). Επίσης όταν είσαι σε μια πανκ σκηνή όπως η ελληνική των αρχών ’00s όπου δεν υπήρχε διαδεδομένη D.I.Y. κουλτούρα αντιμετωπίζεις πολύ εκνευριστικές καταστάσεις, ξεκινάς να προσφέρεις στη σκηνή και εμφανίζονται αμέτρητοι ουρακοτάγκοι που νομίζουν ότι το κάνεις για να τους φας τα λεφτά. Μπαίνεις μέσα για να φέρεις στα πόδια τους μπάντες που δε θα μάθαιναν ποτέ κι αυτοί νομίζουν ότι γίνεσαι πλούσιος από τα 2-3 ψωροευρώ τους. Ζώα! Τα τελευταία 5-6 χρόνια υπάρχει ευτυχώς μια κάποια βελτίωση.

Ποια είναι η γνώμη σου περί της σχέσης distro, D.I.Y. κουλτούρας και εμπορεύματος; Το βλέπεις σαν κάτι ανταγωνιστικό προς το υπάρχον, πιστεύεις ότι τα distros θα έπρεπε να είναι non-profit ή όχι; Ποια είναι η στάση του Alcoholic Desaster σε αυτό το θέμα;

Το Alcoholic Desaster ξεκίνησε πριν 11-12 χρόνια (σαν Unholy Metal Desaster τότε, μετά άλλαξαν τα ενδιαφέροντά μου στη ζωή χεχε) με το λάβαρο Non-profit, όταν δεν είχα καν ξανακούσει τον όρο d.i.y. Για να μην αρχίσω να θεωρητικολογώ για το εμπόρευμα και την τέχνη, το κεντρικό νόημα είναι βασικά ότι εφόσον θεωρεί κανείς τη μουσική του κάτι πολύ παραπάνω από μουσική, δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους μουσικής βιοτεχνίας. Δηλαδή εφόσον η μουσική μας είναι ανταγωνιστική προς την κουλτούρα αυτής της κοινωνίας, και ο τρόπος που τη διακινούμε δε μπορεί παρά να είναι και αυτός ανταγωνιστικός, αλλιώς κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Εδώ όμως υπάρχει η παγίδα να ξεχνάμε ότι οι άδειες κασέτες και cd, οι φωτοτυπίες, τα γραμματόσημα, το τυπογραφείο και το εργοστάσιο κοπής δίσκων δεν είναι τζάμπα και να εμφανίζονται διάφοροι κουτοπόνηροι με την αξίωση αντιεμπορικό = δωρεάν. Ο τυπογράφος συνήθως δεν ενδιαφέρεται αν οι στίχοι στο βιβλιαράκι που θα τυπώσει είναι αντικαπιταλιστικοί, ο σοσιαλισμός-σε-μια-μόνο-σκηνή δε μπορεί να λειτουργήσει και όπου βλέπεις να μοιράζονται cd/δίσκοι/βιβλία/περιοδικά “χωρίς αντίτιμο” σημαίνει μόνο ότι κάποιος έχει λεφτά να κάνει το κέφι του, τα πληρώνει από την τσέπη του και τα κερνάει στους πρώτους αποτυχόντες. Να προσθέσω ότι το d.i.y. δεν είναι μόνο φτηνές τιμές, ξεκινάει από το τι επιλέγει να κυκλοφορεί κανείς. Έτσι όλες οι κυκλοφορίες από Alcoholic Desaster είναι από μπάντες φίλων που γούσταρα πρώτα από όλα εγώ να ακούω χωρίς να με ενδιαφέρει πόσο γνωστές ήταν ή δεν επιδίωκα να διανέμω δίσκους που θα πουλήσουν, πχ στις λίστες μου δεν υπάρχει καθόλου stoner γιατί σα μουσικό στυλ μου είναι παντελώς αδιάφορο, αν και φαίνεται να αρέσει στον κοσμάκη τελευταίως.

Πώς εξηγείς ότι τα περισσότερα distros, αλλά και οι ανεξάρτητες εταιρείες γενικά, ειδικεύονται σε punk/hardcore/metal καταστάσεις (υπάρχουν και εξαιρέσεις, φυσικά); Γιατί δε βλέπουμε περισσότερα «χαλαρά» είδη μουσικής;

Τα distros και ολόκληρο το underground κύκλωμα γενικά δημιουργήθηκε γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος να διακινηθούν τα “ακραία” μουσικά είδη. Εντάξει οι Iron Maiden και οι Ramones, αυτά είναι μουσική δωματίου, αλλά ποιός κερατάς θα δεχόταν να επενδύσει π.χ. στους Agathocles; Επίσης, η “μεγάλη” μουσική βιομηχανία είναι πράγμα σάπιο, ελεεινό και αηδιαστικό που δε συμβαδίζει με την ειλικρίνεια τεσσάρων εικοσάχρονων τσογλανιών που κάνουν φασαρία σ’ ένα υπόγειο για να εκφράσουν την αηδία τους για τον κόσμο που βλέπουν γύρω τους και ψάχνουν τρόπο να τον καταστρέψουν. Υπάρχουν δυο περιπτώσεις: α) η μουσική βιομηχανία θα μαντρώσει τα τσογλάνια κάνοντάς τα να τραγουδάνε γλυκανάλατες παπάντζες (και πολλές φορές να τις σερβίρει σαν ανατρεπτικό ακραίο metal/hardcore κλπ.) ή β) τα τσογλάνια θα αρνηθούν κάθε έλεγχο πάνω στη φασαρία τους και θα στρωθούν στη δουλειά να κάνουν οι ίδιοι την ηχογράφηση, τη ζωγραφιά στο εξώφυλλο, να αντιγράφουν μια-μια τις κασέτες τους και να κάνουν τις συνεννοήσεις για τις συναυλίες με τους δικούς τους όρους. Έτσι την απουσία ανάλογου κυκλώματος για άλλα είδη μουσικής θα την εξηγούσα χοντροκομμένα ότι απλώς δεν υπήρχε λόγος, γιατί να μπει κανείς σε όλο αυτό τον κόπο της αυτοδιαχείρισης αφού κανείς παραγωγός δε θα τον εμποδίσει να τραγουδάει τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελίδη και να βγάζει και κάνα νυχτοκάματο. Αξίζει να αναφέρουμε εδώ και το hip hop, που μπορεί στα δικά μας τα αυτιά που έχουν εξασκηθεί από το noisecore να μην ακούγεται και πολύ ακραίο, αλλά μπορεί ανάλογα με τη στάση της μπάντας και το τι λένε, να γίνει από την πιο γλοιώδη εμπορική ηλιθιότητα μέχρι την πιο ειλικρινή επαναστατική λεβεντιά, που σημαίνει mad tv ή διακίνηση μέσα από καταλήψεις αντίστοιχα.

Πώς βλέπεις τη στάση του κόσμου απέναντι στα distros μέσα στο πέρασμα των χρόνων; Πιο συγκεκριμένα, με ενδιαφέρει η επιρροή του Internet και των social networks. Π.χ. έγιναν τα πράγματα πολύ πιο εύκολα και προσιτά; Προ Internet (αν πρόλαβες τέτοιες εποχές) πώς ήτανε; Το downloading πώς επηρέασε την όλη φάση;

Το internet έχει κάνει τις συνεννοήσεις υπερβολικά πιο γρήγορες και ίσως φτηνότερες (αλλά όχι απαραίτητα πιο εύκολες, αυτό εξαρτάται πάντα από τη νοημοσύνη των συνομιλητών). Πρόλαβα την προ-internet εποχή προς το τέλος, η ενεργή συμμετοχή στο underground ήταν τότε απίστευτη μαγκιά γιατί ο κύκλος των επαφών χτιζόταν αργά και επίπονα ανταλλάζοντας γράμματα, απαντώντας σε αγγελίες σε fanzines και διακινώντας flyers. Το downloading δεν έχει νομίζω μεγάλη επίδραση στη διακίνηση δίσκων και κασετών γιατί το να μαζεύει κανείς τέτοια πράματα είναι αρρώστια και δεν αντικαθίσταται με mp3s, απλώς σήμερα έχει κανείς την ευχέρεια να ρίξει μια αυτιά πριν παραγγείλει, αντί να βασίζεται σε μια βιαστική περιγραφή στη λίστα ενός distro ή στις φανφάρες που γράφει η ίδια η μπάντα στα flyers της. Αν δεν το έβρισκα τόσο βαρετό θα έκανα και τις δικές μου κυκλοφορίες mp3 για δωρεάν κατέβασμα, αν θέλει κάποιος ας το κάνει αλλά please βάλτε μαζί και τα εξω/οπισθο/εσώφυλλα.

Βινύλιο, κασέτα ή CD και γιατί;

Γουστάρω κασέτα! Γιατί τραβάει στην ανηφόρα, έχει διπλό διαφορικό, κι άμα την άλλαζα, πάλι κασέτα θα ‘παιρνα ναούμ’! Η κασέτα είναι το κατεξοχήν μέσο κυκλοφορίας αντι-εμπορικής μουσικής, το να φτιαχτούν αντίγραφα είναι πανεύκολο οπότε δε χρειάζεται να σκάσεις ένα σωρό λεφτά στην αρχή όπως με το δίσκο, αντιγράφοντάς την και βγάζοντας μια φωτοτυπία το εξώφυλλο έχεις μια κασέτα το ίδιο “αυθεντική” με την αρχική (υπενθυμίζω ότι αναφερόμαστε σε d.i.y. οπότε copyright δεν υφίσταται, δηλαδή αντιγράφοντας και διακινώντας μια κασέτα κάνεις μεγάλη χάρη και διευκόλυνση σε αυτούς που αρχικά την έφτιαξαν), είναι ευκολότερη στη διακίνηση μέσω ταχυδρομείου λόγω μικρού μεγέθους, χωράει και στην τσέπη, την κουβαλάς ευκολότερα στο σχολείο για ένα συμμαθητή που τη ζήτησε, είναι φτηνή και αν κλέβεις τις κασέτες του θείου σου και γράφεις τα δικά σου από πάνω ακόμα φτηνότερη, το κασετόφωνο στην παραλία καίει πιο αργά τις μπαταρίες από ότι το cd player και αμέτρητα άλλα πλεονεκτήματα. Υπάρχει βέβαια και η ρομαντική πλευρά ότι το κασετόφωνο δεν έχει τρόπο να μεταβείς κατευθείαν στο επόμενο τραγούδι οπότε αναγκαστικά ο ακροατής αποκτά ολοκληρωμένη εικόνα του έργου, αλλά μην περιμένετε ρομαντζάδες από τον Τσάρο της Κασετονομίας, εγώ θα σας πω μόνο ότι η κασέτα είναι λεβεντιά, το βινύλιο εντάξει κάποια παλιά και κλασσικά είναι μαγκιά να τα έχεις στο ράφι, τα cd κάνουν μόνο για δώρο γενεθλίων (γυαλιστερό, άχρηστο και γελοιωδώς ακριβό) και τα mp3 είναι λύση ανάγκης για να μην κουβαλάμε ολόκληρο στέρεο κάθε Παρασκευή στο στέκι.

Βλέπουμε όλο και συχνότερα distros να αναλαμβάνουν την κυκλοφορία δίσκων (συνήθως σε συνεργασία μεταξύ τους). Επίσης συχνά βλέπουμε μικρές, ανεξάρτητες εταιρείες να αποκτάνε όλο και μεγαλύτερο status. Εσύ πώς βλέπεις να μπαίνουν οι διαχωρισμοί μεταξύ αυτών; Θα έβαζες κάπου ένα stop και γιατί;

 Έτσι όπως έχει γίνει πανεύκολο να βρεις άλλους 2-3 ή 9 για να μοιραστείτε τα έξοδα κυκλοφορίας ενός δίσκου, ο διαχωρισμός μεταξύ distro και ανεξάρτητης εταιρίας έχει πρακτικά χαθεί. Αν εννοείς διαχωρισμό ανάμεσα σε underground/d.i.y. και επαγγελματική φάση, αυτό είναι πάντα εμφανές από τον τρόπο που γίνεται η δουλειά, π.χ. μπορεί κανείς να διακινεί 5000 αντίτυπα ενός δίσκου είτε αναλαμβάνοντας προσωπικά τις συνεννοήσεις, παραγγελίες και διπλώνοντας 5000 εξώφυλλα δίσκων πίνοντας μπύρες στο σαλόνι του σπιτιού του, είτε προσλαμβάνοντας προσωπικό και αναθέτοντας τη διανομή σε δισκάδικα. Και φυσικά έχει αντίκτυπο στην τελική τιμή του δίσκου και τον τρόπο που διατίθεται, από τον πάγκο μιας κατάληψης ή μαζί με το περιοδικό πίστα.

Το Alcoholic Desaster, πέρα από μουσική, έχει κι ένα τεράστιο αρχείο κινηματικού υλικού. Πιστεύεις ότι πολιτική (όπως την ορίζει κάποιος, τέλος πάντων) και μουσική πάνε μαζί; Βλέπεις κόσμο να ενδιαφέρεται και γι’ αυτό το υλικό ή οι περισσότεροι σταματάνε στους δίσκους;

Είπαμε το Alcoholic Desaster είναι χόμπι, οπότε οι δραστηριότητές του είναι αντανάκλαση των ενδιαφερόντων και προτιμήσεων του ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από αυτό. Από το σκέτο punk αλητεία και σούρα στο δρόμο πέρασα στο αναρχοπάνκ και μέσα από αυτό γνώρισα τον α/α “χώρο”. Δε χρειάζεται η πολιτική και η μουσική σώνει και καλά να συνδυάζονται, αλλά για μένα προσωπικά η μουσική που μιλάει για μπαρμπούτσαλα ενώ ο κόσμος καίγεται δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Υπάρχουν αρκετά άτομα που παραγγέλνουν και δίσκους και βιβλία, κι αυτό είναι ενθαρρυντικό ότι το distro έχει λόγο ύπαρξης. Ίσως έχω βοηθήσει λίγο σ’ αυτό γιατί σε κάθε παραγγελία εκτός από έξτρα cd και κασέτες τιγκάρω το πακέτο με προκηρύξεις, αυτοκόλλητα, μπροσούρες και τα τοιαύτα. Το πρόβλημά μου είναι ότι τον τελευταίο καιρό από το πακέτο μουσική και πολιτική, η πολιτική απορροφά όλο μου το ενδιαφέρον και την ενέργεια, έτσι το μουσικοχορευτικό κομμάτι του Alcoholic Desaster θα σταματήσει, θα μείνουν μόνο οι κασέτες και θα συνεχίσει η διακίνηση βιβλίων, περιοδικών, μπροσούρων υπό άλλο όνομα. Για όσους είχαν την υπομονή να διαβάσουν μέχρι εδώ, ισχύει η προσφορά όλα τα LPs 5 euro, όλα τα 10″ 4 euro, όλα τα 7″ και CD 2 euro, συν έξοδα αποστολής, οι λίστες είναι στο http://alcoholicdesaster.espiv.net/lists/vinyl.htm και http://alcoholicdesaster.espiv.net/lists/cds.htm και έχει εγκατασταθεί προηγμένο σύστημα αναζήτησης (Ctrl+F), επικοινωνήστε στο alcoholicdesaster@espiv.net για παραγγελίες. Ευχαριστώ Κώστα για τη συνέντευξη, ανυπομονώ να διαβάσω και τις συνεντεύξεις των άλλων!

Advertisements

2 Responses to “Ελληνικά distros/ανεξάρτητες εταιρείες”

  1. Raggedy Man Says:

    Εξαιρετικό.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s