Neurosis/Ufomammut, 04/07, Circolo Magnolia, Μιλάνο

July 10, 2013

Ε, προφανώς και περιμένατε review, έτσι δεν είναι; Οι Neurosis είναι ένα απ’ τα…ξέρω ‘γώ, 3-4 πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα ever, οπότε τόλμησα να κάνω το βήμα και να πεταχτώ μέχρι το Μιλάνο να τους δω live. Μέχρι να αξιωθεί να τους φέρει κάποιος εδώ, ζήτω που καήκαμε.

Πρώτα απ’ όλα η τοποθεσία. Το Circolo Magnolia είναι κάτι σαν το Terra Vibe, μόνο που δε νοιώθεις μαλάκας όταν πας εκεί. Μία μεγάλη, καταπράσινη έκταση με πολλά δέντρα (και πολλά κουνούπια), έξω από την πόλη (με βόλεψε γιατί το αεροδρόμιο ήταν ακριβώς δίπλα), το ιδανικό μέρος για να δεις τους Neurosis live. Βασικά αυτό το συνειδητοποίησα όταν βγήκανε στη σκηνή -τότε θυμήθηκα ότι όταν τους πρωτοανακάλυψα πριν 4-5 χρόνια σκεφτόμουνα πόσο θα τους ταίριαζε να δώσουν ένα live μέσα σε δάσος, φύση κλπ. Να που τελικά έτσι έγινε!

Αφού φάγαμε τις πίτσες μας, ήρθε και η πρώτη έκπληξη. Το πρώτο χτύπημα του μπάσου των Ufomammut ακούγεται δυνατά και η ώρα είναι 21:00 ακριβώς (!), όπως έλεγε το πρόγραμμα. Μάλλον έτσι γίνονται οι συναυλία σε έναν ιδανικό κόσμο, δηλαδή! Ο ήχος δυνατός, καλός και ο κόσμος δίνει το παρών μπροστά από τη σκηνή. Εγώ τους Ιταλούς δεν τους είχα ξανακούσει, αλλά το psychedelic doom τους μου φάνηκε μια χαρά για να περάσει η ώρα. Βασικά δεν μπορούσα να σκεφτώ και πολλά πράγματα εκείνη τη στιγμή, μόνο το ότι θα δω τους Neurosis live.

Κάτι που έγινε ξανά στην ώρα του, στις 22:00. Ε, από εδώ και πέρα το review θα έπρεπε να έχει λογοτεχνικό ύφος και να προσπαθεί να εξηγήσει το αίσθημα του να μεταφέρεσαι σε άλλο κόσμο μετά μουσικής, αλλά δεν κατέχω τέτοιες ικανότητες. Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ήχος που έχω ακούσει σε συναυλία μακράν, σε συνδυασμό με τη μεγαλύτερη συγκίνηση που έχω βιώσει σε συναυλία σε κάποια τραγούδια, μάλλον μας κάνει το καλύτερο live που έχω παρακολουθήσει. Ας τα βάλουμε κάπως σε μια σειρά: καταρχήν ο ήχος. Ήταν ΔΥΝΑΤΟΣ, καθαρός (τα samples του Landis ακουγόταν ΑΚΡΙΒΩΣ όπως έπρεπε) και ιδανικός. Πρώτη φορά, βασικά, βίωσα το εξής: να μην έχω βουητό μετά τη συναυλία. Και μιλάμε για όγκο, ε!

Δεύτερον, το set-list. 4 κομμάτια από το “Honor found in decay” (τα πιο αγαπημένα μου), 2 από το “Given to the rising” (από τα λιγότερο αγαπημένα μου), το “The tide”, το ομώνυμο (!) από το “Times of grace” (δεν το περίμενα -έπαθα πλάκα που το έπαιξαν) και κλείσιμο με το “Locust star”. Θα μπορούσα να βρω άλλα 5632144 set-lists που θα με έφταναν σε σημείο παροξυσμού, αλλά η αλήθεια είναι ότι το ίδιο έπαθα με τα παραπάνω τραγούδια, κάτι που δεν το περίμενα! Πίστευα ότι θα ήμουνα σε μία φάση “μακάρι να παίξουν αυτό”/”γαμώτο, τίποτα από το “Souls at zero”/”μα γιατί δεν κάνουν την έκπληξη να παίξουν όλο το “A sun that never sets;”/”πάλι καλά που τους είδα στο “Honor found in decay” και όχι στο “Given to the rising”” κλπ. κλπ., αλλά τίποτα από αυτό δε συνέβη, ούτε κατά τη διάρκεια και, κυρίως, ούτε μετά τη συναυλία. Γιατί οι Neurosis live επικοινωνούν μαζί σου αλλιώς. Με τις τσίτες που βγάζουν, τα σκασίματα, την ηρεμία πριν την καταιγίδα, το τρελό performance του Landis, τους βρυχηθμούς του Edwardson, τα tribal ρυθμικά, την απόγνωση, το θυμό. Κάπως έτσι φτάνουμε στην απόδοση αυτή καθεαυτή. Ο ορισμός του άψογου. Μηδέν λεκτική επικοινωνία (αλλά μπόλικη “μεταφυσική”), μόνο 9 κομμάτια χωρίς encore και μαλακιες, μιας και μετά το “Locust star” δε θα μπορούσε να ακουστεί τίποτε άλλο. Εκεί είδα άτομα σε παροξυσμό να ουρλιάζουν και να σηκώνουν τα χέρια στον ουρανό σαν σε έκσταση. Στο “The tide” ένιωθες ότι σου έφευγε ένα βάρος από την ψυχή σου, τόσο έντονο ήταν. Στις ήρεμες στιγμές κράταγες την ανάσα σου, στις εκρήξεις αφηνόσουνα. Στιγμές-στιγμές δεν πίστευες αυτό που έβλεπες, οπότε θέλω να πω το εξής: όποιους τους γουστάρει, όποιος νιώθει να σβήνει όταν ακούει τη μουσική τους, να τσακιστεί να τους δει live, είναι μία εμπειρία που δεν περιγράφεται και δεν πρόκειται να τον αφήσει ασυγκίνητο. Αντίθετα, μετά δεν μπορούσα να φανταστώ πώς τώρα θα ακούω τη μουσική τους, θα μου φαίνεται τόσο φτωχό σαν διαδικασία μετά από αυτό. Ξέρω ότι πολλοί (όπως εγώ) έχουν σχηματίσει στο μυαλό τους πώς είναι ένα live των Neurosis. Είναι ΑΚΡΙΒΩΣ έτσι, και ακόμα καλύτερα.

Υ.Γ. Ο κόσμος ήταν γενικά λίγος (δεν ξεπέρασε τα 800 άτομα νομίζω) και συγκρατημένος. Πιστεύω ότι αν ποτέ έρθουν Ελλάδα θα είναι άλλη φάση.

Υ.Γ.2 Το merchandise ήταν απαράδεκτα ακριβό. 35 το βινύλιο, 30 (νομίζω) κάτι (πανέμορφες, ΟΚ) αφίσες, 5 ευρώ τα ραφτά, 30 οι φούτερ, γενικά μου φάνηκαν πάρα πολύ ψηλές οι τιμές.

Set-list:
“My heart for deliverance”
“At the end of the road”
“Times of grace”
“Distill (watching the swarm)”
“At the well”
“The tide”
“We all rage in gold”
“Bleeding the pigs”
“Locust star”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s