Enslaved

April 29, 2013

Enslaved

enslaved-riitiir

Νορβηγία. Black metal. Ποιοι ήταν οι καλύτεροι; Ήδη ακούω  χαώδεις κραυγές από εδώ κι από ‘κεί: «οι Mayhem!», «οι Burzum!», «ποιοι Burzum, ρε, οι Emperor ήταν οι καλύτεροι!», «οι Ved Buens Ende!» (ο και καλά ψαγμένος) και πάει λέγοντας…

Τώρα ας αναδιατυπώσουμε: ποιοι κατάφεραν να είναι ΚΑΙ ποιοτικοί, ΚΑΙ ρηξικέλευθοι ΚΑΙ συνεπείς (δισκογραφικά εννοώ); Ήδη κάποια φρύδια αρχίζουν να σμίγουν… Γιατί μπορεί να προσκυνάμε τους Mayhem π.χ., αλλά μόνο συνεπείς δεν τους λες… Οι Emperor; Ποιοι Emperor, αυτοί μας αποχαιρέτησαν νωρίς. Οι Darkthrone, πάλι, συνδυάζουν το πρώτο και το τρίτο χαρακτηριστικό, αλλά μόνο ρηξικέλευθους δεν τους λες, και μην ακούσω παπαριές, τώρα, για τη heavy metal στροφή στα 10’s. Περιπτώσεις τύπου Thorns, Dodheismgard κλπ. δεν τις λαμβάνω καν υπόψη. «Satyricon!», θα πεταχτεί κάποιος, αλλά μάλλον ξέχασε το πρώτο χαρακτηριστικό (ΟΚ, κακιούλα).

Τέλοσπαντων, ναι, όλος αυτός ο πρόλογος για τους Enslaved. Γιατί ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ μία μπάντα που δισκογραφεί αδιάκοπα από το 1993, έχει παίξει από viking metal μέχρι 70’s progressive rock (ακόμα και στον ίδιο δίσκο) και όλοι της οι δίσκοι είναι από καλοί μέχρι εξαιρετικοί να μη σου έρχεται κατευθείαν στο μυαλό όταν σε ρωτάνε για νορβηγικό black metal. Αυτό, κυρίες και κύριοι, λέγεται αδικία, και εδώ, σήμερα, θα αποδοθεί λίγη μουσική δικαιοσύνη.

Η viking περίοδος

Οι Enslaved ξεχώρισαν απ’ την αρχή. Πρώτον, γιατί όταν κυκλοφόρησαν το πρώτο τους demo ο μπασίστας/τραγουδιστής Grutle Kjellson ήταν 17 χρονών και ο κιθαρίστας (και βασικός συνθέτης) Ivar Bjornson μόλις… 13. Δεύτερον, γιατί ενώ όλοι οι φίλοι τους έβαζαν corpsepaint και υμνούσαν το Σατανά, αυτοί γούσταραν σκανδιναβική μυθολογία και ντύνονταν… κάπως έτσι:

Kitsch ξε-kitsch, έτσι κάπως ξεκίνησε όλο το λεγόμενο viking metal (αν και, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, όλα τελικά καταλήγουν στον Quorthon (R.I.P.)). Με αυτό το ντύσιμο και αυτούς τους δίσκους:

Vikingligr veldi” (1994)

“Frost” (1994)

“Eld” (1997)

“Blodhemn” (1998)

Βλέπεις τα φιορδ στο “Frost” και λες «ΠΙΟ viking δε γίνεται!». Ε και μετά σκάει το εξώφυλλο του “Eld” και τι να πεις; Στο “Blodhemn” βγάλανε και τα σπαθιά από την τσέπη, έτσι, για να γουστάρουμε!

ΟΚ, πέρα από την πλάκα, αυτοί οι 4 δίσκοι είναι που όρισαν τον πρώιμο, τραχύ ήχο των Enslaved. Με τις διαφοροποιήσεις του και τον προσωπικό του ήχο ο καθένας, αλλά με κάποια βασικά κοινά χαρακτηριστικά: το σχεδόν αποκλειστικό νορβηγικό στίχο (στο ντεμπούτο υπάρχουν και ισλανδικά αν δεν κάνω λάθος), το viking image, τη στιχουργική που είναι βασισμένη στη σκανδιναβική μυθολογία και τον ήχο που κυμαίνεται (ανάλογα ποιο album θα ακούσετε) ανάμεσα στο black και το epic metal.

Στο Vikingligr veldi” η τριάδα Bjornson/Kjellson/Torson μας προσφέρουν μόλις 5 κομμάτια, αλλά σχεδόν όλα πάνω από 10 λεπτά. Ήδη από το ντεμπούτο (το οποίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Euronymous) ξεχώριζαν σαν τη μύγα μες στο γάλα. Τεράστιες συνθέσεις με θέματα που επαναλαμβάνονταν το ένα μετά το άλλο. Black metal εκρήξεις, αργόσυρτα μελωδικά riff (αχ, αυτό το μεσαίο riff του “Lifandi liv undir hamri”), διακριτικά πλήκτρα και ηλεκτρονικοί ήχοι, οι Enslaved δεν ακολουθούσαν την πεπατημένη. Είχαν το θάρρος και το θράσος (για την ηλικία τους) να δημιουργήσουν κάτι προσωπικό. Το “Vikingligr veldi” είναι άλλο ένα από τα (τόσα) κλασικά νορβηγικά black metal albums που κυκλοφόρησαν το 1994.

Highlights: το drumming και ο ήχος του Trym (ίδιας λογική με αυτόν του “De mysteriis dom Sathanas” –δεν είναι τυχαίο που ο Hellhammer ήταν drum technician σε αυτό το album), το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ riff στη μέση του “Vetrarnott”.

Την ίδια χρονιά (και με το ίδιο line-up) οι Enslaved ξαναχτύπησαν με αυτό που για πολλούς έμελλε να είναι το “αγαπημένο Enslaved album”. Frost”, κυρίες και κύριοι, και το viking metal πλέον παίρνει σάρκα και οστά. Αν στο ντεμπούτο οι Enslaved ακόμη κινούνταν μέσα στα στενά όρια αυτού που λέμε “black metal ήχου”, στο “Frost” αποφασίζουν να βγουν έξω από αυτά. Η μουσική τους χαρακτηρίζεται από επικά θέματα και, σε σημεία, πολεμική ατμόσφαιρα (αν και αυτό το χαρακτηριστικό θα γινόταν πιο έντονο στο επόμενο album τους, “Eld”). Οι συνθέσεις είναι πιο περίπλοκες με μία πληθώρα ενδιαφέροντων riffs, ενώ την παράσταση κλέβει ο ήχος των drums –τόσο επιβλητικός που καλύπτει τα πάντα. Αν συνυπολογίσεις και τον ξεχωριστό, δυνατό ήχο του μπάσου του Kjellson (κανένας black metal μπασίστας δεν ακουγόταν τότε έτσι) τότε μπορείς να αντιληφθείς ότι οι Enslaved είχαν αποφασίσει να ακολουθήσουν ένα δικό τους, προσωπικό δρόμο.

Highlights: το “Yggdrasil” που μοιάζει να ηχογραφήθηκε το 600 π.Χ. στη Σκανδιναβία, ο μοναδικός ήχος στα τύμπανα, η ικανότητα της μπάντας να περιπλέκει ακουστικά θέματα-blastbeats-επικά riffs σε ένα και μόνο τραγούδι.

3 χρόνια μετά το “Frost” οι Enslaved κυκλοφόρησαν το album -επιτομή του viking metal και προσωπικό μου αγαπημένο αυτής της περιόδου τους, το κλασικό Eld”. H αλήθεια είναι ότι οι blacksters πρέπει να τα βρήκαν λίγου σκούρα εδώ, μιας και η βαρβαρότητα του “Frost” έλειπε για χάρη ενός πιο μελωδικού/άμεσου ήχου. Τα καθαρά φωνητικά είναι περισσότερα όσο ποτέ (και ο Grutle έχει μία καταπληκτική καθαρή χροιά), τα blastbeats λείπουνε (ο αγαπημένος Trym την είχε κάνει για τους Emperor), τα mid-tempo μέρη και οι μελωδίες κλέβουν την παράσταση. Βασικά μιλάμε για ένα δίσκο που άνετα θα μπορούσε να ακουστεί από οπαδούς των Doomsword π.χ. Οι Enslaved έχουν πετύχει το επικό feeling 100%. Μοναδικό μειονέκτημα ο ψόφιος ήχος στα drums. Όταν πιο πριν έχεις βγάλει ένα “Frost” κάτι τέτοιο σε χαλάει.

Highlights: το εναρκτήριο, 16-λεπτο “793 (slaget om Lindisfarne)” –όταν ξεκινάς ένα album με αυτόν τον τρόπο δείχνεις ότι έχεις μεγάλη αυτοπεποίθηση για τις ιδέες σου. Τα καθαρά φωνητικά στα “Kvasirs blod” και “Alfablot”. H πολεμική ατμόσφαιρα.

Για το Blodhemn”, δυστυχώς, δεν μπορούμε να πούμε τα ίδια καλά λόγια. Οι Enslaved άφησαν τα αγαπημένα Grieghallen Studios, πήγαν στα Abyss και τον Peter Tagtgren με αποτέλεσμα να έχουν τον πιο πλαστικό/αδύναμο ήχο στην ιστορία τους. Την ίδια στιγμή αποφάσισαν για κάποιο λόγο να αφήσουν τις επικούρες και να κάνουν μία (με το ζόρι, κατά τη γνώμη μου) στροφή στο black metal, με αποτέλεσμα τα τραγούδια να είναι αρκετά ανέμπνευστα σε σχέση με αυτά που μας συνηθίσει. Όταν μας έχεις μάθει σε 10-λεπτα έπη, σε έναν ήχο με ένα μπάσο που είναι πρωταγωνιστής και τσακίζει ραχοκοκαλιές , ποιος ο λόγος να το γυρίσεις σε blastbeats; Anyway, το αποτέλεσμα δεν είναι και για πέταμα, ο δίσκος περνάει τη βάση άνετα, απλά δε συνέχισε την αλυσίδα των τριών εξαιρετικών προηγούμενων albums. Πάλι καλά που σε σημεία όπως το “Eit auga til Mimir” θυμούνται λίγο από τον επικό εαυτό τους. Στα συν και η εμπιστοσύνη των Bjornson/Kjellson στις συνθετικές ιδέες των Kronheim/Rep που ανανέωσαν την μπάντα και έμειναν και για κάμποσα χρόνια.

Highlights: το πρώτο riff του “I lenker til Ragnarok”, το κλείσιμο με το “Suttungs mjod/Outro:Perkulator”, ο ρυθμός του “Ansuz astral”.

Κομμάτι-ταυτότητα αυτής της περιόδου:

http://www.youtube.com/watch?v=-9eKGDQRy7g

Η progressive περίοδος μέρος Α’

Από τη νέα δεκαετία οι Enslaved αποφάσισαν να πάρουν ένα διαφορετικό μονοπάτι. Οπλισμένοι με ένα σταθερό line-up (που θα άλλαζε μόνο στο “Below the lights”) προχώρησαν στη δημιουργία των πρώτων πειραματικών τους δίσκων:

“Mardraum-beyond the within” (2000)

“Monumension” (2001)

“Below the lights” (2003)

Είσαι ανυποψίαστος και βάζεις το Mardraum-beyond the within” για πρώτη φορά. Ακουστική εισαγωγή. Riff-“ξεβιδώνω κεφάλια”. Και (αφού περάσουν 4 λεπτά) φωνητική μελωδία κατευθείαν βγαλμένη από το “Γιάννη μου, το μαντήλι σου”. Αξιόλογο or what; Και καθ’ όλη τη διάρκεια των 10 λεπτών οι εκπλήξεις συνεχίζονται: thrash-άδικα riffs, ωραία φωνητικά, τεχνικά μέρη, ουσιαστικές ιδέες. Αυτά είναι και τα βασικά χαρακτηριστικά όλου του δίσκου. Οι Enslaved πραγματικά κάνουν τη διαφορά προσφέροντας μας έναν από τους καλύτερους δίσκους όλη της καριέρας τους. Με έναν εξαίσιο τρόπο μπλέκουν χιλιάδες ιδέες, από death metal μέχρι progressive, και η πλάκα είναι ότι η συνοχή δε χάνεται ούτε στιγμή! Παράλληλα έχουν πετύχει μία ΑΠΙΣΤΕΤΗ παραγωγή, με αποτέλεσμα έναν από τους πιο γαμάτους extreme δίσκους των 00’s, κατά τη γνώμη μου. Τι να πρωτοπροσέξεις; Την απόδοση του Dirge Rep που (επιτέλους) ξεχωρίζει όσο ξεχώριζε και ο Trym; Το “Entrance-escape” που θυμίζει ακόμα και Arcturus σε σημεία; Το ότι οι Bjornson/Kronheim έχουν καταφέρει μία λεπτεπίλεπτη δουλειά στις κιθάρες, ακόμα και sol-άρωντας (κάτι για το οποίο ο Bjornson ξεχώριζε απ’ την αρχή της πορείας των Enslaved); Το ότι για πρώτη φορά το τεχνικό, death metal στοιχείο κάνει τόσο έντονη την παρουσία του, σε φωνητικά αλλά και σε riffs; Τα λόγια περιττεύουν για ένα δίσκο που έμπασε τους Enslaved με δύναμη στη νέα δεκαετία, για ένα δίσκο που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς τη νέα, απίστευτα ενδιαφέρουσα περίοδο της μπάντας.

Highlights: το μεσαίο μέρος του “Entrance-escape”, ο πλούτος ιδεών, η ζεστή, μπομπάτη παραγωγή.

Τώρα εξηγείστε μου πώς γίνεται ακριβώς ένα χρόνο μετά την προαναφερθείσα δισκάρα, να κυκλοφορεί ένας δίσκος σαν το “Monumension”.  Εδώ, πλέον, σηκώνουμε τα χέρια ψηλά, μιας και η έμπνευση έχει φτάσεις σε απλησίαστα επίπεδα. Οι Enslaved σπάνε κάθε στεγανό φέρνοντας τους Pink Floyd και το progressive rock των 70’s στο black metal του σήμερα. Hammond, ψυχεδέλεια, ουρλιαχτά, καθαρά φωνητικά, θλιμμένες μελωδίες, μπαλάντες, riff-άρες, black metal ατμόσφαιρες, πραγματικά το “Monumension” αποτελεί μία τομή στον ακραίο ήχο. Οι Enslaved πάνε το όραμα τους όσο μακρύτερα μπορούνε, κι εμείς δεν μπορούμε παρά να υποκλιθούμε ταπεινά στο ταλέντο αυτής της μπάντας. Πολλοί ισχυρίζονται ότι στο μέλλον η μπάντα θα μνημονεύεται μόνο και μόνο για αυτόν το δίσκο.

Highlights: όλοτο “Convoys to nothingness”, η riff-άρατου “The voices”.

Κι εκεί που περιμέναμε οι Enslaved να ολοκληρώσουν μία απίστευτη τριλογία, βγάζουν το Below the lights” που, προσωπικά, το θεωρώ σαφώς κατώτερο από τα προηγούμενα albums. Ίσως να έφταιξαν οι αλλαγές στο line-up (έφυγε ο Kronheim –ήρθε ο Isdal), ίσως το “Monumension” να ήταν ένα άπιαστο peak και οι προσδοκίες να πήγαν στον ουρανό. Το γεγονός είναι ότι το “Below the lights”, ενώ είναι ένα καλό album, δεν έχει αυτές τις απίστευτες στιγμές έμπνευσης που είχαν τα προηγούμενα albums, έχει πιο «γήινα» κομμάτια. Το progressive των 70’s κάνει ξανά την εμφάνιση του (π.χ. εισαγωγή του “Queen of night”) και μπαίνει στο mixer με τον πιο σκληρό εαυτό των Enslaved, ενώ ευχάριστη έκπληξη κάνουν και κάποιες viking πινελιές από το παρελθόν της μπάντας. Αλλά μάλλον το συγκρότημα χρειαζόταν μία γερή ανανέωση (η οποία και συνέβη).

Highlights: η ξαφνική επικούρα του “Havenless”, το Floyd-ικό τελείωμα του “A darker place”, τα φουτουριστικά synthesizer του “The dead stare”.

Κομμάτι-ταυτότητα αυτής της περιόδου:

http://www.youtube.com/watch?v=K6EqzkYtPr8

Η progressive περίοδος μέρος Β’

Ο κυριότερος  λόγος που χώρισα έτσι την “προοδευτική” περίοδο της μπάντας, είναι ότι από εδώ και έπειτα το line-up τους (επιτέλους) σταθεροποιήθηκε. Εξορκίζοντας τα κακά πνεύματα των Kronheim και Rep, οι Bjornson/Kjellson πλαισιώθηκαν από τον Arve Isdal στην κιθάρα (έπαιξε και στο “Below the lights”), το Herbrand Larsen στα πλήκτρα και τα καθαρά φωνητικά και τον Cato Bekkevold στα τύμπανα. Με αυτό το line-up προχώρησαν στην κυκλοφορία των παρακάτω δίσκων:

Isa” (2004)

Ruun” (2006)

“Vertebrae” (2008)

“Axioma ethica odini” (2010)

Riitiir” (2012)

Η ανανέωση, που λέγαμε, φάνηκε κατευθείαν στο Isa”. Γνωρίζοντας, πλέον, τις δυνατότητες τους, οι Enslaved αποφάσισαν να συνθέσουν αβίαστα, τουλάχιστον έτσι το λαμβάνεις όταν ακούς το δίσκο. Χωρίς υπερβολές και τρελούς πειραματισμούς μας προσφέρουν τραγουδάρες βασισμένες σε πιο απλές, μελωδικές φόρμες, με αρκετά ατμοσφαιρικά περάσματα και (για άλλη μία φορά) ωραία κιθαριστικά riffs. Ο Larsen κάνει έντονη την παρουσία του, όχι μόνο στα φωνητικά (αν και προτιμώ τα καθαρά του Kjellson), αλλά κυρίως στα πλήκτρα, που για πρώτη φορά βγαίνουν τόσο μπροστά, αλλά και διακριτικά ταυτόχρονα. Ταυτόχρονα, το γεγονός ότι για πρώτη φορά το black metal στοιχείο λείπει παντελώς κάνει το “Isa” έναν απ’ τους πιο «άμεσους» και πιασάρικους δίσκους της μπάντας. Η συμμετοχή διάφορων τραγουδιστών (από το Nocturno Culto μέχρι τον Abbath) ομορφαίνει το σύνολο και γενικά έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο αντάξιο της πορείας του συγκροτήματος, και ίσως έναν απ’ τους καλύτερους τρόπους για να αρχίσει κάποιος τη γνωριμία μαζί τους.

Highlights: το “Return to Yggdrasil”, η φοβερή αίσθηση της μελωδίας που δε «χαλάει» την εικόνα της μπάντας, η ροή του δίσκου.

Στο Ruun”, από την άλλη, έχουμε ένα “Isa” του φτωχού, έτσι μ’ αρέσει να το λέω. Η μπάντα, ακολουθώντας το οργανικό πνεύμα του προηγούμενου δίσκου, απλοποιεί κατά πολύ τα τραγούδια, με αποτέλεσμα αυτά να μην ξεχωρίζουν και τόσο. Η όλη ροή είναι ΟΚ (για άλλη μία φορά το progressive υπερισχύει –για black ούτε λόγος), οι Enslaved έχουν βρει τον ήχο τους και τον ξέρουν, αλλά ενώ στο “Isa” μας άφηναν μαλάκες, εδώ απλά χαμογελάμε με ικανοποίηση. Δε θέλουμε απλά καλούς δίσκους από τους Enslaved. Θέλουμε εξαιρετικούς δίσκους…

Highlights: το ανατολίτικο μπάσιμο του ομώνυμου κομματιού, η ατμόσφαιρα του “Essence”.

… Και ένας εξαιρετικός δίσκος είναι το Vertebrae” του 2008. Στο μονοπάτι που χάραξε το “Ruun”, λοιπόν, η μπάντα βουτάει ακόμα πιο βαθιά στην ατμόσφαιρα και την ψυχεδέλεια. Floyd-ικές μελωδίες σκάνε από το πουθενά, ακουστικά περάσματα συνδυάζονται με «σφιχτά» riffs, πιασάρικες μελωδίες αγγίζουν μέχρι και το atmospheric metal, αλλά ο πρωταγωνιστής του album είναι μάλλον ο Herbrand Larsen, ο οποίος για πρώτη φορά αναλαμβάνει τόσα πολλά φωνητικά. Οι ερμηνείες του ξεχωρίζουν και ανεβάζουν την ποιότητα του δίσκου πολλά levels πάνω.  Ακόμη, καταπληκτική δουλειά έχει γίνει από τον τυμπανιστή της μπάντας, ο οποίος (αν και διακριτικός γενικά) προσφέρει ποικιλία στο ρυθμικό μέρος. Γενικά έχουμε να κάνουμε με έναν άψογο δίσκο, αψεγάδιαστο απ’ την αρχή μέχρι το τέλος, ένα ταξίδι που σε παρασέρνει. Με μία αναπάντεχη απλότητα οι Enslaved επαναπροσδιόρισαν την ψυχεδέλεια του “Monumension” κατά κάποιον τρόπο.

Highlights: το solo του “Ground”, το βασικό riff του “To the coast”, η ζεστή παραγωγή (για σεμινάριο).

Τα ίδια και καλύτερα συμβαίνουν στο Axioma ethica odini” του 2010! Οι τύποι είναι ασταμάτητοι, λέμε, δεν καταλαβαίνουν τίποτα! Η μία δισκάρα ακολουθεί την άλλη. Εδώ βλέπουμε το ακραίο στοιχείο να τονίζεται περισσότερο απ’ ό,τι στο “Vertebrae”, π.χ. τα growls κάνουν πιο εμφανή την παρουσία τους (και μας φέρνουν και λίγο στο νου τους Opeth). Κάποιες doom-ιές εδώ κι εκεί ξαφνιάζουν ευχάριστα (π.χ. “Waruun” και “Giants”), γενικά συνθετικά η μπάντα βρίσκεται σε τρελή φόρμα, εξαπολύει riff-άρες, πιασάρικες μελωδίες και progressive δομές με χαρακτηριστική ευκολία. Για άλλη μία φορά δεν υπάρχουν fillers, για άλλη μία φορά ο ήχος είναι για σεμινάριο, βασικά έχω βαρεθεί να γράφω τα ίδια και τα ίδια. Η ποιότητα στα ύψη.

Highlights: το refrain του “Raidho”, το καταπληκτικό κλείσιμο με το “Lightening” (απ’ τα καλύτερα κομμάτια της μπάντας).

Κάπως έτσι φτάνουμε στο τελευταίο, μέχρι στιγμής, album της μπάντας, το Riitiir” του 2012. Εδώ το συγκρότημα βρίσκεται σε prog οργασμό, μιας και αυτός είναι ο πιο πολύπλοκος, τεχνικός και «στριφνός» δίσκος τους. Πραγματικά, ακούγοντας οποιοδήποτε κομμάτι από αυτόν το δίσκο είναι σαν να ακούς 4-5 τραγούδια σε ένα. Τα είδη και τα στυλ διαδέχονται το ένα το άλλο, οι Enslaved αποδεικνύονται μάστορες στο συγχωνεύουν τόσα διαφορετικά είδη μεταξύ τους. Ολίγη από black metal, πολύ ατμόσφαιρα, 70’s μελωδίες και ακουστικά περάσματα, πιασάρικες καθαρές φωνητικές ερμηνείες, black και death φωνητικά, γενικά γίνεται το έλα να δεις. Δίσκος που χρειάζεται ακροάσεις, μιας και έχει μπόλικο πράγμα μέσα του, άλλα άπαξ και τον αναλύσεις μένεις μαλάκας. Ο ορισμός του progressive ογκόλιθου.

Highlights: το “Death in the eyes of dawn”, (για άλλη μια φορά) οι ερμηνείες του Larsen, οι μελωδίες του “Forsaken”.

Κομμάτι-ταυτότητα αυτής της περιόδου:

http://www.youtube.com/watch?v=F8iCxMTzRGI

Ξεχάσαμε τίποτα;

Ναι, ξεχάσαμε το πρώτο-πρώτο βήμα αυτής της μπάντας, το κλασικό “Hordanes land” EP που κυκλοφόρησε και σαν split με τους Emperor.  3 τραγούδια το ένα καλύτερο από το άλλο (με προσωπική αδυναμία το φοβερό “Allfadr Odin”) στο πρώιμο, black στυλ του συγκροτήματος. Για τους οπαδούς του “Vikingligr veldi” αποκλειστικά.

Όχι τόσο απαραίτητο, αλλά σίγουρα απολαυστικό, κρίνεται το The sleeping gods” EP του 2011, μία πολύ γουστόζικη προσπάθεια του συγκροτήματος να θυμηθεί τις viking ημέρες του (μάλιστα εδώ χρησιμοποιούν και τη μητρική τους γλώσσα). Ιδίως το ομώνυμο κομμάτι τα σπάει!

Από την άλλη στο Thorn” EP (κι αυτό του 2011) οι αγαπημένοι μας Enslaved δε μας προσφέρουν κάτι το φοβερό. Και να μην το ακούσετε δε χάνετε τίποτα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s