Ruined Families “Blank language” (2013)

April 21, 2013

Ruined Families “Blank language” (2013)

Τους Ruined Families τους είχα ερωτευθεί ήδη από το όνομα τους. Μόλις απέκτησα το “Four wall freedom” επιβεβαιώθηκα, ενώ με  το νέο “Blank language” καταλαβαίνω ότι εδώ έχουμε συνέπεια και σοβαρότητα.

Καταρχήν  τους βγάζω το καπέλο γιατί έχουν πετύχει προσωπικό ήχο. Γουστάρω άπειρα μπάντες όπως οι Sarabante π.χ., αλλά κινούνται μέσα σε ήδη υπάρχοντα πλαίσια. Οι Ruined Families ψάχνουν (και βρίσκουν) νέους δρόμους.

Για τους γνώστες της μουσικής τους, ας περιγράψουμε το “Blank language” σε δυο γραμμές:

α). Η παραγωγή είναι αντίστοιχη του ντεμπούτου, δηλαδή live-άδικη και ξεσηκωτική.
β). Ο ήχος των drums είναι λίγο πιο θαμμένος σε σχέση με το “Four wall freedom”. Κρίμα, γιατί ο drummer σπάει κόκκαλα κι εδώ και πορώνει.
γ). Η μπάντα έχει εισάγει κάμποσα black metal στοιχεία, ενώ έχει μειώσει τα ρυθμικά breaks.
δ). Έχουν δώσει περισσότερη έμφαση στη μελωδία, σχεδόν κάθε κομμάτι έχει ένα σημείο 4/4, σαν να ακούς συναισθηματικό, μελωδικό punk.
ε). Ο  τραγουδιστής είναι  σταθερά συγκλονιστικός. Ο τρόπος που τραγουδάει συνεχίζει να θυμίζει τον Brian των Catharsis.

Όπως καταλαβαίνετε, οι Ruined Families κατάφεραν να τραβήξουν στα άκρα και τα δύο χαρακτηριστικά τους: μελωδία και ακρότητα. To hardcore τους έχει γίνει ακόμα πιο σκοτεινό, τραχύ και σκατόψυχο, βασικά εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν από τους πληρέστερους extreme δίσκους της χρονιάς πιστεύω. Βαδίζοντας στα χνάρια των Converge το συγκρότημα καταφέρνει μέσα σε ένα ή δύο λεπτά να προσφέρει ολοκληρωμένες ιδέες και να στις χτυπάει στα μούτρα χωρίς έλεος. Ενώ τα τραγούδια του “Four wall freedom” ήταν πιο άμεσα και είχαν χτυπητά σημεία-κράχτες που τα έκαναν να ξεχωρίζουν, στο “Blank language” αυτό συμβαίνει υποσυνείδητα και ακρόαση στην ακρόαση. Δηλαδή: το album έχει ψωμί.

Π.χ. η garage-ίλα του “Human fence” και το guitar lead του δεν μπορεί να μη σε ξεσηκώσει. Όπως και το μελωδικό break του “Books as weapons”. Αλλά πέρα από αυτά, οι άλλες συνθέσεις σε μαγεύουν μόνο και μόνο με τον τρόπο που δομούνται, riff στο riff. Σχεδόν καμία διαφοροποίηση, τα συστατικά και η τεχνική είναι ακριβώς η ίδια, απλά το αποτέλεσμα και η εκάστοτε εικόνα διαφέρουν. Οι τύποι έχουν πετύχει απίστευτη ροή και ομοιογένεια στο υλικό τους με πολύ λιτά μέσα.

Το ότι ο δίσκος μόλις που ξεπερνά τα 19 λεπτά δείχνει την ικανότητα της μπάντας να πει ό,τι έχει να πει μέσα σε τόσες μικρές συνθέσεις. Το ακούς 4-5 φορές συνεχόμενα και θες κι άλλο, το μαθαίνεις απ’ έξω και δεν μπορείς να σταματήσεις, έχεις εθιστεί ήδη και ξαναβάζεις το ντεμπούτο, αλλά το ξέρεις ήδη απ’ έξω οπότε χώνεις “Blank language” κλπ. κλπ. Κάπως έτσι πηγαίνει, κάπως έτσι θα την πάθετε κι εσείς. Τραγούδια-σφηνάκια που σε ξετινάζουν, ύμνοι που σε παρατάνε ακριβώς τη στιγμή που σε έχουν σηκώσει από το έδαφος.

Last but not least, η γλώσσα της μπάντας, καταγεγραμμένη ως «στίχοι», που μόνο κενή δεν είναι. Χωρίς αναστολές οι Ruined Families μπήγουν το μαχαίρι στο κόκκαλο. “Books as weapons” , ένα τραγούδι για τα φαντάσματα του ναζισμού που σηκώνουν κεφάλι: σαν άλλη Γερμανία του ’30, η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα, όπως ειπώθηκε κάποτε. “To new parents”, ένα τραγούδι που συνεχίζει το μένος των Ruined Families για τις οικογενειακές αξίες: ανεκπλήρωτα όνειρα που μετατρέπονται σε παράλογες απαιτήσεις, εξουσία και σαδισμός, συναισθηματικοί εκβιασμοί, καταλήστευση της χαράς, της δημιουργίας και του αυθορμητισμού. “Pedestal”, ένα τραγούδι που περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα την καθημερινότητα που βιώνουμε όλοι μας: άσκοπες πορείες σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον, κατακερματισμός της προσωπικότητας και αλλοτρίωση των δυνατοτήτων μας. “Easy livin’”, ένα τραγούδι για τη θέληση της αλλαγής σε έναν κόσμο χωρίς νόημα: «είμαστε αυτό που κάνουμε για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε».

Όπως καταλαβαίνετε τα πράγματα είναι αρκετά σοβαρά. Έχουμε ένα δίσκο που ανταποκρίνεται άριστα στις περιστάσεις που όλοι βιώνουμε. Ήδη μπορώ να το φανταστώ σαν το κατάλληλο soundtrack για το ρουτινιάρικο δρόμο προς το σχολείο, τη σχολή, τη δουλειά, τον Ο.Α.Ε.Δ. Παραφράζοντας τον τίτλο ενός τραγουδιού, εδώ έχουμε «μουσική σαν όπλο». Εφοδιαστείτε και επιτεθείτε.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s