Amenra

February 25, 2013

Amenra

Το όνομα των Amenra ίσως το έχετε ξανακούσει, ίσως και όχι (εδώ, πάντως θα βρείτε μία συνέντευξη που έδωσαν πρόσφατα στο noizzzmaker). Αν είστε φίλοι του ατμοσφαιρικού sludge (λέγε με και post metal) συνεχίστε να διαβάζετε.

Ένας ήχος δύσκολος

Δεν είναι εύκολο να πατήσεις στα μονοπάτια του “Through silver in blood” και του “Oceanic”. Το πιο πιθανό είναι να φας τα μούτρα σου και να νομίζεις ότι επειδή παίζεις ό,τι παίζεις για 10 λεπτά αυτό αυτομάτως το κάνει και “μεγαλειώδες”. Όχι, οι εναλλαγές σωστών δυναμικών, τα ελεγχόμενα (ή και όχι) ξεσπάσματα και οι μακρόσυρτες συνθέσεις είναι δύσκολο hobby. Μεταξύ ύπνου και καθήλωσης υπάρχει μία πολύ λεπτή γραμμή.

Αν το καλοσκεφτείτε οι περισσότερες μπάντες που κινούνται σε αυτόν τον ήχο πάντα θέλουν να βρίσκουν “αυτό το κάτι” που θα προσθέσουν ώστε να κάνουν τον ήχο τους πιο ενδιαφέροντα/ξεχωριστό. Tα samples και τα περίεργα όργανα για τους Neurosis, κάποια ηλεκτρονικά στοιχεία για τους Minsk, γυναικεία φωνητικά για τους τάδε, ακουστικά διαλλείματα για τους δείνα και πάει λέγοντας. Το ξεχωριστό με τους Amenra είναι ότι επιμένουν με στενοκεφαλιά στα απολύτως απαραίτητα αυτού του ήχου. Δηλαδή: ασήκωτα doom riffs, ακουστικές εισαγωγές, απεγνωσμένα ουρλιαχτά, άντε το πολύ πολύ καμιά καθαρή φωνή που και που. “Γυμνός” ήχος, χωρίς εφέ και φτιασίδια, με τον κίνδυνο αυτή η μανιέρα να καταντήσει κουραστική πολύ σύντομα. Κι όμως, οι Amenra αποδεικνύονται άρχοντες. Σε αυτό το δύσκολο μονοπάτι καταφέρνουν να ξεχωρίσουν και να έχουν μία στάνταρ ποιότητα στους δίσκους τους.

Στίχοι που θα σε ρίξουν, ήχοι που θα σε ισοπεδώσουν

Το ζητούμενο με αυτόν τον ήχο δεν είναι τίποτε άλλο από την ψυχολογική κατάρρευση του ακροατή, εγώ έτσι το βλέπω. Αυτό όλο μπορείς να το δεις, βέβαια, σαν μία διαδικασία κάθαρσης, οπότε υπάρχει  ένα τελικό θετικό αποτέλεσμα κλπ., αλλά κατά τη διάρκεια δε νιώθεις τίποτε άλλο από ζοφερά συναισθήματα, άσχημες σκέψεις κλπ. Μέσω της μουσικής οι Amenra το καταφέρουν αυτό με επαναλαμβανόμενα (μέχρι τελικής πτώσεως) heavy riffs, θλιμμένες μελωδίες και κορυφαία ξεσπάσματα όταν δεν αντέχεις άλλο. Τα φωνητικά προφανώς και παίζουν έναν τεράστιο ρόλο σε αυτό, και ο Colin των Amenra πραγματικά ξεχωρίζει. Δεν έχουμε τις συνηθισμένες κραυγές εδώ, εδώ υπάρχουν απεγνωσμένα ουρλιαχτά, κατευθείαν από το φρενοκομείο. Όσο για το τι λένε, αυτό μπορείς εύκολα να το καταλάβεις διαβάζοντας τίτλους όπως το “The Pain. It Is Shapeless. We Are Your Shapeless Pain.”  ή “A mon ame”. Σωστά καταλάβατε, οι Amenra δε χαρίζουν κάστανα και επιχειρούν να μπήξουν το μαχαίρι στο κόκκαλο όσων αφορά τις σκέψεις τους περί προσωπικών σχέσεων, τύψεων, λαθών και μίσους.  Περιττό να πω ότι αξίζουν να διαβαστούν ως έχουν, χωρίς μουσική.

Church of Ra

Ένα άλλο ατού που γουστάρω στους Amenra είναι ότι έχουν ένα συνολικό concept για την μπάντα. Αυτό όταν υπάρχει πάντα δίνει ένα προβάδισμα στο συγκρότημα. Οι λακωνικές δηλώσεις, τα visuals, το βιβλίο “Church of Ra”, η ποιότητα του site τους (http://www.churchofra.com/) , το γεγονός ότι κάθε album είναι κι ένα “mass”, όλα αυτά σου δίνουν να καταλάβεις ότι οι Amenra έχουν ένα συγκεκριμένο σκεπτικό πίσω από τη μουσική τους.  Ως ντοκουμέντο της αισθητικής τους δείτε αυτό το live clip-άκι, όπου ακούμε την μπάντα να ερμηνεύει ένα medley από 2 κομμάτια της, τα “ Aorte. Nous Sommes Du Même Sang” και “Ritual” (συμμετέχουν και guest από άλλες μπάντες). Δείτε το όλο, ε.

http://www.youtube.com/watch?v=2JamTUNe2p8

Ηχητική πορεία

Ο πρώτος δίσκος των Amenra, Mass I: Prayer I-VI”, είναι ο μοναδικός που διαφοροποιείται από την ηχητική ταυτότητα του συγκροτήματος. 6 τραγούδια βγαλμένα από την παράδοση του μελωδικού, συναισθηματικού HXC, έτσι όπως το γνωρίσαμε στα τέλη των 90’s από μπάντες σαν τους Zao, τους Caliban, τους Morning Again κ.ά. Αυτός είναι και ο πιο ευθύς δίσκος των Amenra, αν και εγώ το θεωρώ πολύ πιο αδύναμο από τα άλλα, μιας και λείπει αυτό το στοιχείο της απόγνωσης που υπάρχει στα υπόλοιπα. Αυτό, βέβαια, δεν αλλάζει το γεγονός ότι το “Mass I: Prayer I-VI” είναι ένα καλό hadcore δισκάκι.

Τα πραγματικά ωραία πράγματα ξεκινούνε με το Mass III” του 2005. Όπως καταλαβαίνετε, εδώ φάγαμε ένα mass, αυτό κυκλοφόρησε σε μορφή E.P. με τίτλο Mass II-Sermons”. Αν πρέπει να το τσεκάρετε; Οπωσδήποτε, εδώ εξάλλου υπάρχει και το “Ritual”, ένα από τα ομορφότερα τραγούδια της μπάντας και προσωπικό αγαπημένο (ο εισαγωγικός στίχος “I am cutting off my fingers, one by one for you” με έχει στοιχειώσει). Το συγκρότημα ήδη έχει αρχίσει να χτίζει τον προσωπικό του ήχο. Μεγαλειώδη doom/sludge riffs, σκοτεινή ατμόσφαιρα, απόκοσμες μελωδίες. Στο “Mass III” όλα αυτά υπάρχουν στην καλύτερη μορφή τους, εξάλλου το album αυτό θεωρείται και το καλύτερο τους. 4, μόλις, τραγούδια, το ένα καλύτερο από το άλλο. Τα καθαρά φωνητικά στο “Le Fils Des Faux. Il Fallait Que Je Parte Pour Que Tu Viennes.” θα σας μαγέψουν, η γυναικεία φωνή στο “Die Strafe. Am Kreuz. Ich Schreibe Eine Bibel In Blut.” ανεβάζει το (ήδη φοβερό) κομμάτι επίπεδα πάνω. Εδώ μιλάμε για μαγεία, οι Amenra αποδεικνύονται οι καλύτεροι μαθητές των Isis, χωρίς να πέφτουν σε εκνευριστικούς μιμητισμούς.  Πραγματικά αυτό το album είναι ένα από τα post metal αριστουργήματα των 00’s, αξίζει να γίνει κτήμα από κάθε έναν που ψάχνει καθαρτήρια έργα για τις καθημερινές προστριβές.

Με το Mass IIII” (και όχι “IV”) φτάνουν τον ίδιο τρόπο σύνθεσης στα άκρα. Και ενώ στην αρχή σου φαίνεται ότι μάλλον κάπου ξεχειλώνουν κάποια σημεία, τελικά ο δίσκος είναι το ίδιο θεραπευτικός με τους άλλους!  Σιγά-σιγά, ακρόαση στην ακρόαση ξεχωρίζεις κάθε σύνθεση για τις καθηλωτικές στιγμές της: το “Razoreater” με τις απίστευτο πάντρεμα στις κιθάρες, το ΕΝΤΕΛΩΣ “Oceanic-ό” “Aorte. Nous Sommes Du Même Sang” (μην πείτε λέξη, ακόμα και ο Aaron Turner θα γούσταρε), το εναρκτήριο “ Silver Needle/Golden Nail” με το εκρηκτικό τελείωμα, αλλά και την αρχή που προμηνύει το τι θα ακολουθήσει, γενικά όλα τα τραγούδια είναι ο ΟΡΙΣΜΟΣ αυτού του ατμοσφαιρικού, extreme ήχου που τόσο αγαπάμε.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο τελευταίο δημιούργημα της μπάντας, το δεν-έχω-λόγια-να-περιγράψω Mass V”. Καταρχήν εδώ η παραγωγή είναι σε ΑΛΛΑ επίπεδα –ο ήχος είναι για σεμινάριο. Δεύτερον, το μπάσιμο με το ουρλιαχτό στο “Dearborn and buried” είναι από τα πιο ανατριχιαστικά πράγματα που έχω ακούσει, θα το παρομοίαζα με το “Locust star”, άλλα ήδη έχω γίνει κουραστικός με τους Neurosis. Τρίτον, στο “Nowena | 9.10” έχουμε συμμετοχή από Scott Kelly, και δε με νοιάζει αν θα γίνω κουραστικός, αλλά ο τραγουδιστής των Neurosis συμμετέχει στο καλύτερο κομμάτι του δίσκου. Το “A mon ame” είναι ικανό να σε καταστρέψει –τόσο απλά. Διάβασε τους στίχους, άκουσε πώς τους ουρλιάζει ο Colin και θα καταλάβεις. Για το “Boden” δεν έχω να πω κάτι, απλά δείχνει με φοβερό τρόπο το πώς οι Amenra κατάφεραν να «ωριμάσουν» τον ήχο τους, χωρίς να ακούγονται επιτηδευμένοι, χωρίς κόλπα, αλλά με πολύ φυσικότητα.

Κλείνοντας

Αυτά. Ούτε εξώφυλλα, ούτε εικόνες, ούτε youtube links (καλά, ένα). Πιστεύω ότι είναι προτιμότερο να το διαβάσει κάποιος και να ψηθεί να κατεβάσει όλο το δίσκο, παρά να ακούσει ένα τραγούδι και να μη διαβάσει τίποτα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s