Black metal (2000-2009)

February 10, 2013

(Το αφιέρωμα αυτό γράφτηκε το 2012)

Black metal (2000-2009)

Λοιπόν, με τις καινούριες κυκλοφορίες στο black έχω χάσει λίγο την μπάλα, προλαβαίνω να ακούω πολύ λίγα πράγματα. Anyway, παρακάτω καταγράφω κάποιους πολύ καλούς, κατά τη γνώμη μου δίσκους, που βγήκαν στη δεκαετία 2000- 2009. Θα μου πεις, ”τι καινούριο, ρε φίλε,δέκα χρόνια πριν”, αλλά πιστεύω ότι αξίζει να γίνει μία αναφορά ακόμα και σε τέτοιες χρονολογίες, μιας και πολλοί πιστεύουν ότι το black υπήρξε από το ’91 μέχρι το ’94. Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Thorns ”Thorns” (2001)

H αναφορά σε αυτήν τη δεκαετία δε θα μπορούσε να ξεκινήσει με άλλο δίσκο. Το ”Thorns” πήρε ότι βγήκε στα ’90s, τα έβαλε σε ένα mixer και τα ξεπέταξε στη νέα δεκαετία, πιο καυστικά, πιο γρήγορα, πιο τρελά. Είναι άραγε τυχαίο που αυτός ο άνθρωπος (Snorre W. Ruch) όρισε 2 φορές τον black metal ήχο; Μία φορά το ’91 με αυτό το φοβερό και τρομερό ”Grymyrk” demο και μία φορά ακριβώς 10 χρόνια μετά, με αυτόν το μοντέρνο ογκόλιθο. Intelligent black metal το είπαν κάποιοι, εγώ το λέω απλά black metal του 21ου αιώνα. Με μία dream team του σκοτεινού ήχου (Aldrahn και Satyr στα φωνητικά, Hellhammer στ drums) o Snorre δημιουργεί κάτι που φτάνει την τελειότητα. Με έναν ήχο- ξυράφι, με ρυθμούς που σε κολλάνε στον ήχο, με riff ιστορικά πλέον, με μία ατμόσφαιρα που ξεφεύγει από την πραγματικότητα.

Τι άλλο να τσεκάρω; Δυστυχώς δεν έχουν κυκλοφορήσει κάτι άλλο σε αυτήν τη δεκαετία.

Mayhem ”Grand declaration of war” (2000)

Ένα χρόνο πριν βγει το ”Thorns”, οι Mayhem (βασικά ο Blasphemer) είχαν ήδη καταλάβει τι παίζει. Και δε φοβήθηκαν να ακολουθήσουν νέα μονοπάτια. Ο πιο ριζοσπαστικός Mayhem δίσκος ήταν ένα σοκ για τους οπαδούς τους, έφαγε μπόλικη λάσπη, αλλά έτσι είναι, κάποια διαμάντια έχουν λάσπη από πάνω. Περίεργες δομές, concept λογική, συμμετοχές από progressive metal τραγουδιστές, ένας κλινικός ήχος συνθέτουν τον πιο περίεργο Mayhem δίσκο, και σίγουρα έναν από τους βασικούς πυλώνες του intelligent black metal.

Τι άλλο να τσεκάρω; Το ”Ordo ad chao” του 2007. Με τον Attila Csihar, πλέον, στη φωνή, οι Mayhem προσφέρουν ένα δίσκο τίγκα στο σκοτάδι και την (καλώς εννοουμένη) ατμόσφαιρα. Ξεχωριστό album, όπως μας έμαθαν οι Mayhem.

Antaeus ”De principii evangelikum” (2002)

Αυτό το album δυστυχώς λίγες φορές μνημονεύεται πια. Κι όμως, όταν είχε κυκλοφορήσει είχε κάνει πάταγο, το θυμάμαι γιατί είχα την τύχη να το ακούσω ακριβώς όταν κυκλοφορησε. Οι Γάλλοι έβγαλαν ένα ανοσιούργημα που είναι γεμάτο μίσος, μόνο μίσος νιώθεις όταν το ακούς. Ακατάπαυστα blastbeats, μία υποχθόνια φωνή που ξεχωρίζει μέσα στο σωρό των black metal τραγουδιστών και samples λίγα, αλλά απαραίτητα. Το ”De mysteriis dom Sathanas” των ’00s για κάποιους.

Τι άλλο να τσεκάρω; Σίγουρα το ντεμπούτο τους, ”Cut your flesh and worship Satan” (τι τίτλος!) του 2000. Κινείται στα ίδια πλαίσια με το ”De principii evangelikum”. Επίσης πολύ καλά σχόλια έχω ακούσει για το κύκνειο άσμα τους, ”Blood libels”, αλλά δεν το έχω τσεκάρει ακόμα.

Lurker of Chalice ”Lurker of Chalice” (2005)

Για αυτούς υπάρχει και ξεχωριστό post αποθέωσης κάμποσες σελίδες πίσω. Το ”Lurker of Chalice” είναι τόσο ξεχωριστό που πρέπει να ακουστεί και από άτομα που δε γουστάρουν black. Γιατί πολύ απλά ξεφεύγει από τα όρια του ήχου, ή μάλλον, σπρώχνει αυτά τα όρια ακόμα πιο πέρα. Εδώ έχουμε σκοτεινή ψυχεδέλεια, έχουμε μία παραμορφωμένη φωνή που σου τρυπάει τον εγκέφαλο, έχουμε ΣΚΟΤΑΔΙ. Ο Wrest (mainman και στους τρομερούς Leviathan) έχει πολύ σκοτάδι μέσα του, αλλά έχει και ταλέντο στο να το βγάζει σε νότες. Με (δυσ)αρμονικές κιθάρες, αργά tempo, ομιχλώδη ατμόσφαιρα και ξεσπάσματα όπου χρειάζετα. Δίσκους που σε ρουφάει μέσα του και σε αφήνει λίγο πιο αδύναμο απ’ ό,τι είσαι.

Τι άλλο να τσεκάρω; To ”Lurker of Chalice” demo του 2002. Αν σου αρέσει το full- length, θα σου αρέσει κι αυτό.

Leviathan ”Massive conspiracy against all life” (2008)

Καπάκι με το από πάνω έρχεται και αυτός εδώ ο ογκόλιθος. Κοντά στην έξοδο της δεκαετίας ο Wrest μας προσφέρει άλλο ένα αριστούργημα. Πιο black metal από τους Lurker of Chalice, αλλά με ίδιο σκεπτικό. Ψυχεδέλεια, παραφροσύνη και ΠΟΛΥ ταλέντο. To ακούς και χάνεσαι, πως το λένε. Βασικά τώρα κάπως καταλαβαίνω τη δυσκολία του να περιγράψεις τη μουσική αυτού του ανθρώπου, νομίζω ότι απλά τη βιώνεις, είναι δύσκολο να την περιγράψεις με λόγια. Γιατί αποτελείται από ήχους, φωνές από το υπερπέραν, απόγνωση.

Τι άλλο να τσεκάρω; Οι Leviathan έχουν τεράστια δισκογραφία. Αν γουστάρεις τον ήχο τους, θα γουστάρεις σχεδόν.ο,τι έχουν κυκλοφορήσει. Το ‘‘The tenth sub level of suicide” είναι μάλλον το καλύτερο βήμα που μπορείς να κάνεις μετα το ”Massive conspiracey against all life”. Επίσης υπάρχουν αξιόλογα τραγούδια σε διάφορα splits.

Funeral Mist ”Salvation” (2003)

Το ευρωπαϊκό, αντίπαλο δέος στο Wrest; Ίσως, μιας και πιστεύω ότι ο Arioch είναι ένας από τους πιο χαρισματικούς συνθέτες της περασμένης δεκαετίας. Με μόλις δύο δίσκους ο τύπος κατάφερε να κάνει την μπάντα του πρώτο όνομα στο συγκεκριμένο ήχο. Η φωνή του ξεχωρίζει γιατί είναι παρανοϊκή, η μουσική του ξεχωρίζει γιατί έχει αυτό το ”κάτι” που σου κάνει κλικ. Μπορεί και την ταιριάζει με όμορφα (διεστραμμένα) samples, μπάζει μελωδιάρες χωρίς να φοβάται, αλλά δεν ξεχνάει και τις ρίζες του ήχου. Γενικά νομίζω ότι οι Funeral Mist βρίσκονται στο μεταίχμιο του παλιού και του καινούριου ήχου. Περιμένω ακόμα πάρα πολύ από αυτούς.

Τι άλλο να τσεκάρω; Τι άλλο, το ”Maranatha” του 2009 που τους έκανε γνωστούς παντού. Από τα καλύτερα black metal albums όλων των εποχών.

Deathspell Omega ”Si monumentum requires, circumspice” (2005)

Να και η μπάντα που μνημονεύτηκε όσο καμία άλλη την περασμένη δεκαετία. Ταγμένοι κι αυτοί στον ήχο του orthodox black metal, κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν ολοδικό τους κόσμο. Ρυθμοί που σε ζαλίζουν με την πολυπλοκότητα τους, riff που σου έρχονται από παντού λες και είσαι στη μέση μίας δίνης, ψαλμωδίες, δεκάλεπτα και εικοσάλεπτα έπη, γενικά οι Deathspell Omega παίζουν κάτι ”δύσκολο” που, όμως, έχει μπόλικο ψωμί.

Τι άλλο να τσεκάρω; Το ”Fas- ite, maledicti, in ignem aeternum” θεωρείται το αποκορύφωμα τους. Επίσης απαραίτητα τα ”Kenose” E.P. και ”Veritas diaboli manet in aeternum: chaining the katechon” Ε.Ρ.

Thralldom ”Beast eye opened to the sky” (2003)

Ξαναγυρνάμε στην αμερική, μιας και η συγκεκριμένη χώρα μας χαρισε μπόλικες δισκάρες την τελευταία δεκαετία. Οι Thralldom ήρθαν, έλαμψαν και έφυγαν, και λίγοι έμειναν να τους θυμούνται. Ο πρώτος τους δίσκος είναι κάτι το τρομερό, black metal που ξεφεύγει από τις γνωστές νόρμες. Doom- οειδή riff κάποιες φορές, ωραία drums, solo (!), και γενικά πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες. Προσωπικά παίζουν ό,τι γουστάρω στον σκληρό ήχο, για αυτό και αυτόν το δίσκο τον έχω λιώσει.

Τι άλλο να τσεκάρω; Πιο πολύ θόρυβο έκανε το τελευταίο τους album, το ”A shaman steering the vessel of vastness” που κυκλοφόρησε το 2006. Πιο ψυχεδελέ.

Urfaust ”Geist ist Teufel” (2004)

Τρομερή περίπτωση. Εδώ θα βρείτε περίεργη μουσική γενικά. ”Καθαρές” φωνές, τσιρίγματα, ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ μελωδικές γραμμές, καθόλου μπάσο (μόνο κιθάρα- τύμπανα) και τραγούδια που σου καρφώνονται αμέσως στο μυαλό. Από τις μπάντες που χάρηκα πολύ όταν ανακάλυψα, πειραματικοί και ξεχωριστοί.

Τι άλλο να τσεκάρω; Σίγουρα το split με Joyless (2009), αλλά ό,τι έχει κυκλοφορήσει αυτή η παράξενη μπάντα το βρίσκω αξιόλογο.

Άλλα πράγματα σε αυτήν τη δεκαετία;
Οι Satyricon τα σάρωσαν όλα με το ”Volcano” του 2002 (έχω να το ακούσω απ’ όταν βγήκε, αλλά θυμάμαι ότι με είχε κολλήσει στον τοίχο), ενώ και το ”Sons of northern darkness” των Immortal ήταν αρκετά καλό. Τα ”Sanctus diavolos” και ”Theogonia” των Rotting Christ μου άρεσαν, προσωπικά, αν και μακριά από το συγκεκριμένο ήχο (τα αναφέρω για αρχειακούς λόγους, κυρίως). Πιο καλή εντύπωση μου έκαναν οι έλληνες End, με 3 πολύ καλές κυκλοφορίες στη δεκαετία αυτή. Τους DHG τους θεωρείται ακόμα black metal; Αν ναι, το ”Supervillain outcast” είναι μία προτεινόμενη κυκλοφορία, ανεξαρτήτως μουσικού γούστου. Ξαναγυρνάμε στην ελλάδα και στους Naer Mataron, που (όσο και να τους αντιπαθούμε σαν άτομα) μας χάρισαν μία δισκάρα το 2000 ονόματι ”Skotos aenaon”. Ιστορική κυκλοφορία. Ενδιαφέρουσες και οι δύο κυκλοφορίες των Code (με μέλη DHG), για όσους γουστάρουν το black metal τους μελωδικό και πειραματικό. Αν θεωρείτε τους Cradle of Filth black metal, τότε το ”Midian” (2000) σας περιμένει, σίγουρα μία από τις πιο ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες εκείνης της χρονιάς. Αν γουστάρετε depressive black metal τότε πρέπει να τσεκάρετε οπωσδήποτε και το ντεμπούτο των Twilight, μπάντα με μέλη των Leviathan, Xasthur, Nachtmystium κ.ά. Απίστευτο album.

Σίγουρα θα ξέχασα album/μπάντες που θα χτυπάω το κεφάλι μου όταν τις θυμηθώ, αλλά δε γαμιέται, βαρέθηκα να γράφω. Επίσης λείπουν διάφορες μπάντες τις οποίες δεν έχω τσεκάρει ακόμα ολοκληρωμένα (π.χ. Weakling κ.ά.). Αυτές στο μελλοντικό, δεύτερο μέρος. Καλές ακροάσεις!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s