Tiamat

February 9, 2013

(Αυτό το αφιέρωμα γράφτηκε το 2012)

Tiamat

Αυτόν τον καιρό οι Tiamat επιστρέφουν (μετά από αρκετά χρόνια) με έναν καινούριο δίσκο, το “The scarred people” (δεν το ακούσαμε ακόμα). Με αφορμή αυτό το γεγονός σκέφτηκα ότι αξίζει να ξαναθυμηθούμε τα έργα και τις ημέρες μίας από τις πιο ξεχωριστές ατμοσφαιρικές metal μπάντες. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Και για να προετοιμαζόμαστε για το νέο album.

Οι πρώτες μέρες
Σε μία Σουηδία που ετοίμαζε να ξεπετάξει Entombed, Unleashed και Grave, οι Tiamat δε θα μπορούσαν να ξεκινήσουν κάπως αλλιώς. Σουηδικό death metal όπως το ξέρουμε και το αγαπάμε θα βρούμε στο “Sumerian cry” του 1990. Λίγα χρόνια πριν η ίδια μπάντα, αλλά με άλλο όνομα (Treblinka), είχε κάνει κάμποσο θόρυβο με τα demos και το E.P. της (προτείνονται ανεπιφύλακτα). Παρ’ όλα αυτά, ήδη με το δεύτερο album τους, το “The astral sleep” του 1991, οι Tiamat δείχνουν ότι θέλουν να ακολουθήσουν ένα διαφορετικό δρόμο από τους γνωστούς συνοδοιπόρους τους.

Άρχοντες μίας ολόκληρης σκηνής
Αν με το “The astral sleep” οι Tiamat μας έδειξαν τι σκόπευαν να κάνουν, στο “Clouds” το έκαναν. Ατμοσφαιρικό death metal, κυρίες και κύριοι, σε μία στιγμή όπου οι Paradise Lost, οι Anathema, οι My Dying Bride κ.ά. άρχιζαν και αυτοί να δομούν αυτήν τη σκηνή από τη μεριά τους. Η Ευρώπη έβλεπε ένα ολόκληρο metal ρεύμα να δημιουργείται, ένα από τα ομορφότερα και πιο σημαντικά των 90’s. Οι Tiamat έφτασαν στο προσωπικό ζενίθ τους με το “Wildhoney”.

Το ξεχωριστό κεφάλαιο
Χοντρικά-χοντρικά, κάποιος θα μπορούσε να χωρίσει την πορεία των Tiamat στις πιο «metal» μέρες (μέχρι το “Wildhoney”) και στις πιο ατμοσφαιρικές/gothic/πειραματικές (μετά το “Skeleton skeletron”). Ενδιάμεσα, όμως, υπάρχει αυτό το διαμάντι της πειραματικής μουσικής, το “A deeper kind of slumber”, που αν και μοιάζει να ανήκει στη δεύτερη περίοδο, τελικά κινείται αυτόνομα, σε μία δική του σφαίρα. Αποτέλεσμα των πειραματισμών του (βασικού συνθέτη και αρχηγού της μπάντας) Johan Edlund με τα ναρκωτικά.

Η «χαλαρή» περιοδος
Με το “Skeleton skeletron” του 1999 οι Tiamat δείχνουν να έχουν απαρνηθεί τις metal μέρες τους σχεδόν ολοκληρωτικά. Δε μας χαλάει, μιας και η έμπνευση δεν έχει χαθεί. Στη νέα δεκαετία μας συστήνονται με το “Judas Christ”, το πιο rock-άδικο album των Tiamat και μάλλον το πιο παραγνωρισμένο. Η επιστροφή σε πιο ατμοσφαιρικούς δρόμους γίνεται ένα χρόνο μετά με το πολύ καλό “Prey”, αλλά η πραγματική έκπληξη θα αργούσε 5 χρόνια (πρώτη φορά διαμεσολαβεί τόσο μεγάλο διάστημα μεταξύ δύο album των Tiamat). 2008 και οι Tiamat κυκλοφορούν το “Amanethes”, το πιο σκληρό album τους από την εποχή του “Clouds”. 100% metal, 100% εμπνευσμένο, ένας δίσκος που θα έπρεπε να κάνει περισσότερο θόρυβο απ’ όσο, τελικά, έκανε. Μένει να δούμε αν το φετινό “The scarred people” επιμένει σε αυτήν τη metal στροφή ή βάζει πλώρη για άλλα λιμάνια…

Οι δίσκοι

Οι Tiamat είναι μία από τις μπάντες τύπου Paradise Lost, Anathema κλπ. Τι εννοώ; Ότι αν πάρεις τον πρώτο δίσκο τους, το μεσαίο και τον τελευταίο, δε θα καταλάβεις ότι ακούς την ίδια μπάντα. Εγώ αυτό το βρίσκω γοητευτικό όταν γίνεται. Ιδού, λοιπόν, ένας οδηγός για να ξέρετε από πού να ξεκινήσετε ή… τι σας ταιριάζει, ρε αδερφέ.

“Sumerian cry” (1990)

Για τους οπαδούς του…: … κλασικού, σουηδικού death metal. Ο δίσκος σφύζει από γρήγορα riff, έχει και τις χαμηλές ταχύτητες του, ενώ φυσικά η αίσθηση της μελωδίας είναι πολύ πιο έντονη από μπάντες τύπου Entombed και Dismember. Στο “Evilized”, μάλιστα, δε διστάζουν να χώσουν και rock ‘n’ roll-άδικο solo στα πλήκτρα!

Τι σημαίνει για την μπάντα: το όνομα Treblinka και οι πιο «βαβουριάρικες» μέρες αφήνονται πίσω. Τα… εμπνευσμένα ψευδώνυμα παραμένουν (Hellslaughter, Emetic, Juck, Najse). Να σημειωθεί ότι το “Sumerian cry” είναι το ΠΡΩΤΟ album που ηχογραφείται στα περίφημα Sunlight Studios (σπίτι της μισής σουηδικής death metal σκηνής).

“The astral sleep” (1991)

Για τους οπαδούς του…: … ατμοσφαιρικού death metal. Δηλαδή γουστάρουμε γκαρίδια και ταχύτητες, αλλά μας συγκινούν και τα ακουστικά περάσματα. Ε, το “The astral sleep” έχει και τα δύο, ένας αρκετά πρωτοποριακός δίσκος για την εποχή του (προσέξτε τα εντελώς rock-άδικα σολίδια! Τραγούδια σαν το “Dead boys’ choir” δείχνουν ότι οι Tiamat έχουν πάρει, πια, εντελώς άλλη πορεία από τις υπόλοιπες μπάντες της «σκηνής».

Τι σημαίνει για την μπάντα: κάμποσες αλλαγές που θα τους χαρακτηρίσουν για τα επόμενα χρόνια: Century Media + Waldermar Sorychta στην παραγωγή, ενώ ο καταπληκτικός Necrolord στο artwork (βλέπε Bathory, Emperor κ.ά.) είναι σταθερή αξία. Επίσης για πρώτη φορά εμφανίζεται ο Thomas Petersson, ο κιθαρίστας που θα μας μαγέψει με τα leads του σε πολλούς Tiamat δίσκους. O Edlund ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ χρησιμοποιεί τη φωνή του με διαφορετικό τρόπο: ψίθυροι, «λάγνα» φωνητικά, ενώ η προφορά του τσακίζει κόκκαλα.

“Clouds” (1992)

Για τους οπαδούς του…: των ΓΑΜΑΤΩΝ riffs και της απλής τραγουδοποιίας. Ο.Κ., ας σοβαρευτώ, ατμοσφαιρικό death metal έχουμε, ένα (πολύ) πιο εξελιγμένο “The astral sleep”. Απλά φανταστείτε το πιο ιδανικό πάντρεμα death metal riffs με ατμοσφαιρικές μελωδίες. Οι χαμηλές ταχύτητες κυριαρχούν και οι Tiamat δε διστάζουν να μας προφέρουν πιασάρικα τραγούδια με την έννοια των έντονων μελωδιών και απλών δομών. Για μένα αποτελεί τον αγαπημένο μου Tiamat δίσκο και σίγουρα τον καλύτερο που έχω ακούσει το χώρο του μελωδικού, ατμοσφαιρικού death metal.

Τι σημαίνει για την μπάντα: ακόμα μεγαλύτερη καταξίωση και αναγνώριση. Το πρώτο hit-άκι τους είναι εδώ (“The sleeping beauty”), γίνεται και video-clip. Η μελωδία γοητεύει όλο και περισσότερο τους Tiamat (βλέπε outro του “Undressed”, την κομματάρα “Caress of stars” κ.ά.).

“Wildhoney” (1994)

Για τους οπαδούς του…: των Pink Floyd! Ο Edlund για πρώτη φορά μας αποκαλύπτει τους μέντορες του. 10 κομματάρες που συνδέουν την ψυχεδέλεια με το heavy metal, τις μπαλάντες με τους death metal βρυχηθμούς, την πρωτοπορία με το ταλέντο. Για πολλούς το απόλυτο αριστούργημα των Tiamat, ένας κλασικός δίσκος των 90’s που σημάδεψε μία ολόκληρη γενιά.

Τι σημαίνει για την μπάντα: ο Edlund καταλαβαίνει ότι είναι σχεδόν μόνος τους, οι Tiamat έχουν γίνει το προσωπικό του όχημα για να εξωτερικεύει τα συναισθήματα και τις εμμονές του. Το “Wildhoney” πουλάει τρελά και τραγούδια όπως το “Whatever that hurts”, το “Gaia” και το “Do you dream of me” πιστοποιούν τη συνθετική ευφυΐα του Edlund (αλλά και τη μέγιστη βοήθεια –και στο συνθετικό τομέα- του Sorychta). Η ώρα των άκρατων πειραματισμών έχει έρθει.

“A deeper kind of slumber” (1997)

Για τους οπαδούς του…: … L.S.D. και άλλων ψυχοτρόπων ουσιών. Το “A deeper kind of slumber” δεν είναι απλά ένα C.D. που θα βάλεις να παίζει. Είναι ένα ταξίδι, είναι νωχελικό, θα σε υπνωτίσει, θα σε μαστουρώσει κι ας είσαι straight-edge. Θέλει υπομονή, δεν είναι ούτε εμπορικό ούτε πιασάρικο, είναι ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΟ με όλη τη σημασία της λέξης. Μη σε ξεγελά η αμεσότητα του “Cold seed” ή η (αντικειμενική) ομορφιά των εγχόρδων στο “Atlantis as a lover”. Μέσα θα συναντήσεις «ζόρικες» στιγμές όπως το “Phantasma de luxe”, το “Mount Marilyn” και, φυσικά, την ομώνυμη σύνθεση. Αλλά αυτή είναι και η ουσία του album.

Τι σημαίνει για την μπάντα: σημαίνει τη ριζική αλλαγή ήχου/εικόνας. Το 1997 ήμουν μόλις 8 χρονών, οπότε, δυστυχώς, δεν είχα την τύχη να δω τις (υποθέτω) ξινισμένες φάτσες των metalheads (όσων, τελοσπάντων, τους ακολούθησαν και μετά το “Wildhoney”, γιατί πολλοί τους ξέκοψαν ήδη από αυτό –για τους death-άδες δεν μιλάω καν) όταν έβλεπαν την ξούρα του Edlund στο εξώφυλλο ή άκουγαν τους ηλεκτρονικούς ήχους του “The whores of Babylon”. «Στην πυρά!», είμαι σίγουρος ότι θα φώναξαν πολλοί από αυτούς, όπως φώναξαν (την ίδια χρονιά) και για το”Reload” και για το “One second”. Δεν πα να λένε! Ευτυχώς που υπήρχαν και τέτοιες μπάντες, λέω εγώ, που έσπασαν τα στεγανά του metal ήχου, αλλιώς θα ακούγαμε ακόμα Judas Priest και Saxon.

“Skeleton skeletron” (1999)

Για τους οπαδούς του…: …gothic! Εξάλλου το “Brighter than the sun” από ποιους Sisters of Mercy είναι (στεγνά) ξεπατικωμένο; O Edlund δεν επαναλαμβάνει το πείραμα του “A deeper kind of slumber” και προτιμά να μας δώσει απλά, πιασάρικα, radio-friendly τραγουδάκια. Καθόλου δε μας χαλάει, αφού αυτή η θλίψη που υπάρχει στις μελωδίες όλων των Tiamat δίσκων υπάρχει κι εδώ σε κομματάρες όπως τα “Church of Tiamat”, “Dust is our fare” (ύμνος) και “Best friend money can buy”. Α, θα βρείτε και μία (ωραία) διασκευή στο “Sympathy for the devil”.

Τι σημαίνει για την μπάντα: ο Edlund επιμένει στο μη-metal δρόμο που έχουν πάρει οι Tiamat. Image, τραγούδια και στίχοι δε θυμίζουν σε τίποτα τους Σουηδούς πιτσιρικάδες των Sunlight.

“Judas Christ” (2002)

Για τους οπαδούς του…: …rock! Άνετα το πιο rock-άδικο, κιθαριστικό album της μπάντας. Σε σημεία έχει ακόμα και grunge riffs! Κομματάρες αρκετές, όπως το “The return of the son of nothing”, το “So much for suicide” και το “The truth’s for sale”. Υπάρχει ακόμα και το “Brighter than the sun” νο.2 , που εδώ έχει το όνομα “Vote for love” (πόσο κράξιμο είχαν φάει για αυτό τότε;). Η μπάντα εκπλήσσει με την καθαρά rock αισθητική κομματιών όπως το “Angel holograms”, καθώς και με τις μπαλάντες στο τέλος. Δίσκος που συνδέει το ατμοsφαρικό metal με τα 70’s.

Τι σημαίνει για την μπάντα: νομίζω ότι κάπου εδώ, στις αρχές των 00’s, οι Tiamat έπαψαν να απασχολούν και τόσο πολύ τον κόσμο. Σημάδεψαν σκηνές στα 90’s, καινοτόμησαν και σόκαραν με τους επόμενους, πειραματικούς δίσκους, και κάπου εκεί σαν να χάθηκε το ενδιαφέρον του κόσμου; Σαν να μην πολυνοιάζονταν κι αυτοί για την καταξίωση; Κάτι τέτοιο. Πλέον οι κινήσεις τους αφορούσαν ένα σταθερό target group, τους οπαδούς που τους είχαν μείνει μετά από όοολες αυτές τις αλλαγές.

“Prey” (2003)

Για τους οπαδούς του…: … ατμοσφαιρικού metal. Οι Tiamat στο “Prey” «επιστρέφουν», κατά κάποιον τρόπο στο χώρο που τους ανέδειξε. Βασικά, φανταστείτε την gothic αύρα του “Skeleton skeletron” συνδυασμένη με την αμεσότητα και τις μελωδικές στιγμές του “Judas Christ”. Πολλά πλήκτρα, πολλές έντονες ατμόσφαιρες (γυναικεία φωνητικά κλπ.), γενικά φοβερή ατμόσφαιρα. Τραγούδια όπως το “Cain” έχουν περάσει στη σφαίρα του κλασικού για την μπάντα, αλλά και κάτι “Wings of heaven”, “Carry your cross and I’ll carry mine” και “Nihil” ματώνουν καρδιές.

Τι σημαίνει για την μπάντα: η ίδια συνθήκη που υπάρχει από το “Judas Christ” και μετά. Οι Tiamat συνεχίζουν να μην απογοητεύουν τους οπαδούς τους, αλλά και να μην αφορούν ιδιαίτερα το σύνολο της metal κοινότητας.

“Amanethes” (2008)

Για τους οπαδούς του…: των παλιών Tiamat! H μπάντα εκπλήσσει τους πάντες με μία επιστροφή σε πιο σκληρά μονοπάτια, σίγουρα τα πιο σκληρά από εποχής “Clouds”. Παράλληλα δε χάνουν την ικανότητα να συνθέτουν ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ πιασάρικες, μελωδικές συνθέσεις. Η Floyd-ίλα του “Wildhoney” επιστρέφει (βλέπε “Meliae”), αλλά όλα τα λεφτά είναι συνθέσεις όπως τα “Via Dolorosa”, “Will they come?”, “Until the hellhounds sleep again” και πολλά άλλα (πραγματικά υπάρχει πληθώρα ωραίων τραγουδιών) όπου οι Tiamat καταφέρνουν να συνδυάσουν τέλεια την καφρίλα με τη μελωδία.

Τι σημαίνει για τη μπάντα: δυστυχώς τίποτα το ιδιαίτερο, απ’ ό,τι έδειξε ο χρόνος τελικά. Παρ’ όλα αυτά οι οπαδοί τους, για άλλη μία φορά, έμειναν κατευχαριστημένοι.

“The scarred people” (2012)

Το νέο album κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες. Δεν το έχουμε τσεκάρει ακόμα, αυτό θα γίνει άμεσα. Από μία μπάντα, όμως, που κυκλοφόρησε μόνο καλούς έως εξαιρετικούς δίσκους, περιμένουμε πάντα τα καλύτερα. Κι ας έχει «περάσει η μπογιά της», που λέμε.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s