The Tea Party

February 9, 2013

(Το αφιέρωμα αυτό γράφτηκε το 2010)

The Tea Party

Μιας και εθίστηκα σε όλη τους τη δισκογραφία τον τελευταίο καιρό είπα να καταθέσω κι εγώ την άποψη μου.

Λοιπόν, οι Tea Party ΔΕΝ παίζουν progressive rock όπως πολλοί νομίζουν. Οι τύποι ΡΟΚΑΡΟΥΝ, ροκάρουν μέχρι τελικής πτώσεως. Τα τραγούδια τους είναι αγνά, ανόθευτα rock κομμάτια, τίγκα στη σεβεντίλα. Βασικά είναι οι Led Zeppelin των ‘90s, μόνο αυτή η μπάντα θα σου έρθει στο μυαλό όταν τους ακούσεις. Albums ένα κι ένα όλα τους (εξαιρώ το ομώνυμο, αυτοχρηματοδοτούμενο ντεμπούτο, έτσι κι αλλιώς τα μισά του κομμάτια υπάρχουν στο δεύτερο album τους).

”Splendor solis” (1993)

Όταν το άκουσα πρώτη φορά κόλλησα μαζί του για αρκετό καιρό και γενικά παραμένει ένα από τα πιο αγαπημένα μου Tea albums. Γήινο rock, νιώθεις λες και είσαι στα αυλάκια του ”Led Zeppelin IV”. Folk επιρροές παντού, μαζί και κάποιες ανατολίτικες πινελιές που στο μέλλον θα γίνουν η ταυτότητα της μπάντας. Μεγάλη εντύπωση κάνει η φωνή του Jeff Martin, ζεστή, βραχνή όποτε θέλει, απαλή όποτε γουστάρει. Μου θύμισε πολύ Jim Morrison, σε κάποια σημεία μιλάμε για ταυτόσημες χροιές. Στο ”Splendor solis” οι Tea Party δείχνουν ότι έχουν μεγάλο ταλέντο στο να γράφουν απλά rock κομμάτια με riff- άρες, μελωδίες που σου κολλάνε αμέσως, refrain που μπορείς να τραγουδήσεις εσύ κλπ. Απαραίτητος rock δίσκος των ‘90s, αν θέλετε τη γνώμη μου. Ναι, για τόσο καλό album μιλάμε.

Κομμάτια- διαμάντια: ”A certain slant of light” (η έκρηξη στο refrain ήταν το πρώτο πράγμα που με ανατρίχιασε στο album), ”The river” (μαγική εισαγωγή με το wah- wah), ”Save me”.

Το εξώφυλλο: απλά ταιριάζει απίστευτα στη φύση του album. Κέλτικη μυρωδιά κλπ.

”The edges of twilight” (1995)

Για πολλούς το αποκορύφωμα τους. Δίσκος Α’ ποιότητας από την αρχή μέχρι το τέλος. Οι ανατολίτικες επιρροές παίρνουν πια το πάνω χέρι, σε κάποια σημεία νιώθεις ότι βρίσκεσαι κάπου στα σοκάκια της Καλκούτας ξέρω ‘γώ. Υπάρχουν και μπόλικα περίεργα όργανα, κάτι που θα χαρακτηρίσει τον ήχο των Tea Party από εδώ και πέρα. Γενικά δίσκος αριστοτεχνικά φτιαγμένος. Και, φυσικά, πολύ πιο ώριμος από το ”Splendor solis”.

Κομμάτια διαμάντια: ”Correspondences” (άλλο ένα τραγούδι με refrain που σου ξεριζώνει την ψυχή), ”The bazaar” (το hit- άκι του δίσκου, πιασάρικο όσο δεν πάει), ”Drawing down the moon” (obscure διαμάντι).

Το εξώφυλλο: θυμίζει το ”Once” των ακατανόμαστων. Αυτό, πάντως, είναι πιο ωραίο.

”Transmission” (1997)

Το ”ηλεκτρονικό” album των Tea Party. Για πρώτη φορά ακούμε μπλιμπλίκια, samples, μικροθορύβους κλπ. Αποτέλεσμα; Άλλο ένα κομψοτέχνημα, ο δίσκος με τη σκοτεινότερη ατμόσφαιρα στην ιστορία της μπάντας. Κάπου εκεί κατάλαβα ότι οι Tea Party είναι ΜΕΓΑΛΗ μπάντα. Μπορούν και συνθέτουν τραγούδια που έχουν να σου πουν πολλά και σου καρφώνονται στο μυαλό από τις πρώτες 2- 3 ακροάσεις. Και πειραματισμός πάντα στο full, ε.

Κομμάτια- διαμάντια: ”Psychopomp” (ένα παράδειγμα τραγουδιού που ξεκινάει χαλαρά και σιγά- σιγά μετατρέπεται σε έπος), ”Gyroscope”, ”Alarum” (όταν λέμε ΣΚΟΤΕΙΝΟ Tea Party album κάτι τέτοιο εννοούμε).

Το εξώφυλλο: εκφράζει το ”σκοτάδι” του δίσκου. Μινιμαλιστικό και σκοτεινό.

”Triptych” (1999)

Μάλλον το λιγότερο αγαπημένο μου album από αυτό το συγκρότημα. Αδύναμο δεν το λες πάντως, απλά δεν είναι σαν τα υπόλοιπα album όπου κάθε τραγούδι είναι εξαιρετικό. Το ”Triptych” σε σημεία ΙΣΩΣ να σε βάζει σε πειρασμό να πατήσεις το skip, παρ’ όλα αυτά και εδώ έχουμε κάποιες πραγματικά μαγικές στιγμές. Από μουσικής άποψης γίνεται ξανά το έλα να δεις. Και ηλεκτρονικές/μοντέρνες τζούρες έχουμε, και ανατολίτικες κλίμακες έχουμε και rock anthems έχουμε.

Κομμάτια- διαμάντια: ”The messenger” (αν ο κόσμος ήταν δίκαιος αυτή η μπαλάντα θα έπρεπε να ήταν πολύ πιο γνωστή), ”Gone”, ”Undergound”.

Το εξώφυλλο: βρίσκεται σε άμεση συνάφεια με τον τίτλο. Α, και προσέξτε ότι η λέξη ”Triptych” είναι γραμμένη ”TRIPtych”. ;)

”The interzone mantras” (2001)

Κάποιοι λένε ότι ΑΥΤΟ είναι το αποκορύφωμα της μπάντας. Και αυτοί δίκιο έχουν. Δεν ξέρω πώς γίνεται, αλλά ούτε εδώ βρίσκεις ψεγάδι. Από την αρχή μέχρι το τέλος αυτός ο δίσκος εθίζει και σε αναγκάζει να τον ακούς ξανά και ξανά. Πλέον οι Tea Party δεν έχουν ανάγκη πειραματισμούς με ηλεκτρονική, folk ή ανατολίτικη μουσική. Όλα αυτά είναι κτήμα τους, τα τραγούδια τους είναι απελευθερωμένα, ώριμα και προορισμένα για δόξα. Δίσκος που αξίζει να αναφέρεται σε μία τυχόν ανασκόπηση της δεκαετίας. Αν θέλετε να ακούσετε μόνο ένα Tea Party album θα σας πρότεινα αυτό.

Κομμάτια- διαμάντια: ”Requiem” (ανατριχιαστικό), ”The master & margarita”, ”Cathartik” (refrain που σε σκίζει στα δύο).

Το εξώφυλλο: είναι μία τελειότητα, όπως και η μουσική του δίσκου. Mantras, ανατολίτικες μουσικές επιρροές, ινδουιστικές μορφές = τίτλος, μουσική, εξώφυλλο ένα ενιαίο σύνολο.

”Seven circles” (2004)

Το ”Seven circles” είναι ίσως ο πιο ”ξεχωριστος” Tea Party δίσκος. Η αύρα του και η όλη ατμόσφαιρα του είναι τόσο διαφορετική από τα προηγούμενα album τους, πιο ευθύ, πιο φρέσκο, πιο άμεσο, πιο rock στην τελική! Σχεδόν stoner riffs σε κάποια σημεία, ενώ όλη η μουσική έχει μία πολύ θετική τάση που σου φτιάχνει το κέφι. Απολαυστικός δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος, και πολύ καλή περίπτωση για να ξεκινήσει κάποιος τη γνωριμία με την μπάντα, μιας και το vibe του είναι πολύ ξεσηκωτικό. Σε πιάνει από τα μούτρα. Πραγματικά φοβερό αποτέλεσμα μετά από τόσους δίσκους. Δυστυχώς αποτελεί και το κύκνειο άσμα της μπάντας.

Κομμάτια- διαμάντια: ”Wishing you would stay” (ωραία και τα γυναικεία φωνητικά που έχει), ”Writing on the wall” (Hellacopters vibe), ”Coming back again”.

Το εξώφυλλο: είναι περίεργο για Tea Party, αλλά αρκετά πιασάρικο. Απλά βλέπουμε τους επτά κύκλους του δίσκου.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s