Kickback

February 9, 2013

(Το αφιέρωμα αυτό γράφτηκε το 2012)

Kickback

Ένα mini- αφιέρωμα στην καλύτερη ευρωπαϊκή HXC μπάντα είναι η αφορμή για να ξανακούσουμε αγαπημένα, κλασικά τραγούδια.

Negative attitude
Συνήθως οι hardcore μπάντες πρεσβεύουν ένα ”θετικό” τρόπο ζωής (βλέπε Youth of Today, Earth Crisis κλπ.). Vegan διατροφή, straight- edge, η σημασία της ”σκηνής” και της φιλίας, κλπ. κλπ. Φαντάζεστε, λοιπόν, πόσο παράταιροι φαινόντουσαν οι Kickback όταν έβγαιναν και έλεγαν ”Fuck hardcore- fuck your scene- fuck you”. Ή όταν τραγουδούσαν ”This is for us, this is not for you”. Μιλάμε για τον ορισμό της αρνητικότητας και του μηδενισμού.

Οι old- school ημέρες
Οι Kickback έγραψαν ιστορία ήδη από τα 90’s. Και μόνο με δύο δίσκους, παρακαλώ:

”Cornered” (1995)

”Forever war” (1997)

Γαμώ τα comic- άδικα εξώφυλλα το πρώτο, ε; Λοιπόν, σε αυτούς τους δίσκους οι Kickback παίζουν ακριβώς αυτό που (τότε) ονομάστηκε metalcore. Προσοχή: ουδεμία σχέση έχει αυτό με αυτό που ονομάζουμε εμείς σήμερα metalcore (δηλαδή το N.W.O.A.H.M.- βλέπε Lamb of God, Killswitch Engage κλπ.). Εδώ μιλάμε για έναν αχταρμά από πορωτικά, κοφτά riffs, mid- tempo ρυθμοί που θα σας κολλήσουν στο headbanging για ώρες και μία αλήτικη φωνή που στάζει οργή και μίσος. Αν και το ”Cornered” είναι ένας πολύ καλός δίσκος, δυστυχώς επισκιάζεται από την απόλυτη τελειότητα του ακολούθου του, ”Forever war”. Έχω ξαναμιλήσει για αυτόν το δίσκο εδώ μέσα. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για τον καλύτερο HXC δίσκο όλων των εποχών, ο ορισμός του είδους. Αν και πατάει πάνω στα χνάρια του προκατόχου του, τα τραγούδια εδώ είναι ποιοτικά πολύ πιο ανεβασμένα. Πιο ενδιαφέροντα riffs, οι ρυθμοί ΤΑ ΣΠΑΝΕ και στιχουργικά βουτάνε στο μέσα. Καταρχήν όσοι γουστάρουν groove, δηλαδή Pantera, Sepultura, Obituary κλπ., εδώ θα βρουν την υγειά τους. Ο δίσκος είναι εξ ολοκλήρου βασισμένος πάνω στα beatdown riffs. Αν στο ”Cornered” βαριέσαι σε 2- 3 σημεία, εδώ δε θα βαρεθείς πουθενά. Έχουν βρει τον ήχο τους και τον τελειοποίησαν. Ακούστε το ”Nothing” και νιώστε:

Όποιος τσέκαρε το video μπορεί να διαπιστώσει και τον τέλειο ήχο που είχαν πετύχει οι Kickback (παρόμοια παραγωγή έχει και το ”Cornered”). Ζεστός ήχος, τα τύμπανα ακούγονται όπως πρέπει και οι 2 κιθάρες αλληλοσυμπληρώνονται τέλεια.

Καιρός γι’ αλλαγές
Αυτά δήλωσαν οι Kickback στα 90’s και σιώπησαν. Ο τρίτος δίσκος τους θα αργούσε πολύ, πάνω από δέκα χρόνια. Ενδιάμεσα, στις αρχές των 00’s έβγαλαν κι ένα E.P., το ”Les 150 Passions Meurtrières”. Ένα E.P.- συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο παλιό και το νέο πρόσωπο της μπάντας. Θορυβώδη παραγωγή, πιο πολύπλοκα τραγούδια και ένα ομώνυμο κομμάτι βουτηγμένο στη μελωδία. Άραγε τι είχαμε να περιμένουμε από το νέο πρόσωπο των Kickback. Ιδού η απάντηση, σε αυτούς τους δύο εξαιρετικούς δίσκους:

”No surrender” (2009)

”Et le diable rit avec nous” (2011)

Οι Kickback σπάνε τη σιωπή τους με ένα δίσκο που ίσως να δίχασε αρκετό κόσμο. Το ”No surrender” βρίσκεται μακριά από το συνηθισμένο στυλ τους. Η παραγωγή γίνεται πιο δυνατή, τα τραγούδια πιο ακραία. Δεν υπάρχει η απλότητα του ”Forever war” εδώ. Τα τραγούδια έχουν πολλά riff, πολλούς διαφορετικούς ρυθμούς. Σε σημεία οι τύποι γίνονται εντελώς metal! Παράλληλα δίνουν πολύ βάση στη δημιουργία ατμόσφαιρας. Οι Kickback πάντα είχανε samples στη μουσική τους (βλέπε το πρώτο κομμάτι του ”Forever war”- παρμένο από το ”Apocalypse now”), αλλά πρώτη φορά τα χρησιμοποιούνε με τέτοιον τρόπο (σαν ”διαλείμματα” ανάμεσα σε κομμάτια). Όλα αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα έναν πολύ σκοτεινό και heavy δίσκο. Οι μεταλλάδες θα γουστάρουνε σίγουρα, όπως και όσοι αρέσκονται γενικά σε πειραματικά ακούσματα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, 2 χρόνια μετά σκάει η βόμβα του ”Et le diable rit avec nous”. Εδώ, πλέον, το σκοτάδι και ο πειραματισμός έχουν φτάσει σε τέτοια επίπεδα που το ”No surrender” φαίνεται σαν να ήταν μία απλά εισαγωγή στο νέο μουσικό στυλ της μπάντας. Τι να πρωτοσχολιάσουμε; Τους πειραματισμούς με τα καθαρά φωνητικά; Τις ”φάλτσες” μελωδίες; Τα BLACK METAL riffs (ο δίσκος είναι γεμάτος από τέτοια) πάνω από hardcore ρυθμούς; Σε κάποια σημεία νομίζεις ότι ακούς Deathspell Omega (δεν είναι τυχαίο ότι ο κιθαρίστας της μπάντας παίζει και στους Diapsiquir). Μιλάμε για ΤΗΝ πόρωση, οι τύποι κατάφεραν να συνδέσουν δύο διαφορετικά μουσικά στυλ όπως κανένας άλλος δεν είχε καταφέρει στο παρελθόν. Σίγουρα οι old- school οπαδοί τους έφαγαν άσχημο σοκ εδώ, αλλά εγώ βρίσκω το ”Et le diable rit avec nous” απίστευτα πρωτοποριακό. Μιλάμε για αλλεπάλληλα riff που σου έρχονται το ένα μετά το άλλο, ακουστικά περάσματα, διασκευές που σε πορώνουν και κάποια από τα καλύτερα black metal riffs που θα ακούσετε. Πάρτε μια γεύση:

Γνώμη μου είναι ότι κάθε fan του extreme ήχου πρέπει (τουλάχιστον) να τσεκάρει τα ”Forever war” και ”Et le diable rit avec nous”. Δύο διαφορετικοί δίσκοι- αλλά η ίδια ποιότητα. Οι Kickback μπορεί να μην έγιναν ποτέ mainstream, αλλά έπαιξαν πράγματα σε 4 δίσκους πάνω στους οποίους άλλοι έστησαν καριέρες. Και δεν είναι υπερβολή αυτό που λέω. Πάνω στον ήχο των ”Cornered” και ”Forever war” βασίστηκε όοολο αυτό το metalcore κύμα που ήρθε στα 00’s. Μόνο που οι Kickback τα έπαιζαν αυτά δέκα χρόνια πριν. Και όταν είδαν ότι αυτός ο ήχος κορέστηκε, καταστράφηκε, δεν κάθισαν να πηθικίζουν χωρίς νόημα. Έβαλαν πλώρη για αλλού. Και δε νοιάζονται για τίποτα. Όπως πάντα: ”Fuck hardcore- fuck your scene- fuck you”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s