Crippled Black Phoenix

February 9, 2013

(To αφιέρωμα αυτό γράφτηκε το 2012)

Crippled Black Phoenix

Σε λίγες μέρες εμφανίζονται οι Crippled Black Phoenix για τρίτη φορά στην ελλάδα. Γιατί μιλάνε τόσοι λίγοι για αυτήν την μπάντα; Γιατί όσοι ετοιμάζονται να πάνε στη συναυλία νιώθουν ότι εκείνη η μέρα θα είναι πολύ σημαντική; Τι παίζει, τελικά, με αυτήν την μπάντα; Post rock ήρωες ή συνεχιστές της Floyd- ικής αυτοκρατορίας; Μουσική κολεκτίβα ή solo δημιούργημα του Justin Greaves; Ποιος θα είναι πίσω από το μικρόφωνο στις επερχόμενες συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη; Αυτά κι άλλα πολλά θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε παρακάτω, σε ένα mini- αφιέρωμα με αφορμή τις συναυλίες στις 8 και 9 Μαρτίου.

Behind the curtain
Οι Crippled Black Phoenix δε μοιάζουν με τα άλλα συγκροτήματα. Όχι μόνο λόγω της ξεχωριστής μουσικής τους, αλλά και λόγω του περίεργου “μοντέλου” τους. Οι Crippled Black Phoenix δεν είναι συγκρότημα με τη στενή έννοια του όρου, κυρίως αποτελεί μία παρέα μουσικών από διάφορες (γνωστές και πιο άγνωστες) μπάντες. Ιδρύθηκαν το 2004 από τον Justin Greaves, γνωστό κάφρο που έπαιξε σε albums των Iron Monkey και Electric Wizard. Σχεδόν όλη η μουσική ανήκει σε αυτό το άτομο, το συγκρότημα ήταν δική του έμπνευση, και ας διαβάσουμε μία δική του δήλωση για το τι σημαίνει για αυτόν η ιδέα των Crippled Black Phoenix:

This band or whatever you want to call it has been my baby ever since 2004, i started it because i promised my best friend i would do something i could be proud of one day, my best friend then was killed in a car crash. THAT is why this band exists, mostly the music reflects the shit i‘ve lived through, i‘ve poured my heart and soul into this band, i know not everything is to industry standard, or to everyones taste and preconcieved formulars, i have sacrificed so much to do this and to steer the ship, it‘s a pretty unrewarding position to be in.

Πέρα από τον Greaves σε δίσκους (και συναυλίες) των Crippled Black Phoenix έχουν συμμετάσχει μέλη των Mogwai, Gonga κ.ά.

Και με τη μουσική τι γίνεται;
Με τη μουσική γίνεται το έλα να δεις. Όταν κυκλοφόρησε το πρώτο album της μπάντας, “A love of shared disasters”, ο Τύπος τους κότσαρε γρήγορα την ταμπέλα του post rock. Σίγουρα ένα μεγάλο μέρος της μουσικής αυτού του δίσκου προέρχεται από αυτόν τον ήχο, αλλά μία τέτοια ταμπέλα απλά τους αδικεί. Πολλά κομμάτια είναι άμεσα και πιο straight- forward, άλλα είναι γλυκόπικρες μπαλάντες βγαλμένες από άλλες εποχές, υπάρχουν ambient και instrumental διαλλείματα, υπάρχει το μαγευτικό πιάνο, το ακορντεόν, υπάρχουν οι καταπληκτικές κιθάρες (που είτε sol- άρουν, είτε παίζουν απλά, αλλά συναισθηματικά, ακόρντα). Κυρίως υπάρχει μία διάχυτη αύρα των Pink Floyd, κάτι που θα γίνει πιο έντονο στους επόμενους δίσκους τους. Αν θα έπρεπε να βρω ένα χαρακτηρισμό για τη μουσική των Crippled Black Phoenix, αυτό θα ήταν “συναισθηματική”. Οι τύποι ξέρουν να φτιάχνουν μελωδίες που αγγίζουν ευαίσθητες χορδές. Μελωδίες που δεν τις ξεχνάς, καταγράφονται αμέσως στο DNA σου.

Εξάλλου οι Crippled Black Phoenix ποτέ δε φοβήθηκαν να πειραματιστούν με νέα στοιχεία, το post ήταν κάτι που θα τους περιόριζε. Με το διπλό “The resurrectionists/Nigh raider” κάνουν ένα μεγάλο βήμα μπροστά, αφού συνδέουν progressive rock στοιχεία με κινηματογραφική μουσική, (απίστευτα) samples με rock δομές, άμεσες μπαλάντες με δεκάλεπτα έπη. Με το “I, vigilante” απομακρύνονται ακόμα περισσότερο από τον ήχο τους, μη φοβούμενοι να εισάγουν ακόμα και metal (ή, τελοσπάντων, πιο σκληρά) στοιχεία. Και με το τελευταίο πόνημα τους, “(Mankind) the crafty ape”, πειραματίζονται με την έννοια του concept album, βουτάνε και πάλι (πιο πολύ από ποτέ) στη Floyd- ίλα, και αποδεικνύουν το προφανές: ότι πλέον υπάρχει και ο “Crippled Black Phoenix ήχος”. Ένας ήχος όμορφος, συναισθηματικός, συγκινητικός, που δε γίνεται να μην αρέσει σε οποιονδήποτε (ανεξαρτήτως μουσικού γούστου) που ψάχνει μουσική να ακούσει. Μουσική στην οποία θέλει να αφιερώσεις χρόνο, αλλά και θα ανταμειφθείς από αυτήν τη διαδικασία. Με συναισθήματα και σκέψεις.

Οι δίσκοι
“A love of shared disasters” (2006)


Image

Με λίγα λόγια: η αρχή του ταξιδιού. Εδώ γνωρίζουμε κάποια βασικά συστατικά του ήχου των Crippled Black Phoenix, τα οποία θα βρίσκονται σε κάθε δίσκο τους. Η έμφαση στις γλυκόπικρες μελωδίες. Μία θλίψη όμορφη. Ο τρόπος να σε συγκινούν είτε με το πιάνο, είτε με τα κιθαριστικά θέματα. Φωνητικά διακριτικά, λες και δε θέλουν να διαταράξουν όλο αυτό το κλίμα. Δίσκος που “σε πιάνει” ήδη στις 2- 3 πρώτες ακροάσεις.

Κορυφές: το “Suppose I told the truth”. Τα “φωναχτά φωνητικά” στο “When you ‘re gone” και η μελωδία στη μέση του κομματιού. Η ανατριχίλα στο “Long cold summer” (πώς γίνεται ένα “δύσκολο”, δεκάλεπτο instrumental κομμάτι να μη σε αφήνει σε ησυχία;). Το solo του “Goodnight, Europe” και το ΤΡΟΜΕΡΟ outro του. Το “You take the devil out of me”. Από τα κομμάτια που σε μαγνητίζουν με την πρώτη νότα. Ο τίτλος του “My enemies I fear not, but protect me from my friends”. Και ο φόβος που σου βγάζει όταν το ακούς. Το τέλειο κλείσιμο με το “Sharks & storms/Blizzard of horned cats”. Η βασική του μελωδία είναι τόσο απλή, μα μοιάζει λες και είναι ό,τι καλύτερο άκουσες εδώ και καιρό.

“The resurrectionists/Night raider” (2009)

Με λίγα λόγια: ό,τι πιο μεγαλεπήβολο έκανε ποτέ η μπάντα. Ένα διπλό album που χωρίζεται σε δύο μέρη (κυκλοφόρησε και μία έκδοση ονόματι “200 tons of bad luck” με τις καλύτερες στιγμές και των 2 δίσκων- κατά τη γνώμη μου αγνοείστε την και ακούστε ολοκληρωμένα το έπος): το “The resurrectionists” περιέχει τα πιο rock κομμάτια, ενώ στο “Night raider” θα βρείτε πιο χαλαρή μουσική, instrumental, ακόμα και “κινηματογραφική” θα μπορούσαμε να την πούμε. Τα βασικά συστατικά του “A love of shared disasters” βρίσκονται κι εδώ, αλλά ο δίσκος είναι πιο κοντά στα ‘70s, τους Pink Floyd και το progressive rock, παρά στο post. Δύσκολα ξεκολλάς, δύσκολα βρίσκεις διπλό album, τόσα λεπτά μουσικής με την ποιότητα να βρίσκεται συνεχώς σε δυσθεώρητα επίπεδα. Οι Crippled Black Phoenix δεν κωλόνουν σε κάθε κομμάτι να πειραματίζονται με νέους ήχους και εικόνες, για πλάκα ξεπετάνε 2-3 διαφορετικά είδη μουσικής. Από άποψη συναισθήματος το album είναι λιγότερο κατατονικό από το ντεμπούτο, αλλά και πάλι υπάρχουν στιγμές που θα σε κάνουν να κλάψεις.

Κορυφές: το “Burnt Reynolds” από την αρχή μέχρι το τέλος. Η Floyd- ική εισαγωγή, οι ανατριχίλες με τις πρώτες κιθάρες, η απίστευτη μελωδία, η κορύφωση. Το πρώτο ΕΠΟΣ των Crippled Black Phoenix είναι εδώ. Η up- temp- ιά του “Rise and fight”. Πόσο κοντά στο “One of these days”; Το “200 tons of bad luck”. Η ομορφιά σε νότες. Το “Please do not stay here”. Ή πως μπορείς να φτιάξεις κάτι τρομερό μόνο με πιάνο και βιολί. Η απλότητα σε όλο της το μεγαλείο. Τα (σχεδόν) 14 λεπτά του “Song for the loved”. Στην αρχή τα ψιθυριστά λόγια που σου σηκώνουν την τρίχα με αυτά που λένε, στη συνέχεια μία κλασική Crippled Black Phoenix μελωδία και τη σκυτάλη παίρνουν Floyd- ικά θέματα που είναι λες και βγήκαν από το “Live at Pompeii”. Το ανατολίτικο, heavy “444”. To “Little step”. Πώς τις βγάζουν αυτές τις μελωδίες, λέμε; Πόσο ταλέντο, πια; Τα (σχεδόν) 19 λεπτά του “Time of ye life/Born for nothing/Paranoid arm if narcoleptic empire”. Στην αρχή τα ψιθυριστά λόγια που σε γεμίζουν δύναμη με αυτά που λένε, στη συνέχεια μία κλασική Crippled Black Phoenix μελωδία και τη σκυτάλη παίρνουν Floyd- ικά θέματα που είναι λες και βγήκαν από το “Animals”. Σας θυμίζει κάτι όλη αυτή η περιγραφή; Ναι, τα δύο αυτά τραγούδια δεν έχουν τυχαία όμοιες εισαγωγικές μελωδίες. Η Tom Waits- ίλα του “Along where the wind blows” (ΠΟΣΟ μακριά θα το πάνε, πια;). Ο τίτλος του “I am free, today I perished”. Και η καθηλωτική εισαγωγή του.

“I, vigilante” (2010)

Με λίγα λόγια: Μετά από ένα διπλό album με 543982 διαφορετικές ιδέες μέσα του, οι Crippled Black Phoenix βγάζουν ένα δίσκο με μόνο 6 κομμάτια. Μάλιστα το ένα είναι διασκευή (σε Journey!). Έλλειψη έμπνευσης; Χα, θα ‘θέλατε! Το “I, vigilante” είναι από την αρχή μέχρι το τέλος ένα αριστούργημα, βρίσκει τους Crippled Black Phoenix πιο heavy από ποτέ να μη φοβούνται να παίξουν ΑΒΙΑΣΤΑ και όπως τους βγει. Και τους βγήκε.

Κορυφές: Το μπάσιμο του “Troublemaker” (ποτέ οι Crippled Black Phoenix δεν ξανακούστηκαν τόσο heavy!). To “We forgotten who we are”. Από τον τίτλο του μέχρι τους στίχους του. Από την αρχή μέχρι το τέλος. 11 (σχεδόν) λεπτά τελειότητας. Ίσως το καλύτερο κομμάτι της μπάντας. Τέτοια πράγματα δεν περιγράφονται, απλά βιώνονται. Η rock- ιά του “Of a lifetime”, μία απτή απόδειξη για το που ΝΙΩΘΟΥΝ ότι ανήκουν οι Crippled Black Phoenix. Και ταιριάζει τόσο πολύ στο album, ε; Και για όσους επιμένουν ακόμα στον όρο “post rock”, πάρτε κι ένα “Burning bridges” για κλείσιμο. Το συγκρότημα σας κλείνει παιχνιδιάρικα το μάτι.

“(Mankind) the crafty ape” (2012)

Με λίγα λόγια: Ο δίσκος χωρίζεται σε 3 κεφάλαια. “Chapter Ι- A thread”, “Chapter II- The trap”, “Chapter III- The blues of man”. Στο πρώτο θα βρείτε τους κλασικούς Crippled Black Phoenix, μελωδικούς και συναισθηματικούς. Στο δεύτερο θα βρείτε τους Crippled Black Phoenix να rock- άρουν πιο πολύ από ποτέ, με up- tempo συνθέσεις και εντελώς συναυλιακό κλίμα. Στο τρίτο και τελευταίο κεφάλαιο, το συγκρότημα θα χαθεί πάλι σε instrumental και πιο “απλωτές” συνθέσεις. Αποτέλεσμα; Για άλλη μία φορά ένα μεγαλεπήβολο εγχείρημα (όπως ήταν το “The resurrectionists/Night raider”), αλλά δυστυχώς οι κορυφώσεις είναι λίγες. Κάποια déjà vu παίζουν εδώ κι εκεί και σου χαλάνε λίγο τη ζαχαρένια. Κακός δίσκος, δηλαδή; Σε καμία περίπτωση, απλά αν οι προηγούμενοι ήταν δεκάρια, αυτός είναι οχτάρι, η ποιότητα δεν κατεβαίνει. Και πώς να κατέβει όταν το συγκρότημα για άλλη μία φορά προσπαθεί να σπάσει κάθε στεγανό. Πιο κοντά όσο ποτέ στα ‘70s και στους Pink Floyd (η εισαγωγή του δίσκου ποιο “In the flesh?” σας θυμίζει;), οι Crippled Black Phoenix στο “(Mankind) the crafty ape” προσπάθησαν (το αν το πέτυχαν είναι άλλη κουβέντα) να φτιάξουν το δικό τους magnum opus.

Κορυφές: οι πρώτες εισαγωγικές μελωδίες του “The heart of every country”. Το “A letter concerning dogheads”. Το απίστευτο “The brain/Poznan”, ιδίως από τη μέση και μετά. Ο τίτλος και πολλά συγκεκριμένα σημεία στο “Faced with complete failure, utter defiance is the only response”.

* Εύλογα κάποιος θα αναρωτηθεί πόσες “κορυφές” έβαλα σε κάθε δίσκο. Συνήθως τα album έχουν 4, το πολύ 5 τέτοιες στιγμές κατά τη διάρκεια τους. Οι Crippled Black Phoenix κάνουν τη διαφορά. Και για τους δύσπιστους… μία καλή ευκαιρία είναι στις 8 και 9 Μαρτίου.

Τι να περιμένουμε στο live;
Καταρχήν να μην περιμένετε τον Joe Volk (τραγουδιστής της μπάντας), γιατί αποχώρησε λίγο μετά την κυκλοφορία του νέου δίσκου. Πίσω από το μικρόφωνο θα βρίσκεται ο Matt Simpkin, φίλος της μπάντας και αγνώστων λοιπών στοιχείων. Στιγμιαίο ξενέρωμα, ναι, αλλά ας ελπίσουμε ότι η εμφάνιση θα μας ανταμείψει. Μιας και για το “I, vigilante” οι Crippled Black Phoenix δε μας επισκέφτηκαν, μάλλον θα ακούσουμε αρκετό υλικό από αυτό το album, καθώς και από το “(Mankind) the crafty ape”. Κατά τ’ άλλα… μην ξεχάσετε να τραγουδήσετε (μαζί τους) στο “Burnt Reynolds”! Για κλείσιμο πάρτε και μία (ολοκαίνουρια) φωτογραφία τους με το νέο line- up:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s