Arcturus

February 9, 2013

(Το αφιέρωμα αυτό γράφτηκε το 2012)

Arcturus

Star masters…

Πολλές φορές θα βρείτε τη λέξη “Arcturus” να συνοδεύεται από τις λέξεις “avant-garde”, “προοδευτικοί”, “ρηξικέλευθοι” κλπ. Μιας και πρόκειται για μία πραγματικά ξεχωριστή μπάντα, πιστεύω ότι ένα αφιερωματάκι στα έργα τους δεν είναι κακό… 4 δίσκοι όλοι κι όλοι, αλλά τα πράγματα που έδωσαν σε κάθε δίσκο ξεχωριστά οι Arcturus, άλλοι δεν τα έδωσαν σε ολόκληρες καριέρες.

Τα 90’s

images

Στα 90’s οι Arcturus πρόλαβαν να βγάλουν μόλις 2 full-lengths. Και τα δύο μοιάζουν όσο η νύχτα με τη μέρα, και τα δύο παίρνουν το χαρακτηρισμό “κλασικά”.

“Aspera hiems symfonia” (1996)

2016

Ποιοι παίζουν;
Garm (Ulver, Borknagar) στο μικρόφωνο. Skoll (Ulver, Ved Buens Ende) στο μπάσο. Hellhammer (Mayhem, Dimmu Borgir) στα τύμπανα. Ήδη κάποιοι έχουν πάρει πρέφα για τι ΜΟΥΣΙΚΑΡΕΣ μιλάμε. Προσθέστε και το Sverd στα πλήκτρα (ιθύνων νους της μπάντας) και τον Carl August Tidemann στην κιθάρα και έχετε την πλήρη εικόνα του σχήματος που ηχογράφησε το “Aspera hiems symfonia”.

Τι παίζουν;
Αυτό που τότε, στα mid-90’s, ονομάστηκε “majestic black metal”. Οι Emperor, οι Limbonic Art, οι Gehenna και οι παλιοί Dimmu Borgir ήταν και αυτοί μέρος της όλης φάσης, οπότε μπορείτε να καταλάβετε (στο περίπου) για τι ήχο μιλάμε. Πομπώδες black metal, με πολλά πλήκτρα (όχι γυφτέ αποτέλεσμα όμως), κάποια καθαρά φωνητικά και γενικά ένα αίσθημα μεγαλείου και επικότητας. Οι Arcturus του “Aspera hiems symfonia” πειραματίζονται με αυτά τα χαρακτηριστικά όσο κανένας άλλος δεν τόλμησε πιο πριν (μην πω και πιο μετά). Βασικά, αν προσέξει κανείς, θα δει ότι τα περισσότερα κομμάτια μοιάζουν με… βαλς! Ναι, μπορεί να υπάρχουν οι διπλομποτιές του Hellhammer και τα ουρλιαχτά του Garm, αλλά το όλο αποτέλεσμα άνετα… χορεύεται! Ο Sverd βασίζει σχεδόν όλη τη μουσική πάνω στα πλήκτρα του, που άλλοτε έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και άλλοτε «οικοδομούν» ολόκληρο το τραγούδι. Το αποτέλεσμα είναι ξεχωριστό και μοναδικό, ξεφεύγει από αυτό που ονομάζουμε “black metal” με τη στενή έννοια του όρου.

Ποιος ξεχωρίζει;
Ο Garm. Το 1996 κυκλοφόρησε 3 δίσκους με τις 3 κύριες μπάντες του, με αποτέλεσμα ο τύπος να πειραματίζεται όσο περισσότερο μπορεί με τις φωνητικές του δυνατότητες. Στο “Aspera hiems symfonia” του δίνει και καταλαβαίνει. Καταπληκτικά black metal ουρλιαχτά, απαγγελίες, αγγελικά καθαρά φωνητικά, γενικά υπερισχύει πάνω από όλους. Από τους πιο χαρισματικούς τραγουδιστές της γενιάς του.

Highlights: το τελευταίο μέρος του “Raudt og svart”, όλο το “Fall of man” (για πολλούς το καλύτερο τραγούδι του δίσκου), οι δομές των συνθέσεων, όλα τα μέρη των πλήκτρων, η ποικιλία και οι πολλές ιδέες που υπάρχουν.

Trivia: “Aspera hiems symfonia” σημαίνει “η συμφωνία του δριμύ χειμώνα”.

http://www.youtube.com/watch?v=UXHng1Vz3II

“La masquerade infernale” (1997)

Ποιοι παίζουν;
Το “κλασικό” line-up των Arcturus. Garm-Skoll-Sverd-Hellhammer, ενώ στη θέση του Tidemann βρίσκεται ο πολύς Knut Magne Valle. Παρ’ όλα αυτά πετυχαίνουμε και τον παλιό κιθαρίστα των Arcturus να sol- άρει σαν guest σε δύο τραγούδια του δίσκου. Σαν guest μέλος βρίσκουμε και το (μετέπειτα τραγουδιστή της μπάντας) Simen Hestnaes (Borknagar, Dimu Borgir- τελικά πολύ τα μπερδεύουν τα μπούτια τους εκεί στη Νορβηγία), γνωστό στους περισσότερους με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο “ICS Vortex”. Τέλος, βρίσκουμε και λίγους μουσικούς ακόμα να παίζουν τα λεγόμενα “κλασικά” όργανα, δηλαδή βιολιά, βιόλες, τσέλα κλπ.

Τι παίζουν;
Έλα ντε! Το “La masquerade infernale” είναι από τα λίγα πράγματα στα οποία δεν μπορώ να βρω μία σωστή μουσική ταμπέλα. Κάποιοι το είπαν “avant-garde metal”, αλλά τι στο διάολο είναι αυτό; Πρωτοποριακό metal; Και τι είναι αυτό ακριβώς; Για να μην τρελαθούμε εντελώς, ας προσπαθήσουμε ΚΑΠΩΣ να περιγράψουμε το “La masquerade infernale”. Καταρχήν να πούμε ότι αυτό ουδεμία σχέση έχει με το “Aspera hiems symfonia” και το black metal. Εδώ σε σημεία δεν έχει σχέση και με το metal το ίδιο. Η μουσική των Arcturus εδώ χαρακτηρίζεται από μία θεατρικότητα και υπερβολή άνευ προηγουμένου. Ο βαρύτονος Garm παντρεύει αρμονικά τη φωνή του με αυτήν του υψίφωνου Hestnaes. Ο Sverd μας δίνει τα μυαλά στο χέρι με τις συνθετικές του ιδέες. Παντρεύει την κλασική μουσική με το progressive, τα κιθαριστικά solo με τo baroque. Οι ανατολίτικες επιρροές εμφανίζονται εκεί που δεν το περιμένεις, τα βιολιά και τα φλάουτα επίσης. Πραγματικά νιώθεις ότι βλέπεις ένα έργο με ανατροπές και πλοκή, ο δίσκος διαφέρει από οτιδήποτε άλλο θα έχετε ακούσει μέχρι τώρα. Η δουλειά στις κιθάρες είναι απίστευτη και ας μην κλέβουν συχνά την παράσταση, ενώ ο Hellhammer μας δείχνει ένα άλλο μέρος του εαυτού του. Όλα αυτά τα (φαινομενικά αντιθετικά μεταξύ τους) συστατικά συνδυάζονται άψογα και το αποτέλεσμα είναι ένα μνημείο προοδευτικότητας και ριζοσπαστικότητας στη μουσική.

Ποιος ξεχωρίζει;
Ο Sverd. Αν στο “Aspera hiems symfonia” “κράταγε” τον εαυτό του με τα ζόρι για να μην πέσει σε υπερβολές, εδώ τον αφήνει ελεύθερο να δώσει σάρκα και οστά σε όλες τις περίεργες ιδέες του. Οι ήχοι που δημιουργεί θα σας αφήσουν με το στόμα ανοιχτό. Πρώτη φορά (στην ηλικία των 14, όταν είχα πρωτοακούσει το album) είχα ακούσει τόσα πλήκτρα μαζεμένα στη ζωή μου και δεν τόλμησα ούτε μία φορά να αναφωνήσω: «φλωριές!». Πρώτη φορά άκουγα τις κιθάρες σε μη-πρωταγωνιστικό ρόλο και δε μου έλειψαν ούτε μία στιγμή. Γιατί τα πλήκτρα του Sverd είναι το κάτι άλλο.

Highlights: η ερμηνεία του Hestnaes στο “The chaos path” (κατά τη γνώμη μου μέσα στις 5 καλύτερες ερμηνείες που έχω ακούσει στη ζωή μου), ο τρόπος που στο “Master of disguise” μπαίνουν (ταυτόχρονα) ο Garm, o Hestnaes και το διπέταλο του Hellhammer, η αρτιότητα του “Ad astra”, το “Alone”, το πιο metal κομμάτι του δίσκου.

Trivia: o αρχικός τίτλος του “La masquerade infernale” ήταν “The satanist”. Ποιος είπε ότι οι Arcturus ξέχασαν τις καταβολές τους;

Τα 00’s

Arcturus

Στα 00’s, ξανά, οι Arcturus έβγαλαν μόλις 2 δίσκους. Προφανώς και μιλάμε (πάλι) για δισκάρες, δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς…

“The sham mirrors” (2002)

Ποιοι παίζουν;
Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει. Ή, έστω, αλλάζει λίγο. Στη θέση του Skoll βρίσκουμε κάποιον Dag F. Gravem (αγνώστων λοιπών στοιχείων). O Skoll περιορίζεται στο να παίξει το μπάσο σε ένα κομμάτι. Στο ίδιο κομμάτι ακούμε και τα ουρλιαχτά του Ihsahn (Emperor).

Τι παίζουν;
Το “The sham mirrors” είναι ίσως το κατάλληλο ξεκίνημα για όποιον θέλει να ταξιδέψει με το αερόπλοιο των Arcturus. Ζεστός ήχος, τέλεια παραγωγή, δυνατές κιθάρες και ένας Garm που τραγουδάει σαν τραγουδιστής, όχι σαν ηθοποιός. Οι συνθέσεις είναι εντελώς metal (εννοείται με τις κατάλληλες σφήνες από ηλεκτρονική μέχρι μουσική δωματίου) και η αισθητική τους γενικά πιο «μοντέρνα». Τα διαλείμματα όπου ο Sverd σολάρει στο πιάνο είναι συγκινητικά, γενικά ο δίσκος πλησιάζει επικίνδυνα αυτό που λέμε “progressive metal”. Μέσα σε μόλις 7 συνθέσεις οι Arcturus καταφέρνουν να μας δώσουν έναν πλήρη 00’s metal δίσκο, με τις καινοτομίες του, τις ωραίες ιδέες του και την «ομαλότητα» του. Για πολλούς αυτός είναι ο αγαπημένος τους Arcturus δίσκος.

Ποιος ξεχωρίζει;
Πάλι ο Garm! Αν στο “La masquerade infernale” είχε υιοθετήσει ένα θεατρικό στυλ βαρύτονου, εδώ ξεδιπλώνει όλες του τις δυνατότητες με χάρη. Μία δυνατή φωνή που έχει άνετα και τις χαμηλές και τις πιο ψηλές νότες.

Highlights: το ηλεκτρονικό μέρος στο “Nightmare heaven” και οι lead μελωδίες της κιθάρας, το “For to end yet again”, ιδίως όταν σιωπούν τα πάντα και ο ΑΡΧΗΓΟΣ κεντάει στο πιάνο.

Trivia: στο “For to end yet again” υπάρχουν κάποιοι από τους πιο «τζαζ» στίχους του Garm, μιας και τον ακούμε να τραγουδάει: “Police, police police/Please stop the Euro/From binary Bin Laden”. Επιρροές της 11/9;

“Sideshow symphonies” (2005)

Ποιοι παίζουν;
Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει; Χα! Ομάδα που κερδίζει θέλει να παίξει και live (μέχρι τότε οι Arcturus ήταν καθαρά studio project), και όταν ένα μέλος δε θέλει και βάζει φρένα στους άλλους τότε… μάλλον αυτό το μέλος πρέπει να φύγει! Πάπαλα Garm, δηλαδή! Σοκ για πολλούς, ναι, αλλά ποιος άλλος θα μπορούσε να τον αντικαταστήσει καλύτερα από το Simen Hestnaes; Προσθέστε και τον Tore Moren στη δεύτερη κιθάρα και το Skoll στο φυσικό του ρόλο και φύγαμε! Α, και για πρώτη φορά σε δίσκο των Arcturus ακούμε γυναικεία φωνητικά, αποτέλεσμα της συνεργασίας της μπάντας με τη Silje Wergeland (The Gathering).

Τι παίζουν;
Για πρώτη φορά οι Arcturus δε μας παραδίδουν κάτι εντελώς «καινούριο» για το στυλ τους. Το “Sideshow symphonies” βαδίζει στα χνάρια του “The sham mirrors”, αλλά πάντα με το δικό του, μοναδικό τρόπο. Εννοείται ότι δεν υπάρχει ίχνος επαναληψιμότητας, απλώς οι μανιέρες είναι οι ίδιες. Heavy κιθάρες για άλλη μία φορά (αν κι εδώ σολάρουν κιόλας), μία πιο έντονη μελωδικότητα (που δε μας χαλάει καθόλου), ο Sverd σταθερά μαγεύει με τα πλήκτρα του και… φυσικά ένας Simen Hestnaes που, ομολογουμένως, δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Το αποτέλεσμα θα ικανοποιήσει οποιονδήποτε ψάχνει προοδευτικά metal ακούσματα με αρκετά σημεία πειραματισμού.

Ποιος ξεχωρίζει;
Ποιος άλλος; Πρώτη φορά ακούμε καινούριο lead τραγουδιστή σε studio album των Arcturus και τα standards που είχε θέσει ο Garm ήταν ήδη πολύ ψηλά… Κι όμως, ο Simen Hestnaes δεν κωλώνει. Έχει προσωπικό στυλ, έχει ταλέντο, και δεν έχει κανένα ενδοιασμό να τα διαθέσει και τα δύο στους Arcturus. Το στυλ του ταιριάζει γάντι με τις συνθέσεις του “Sideshow symphonies”: και τα black metal ουρλιαχτά κατέχει, και τους «αμανέδες» και τα ψιθυρίσματα που σου σηκώνουν την τρίχα. Η ερμηνεία του αγγίζει τα αστέρια.

Highlights: το “Deamonpainter” (στο μυαλό μου το έχω σαν συνέχεια του “The chaos path”), τα γυναικεία φωνητικά στο “Shipwrecked frontier pioneer”, οι μαγικές μελωδίες του “Hufsa”.

Trivia: λόγω ενός τεχνικού λάθους το “Shipwrecked frontier pioneer” ακούγεται σε χαμηλότερη ένταση από τα υπόλοιπα κομμάτια.

Τι άλλο μπορώ να ακούσω;
Τελειώσατε με τα full-lengths αλλά θέλετε κι άλλο; Ορίστε:

“My angel” EP (1991): η πρώτη δουλειά των Arcturus κυκλοφόρησε με το line-up των Marius Vold-Sverd-Hellhammer. Ο Vold ήταν ο πρώτος (ξεχασμένος από πολλούς) τραγουδιστής της μπάντας, μία ΦΩΝΑΡΑ που σφράγισε τις πρώτες μέρες των Arcturus, μαζί με αυτές των Thorns (είπαμε, στη Νορβηγία όλοι μπλέκουν τα μπούτια τους). Ακούστε τον ομώνυμο ύμνο, αλλά όχι με κλειστά τα φώτα. Θα τρομάξετε.

“Constellation EP (1994): η πρώτη δουλειά του Garm με τους Arcturus. Με το all-star line-up των των Garm-Samoth(!)-Sverd-Hellhammer. Ναι, ο κιθαρίστας των Emperor (και με συμμετοχές σε Gorgoroth και Satyricon) όχι μόνο ανέλαβε την κιθάρα και το μπάσο σε αυτό το E.P., αλλά το κυκλοφόρησε και στη δικιά του εταιρεία, Nocturnal Art Productions. Τι βρίσκουμε στο “Constellation” E.P., λοιπόν; Βρίσκουμε το μισό “Aspera hiems symfonia” (4 τραγούδια) σε πιο “rough” εκτελέσεις (πολλοί τις προτιμούνε εδώ). Ιδίως το “Raudt og svart” εδώ βρίσκεται στην απόλυτη εκδοχή του.

“Disguised masters” (1999): μία δουλειά που κυκλοφόρησε κάτω απ’ το όνομα “Arcturus and the Deception Circus”. Ένα C.D. που περιέχει remixes παλιών κομματιών και την κομματάρα “Deception genesis” που άμεσα αγαπήθηκε από τον κόσμο (και ακούγεται συχνά και live). Αν γουστάρετε να δείτε πώς είναι το “Master of disguise” με rap φωνητικά τσεκάρετε το, κατά τα άλλα δε χάνετε και τίποτα.

Live bootlegs
Για πολλούς ακροατές τα live bootlegs είναι προσωπικό φετίχ. Είναι αυτό το συναίσθημα του να δεις πώς ακούγεται η αγαπημένη σου μπάντα σε ένα συνηθισμένο live, χωρίς διορθώσεις, γυαλισμένο ήχο κλπ. Ένα πολύ ιδιαίτερο bootleg των Arcturus είναι το “Live at Kristiansand” bootleg του 2004. Τι ιδιαίτερο έχει; Μα ότι σε αυτό δεν τραγουδάει ούτε ο Garm, ούτε ο Hestnaes, αλλά ο Oyvind Haegeland των progressive-άδων Spiral Architect (έχει κάνει guest φωνητικά και σε Mayhem/Virus). Ο Haegeland τραγούδησε με τους Arcturus για δύο χρόνια, μετά την αποχώρηση του Garm και πριν την έλευση του Hestnaes, αλλά δεν πρόλαβε να ηχογραφήσει τίποτα με την μπάντα. Κρίμα κι άδικο, μιας και η δική του φωνή ταιριάζει μια χαρά στο στυλ των Arcturus και αυτό το bootleg το πιστοποιεί. Οι φανατικοί να το τσεκάρουν άμεσα! Προχωράμε με το “Live at Inferno” bootleg του 2005, ένα πολύ καλό ντοκουμέντο για το πώς ακούγονται οι Arcturus live με το Simen Hestnaes. Στο ίδιο στυλ κυμαίνεται και το “Live at Lyon’’ bootleg, πάλι του 2005, ενώ αν ψάξεται μπορείτε να βρείτε και την ακουστική εκδοχή του τέ-λει-ου “Shipwrecked in Oslo” DVD (προφανώς προτείνεται και το ίδιο το D.V.D. για να πάρετε μία γεύση του πώς οπτικοποιούσαν οι Arcturus τη μουσική τους).

Family tree
Οι Arcturus δε χαρακτηρίστηκαν άδικα “super-group”. Τα (περισσότερα) μέλη τους έχουν παίξει σε διάφορα άλλα projects/μπάντες και αν κάποιος κάτσει και το ψάξει μάλλον θα χαθεί μεταξύ δεκάδων (επί το πλείστον) νορβηγικών μπαντών. Εδώ θα βρείτε ένα μερικό μπούσουλα:

Marius Vold (μπάσο, φωνητικά)

Αυτόν δε θα τον πετύχετε και σε πολλά πράγματα, μιας και μάλλον παράτησε την ενασχόληση με τη μουσική αρκετά νωρίς. Πρόλαβε, πάντως, να συμμετάσχει στην death metal μπάντα από την οποία ξεπήδησαν οι Arcturus, τους Mortem, καθώς και στους ιστορικούς Thorns του Snorre W. Ruch.

Garm (aka Kristoffer Rygg/Trickster G./Trickster G. Rex/G. Wolf/Fiery G. Maelstrom/God Head/G.Playa/Vargnatt/Vargnatt Inc./Garm Backbone/Kris R.) (φωνητικά)

Ο βασικός τραγουδιστής των Arcturus έχει χωθεί σε διάφορα πράγματα. Καταρχήν ξεκινάμε από τη βασική του μπάντα, τους Ulver, με τους οποίους έχει παίξει από black metal μέχρι folk και από ηλεκτρονική μέχρι ambient. Ανάλογα με ποια είναι τα μουσικά σας γούστα διαλέγετε δίσκο και ξεκινάτε. Πέρα απ΄αυτούς ανεξίτηλο σημάδι άφησε και στους δύο πρώτους δίσκους των φοβερών Borknagar, με το “The olden domain” του 1997 να περιέχει κάποια από τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ φωνητικά του μάστορα. Αρκετό θόρυβο έχει κάνει και η νέα του μπάντα, Head Control System, με τους οποίους παίζει κάτι περίεργα alternative (δεν τους έχω ψάξει). Αλλά επειδή, όπως είπαμε, είναι φωνάρα, πολλοί του ζητάνε μερικά guest φωνητικά εδώ κι εκεί, με κάποιους από αυτούς να είναι οι Dimmu Borgir, οι The Gathering, οι Gehenna, οι Solefald και πολλοί άλλοι. Κι ένα trivia: τους χειρόγραφους στίχους στα βιβλιαράκια των C.D. των Aura Noir αυτός τους γράφει.

Simen Hestnaes (aka Vortex/ICS Vortex) (φωνητικά)

1549_artist

Το καμάρι της Νορβηγίας έχει δωρίσει την επική, στεντόρεια φωνή του σε διάφορα σχήματα. Ξεκινάμε με τους Borknagar, στους οποίους… ξανά αντικατέστησε (επάξια, για άλλη μία φορά) τον Garm! Συνεχίζουμε με τους Dimmu Borgir, οι οποίοι και τον έκαναν γνωστό στο ευρύ κοινό (στους οποίους ήταν μπασίστας και κατά δεύτερον backing vocalist). Τελειώνουμε με τους θεούς/αφέντες/αρχηγούς/υπεράνω-περιγραφής Lamented Souls, τη βασική του μπάντα. Επικό, θρηνητικό doom με ένα Hestnaes που θα σας κάνει να δακρύσετε και να φωνάξετε: «αυτή είναι η καλύτερη φωνή του κόσμου!». Η συλλογή “The origins of misery” του 2004 περιέχει όλες τις δουλειές τους, προχωρήστε άφοβα. Και αν δε σας φτάνουν ούτε αυτά, το 2011 κυκλοφόρησε και τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, το “Storm seeker”. Ένα trivia και για αυτόν: το παρατσούκλι του “ICS Vortex” το σκαρφίστηκε όταν αντικατέστησε τον Garm στους Borknagar, ο οποίος εκεί λεγόταν “Fiery G. Maelstrom”. Το πιάσατε έτσι; Fiery-IC (icy), G.(Garm)-S (Simen), Maelstrom- Vortex.

Samoth (aka Tomas Thormodsaeter Haugen/Zamoth/Samot) (κιθάρα, μπάσο)

Ο κορυφαίος κιθαρίστας Samoth έγινε γνωστός σαν βασικό μέλος των θεών Emperor, μία από τις καλύτερες και επιδραστικότερες black metal μπάντες. Πέρα από αυτούς έχει παίξει το μπάσο στο “Pentagram” των Gorgoroth, το μπάσο και τις κιθάρες στο “The shadowthrone” των Satyricon, ξανά το μπάσο και τις κιθάρες στο “Blood must be shed” E.P. των Zyklon-B (εκεί μαζί με Alrahn, Ihsahn και Frost), τις κιθάρες στους death-άδες Zyklon, ενώ έχει guest συμμετοχές και σε Burzum και Ulver.

Carl August Tidemann (κιθάρα)

Ο κιθαρίστας στο πρώτο C.D. των Arcturus έκλεψε τις εντυπώσεις με την progressive metal μπάντα των Winds. Εκεί παίζει με τα φιλαράκι του, το Hellhammer.

Knut Magne Valle (κιθάρα)

Ο βασικός κιθαρίστας της μπάντας θεωρείται πλέον “guru” στη νορβηγική σκηνή. Όχι τόσο για τις κιθαριστικές του συμμετοχές, όσο για το ρόλο του ως παραγωγό, μιας και έχει ασχοληθεί με Aura Noir, Ulver, Ravencult κ.ά.

Tore Moren (κιθάρα)

arcturus13

Έχει παίξει το μπάσο στο “Skandinavisk misantropi” των Skitliv, μπάντα του Maniac (Mayhem). Νομίζω αυτό φτάνει.

Skoll (aka Hugh Stephen James Mingay) (μπάσο)

Ο Skoll με τις μπασογραμμές του απενοχοποίησε το ρόλο του μπάσου στο νορβηγικό black metal. Ακούστε το “Written in waters” των Ved Buens Ende, τις δουλειές των Ulver. Ναι, μιλάμε για μεγάλο μπασίστα.

Dag F. Gravem (μπάσο)

Αγνώστων στοιχείων!

Sverd (aka Steinar Sverd Johnsen/S.S.) (πλήκτρα, μπάσο)

Arcturus+Steinar+Sverd+Johnsen

Ο αρχηγός είναι περιζήτητος για τις ικανότητες του στο πιάνο, τα synthesizer, και οτιδήποτε με πλήκτρα. Έτσι εξηγούνται οι συμμετοχές σε Covenant (στο κλασικό “Nexus Polaris”), Satyricon και Ulver.

Hellhammer (aka Jan Axel Von Blomberg/Hauptman Hammer) (τύμπανα)

Ο κορυφαίος drummer της γενιάς του; Ίσως. Κάποιοι θα πουν το Sandoval. Άλλοι θα πουν κάποιον άλλο. Δεν έχει σημασία. Ο τύπος έχει παίξει σε Mayhem, Dimmu Borgir, Winds, Covenant (μαζί με το Sverd), Shining κ.ά. Live τον έχουν εμπιστευτεί από τους Emperor μέχρι τους Immortal και τους Mysticum. Και αν αυτά δε σας φτάνουν, έχει παίξει και στο δίσκο-μνημείο “Thorns” των Thorns.

arcturus-foto1

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s