Slipknot

February 8, 2013

(Το αφιέρωμα αυτό γράφτηκε το 2010)

Here comes the pain!

Κάπως έτσι μπήκαν και οι Slipknot στα σαλόνια του mainstream. Φώναξαν ”here comes the pain!” (βλέπε ”(sic)” από το ομώνυμο album), έσπασαν την πόρτα (και πολλά στεγανά του metal ήχου) και μπήκαν. Και μας παρέσυραν όλους σε ένα φρενήρες μουσικό ταξίδι. Τα φτυάρια που έφαγαν ήταν πολλά- θα τα δούμε ένα- ένα. Σημαντική σημείωση: δεν κάνουμε αυτό το αφιέρωμα για να αποδείξουμε σε κάποιον ότι οι Slipknot είναι καλοί ή κακοί. Ήδη ο καθένας θα έχει πάρει το πόστο του. Κάνουμε αυτό το αφιέρωμα γιατί (μας αρέσει- δε μας αρέσει) οι Slipknot είναι για τα ‘00s ό,τι ήταν οι Slayer για τα ‘80s.

The sound of destruction:
Η ιστορία των Slipknot (επίσημα) αρχίζει κάπου στην Iowa των Η.Π.Α., κάπου στα μέσα των ‘90s. Φυσικά είχαν προηγηθεί χρόνια μουσικών πειραματισμών κάτω από άλλα ονόματα, αλλά εδώ μας ενδιαφέρει το φαινόμενο Slipknot. Το 1996, λοιπόν, σκάει το αυτοχρηματοδοτούμενο ”Mate. Feed. Kill. Repeat.”.

Ναι, μπορεί οι Slipknot να αναφέρουν σαν επίσημο ντεμπούτο το album ”Slipknot”, αλλά μην ψαρώνετε. Η αρχή των πάντων βρίσκεται εδώ, και το ”Mate. Feed. Kill. Repeat.” είναι ένα εξαιρετικό album. Καταρχήν πολλοί τίτλοι, στίχοι, μουσικά θέματα κλπ. χρησιμοποιήθηκαν και σε επόμενα album, κάτι που κάνει αυτό το album διαχρονικό, έστω και ”υπόγεια”. Το line- up του δίσκου ήταν το εξής:

Anders Colsefini: φωνητικά
Donnie Steele: κιθάρα
Josh Brainard: κιθάρα
Paul Gray: μπάσο
Shawn Crahan: κρουστά
Joey Jordison: τύμπανα

Ήδη (όπως βλέπουμε και στην πρώιμη φωτογραφία) οι Slipknot είχαν αρχίσει να δημιουργούν το δικό τους οπτικό παιχνίδι. Αλλά ας μείνουμε για λίγο στο μουσικό μέρος του δίσκου: πραγματικά, ακούγοντας κάποιος το ”Mate. Feed. Kill. Repeat.”, δεν μπορεί παρά να απορήσει γιατί αυτό το album δεν το θυμούνται ούτε οι ίδιοι οι Slipknot. Εδώ μέσα υπάρχει πληθώρα ύμνων: το εισαγωγικό ”Slipknot” που σε ξετινάζει με τον απίστευτο ρυθμό του και σε πορώνει, το ”Gently” με την ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ ακουστική εισαγωγή και τους στίχους που σε στοιχειώνουν (ο Colsefini ερμηνεύει απίστευτα εδώ), το τρελό ”Do nothing” με τα jazz (!) και funk περάσματα κ.ά. Και, φυσικά, αυτό που σου κάνει πιο πολύ εντύπωση είναι αυτός ο ελιγμός των Slipknot ανάμεσα σε τόσα πολλά μουσικά ρεύματα: death metal, hardcore, jazz, funk, nu- metal, γκαρίδια, καθαρά φωνητικά, rap- αρίσματα, όντως κάτι καλό υπάρχει εδώ! Μιλάμε, δηλαδή, για στοιχεία που υπάρχουν έτσι κι αλλιώς στα επόμενα Slipknot albums και τους χαρακτήρισαν. Ε, αυτά υπάρχουν κι εδώ, μόνο που βρίσκονται σε πολύ πρωτόγονη μορφή, ενώ υπάρχουν και πολλοί πειραματισμοί (σε αντίθεση με το κατασταλαγμένο ύφος στα επόμενα C.D.). Γενικώς μιλάμε για έναν εξαιρετικό δίσκο που δυστυχώς ξεχάστηκε από όλους, και πλέον θεωρείται κάτι σαν ”demo”…

… Κάτι που δεν ισχύει σε καμία περίπτωση για το δεύτερο και ομώνυμο album των Slipknot.

Ψάχνω τόση ώρα πώς να ξεκινήσω την περιγραφή αυτού του album και έχω πατήσει το backspace 5- 6 φορές. Μόλις θυμήθηκα, όμως, τα λόγια ενός μέλους των Horrified σε μία συνέντευξη τους: ”Η μουσική των Slipknot είναι σαν να έχει στόμα και να θέλει να σε φάει!”. Δε θα μπορούσα να βρω καλύτερη περιγραφή για αυτό το album. Προσωπικά κατατάσσω το ”Slipknot” στα 3 πιο βίαια (προσοχή: βίαια, όχι ακραία) album που έχω ακούσει (τα άλλα 2 είναι τα ”Reign in blood” και ”The Haunted”). Το ακούς και νιώθεις ότι σε δέρνουν, πως αλλιώς να το πω. Με το που μπαίνει το ”(sic)” νομίζεις ότι θα αρχίσει να γκρεμίζεται το σπίτι σου ή κάτι τέτοιο. Το ίδιο και με το κλασικό ”Surfacing”, που περιέχει έναν από τους πιο πορωτικούς ρυθμούς ever. Μα, ακούς τέτοια κομμάτια και απορείς με τους τύπους που ονόμαζαν τότε τους Slipknot φλώρους και nu- metal. Τι nu- metal; Επειδή υπάρχουν και κάποια (πολύ λίγα σε σχέση με κιθάρες κλπ.) sample και scratches; Επειδή ο Corey στιγμές- στιγμές (κάνει ότι) rap- άρει; Αυτές οι στιγμές απλώς είναι συμπληρωματικά κομμάτια σε αυτό το μουσικό ολοκαύτωμα. Εδώ μιλάμε για μοντέρνα death metal (ναι!) αισθητική! Κάθε κομμάτι είναι τόσο εξοντωτικό, πουθενά δεν παίρνεις ανάσα. Στο ”Eyeless” χοροπηδάνε ακόμα και τα μαλλιά σου όταν μπαίνουν τα τύμπανα, στο ”Wait and bleed” ακούς μελωδίες που δε θα τις ξεχάσεις ποτέ γιατί είναι τέλειες, το ”Me inside” περιέχει μία από τις πιο θεϊκές γραμμές φωνητικών, το ”Liberate” είναι η ΒΙΑ η ίδια, το ”Diluted” σχεδόν σε μαστουρώνει, ενώ όταν τελειώσει το ”Scissors” (και έχεις ακούσει και το κρυφό κομμάτι) έχεις μείνει με το στόμα ανοιχτό. Το ”Slipknot” έγραψε ιστορία, έτσι απλά. Το line- up αυτού του δίσκου (και ”κλασικό” line- up των Slipknot) ήταν το εξής:

Corey Taylor: φωνητικά
Mick Thomson: κιθάρα
Jim Root: κιθάρα
Paul Gray: μπάσο
Shawn Crahan: κρουστά
Chris Fehn: κρουστά
Joey Jordison: τύμπανα
Craig Jones: samples
Sid Wilson: DJ

Όπως βλέπουμε υπάρχει ήδη ένας ”συνωστισμός” στην μπάντα… 9 μέλη δεν είναι και λίγα! Και το κάθε μέλος πραγματικά δίνει ρεσιτάλ στο δίσκο. Ο Corey μας τρομάζει (αν και θα αφήσει το στίγμα του σαν τραγουδιστής μάλλον στους υπόλοιπους δίσκους περισσότερο), ο Jordison αποδεικνύει ότι πρόκειται για τον πιο ταλαντούχο drummer της γενιάς του (μην ξεχνάμε ότι είναι ο βασικός συνθέτης της μπάντας), οι 2 κιθαρίστες συνεργάζονται άψογα, ενώ οι υπόλοιποι χτίζουν όλο αυτό το οικοδόμημα με samples, τρελά κρουστά και scratches. Το ”Slipknot” εισήγαγε νέα πράγματα, όρισε κάτι καινούριο στο metal, κάτι που κανείς δεν είχε (μπορέσει να) φτάσει. Και μετά από αυτό, τι;

2 χρόνια μετά οι Slipknot έπρεπε να αποδείξουν ότι δεν ήταν μία μπάντα του one hit wonder. 2001 και ”Iowa”, και κανείς δεν τόλμησε να τους αμφισβητήσει.

Πιο ακραίο από το ”Slipknot”. Πώς γίνεται αυτό;;; Κι όμως, γίνεται. Επίσης είναι πολύ πιο μελωδικό. Πώς γίνεται να συμβαίνει και αυτό;;; Κι όμως, γίνεται. Με το που βάζεις να ακούσεις το δίσκο καταλαβαίνεις ότι η μπάντα έβγαλε από τα σπλάχνα της άλλο ένα αριστούργημα ακραίας αισθητικής. Με το που ξεκινάει το ”People = shit” θέλεις να δείρεις τον εαυτό σου. Για τόσο πόρωση μιλάμε. Στο ”Left behind” θα μάθεις να τραγουδάς το refrain μέχρι να πεθάνεις. Στο ”The heretic anthem” θα κολλήσεις από τι βία που νιώθεις να ξεχύνεται από τα ακουστικά σου. Στο ”Everything ends” οι Slipknot σε κάνουν μαλάκα. Τι λέμε τώρα, οι τύποι κατάφεραν να μας δώσουν τα μυαλά στο χέρι για άλλη μια φορά. ”Gently”, ”Disasterpiece”, ”Metabolic”, οι κομματάρες διαδέχονται η μία την άλλη. Ουσιαστικά το ”Iowa” είναι ό,τι και το ”Slipknot” επί 100. Είχε το ”Slipknot” βία; Ε, το ”Iowa” έχει βία επί 100. Είχε το ΄΄Slipknot΄΄ κάποια μελωδικά περάσματα; Ε, το ”Iowa” έχει ακόμα πιο πολλές (και έντονες) μελωδίες. Είχε το ”Slipknot’ τεχνική; Στο ”Iowa” ο καθένας ξεκοκαλίζει το όργανο του. Γενικώς οι Slipknot δεν έφυγαν από το όραμα του ”Slipknot”, απλώς έκαναν πιο έντονα τα συστατικά του. Και μετά από αυτό, σάλπαραν για άλλα λιμάνια…

2004 και οι Slipknot μας δίνουν τον τέταρτο δίσκο τους (τρίτο γι’ αυτούς). Και όλοι είχαμε απορία να δούμε πως θα είναι. Τελικά το ”Vol. 3: (The subliminal verses)” αποκάλυψε κάτι καινούριο…

Οι Slipknot άλλαξαν. Καιρός ήταν. Ήδη με τους δύο τελευταίους δίσκους τους είχαν εξαντλήσει έναν ήχο που άλλοι ακόμα ψάχνουν να το βρουν. Το να συνεχίσουν στην πεπατημένη θα ήταν εύκολο (γι’ αυτούς) και βαρετό (για εμάς). Ευτυχώς οι Slipknot πήραν τα ρίσκα τους και αποφάσισαν να μας δείξουν έναν άλλο εαυτό. Αυτό το καταλαβαίνει κάποιος από την πρώτη ακρόαση του ”Vol. 3: (The subliminal verses)”. Οι πρώτες λέξεις που σου έρχονται στο νου όταν το ακούς δεν είναι ”βία, ντου, μίσος”, αλλά ”ποικιλία ρυθμών, πολλά καθαρά φωνητικά, καθαρός ήχος, πιασάρικες μελωδίες”. Φλώρεψαν, δηλαδή, οι Slipknot; Αρχίδια, μια ζωή φλώρους τους έλεγαν έτσι κι αλλιώς. Απλώς οι τύποι κατάλαβαν ότι έχουν κλίση και για άλλα πράγματα. Ότι μπορούν να προκαλέσουν όχι μόνο με τους στίχους τους, αλλά και με τις μουσικές αλλαγές τους. Κάποιοι αυτό το λένε ”ωρίμανση”. Εγώ θα προτιμούσα το ”εξέλιξη”, μιας και βρίσκω τα ”Slipknot” και ”Iowa” ήδη απίστευτα ώριμα. Αλλά ας δούμε λίγο καλύτερα τι διάολο είναι αυτό το ”Vol. 3: (The subliminal verses)”.

Η αλήθεια είναι ότι οι Slipknot έχουν ήδη ένα δικό τους μουσικό στυλ, κάποιες βασικές πατέντες, και αυτές ακολουθούν και στο ”Vol. 3: (The subliminal verses)”. Απλώς τώρα δοκιμάζουν και εντελώς καινούρια πράγματα. Αυτό το καταλαβαίνεις από το πρώτο κομμάτι, το ”Prelude 3.0”. Ωραίες, σκοτεινές μελωδίες, σε προδιαθέτει για κάτι διαφορετικό. Και αυτό το ”διαφορετικό” το συναντάς σχεδόν σε κάθε κομμάτι. Στο refrain του ”The blisters exists” (και στα περίεργα riffs του), στα solo (!) που πετάγονται εδώ κι εκεί, στο ΕΝΤΕΛΩΣ System of a Down- ικό ”Opium of the people”, στα ”Circle” και ”Vermilion pt. 2” (ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ σε δίσκο των Slipknot;;;), στο (εντελώς καμένο, αλλά τόσο εθιστικό) ακουστικό break- refrain του ”The nameless”. Μιλάμε για ένα δίσκο που δείχνει ότι οι Slipknot δε μασάνε να πάνε πολύ παραπέρα απ’ ό,τι τους έχουμε συνηθίσει. Για ένα δίσκο που περιέχει ύμνους που δεν πρόκειται να ξεχάσεις ποτέ (”Duality”, ”Before I forget” κ.ά.). Βέβαια, πρέπει να σημειώσουμε κάτι: το διαφορετικό δε σημαίνει πάντα ότι είναι και καλό. Π.χ. μήπως το ”Circle” είναι λίγο ξεκάρφωτο για Slipknot, σε αντίθεση με το ”Vermilion pt. 2” (και τα δύο είναι ακουστικά); Μήπως οι Slipknot δεν ξέρουν ακριβώς τα καινούρια πεδία που θέλουν να πάνε, και κάπου το χάνουν; Η αλήθεια είναι ότι ναι, συγκεκριμένα σημεία του ”Vol. 3: (The subliminal verses)” μας άφησαν μια μουδιασμένη αίσθηση. Έπρεπε να περιμένουμε μέχρι το 2008 για να δούμε αν αυτό το μούδιασμα ήταν απλώς ένα στραβοπάτημα ή αν οι Slipknot όντως την είχαν πατήσει χοντρό. Και η αλήθεια είναι ότι το ”All hope is gone” ακόμα δεν το έχουμε ”χωνεψει”…

Αμφιλεγόμενο album. Θυμάμαι ακόμα τους διθυράμβους του Hammer, ενώ εγώ άκουγα τα ”Psychosocial” και ”Snuff” και προσπαθούσα να καταλάβω τι σκατά έπαθαν οι Slipknot και βγάζουν τέτοιες μαλακίες. Σιγά- σιγά, ακούγοντας όλο το album, άλλαξα άποψη, αλλά ακόμα μου φαίνεται σαν ένα album που είναι πολύ ”περίεργο”….

Καταρχήν να ξεκαθαρίσω κάτι: εμένα όταν οι μπάντες αλλάζουν και πειραματίζονται μου αρέσει. Ίσως να μη μου αρέσει το αποτέλεσμα αυτό καθεαυτό, αλλά σέβομαι το ότι η μπάντα έχει τα κότσια να δοκιμάσει νέα πράγματα. Γι’ αυτό όταν σκέφτομαι το ”All hope is gone” με τίποτα δεν μπορώ να το σκεφτώ σαν ένα ”αποτυχημένο album”. Το βλέπω σαν μία απόδειξη του πόσο μεγάλη είναι αυτή μπάντα, βασικά. Πάμε παρακάτω, στο καθαρά μουσικό μέρος τώρα: αν το ”Vol. 3: (The subliminal verses)” σας άφησε μία ξινή γεύση με τα μελωδικά του περάσματα, τότε μη δοκιμάσετε καν το ”All hope is gone”. Εδώ οι Slipknot μας τρελαίνουν εντελώς και το πάνε ακόμα παραπέρα. Βέβαια στην αρχή σε μπερδεύουν σε λίγο. Το ”Gematria (the killing name)” θυμίζει το δολοφονικό μπάσιμο του ”(sic)”. Λες: ”εδώ είμαστε”, οι Slipknot θα τα σπάσουν. ΟΚ, θα τα σπάσουν, αλλά θα σε ”γλυκάνουν” ταυτόχρονα. Γιατί π.χ. υπάρχει και το ”Snuff”. Που κάποιοι το ονόμασαν ”το ”Fade to black” των ‘00s”. Ναι, καλά, θα ‘θελαν. Μιλάμε για μία υπερ- μελωδική μπαλαντούλα, που δεν (με) αγγίζει. ΟΚ, ίσως κάποιες στιγμές να γουστάρεις να την ακούς, αλλά γενικώς δεν… Μετά έχεις αυτό το ”Sulfur” π.χ. Κομματάρα. Με refrain που σου κολλάει στο μυαλό, από αυτά που προδίδουν το νέο εαυτό των Slipknot. Το ”Psychosocial”, τώρα, φαίνεται λιγάκι τζούφιο. Κάποιοι το θεωρούν μεγάλο hit. ΟΚ. Προτιμώ το ”Dead memories”. Ναι, το ”Dead memories”, κι ας έχει το πιο φλώρικο refrain όλων των εποχών. Α, και τώρα που είπαμε για refrain, βάλε μία να ακούσεις και το ομώνυμο κομμάτι. Μπορεί να αρχίζει σε στυλ Cannibal Corpse, αλλά ”μελωδιάζει” και αυτό. Κάτι που ισχύει και για την κομματάρα ”Wherein lies continue”, τραγούδι- βόμβα. Σας μπέρδεψα; Έτσι με μπέρδεψε κι εμένα το ”All hope is gone”.

Παίζει οι Slipknot να γελάνε κάτω από τις μάσκες τους με τις μπερδεμένες φάτσες μας από το 2008 και μετά. Το ”All hope is gone” απαιτεί πολλές ακροάσεις. Και εκεί καταλαβαίνεις και το μυστικό του: ξενερώνεις με το απλοϊκό ”Psychosocial”, ξενερώνεις με το φλώρικο ”Snuff”, ΑΛΛΑ, μόλις τελειώσει το album θα το βάλεις ξανά. Αυτό κάτι λέει. Λέει ότι οι Slipknot δημιούργησαν άλλο ένα album που σαν ΣΥΝΟΛΟ είναι για άλλη μια φορά κάτι το μεγαλειώδες. Και ακόμα και αυτές οι στιγμές που όταν τις ακούς μεμονωμένα γκρινιάζεις, δίνουν τη δική τους ταυτότητα στο σύνολο. Αλλά ας γκρινιάξουμε και εμείς λίγο: οι Slipknot πρέπει να τους προσέξουν αυτούς τους μελωδικούς πειραματισμούς. Όχι ότι δε γουστάρουμε μελωδία. Γουστάρουμε. Αλλά γουστάρουμε Slipknot μελωδία. Όχι Stone Sour μελωδία. Το ”Gehenna” π.χ. έχει μελωδιάρες. Σκοτεινές, Slipknot μελωδίες, που τους ταιριάζουν, κι ας είναι κάτι το καινούριο. Τώρα, το ”Snuff” π.χ. δείχνει ότι οι Slipknot λίγο έχουν μπερδέψει τι τους ταιριάζει και τι όχι. Αλλά είμαστε σίγουροι ότι θα βρουν το δρόμο τους…

Heretic philosophy:
Ήδη μαντεύω αντιδράσεις: ”Ποια φιλοσοφία, ρε; Σιγά μην έχουν και φιλοσοφία οι καθυστερημένοι με τις μάσκες που λένε ”fuck it all, fuck this world”…”. Ίσως να ‘ναι κι έτσι, ίσως όχι. Το θέμα είναι ότι υπάρχουν κάποια άτομα (μαζί τους κι εγώ) που πιστεύουν ότι Ο,ΤΙ κάνει αυτή η μπάντα είναι βαθιά μελετημένο, και κομμάτι της γενικότερης φιλοσοφίας τους. Στίχοι, μουσικές αλλαγές, μάσκες, αλλαγές στις μάσκες, δηλώσεις, video- clips, DVD, artwork, στήσιμο στις συναυλίες, τα πάντα. Ας δούμε κάποια πράγματα που σε μας τους αργόσχολους μας αρέσουν να τα ψειρίζουμε:

Στίχοι: κάποιοι κατηγορούσαν τους Slipknot ότι οι στίχοι τους είναι απλά γηπεδικές ατάκες, χωρίς ουσία. Μέγα λάθος! Οι στίχοι των Slipknot εκφράζουν τέλεια το όλο μηδενιστικό concept τους. Χάος, μισανθρωπία και βία, ναι, αλλά φιλοσοφημένα! Και εντελώς σχεδιασμένα. Π.χ. έχει σημασία που θα ουρλιάξει ο Corey και που θα ψιθυρίσει. Έχει σημασία ότι κάπου θα αφήσει ένα στίχο να τον πει ο Shawn ή ο Chris. Γενικώς κάτι τέτοια είναι ωραία να τα ψάχνεις. Πάμε να δούμε και κάποιους στίχους που μας έμειναν:

They don’t know I’m immortal
They don’t know they’re just cattle
They don’t know I’m eternal
(”Some feel”)

Όταν λέω ότι και το πρώτο album χρίζει προσοχής να με ακούτε. Εγώ ξεχώρισα αυτό το τρίστιχο όπου οι Slipknot απλώς προφητεύουν το μέλλον, αλλά και κάτι ”Confessions” π.χ. έχουν στιχάρες.

You can’t kill me
‘Cause I’m already inside you
You can’t kill me
‘Cause I’m already inside you
(”(sic)”)

Ο (ψυχωτικός) τρόπος που το λέει ο Corey σε κάνει να χεστείς πάνω σου. Καταλαβαίνεις ότι οι τύποι δε σε κοροϊδεύουν. Το νιώθουν.

I am my father’s son
‘Cuz he’s a phantom, a mystery and that leaves me nothing
(”Eyeless”)

Ο Corey δεν περίμενε το ”All hope is gone” για να μας βγάλει τα εσώψυχα του. Το έκανε από το ”Slipknot” ήδη.

Fuck it all! Fuck this world!
Fuck everything that you stand for!
Don’t belong! Don’t exist!
Don’t give a shit! Don’t ever judge me!
(”Surfacing”)

Η πεμπτουσία του χάους των Slipknot σε λίγες γραμμές. Κρύβεις πολλά περισσότερα από ό,τι νομίζεις.

Even if you run… I will find you
I decided I want you
(”Prosthetics”)

Κομμάτι που αναφέρεται σε ερωτική αντιζηλία; Κομμάτι που αναφέρεται στο φόνο ενός εχθρικού ατόμου; Και τα 2;

I’m not the second coming, I’m the first wave
(”Only one”)

Οι Slipknot μας λένε να ξεχάσουμε μια για πάντα το πρώτο τους album. Δεν είναι τυχαίο ότι κομμάτι με τίτλο ”Only one” υπήρχε και στο πρώτο album.

I wanna slit your throat and fuck the wound
I wanna push my face in and feel the swoon
(”Disasterpiece”)

Όταν θέλουν να προκαλέσουν, προκαλούν. Δεν είναι μόνο το τι λέει. Είναι ΠΩΣ το λέει.

Look in my eyes for the answers, typical
(”Distaerpiece”)

Μέσα από τις μάσκες τους, μόνο τα μάτια ξεχωρίζεις.

You fuckin’ touch me I will rip you apart
I’ll reach in and take a bite out of that
Shit you call a heart…
(”My plague”)

Αυτά που λέγαμε για την πρόκληση παραπάνω.

What the hell am I doing?
Is there anyone left in my life?
What the fuck was I thinking?
Anybody want to tell me I’m fine?
Where the hell am I going?
Do I even need a reason to hide?
I am only betrayed
I am only conditioned to die
(”Everything ends”)

Ό,τι λέει ο τίτλος του κομματιού.

She is everything to me
The unrequired dream
A song that no one sings
The unattainable
She’s a myth that I have to believe in
All I need to make it real is one more reason
(”Vermilion pt. 2”)

Κάποια πράγματα αρχίζουν και αλλάζουν στη στιχουργική των Slipknot. Εξαντλήσανε το θέμα της (σωματικής και ψυχολογικής) βίας, καιρός για περισσότερη ενδοσκόπηση.

But the longest hours you’ll have in your life
Are the ones you sit through to know if you’re right
So I’ll wait but I pray that I’m wrong
Because I think I know what’s going on
(”Sulfur”)

Ο νέος εαυτός του Corey σαν στιχουργός. Λέει αλήθειες.

But you asked me to love you and I did
Traded my emotions for a contract to commit
And when I got away I only got so far
The other me is dead, I hear his voice inside my head
(”Dead memories”)

Οι ”παλιοί” οπαδοί των Slipknot ανατριχιάζουν ακούγοντας τον Corey να τραγουδάει τέτοια πράγματα. Κάποιοι άλλοι ανατριχιάζουν με την εντελώς αντίθετη έννοια.

Do you believe? Do you fade like a dream?
Let me hear you breathe, let me watch as you sleep
The sparrow’s eyes promises shift into judgments
I cannot deny that you were designed for my punishments
(”Gehenna”)

Από αυτούς τους στίχους που σιγοψιθυρίζει ο Corey και ανατριχιάζεις.

I only wish you weren’t my friend
Then I could hurt you in the end
(”Snuff”)

Το τραγούδι- σταθμός στην ιστορία των Slipknot (όχι από άποψη ποιότητας, από άποψη του πόσο μακριά το πήγαν) περιέχει στίχους που μιλάνε στον καθένα.

Και λίγα έβαλα, λέω εγώ. Κάθε κομμάτι των Slipknot είναι για σεμινάριο από άποψη στίχων. Και πλέον είναι αλήθεια ότι οι τύποι έχουν ασχοληθεί με μία πλειάδα θεμάτων, από κοινωνικοπολιτική κριτική (”Gematria (the killing name)”) και θρησκευτικά θέματα (”The heretic anthem”) μέχρι προσωπικές στιγμές (”Snuff”) και άλλα άσχετα (με την πρώτη ματιά) θέματα όπως ο βιασμός (”Iowa”), οι οικογειακές σχέσεις κ.ά. Και, φυσικά, το 50% είναι οι στίχοι μόνοι τους, το άλλο 50% είναι ο τρόπος που λέγονται. Και αυτό είναι επίσης ένα θέμα που κάποιος πρέπει να μελετήσει ξεχωριστά. Ο Corey νιώθει τους στίχους, και είτε τους ουρλιάζει, είτε τους rap- άρει, είτε τους ψιθυρίζει, σε μαγνητίζει. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, ο κάθε στίχος έχει την εκφορά και την ένταση που πρέπει να έχει.

Μάσκες: θυμάστε πόσοι έκραζαν τους Slipknot για το ότι φόραγαν μάσκες; Και τι δεν είχαν ακούσει… Ε, λοιπόν οι μάσκες δεν είναι ένα απλό trick. Είναι και αυτές ένα σημαντικότατο μέρος της όλης φιλοσοφίας τους. Εδώ δεν υπάρχουν πρόσωπα, όλα είναι πράξεις. Άσε που όταν δεν ξέρεις τι κρύβει ο άλλος, τότε το φοβάσαι περισσότερο. Και το τι μάσκα φοράει ο καθένας τους, φανερώνει πολλά για τον καθένα. Π.χ. ο (εντελώς απόμακρος και πιο σκοτεινός από την μπάντα) Craig δεν είναι τυχαίο που έχει τις βελόνες στο κεφάλι του και το (κλειστό) φερμουάρ στο στόμα του. Ο τύπος (λένε ότι) είναι μισάνθρωπος και είναι ζήτημα να ‘χει μιλήσει 1- 2 φορές στα media. Και, φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαίο το πώς αλλάζουν οι μάσκες ανά album. Αλλά αυτό θα το αναφέρουμε πιο κάτω.

Αριθμοί: εκτός από τις μάσκες που έκρυψαν τα πρόσωπα τους, οι Slipknot υιοθέτησαν αριθμούς που έκρυψαν τα ονόματα τους. Άλλο ένα στοιχείο που συμβάλλει στο να ξεχάσουν την ανθρώπινη φύση και να γυρίσουν σε κάτι άλλο, σε ένα πράγμα ζωώδες. Και ούτε οι αριθμοί είναι τυχαίοι. Π.χ. ο Joey και ο Paul που είναι τα παλιότερα μέλη έχουν τους αριθμούς 1 και 2 αντίστοιχα. Ο Joey, επίσης, είναι και ο βασικός συνθέτης, το νούμερο 1 στην μπάντα γενικώς. Ο Corey γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου και έχει τον αριθμό 8. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Στήσιμο στις συναυλίες: δυστυχώς δεν τους έχω δει live, οπότε θα μιλήσω για ό,τι έχω δει από DVD και Youtube. Οι τύποι live είναι μία βόμβα έτοιμη να εκραγεί. Όλοι με τις ίδιες φόρμες, να τρέχουν πάνω- κάτω, να χτυπιούνται, να χτυπάνε ο ένας τον άλλον, να έχουν τρελαμένα βλέμματα κλπ. Ένα χάος δομημένο και προβαρισμένο. Ακόμα και μέσα από τα live clips νιώθεις ότι βλέπεις κάτι το μοναδικό. Τα τύμπανα που στριφογυρνάνε, οι κιθαρίστες να χτυπιούνται, οι άλλοι 2 να βαράνε τα κεφάλια τους πάνω στα κρουστά τους. Μιλάμε για κάτι το τρομερό.

Εξέλιξη: ένα άλλο σημαντικό στοιχείο που παίζει μεγάλο ρόλο στους Slipknot είναι το στοιχείο της εξέλιξης. Πώς έφτασαν από το ”Slipknot” (αφήνω απ’ έξω το ”Mate. Feed. Kill. Repeat” για διάφορους λόγους) στο ”All hope is gone”; Εδώ μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα. Π.χ. οι αλλαγές στη στιχουργική τους, συμβαδίζει με τις αλλαγές στις μάσκες τους. Δεν είναι τυχαίο ότι από album σε album οι μάσκες τους θυμίζουν όλο και περισσότερο ανθρώπινα πρόσωπα. Από τη ζωώδη βία του ”Slipknot” φτάνουμε στην ερωτική και προσωπική στιχουργική του ”All hope is gone”. Και αυτό το παρατηρείς και αλλού. Στις συναυλίες τους οι Slipknot αποκαλούσαν το κοινό ”maggots”. Τώρα το αποκαλούνε ”brothers and sisters”. Όλα αυτά δεν είναι τυχαία, δείχνουν ότι την μπάντα τη διακατέχει όντως μία φιλοσοφία σε ό,τι κάνει. Στο πώς θα αποκαλέσουν το κοινό τους μέχρι στο τι βλέμμα θα έχουν πίσω από τη μάσκα του. Τέτοια μικρά πραγματάκια μπορούμε να βρίσκουμε για ώρες, αλλά ας το σταματήσουμε εδώ γιατί θα ξημερωθούμε.

Γενικά: προσπάθησα να δώσω μια γενικά εικόνα για το τι ”κρύβεται” πίσω από το (φαινομενικά απλό) image των Slipknot, την εμφάνιση τους και τους στίχους τους. Αν κάποιος ασχοληθεί με την μπάντα θα δει ότι πραγματικά οι τύποι κρύβουν πολλά. Π.χ. είναι γνωστό ότι ο Chris (o τύπος με τη μεγάλη μύτη) κρατάει πάντα το μήκος της μύτης του ίδιο, ανεξάρτητα από το πώς αλλάζει η μάσκα του. Θα μου πείτε όλα αυτά μπορεί να ‘ναι και μπούρδες, ΟΚ. Εγώ πιστεύω ότι κάτι σημαίνουν (γι’ αυτούς), ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Μα κάτι παίζει με αυτούς. Σκεφτείτε ότι άλλες μπάντες αποτελούνται από 3- 4 άτομα και σκοτώνονται μεταξύ τους. Οι Slipknot είναι 9 και από το ’99 δεν έχουν αλλάξει μέλος. Κάτι παίζει σας λέω.

Nihilistic visions:
Το τονίσαμε: ο οπτικός τομέας παίζει τεράστιο ρόλο στους Slipknot. Επόμενο είναι η μπάντα να έχει προσεγμένα DVD και video- clips. Πάμε να ρίξουμε μια ματιά (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

DVDs:

”Welcome to our neighborhood” (1999): το πρώτο DVD της μπάντας, περιέχει live clips, video- clips κ.ά. Φτωχό μόνο σε σύγκριση με τα υπόλοιπα οπτικοακουστικά ντοκουμέντα της μπάντας.

”Disasterpieces” (2002): εδώ έχουμε ΤΟ DVD των Sipknot, και ένα από τα ιστορικότερα DVD του metal γενικώς. Στο ”Distasterpieces” θα βρείτε μία συναυλία των Slipknot στο Λονδίνο, όπου η μπάντα παίζει 23 (!) κομμάτια και γίνεται Ο χαμός. Πρέπει να το δείτε για να καταλάβετε. 26 κάμερες (ακόμα και πάνω σε κιθάρες και στις μάσκες!) για να νιώσεις λες και είσαι εκεί μέσα. Επαγγελματική δουλειά με τα όλα της, πιάνει τους Slipknot ακριβώς στην κορυφή. Επίσης περιέχονται και όλα τους τα video- clips μέχρι τότε. Το ιδανικό DVD για να δώσεις σε κάποιο να καταλάβει τι εστί Slipknot.

”Voliminal- inside the nine” (2006): αυτό είναι το τελευταίο DVD των Slipknot μέχρι τώρα, και το πιο ξεχωριστό τους. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα documentary που δείχνει πώς είναι η μπάντα εκτός σκηνής. Backstage, στα σπίτια τους κλπ. Περιέχει εξομολογητικές συνεντεύξεις χωρίς τις μάσκες, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά. Απίστευτα ενδιαφέρον DVD για τους οπαδούς.

Video- clips:
”Spit it out”
Δεν το βρήκα!

”Wait and bleed”

”Wait and bleed” (δεύτερη έκδοση)

”Left behind”
Ούτε αυτό το βρήκα!

”My plague”

”Duality”

”Vermilion”

”Verimilion pt. 2”

”Before I forget”

”The nameless”

”The blister exists”

”Psychosocial”

”Dead memories”

”Sulfur”

”Snuff”

Κάποιος μπορεί να παρατηρήσει τις αλλαγές στο ύφος από video- clip σε vide- clip. Όλο και πιο προσεγμένα, όλο και πιο σκοτεινά. Η εξέλιξη που λέγαμε.

The rest:
Image

”9.0: live” (2005): το μοναδικό live album των Slipknot, ηχογραφήθηκε κατά την περιοδεία του ”Vol. 3: (The subliminal verses)”. Απολαυστικό. Οι Slipknot στις συναυλίες τους τα σπάνε και το ξέρουμε.

Singles:
”Wait and bleed”
”Spit it out”
”The heretic anthem”
”Left behind”
”My plague”
”Duality”
”Vermilion”
”Before I forget”
”The nameless”
”The blister exists”
”All hope is gone”
”Psychosocial”
”Dead memories”
”Sulfur”
”Snuff”

Αξιοσημείωτο είναι ότι από τα 15 συνολικά singles μόνο τα 5 είναι από τα ”Slipknot”
και ”Iowa”, για κάποιους τα σημαντικότερα albums του συγκροτήματος από την Iowa.

Εδώ έχουμε και ένα clip από την ιστορική, πρώτη συναυλία των Slipknot στο Λυκαβηττό. Θυμάστε την παραφιλολογία από εκκλησία, Μ.Μ.Ε. κλπ… Κάποιοι μιλάνε για μία από τις συναυλίες- σταθμούς που έγιναν στην Ελλάδα.

Trivia:
∙ Οι Slipknot έχουν συνεργαστεί με κάποιους από τους πιο γνωστούς παραγωγούς. Πιο συγκεκριμένα με το Ross Robinson (έχει κάνει παραγωγές σε Korn, Machine Head, Limp Bizkit, Cure, Sepultura κ.ά.) και το Rick Rubin (παραγωγός των Metallica, Red Hot Chili Peppers, Danzig, Slayer, System of a Down κ.ά.).

∙ Οι Slipknot έχουν συμμετάσχει με τραγούδια τους στις εξής ταινίες:
”Rollerball”
”Resident evil”
”Freddy vs. Jason”
”Resident evil: apocalypse”
”Underworld- evolution”
”Punisher- war zone”

∙ Οι πρώτοι- πρώτοι σπόροι των Slipknot μπήκανε στις αρχές των ‘90s με τους Painface, μία death metal μπάντα των Crahan, Colsefini, Gray και Steele. Μετά από πολλές αλλαγές ονομάτων κατέληξαν στο Slipknot, ιδέα του Jordison που είχε μπει ήδη στην μπάντα.

∙ Όταν ο Corey Taylor μπήκε σαν τραγουδιστής, ο Colsefini δεν έφυγε από την μπάντα αλλά ανέλαβε τα κρουστά μαζί με το Shawn Crahan. Τελικά αποχώρησε μία μέρα επί σκηνής!

∙ Ας δούμε τις υπόλοιπες (μουσικές) ασχολίες των μελών των Slipknot:

Stone Sour: η μπάντα του Corey Taylor και του James Root. Ό,τι μελωδικό ακούτε στους Slipknot από εδώ έρχεται. Το album τους ”Come what (ever) May” ακούστηκε πολύ το 2006.

Murderdolls: η μελωδική punk μπάντα του Joey. Εδώ παίζει κιθάρα. Πολυτάλαντο παιδί.

Επίσης ο Shawn είναι drummer σε δύο μπάντες, τους To My Surprise και τους Dirty Little Rabbits. Πέρα από αυτά, σχεδόν όλα τα μέλη έχουν και άλλα, πιο underground σχήματα, όπως και πολλές guest συμμετοχές. Π.χ. o Paul έχει περιοδεύσει με τους Unida, o Corey έχει τραγουδήσει με Anthrax, Soulfly, Korn κ.ά., ενώ ο Jordison έχει παίξει και με τους Metallica live!

∙ Στο ”Mate. Feed. Kill. Repeat” υπάρχουν και τα ονόματα του Mick και του Craig. Παρ΄όλα αυτά δεν έχουν παίξει στο album.

∙ O πρώτος κιθαρίστας, Donnie Steele, έφυγε από τους Slipknot λόγω των χριστιανικών του πεποιθήσεων, παρ’ όλο που η μπάντα δεν είχε κανένα πρόβλημα μαζί του.

∙ Όταν παίζουν live το κομμάτι ”Vermilion” οι Slipknot βγαίνουν με μάσκες- ομοιώματα των πραγματικών τους προσώπων. Ιδού:

∙ Το intro του ”Slipknot” έχει τον παράξενο τίτλο ”742617000027”. Πρόκειται για τον κωδικό αγοράς του ντεμπούτου ”Mate. Feed. Kill. Repeat”. Επίσης η φωνή ακούγεται στο intro λέει: ”The whole thing, I think, is sick”. Είναι παρμένο από ένα ντοκιμαντέρ για το Charles Manson.

∙ Παρόλο που στο ”Slipknot” υπάρχει το όνομα του James Root, αυτός έχει παίξει μόνο σε 2 κομμάτια (βασικά σε ένα, αφού το άλλο δε συμπεριλήφθηκε τελικά στο album). Στα υπόλοιπα παίζει ο προηγούμενος κιθαρίστας Josh Brainard, αλλά το όνομα του δε γράφεται πουθενά.

∙ Κάμποσα μέλη των Slipknot έχουν μπλεχτεί στο δίσκο ”Roadrunner united- the all- star sessions”. Για όσους δε γνωρίζουν αυτό το επετειακό album της Roadrunner Records για τα 25 χρόνια της περιέχει κομμάτια στα οποία παίζουν άτομα από μπάντες που ανήκουν στην εταιρεία. Τα κομμάτια ανέλαβαν να γράψουν 4 άτομα, μέσα στα οποία και ο Joey Jordison. Επίσης συμμετέχουν οι Paul Gray και Corey Taylor. Το κομμάτι που συμμετέχει ο Corey είναι κομματάρα και θυμίζει Slipknot, αξίζει να το τσεκάρετε.

∙ Όπως είπαμε ο βασικός συνθέτης και ”μυαλό” πίσω από τους Slipknot είναι ο drummer Joey Jordison. Αυτό που δεν είπαμε είναι ότι τεράστιο ρόλο παίζει και ο Shawn Crahan. Πιο συγκεκριμένα, αυτός κατασκευάζει όλες τις μάσκες, αυτός σκηνοθετεί πολλά από τα video- clips, ενώ αυτός έχει κάνει και το editing σε DVD της μπάντας.

∙ Κουτσομπολιό: ο James τα έχει με την Cristina Scabbia των Lacuna Coil εδώ και χρόνια.

∙ Συνολικά οι Slipknot έχουν πουλήσει πάνω από 10.000.000 albums παγκοσμίως.

∙ Κατά τη διάρκεια της συναυλίας που υπάρχει στο ”Disasterpieces” DVD η κάμερα που υπήρχε πάνω στο Sid κλάπηκε όταν κατέβηκε στο κοινό. Την επέστρεψαν στο τέλος του show, και όλη αυτή η φάση φαίνεται και στο DVD.

∙ Μεγάλη φασαρία είχε γίνει με το κομμάτι ”Purity” του ”Slipknot”. Πιο συγκεκριμένα, το κομμάτι αφαιρέθηκε από το C.D. λόγω πνευματικών δικαιωμάτων, όταν οι Slipknot ήρθαν σε σύγκρουση με το συγγραφέα του βιβλίου στο οποίο αναφέρεται το κομμάτι. Παρ’ όλα αυτά το κομμάτι το παίζουν σχεδόν πάντα στις συναυλίες τους.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s