Nirvana

February 7, 2013

(Το αφιέρωμα αυτό γράφτηκε το 2010)

Πρόλογος: αφιέρωμα Nirvana, λοιπόν… Τι να πρωτογράψεις; Να αρχίσεις από τους δίσκους; Να μιλήσεις για τις εκρηκτικές συναυλίες τους; Να εξιστορήσεις τη ζωή του Cobain; Μάλλον όλα μαζί, ας κάνουμε μία αρχή:

1985: O Kurt Cobain ιδρύει τους Fecal Matter. Μαζί του (σε μπάσο και τύμπανα) ο drummer των Melvins (και Shrinebuilder, για τους μεταλλάδες), Dale Crover. Οι Fecal Matter ήταν το αποτέλεσμα των προσπαθειών του Cobain για μία σοβαρή μπάντα από το 1982 κιόλας. Οι Fecal Matter, λοιπόν, το μόνο που κατάφεραν να βγάλουν ήταν μία demo κασέτα ονόματι ”Illiteracy will prevail”.

Μη με ρωτήσετε πώς ακούγεται, το μόνο που γνωρίζω είναι ότι περιέχει και την τραγουδάρα ονόματι ”Spank thru”. Αυτό το κομμάτι άκουσε και ο μπασίστας Chris Novoselic και αποφάσισε να φτιάξει μία μπάντα με τον Cobain (ο Crover την είχε κάνει ήδη για τους Melvins, αλλά συχνά πυκνά θα παίζει και με τους Nirvana).

1986: Οι Cobain και Novoselic ακόμα ψάχνονται. O Cobain, όμως, δε χάνει την ευκαιρία και κάνει κι ένα live- άκι με τους Crover και Osborne από τους Melvins, υπό την ονομασία Brown Towel. Ανάθεμα κι αν έχει καμιά σημασία αυτή η πληροφορία, αλλά είπα να το παίξω ψαγμένος κι έτσι (μη μασάτε, στο wikipedia το βρήκα).

1987: Φως στο τούνελ! Η μπάντα του Cobain βρίσκει επιτέλους drummer (τον Aaron Burckhard) και κάνει το πρώτο της live! Από τότε υπήρχαν άπειρα τραγούδια που στη συνέχεια βρέθηκαν σε δίσκους των Nirvana, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι Nirvana τότε δε λέγονταν Nirvana. Λέγονταν είτε Fecal Matter, είτε Ted, Ed, Fred, είτε Skid Row, είτε κάτι άλλο, θα σας γελάσω. Άλλαζαν όνομα για την πλάκα.

1988: Πάπαλα ο Burckhard, και με τον Dale Crover πίσω από τα τύμπανα οι Nirvana (που τότε δε λέγονταν Nirvana μπλα μπλα μπλα…) ηχογραφούν το πρώτο τους σοβαρό demo. 3 κομμάτια από αυτό θα συμπεριληφθούν στον πρώτο δίσκο του συγκροτήματος (”Bleach”), άλλα 2 στη συλλογή ”Incesticide”, και άλλα 2 στις συλλογές ”Kill rock stars” και ”Teriyaki asthma vol. 1” E.P. Μετέπεια ο Crover την ξανακάνει, έρχεται στη θέση του ο Dave Foster, οι Nirvana ονομάζονται και επίσημα, πλέον, Nirvana, ο Foster την κάνει και αυτός, και έρχεται ο Chad Channing. Ζυμωμένη, πια, η μπάντα από συναυλίες, βγάζει το πρώτο της single, το κλασικό ”Love buzz”. Το κομμάτι δεν είναι δικό τους, είναι διασκευή σε Shocking Blue.

Μετά από λίγο βγαίνει και η γαμάτη συλλογή ”Sub Pop 200”.

Περιέχει κομμάτια των Tad, Mudhoney, Soundgarden, Green River, Screaming Trees κ.ά. καθώς και ένα κομμάτι των Nirvana, το ”Spank thru”. Ουσιαστικά αυτή η συλλογή ήταν η πρώτη grunge δήλωση. ”Εδώ είμαστε και ερχόμαστε”.

1989: Πρώτο album εν όψει! Οι Nirvana κυκλοφορούν το ”Bleach”.

Στο line- up (εκτός από το κλασικό τρίο Cobain/Novoselic/Channing) συμπεριλαμβάνεται και ο Jason Everman στην κιθάρα (μετά έκανε και μία βόλτα από τους Soundgarden). Ο τύπος δεν έχει παίξει νότα στο album, μόνο συναυλίες έκανε με την μπάντα, αλλά οι Nirvana τον έβαλαν στα credits σαν ευχαριστώ για τα λεφτά που έδωσε για να ηχογραφηθεί το album.

Αφού την πούλεψε και ο Everman οι Nirvana κυκλοφορούν το ”Blew” E.P.

1990: O Chad Channing φεύγει, o Dave Grohl έρχεται. Λίγο πριν έρθει, όμως, οι Nirvana βγάζουν άλλο ένα single, το ”Sliver’‘.

1991: Κι εκεί που οι Nirvana ήταν top όνομα του underground, ξαφνικά με το ”Nevermind” γίνονται top όνομα του mainstream.

Το single τους, ”Smells like teen spirit”, τρελαίνει τον κόσμο.

Ο Cobain γνωρίζει τη γυναίκα της ζωής του, Courtney Love. Παράλληλα αρχίζει και την ηρωίνη. Αυτά τα δύο θηλυκά τον κατέστρεψαν.

1992: Πάρε single να ‘χεις: ”Come as you are” single, ”Lithium” single, ”In bloom” single. Κομμάτια που σημάδεψαν ζωές.

Παράλληλα, οι Nirvana κυκλοφορούν και τη συλλογή ”Incesticide”. Γαμώ τις συλλογές, περιέχει κομμάτια από παλιά singles, Ε.Ps, συλλογές κλπ. Οι pop ακροατές του ”Nevermind” δεν πρέπει να την πάλεψαν και πολύ.

Επίσης, μέσα στο 1992 το ζευγαράκι μας παντρεύεται στη Χαβάη. Τα media παραληρούν, λες και ήρθε ο Ιησούς ξανά στη Γη. Λίγο αργότερα γεννιέται και η κόρη τους, Frances- Bean Cobain. Χαρούμενη οικογένεια, κι έτσι.

Παράλληλα ο Cobain βυθίζεται όλο και πιο μέσα στην παρακμή. Ναρκωτικά, αυτοκαταστροφικές τάσεις, κατάθλιψη. Τελικά τα δόξα και τα λεφτά δε φέρνουν την ευτυχία.

1993: Η μπάντα κυκλοφορεί το ”In utero”. Τι είπατε; Το ”Nevermind” ακουγόταν pop; Η μπάντα είναι εμπορική; Τσιμπήστε ένα ΑΝΤΙΕΜΠΟΡΙΚΟΤΑΤΟ album με σκατόψυχους στίχους και άσχημη (φαινομενικά) παραγωγή για να το βουλώσετε, τώρα…

Ο κόσμος το γουστάρει, και ο Cobain δεν μπορεί να καταλάβει τι πήγε στραβά. Κυκλοφορούν τα singles ”Heart- shaped box” και ”All apologies/Rape me”.

Ο Cobain, μιας και δεν την πολυπάλευε πλέον στις συναυλίες, παίρνει και δεύτερο κιθαρίστα, τον Pat Smear, μόνο για τα live. Την ίδια χρονιά οι Nirvana κάνουν και την ιστορική unplugged εμφάνιση τους.

1994: Μόλις που προλαβαίνει να κυκλοφορήσει το ”Pennyroyal tea” single.

Οι υπόλοιπες κόπιες καταστρέφονται. Ο λόγος; Στις 8 Απριλίου ο Cobain βρίσκεται νεκρός μέσα στο σπίτι του στο Seattle, με μία σφαίρα στο κεφάλι.

Αφού είδαμε τη συνολική πορεία των Nirvana, ας ρίξουμε μια αναλυτική ματιά στη δισκογραφική τους δουλειά:

Studio albums:

”Bleach” (1989): ο πρώτος δίσκος των Nirvana λατρεύεται παθολογικά από τους ”true” fans τω Nirvana (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι), και απορρίπτεται παντελώς από τους υπόλοιπους. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για έναν κλασικό grunge δίσκο, που πέτυχε το ιδίωμα στα γεννοφάσκια του. Επιρροές από Melvins (φυσικά), Green River, Celtic Frost (χα! Οι ίδιοι το έλεγαν!) κ.ά. Γενικώς ένα ακατέργαστο punk διαμαντάκι. Περιέχει τις pop μελωδίες που με τόση ευκολία έγραφε ο Cobain (”About a girl”), περιέχει punk κεραυνούς (”Negative creep”), περιέχει all- time classics (”School”), περιέχει κολλητικές μελωδίες (”Love buzz”) και γενικώς κάθε κομμάτι δείχνει το πρώιμο ταλέντο του Cobain. Προσωπικές αγαπημένες στιγμές είναι το refrain του ”Swap meet” , το refrain του ”Sifting” και κάποια riffs του ”Big cheese”. Οι στίχοι είναι καθυστερημένοι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, πράγμα φυσιολογικό αν σκεφτείς ότι ο Cobain τους έγραφε λίγο πριν ηχογραφήσει τα φωνητικά. Γενικώς το ”Bleach” τους έκανε πρώτο όνομα στο underground.

”Nevermind” (1991): τι να πούμε για αυτό το album που να μην έχει ειπωθεί. Θεωρείται από πολλούς το επιδραστικότερο album των ‘90s. Αυτό που έκανε ο Cobain ήταν τόσο πρωτοποριακό τότε. Τραγούδια με ήρεμα couplet και εκρηκτικά refrains (ή το αντίστροφο)! Χωρίς solo (ή με λίγα solo, anyway)! Μιλάμε για ένα δίσκο που περιέχει το ”Polly” π.χ. και αμέσως μετά το ”Territorial pissings”! Ό,τι να ‘ναι, δηλαδή. Και η αλήθεια είναι ότι η Geffen (εταιρεία των Nirvana) δεν περίμενα τίποτα από αυτόν το δίσκο. ΑΛΛΑ, το κοινό είναι απρόβλεπτο. Και εκτόξευσε τους Nirvana στα ύψη. Βάλε και το promotion μετά (singles, περιοδείες, video- clips κλπ.), δεν ήθελε και πολύ οι Nirvana να γίνουν top όνομα. Καθαρά μουσικά, όμως, το ”Nevermind” είναι ένα αριστούργημα. Και είναι γαμάτο που όποιος έχει συνδεθεί μαζί του, ΔΕΝ μπορεί να ξεχωρίσει τραγούδι. Όλα είναι ένα κι ένα!

”Smells like teen spirit”: δε λέω τίποτα.

”In bloom”: heavy as fuck! Με τον Grohl να δίνει το στίγμα του, ενώ το solo του Cobain θεωρείται από τα καλύτερα του (ναι αυτός ο θόρυβος…).

”Come as you are”: ναι, ρε, το γουστάρουν οι ”γκόμενες”, αλλά αν εσύ δεν γούσταρες αυτόν τον ”υδάτινο” ήχο της εισαγωγής είσαι άγουστος!

”Breed”: PUNK!

”Lithium”: δε λέω τίποτα.

”Polly”. ε, τι να πω κι εδώ.

”Territorial pissings”: PUNK! Ώπα, το ξαναέγραψα αυτό. PUNK, τότε!

”Drain you”: ύμνος νούμερο…, δεν ξέρω, έχω χάσει το μέτρημα.

”Lounge act”: δε λέω τίποτα. Καλά, λέω: τα ουρλιαχτά του Cobain στο τέλος είναι άπιαστα.

”Stay away”: μα, πώς γίνεται να γράφει ΤΕΤΟΙΑ riffs και να μην το γουστάρουν οι μεταλλάδες;

”On a plain’: ώπα, κι άλλος ύμνος! Και το break στη μέση τα σπάει.

”Something in the way”: ε, εδώ απλώς ακούς και νιώθεις.

Πολύ σημαντικό ατού του δίσκου είναι και οι στίχοι του ( σε αντίθεση με το ”Bleach”). Ωραίοι, συμβολικοί, τίγκα στη μαστούρα, αλλά κρύβουν μηνύματα.

”In utero” (1993): να και το κύκνειο άσμα των Nirvana. Και μάλλον ο πιο σκατόψυχος δίσκος που υπάρχει. Μα, πείτε μου, τι μπορεί να νιώσει κάποιος ακούγοντας τα ”Scentless aprentice”, ”Dumb”, ”Milk it”, ”Pennyroyal tea”, ”Radio friendly unit shifter”, ”All apologies”; Ο τύπος απλά δεν ήταν καλά, και το ”In utero” το αποδεικνύει. Το ότι ο κόσμος τελικά λάτρεψε κομμάτια όπως τα ”Heart- shaped box” και ”Rape me” είναι αλλού παπά ευαγγέλιο. Άσχημος ήχος (εγώ το λατρεύω), στίχοι καταθλιπτικοί/αυτοκαταστροφικοί, συνθέσεις με παντελή έλλειψη πιασάρικων σημείων (ΟΚ, σε σχέση με το ”Nevermind” έστω), και γενικώς ένας δίσκος που δε θα περίμενε κάποιος από τους Nirvana. Τίμιος και ειλικρινής δίσκος. Top στιγμές τα εισαγωγικά τύμπανα και το riff- αμόνι του ”Scentless aprentice”, η εισαγωγή- αντιγραφή του ”Smells like teen spirit” του ΄΄Rape me”, το break στο ”Frances farmer will have her revenge on Seattle” με αυτό το απίστευτο riff, το ΚΑΛΥΤΕΡΟ κομμάτι των Nirvana (μετά το ”Smells like teen spirit”) ονόματι ”Milk it”, το ολοκαύτωμα του ”tourette’s” κ.ά. Γενικώς ο δίσκος είναι ένα highlight. Στιχουργικά, ο Cobain απλώς δίνει ρεσιτάλ. Ώριμος πια, μα κατεστραμμένος ψυχικά, απλά προαναγγέλει την αυτοκτονία του.

Συλλογές:

”Incesticide” (1993): συλλογή με κομμάτια από singles, E.Ps κλπ. Περιέχει ΚΛΑΣΙΚΕΣ κομματάρες όπως τα ”Dive”, ”Sliver” και κυρίως ”Aneurysm” (αιώνιο αγαπημένο μου).

”Nirvana” (2002): η μοναδική best- of συλλογή των Nirvana, ουσιαστικά. Αφορμή για να κυκλοφορήσει ήταν το τελευταίο (υποτίθεται) ακυκλοφόρητο κομμάτι των Nirvana, το ανατριχιαστικό ”You know you ‘re right” (βέβαια, μετά κυκλοφόρησε και το box- set ”With the lights out” με ένα σκασμό από ακυκλοφότητα, αλλά anyway…). Όποιος θέλει να έχει όλα τα hit- άκια μαζεμένα, ας πάρει αυτόν το δίσκο.

”Sliver- the best of the box” (2005): άλλη μία συλλογή με ακυκλοφόρητα, αν και πολλά από αυτά (αν όχι όλα) μπορούν να βρεθούν στο πολύ πιο πλήρες ”With the lights out” box- set. Περιέχει demo, live κλπ. κάποια με μέτριο ήχο, αλλά πολύ ιστορικά ντοκουμέντα.

Live albums:

”Unplugged in New York” (1994): η ιστορική, ακουστική εμφάνιση των Nirvana. Ανατριχιαστικό από την αρχή μέχρι το τέλος. Από hit- άκια τύπου ”Come as you are” σε obscure αριστουργήματα τύπου ”About a girl”, και από διασκευές σε Bowie, σε διασκευές σε Lead Belly. Η ερμηνεία του ”Where did you sleep last night” πρέπει να είναι η πιο ανατριχιαστική όλων των εποχών.

”From the muddy banks of the Whiskah” (1996): εδώ έχουμε ένα ηλεκτρικότατο (σε αντίθεση με το ”Unplugged in New York”) ζωντανό ντοκουμέντο των Nirvana. ”Smells like teen spirit”, ”Aneurysm”, ”Polly” (σε μία εκρηκτική εκτέλεση), ”Lithium”, όλα τα κομμάτια ένα κι ένα λέμε.

”Live at Reading” (2009): η τελευταία (μέχρι στιγμής) μετά θάνατον κυκλοφορία των Nirvana. Πρόκειται για την ιστορική εμφάνιση των Nirvana στο φεστιβάλ του Reading. Πολύ απλά, εδώ έχουμε το επιστέγασμα της επιτυχίας της μπάντας. Τα σπάνε όλα (κυριολεκτικά- δείτε το DVD).

Box- sets:

”Singles” (1995): ένα πολύ ωραίο πακετάκι που περιέχει τα 6 singles που κυκλοφόρησαν οι Nirvana. Αν το βρείτε χτυπήστε το με κλειστά μάτια. Εκτός από τις κλασικές τραγουδάρες θα βρείτε και γαμηστερά B- sides, όπως τα ”Even in his youth”, ”Moist vagina” κ.ά. Μιλάμε για τραγούδια που άνετα έμπαιναν σε album.

”With the lights out” (2004): κι εδώ έχουμε τον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ του Nirvana- maniac. Τρία C.D., ένα DVD, 83 κομμάτια. Σχεδόν όλα ακυκλοφόρητα, πρόβες, B- sides, διαφορετικές μίξεις κλπ. ΚΟΛΛΗΜΑ, λέμε. Το DVD μετράει επίσης πολύ, ενώ και το βιβλιαράκι (τι βιβλιαράκι, βιβλίο…) είναι απίστευτα λεπτομερές και με ωραίες φωτογραφίες. Ο οπαδός των Nirvana θα βρει μία απίστευτη ποσότητα ποιοτικών τραγουδιών που δεν έβλεπε ούτε στα πιο τρελά του όνεια. Αυτό είναι που λέμε ”value for money” και ΑΠΟΡΙΑ για την ευκολία με την οποία ο Cobain έγραφε τόσα αξιομνημόνευτα κομμάτια. Ε, ρε φίλε, γιατί κάτι ”Verse chorus verse”, ”Sappy”, ”The other improv”, ”Old age” κλπ. να είναι άγνωστα; Μιλάμε για τραγούδια ΙΣΑΞΙΑ με τα γνωστά των Nirvana.

E.Ps:

”Blew” (1989): το πρώτο E.P. της μπάντας. Για τους οπαδούς του ”Bleach”.

”Hormoaning” (1992): αυτό, βασικά, κυκλοφόρησε μόνο σε Αυστραλία και Ιαπωνία. Περιέχει ωραία κομματάκια.

Singles:

”Love buzz” (1989)
”Sliver” (1990)
”Smells like teen spirit” (1991)
”Come as you are” (1992)
”Lithium” (1992)
”In bloom” (1992)
”Heart- shaped box” (1993)
”All apologies/Rape me” (1993)
”Pennyroyal tea” (1994) (αυτό κυκλοφόρησε σε πολύ λίγες κόπιες γιατί οι υπόλοιπες αποσύρθηκαν όταν μαθεύτηκε η αυτοκτονία του Cobain)
”About a girl” (1994) (από το ΄΄Unplugged in New York΄΄)
”You know you ‘re right” (2002) (το κομμάτι της συλλογής ΄΄Nirvana΄΄)

Επίσης υπήρξαν και κάποια promotional singles (”On a plain” single κ.ά.), ενώ οι Nirvana κυκλοφόρησαν και 3 split- singles:

”Candy/Molly’s lips” (1991) (με τους Fluid)
”Here she comes now/Venus in furs” (1991) (με τους Melvins)
”Puss/Oh, the guilt” (1993) (με τους Jesus Lizard)

Video- clips:

”In bloom” (1990): δεν πρόκειται για την έκδοση του ”Nevermind”, αλλά μία της Sub Pop. Ωραία πράγματα, βρίσκεται και στο DVD του ”With the lights out” box- set.

”Smells like teen spirit” (1991): το κλασικό video- clip. Οι Nirvana παίζουν και ο κόσμος τρελαίνεται.

”Come as you are” (1992): ψυχεδέλεια κι έτσι… Δεν το βρήκα στο Youtube, αλλά όπως και όλα τα clips των Nirvana, είναι καταπληκτικό.

”Lithium” (1992): κομμένες live σκηνές. Σκηνές καταστροφής, σκηνές ερμηνείας…

”In bloom” (1992): οι Nirvana φλώροι! Με κοστούμια και γυαλιά τα σπάνε όλα.

”Sliver” (1993): οι Nirvana (και η κορούλα του Cobain) απλά ερμηνεύουν…

‘Heart- shaped box” (1993): ΟΚ, ίσως το καλύτερο οπτικό ντοκουμέντο των Nirvana. Πραγματικά απορείς με το διεστραμμένο μυαλό του Cobain που τα σκέφτηκε όλα αυτά…

”You know you ‘re right” (2002): ένα video- επικήδειος για τον Cobain. Απλά τέλειο.

Videos/DVDs:

”Live! Tonight! Sold out!!” (1994): DVD που δείχνει τους Nirvana επί σκηνής, backstage, να σπάνε τα πάνε, να δίνουν συνεντεύξεις, να σπάνε τα πάντα, να πάιζουν μουσική, να σπάνε τα πάντα κλπ. Θα δείτε κάμποσες διασημότητες, σκηνές από εκπομπές κλπ. Απαραίτητο.

”Classic albums: Nirvana ”Nevermind”” (2005): η κλασική σειρά Classic albums (που έχει παρουσιάσει και τα ”Black album”, ”The number of the beast” κ.ά.) δε θα μπορούσε να αφήσει απ’ έξω το ”Nevermind”, ένα κατ’ εξοχήν κλασικό album. Όποιος έχει παρακολουθήσει DVD αυτής της σειράς, γνωρίζει πώς είναι δομημένο. Αν όχι, εδώ θα βρείτε όλα τα μυστικά/λεπτομέρειες/κουτσομπολιά του ”Nevermind” μέσα από συνεντεύξεις των (εν ζωή) μελών των Nirvana, φίλων, παραγωγών κ.ά.

”Unplugged in New York” (2007): ε, εδώ τι να πούμε. Αυτό το DVD το απολαμβάνεις από την αρχή μέχρι το τέλος. Μία από τις κλασικότερες εμφανίσεις των Nirvana, παρουσιαζόμενη στην ολότητα της, με τέλειο ήχο και εικόνα. Μένεις με τα μάτια ορθάνοιχτα, σου λέω. Η όλη ατμόσφαιρα είναι απλά ανατριχιαστική.

”Live at Reading” (2009): το DVD του αντίστοιχου C.D. (βασικά το αντίστροφο ισχύει, anyway). Εδώ βλέπεις και γουστάρεις. Οι Nirvana σπέρνουν μπροστά σε χιλιάααδες κόσμο. Μιλάμε για μία εμφάνιση- μπόμπα, δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις ότι απλά 3 άτομα παίζουν ό, τι παίζουν. Τι να λέμε, τώρα, τα βασικά;

Συμμετοχές σε συλλογές:

”Sub Pop 200” (1988)
”Teriyaki asthma vol. 1” E.P. (1989)
”Kill rock stars” (1991)
”Hard to believe- Kiss covers compilation” (1992)
”Eight songs for Greg Sage and the Wipers” (1993)
”No alternative” (1993)
”The Beavis and Butt- Head experience” (1993)
”DGC rarities vol. 1” (1994)
”The grunge years” (1994)
”Fifteen munites- a tribute to the Velvet Underground” (1994)
”Fender 50th anniversary guitar legends” (1996)
”Home alive- the art of self defense” (1996)
”Hype!” soundtrack (1996)
”The birth of alternative vol. 1” (1998)
”The birth of alternative vol. 2” (1998)
”Saturday night live- the musical performances vol. 2” (1999)
”Music of the millenium” (2000)

Τέλος, αφού ακούσετε όοολα αυτά, μπορείτε να ψάξετε με την ησυχία σας τα bootlegs των Nirvana. Εδώ κι αν υπάρχει πράγμα… Υπάρχουν κάποια ”επίσημα” bootlegs που αξίζουν πολύ. Αυτά είναι τα εξής:

Bootlegs:

”A season in hell part one”: αποτελείτε από 3 C.D. με live, demo, B- sides και κομμάτια από συλλογές.

”Into the black”: 6- απλό (!) bootleg με demo, την εμφάνιση στο Reading, εμφανίσεις για το B.B.C. και το M.T.V., άστα να πάνε. 116 κομμάτια! Περιέχει και την τελευταία εμφάνιση τους στην Αμερική. Χωρίζεται στα εξής μέρη: ”Ultra rare demos & sessions”, ”Master demo recordings”, ”Paramount theatre”, ”Reading Festival”, ”Last American show part 1”, ”Last American show part 2”.

”Outcesticide series’‘: αυτό θεωρείται το πιο γνωστό Nirvana bootleg- σχεδόν επίσημη κυκλοφορία για τους οπαδούς. Έχει τα εξής C.D.: ”Outcesticide: in memory of Kurt Cobain”, ”Outcesticide II: the needle & the damage done”, ”Outcesticide III: the final solution”, ”Outcesticide IV: rape of the vaults”, ”Outcesticide: disintegration”. Πάρε να ‘χεις, κόσμε. Ο κόσμος των Nirvana δεν τελειώνει ποτέ.

Λίγα λόγια για τον Kurt Cobain: Τελειωμένος πρεζάκιας, κουλός κιθαρίστας, emo, δημιούργημα των media… Και τι δεν έχει ακουστεί για τον Cobain από όταν κυκλοφόρησε το ”Nevermind”. Οι μεταλλάδες ακόμα ΔΕΝ μπορούν να δεχτούν ότι οι Nirvana άξιζαν μουσικά. Μα, είσαι καλά; Θα δεχτούν κάποιον που δεν παίζει solo και όλα του τα κομμάτια αποτελούνται από 3 συγχορδίες (βέβαια τώρα μου έρχονται κάποιοι AC/DC στο μυαλό, αλλά θα γίνω κακός, οπότε το αφήνω…); Θα δεχτούν κάποιον που ΕΞΑΦΑΝΙΣΕ (λένε) το metal ήχο (βέβαια τώρα μου έρχονται κάτι Metallica- ”Black album” και Guns n’ Roses ”Use your illusion” στο μυαλό, αλλά τα αφήνω και αυτά για να μη γίνω κακός…);
Anyway, αυτό το κείμενο δε γράφεται για να πείσει κανένα αντί- Nirvana να αλλάξει γνώμη. Όσοι γουστάρουν τη μουσική του ξανθού και όλη τη μυθολογία που την περιβάλλει, ξέρουν γιατί το κάνουν.
Ναι, έκανε λάθη στη σκηνή. Όταν το καταλάβαινε, δεν τα διόρθωνε, αλλά αντιθέτως το διασκέδαζε και έκανε το κομμάτι να ακούγεται ακόμα πιο χάλια. Ξεκούρδιζε την κιθάρα του ώστε να ακούγεται παράφωνη. Δεν έπαιζε το ”Smells like teen spirit”. Ούρλιαζε στις μπαλάντες. Έφτυνε τις κάμερες, έφτυνε το κοινό. Δεν του μιλούσε. Στο τέλος κατέστρεφε όλα τα όργανα.
Μα γιατί, μα γιατί, ρωτάνε πολλοί. Γιατί να θέλει κάποιος να χαλάει έτσι την εικόνα του; Είχε λεφτά, είχε δόξα, είχε οικογένεια (ΟΚ, λέμε τώρα), είχε επιτυχία. Τα είχε όλα. Κι αυτός τι κάνει; Πάει και βγάζει ένα ”In utero”! Και πιο μετά τι κάνει; Αυτοκτονεί!
Γενικώς όλοι πάνω- κάτω ξέρουμε ότι όλα πήγαιναν καλά στη ζωή του μέχρι να χωρίσουν οι γονείς του όταν ήταν 7 κλπ.κλπ. Οπότε άρχισε να αλητεύει κλπ. κλπ. Δε θα πούμε πάλι τα ίδια- είναι βαρετό. Αλλά το θέμα είναι ότι ο Cobain πραγματικά ΛΑΤΡΕΥΕ τη μουσική. Και στο γράμμα που έγραψε πριν αυτοκτονήσει γράφει: ”I haven’t felt the excitement of listening to as well as creating music along with reading and writing for too many years now”. Οπότε καταλαβαίνει κάποιος ότι κάτι πήγε στραβά…
…Και μάλλον αυτό που τα κατέστρεψε όλα ήταν αυτό το ”Nevermind”. Ή μάλλον, το τι ακολούθησε. Ο Cobain ποτέ δεν ήθελε να γίνει μεσσίας του rock. Ποτέ δεν ήθελε το ”Nevermind” να βγει τόσο καλογυαλισμένο όσο βγήκε, ποτέ δε γούσταρε τα singles, ποτέ δε γούσταρε τις συναυλίες σε στάδια κλπ. κλπ. Θα προτιμούσε ο χρόνος να σταματούσε στο ”Bleach”, στις άσημες μέρες, στα clubs, στο underground. Απλά δεν το άντεξε. Και δε χρειάζεται να είναι κάποιος διάνοια για να το καταλάβει αυτό. Φαίνεται από τους στίχους του ”In utero”, τον ήχο του και τα τραγούδια του. Φαίνεται από το βλέμμα του Cobain από το ’92 και μετά. Και, φυσικά, αποδεικνύεται με την αυτοκτονία του. Ό, τι πιο ειλικρινές έκανε, όσο ”δήθεν” και να ακούγεται.
Θα μπορούσαμε να γράψουμε κι άλλα, για τους στομαχόπονους του, για τις δηλώσεις του, για το motto του (”I hate myself and I want to die”) κ.ά. Άλλα όλα θα οδηγήσουν εκεί: ότι απλά ήταν ένα άτομο που δεν άντεξε την τροπή που πήρε η ζωή του. Με τα ναρκωτικά να τον καταστρέφουν σιγά- σιγά, με τις κάμερες ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ 24 ώρες το 24ωρο από πάνω του, με τη ζωή του να γίνεται δημόσιο κουτσομπολιό, με τα προβλήματα υγεία του, με τη μόνιμη απειλή ότι θα του πάρουν την κόρη του… Αυτό είναι που λέμε ”too much”. Και τότε βρέθηκε σαν μόνη αξιοπρεπής λύση το ”It’s better to burn out, than to fade away”…

Λίγα λόγια τη μουσική των Nirvana: όσο θάψιμο έχει φάει ο Cobain τόσα χρόνια, άλλο τόσο έχει φάει και η μουσική του. Όλοι αυτοί που μιλάνε για έλλειψη τεχνικής, έλλειψη ουσίας κλπ. ξεχνάνε κάτι πολύ βασικό: η ουσία βρίσκεται στο να κάνεις τον άλλο να γουστάρει αυτό που ακούει. Και ο Cobain είχε ένα χάρισμα σε αυτό. Πραγματικά είχε χάρισμα σαν συνθέτης. Γιατί δεν μπορεί να είναι τυχαίο που όποτε παίζει Nirvana σε ράδιο, party κλπ. ΟΛΟΙ γνωρίζουν το κομμάτι. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο που όλα τα μετέπειτα rock συγκροτήματα ανέφεραν σαν κύρια επιρροή τους Nirvana. Αυτό σημαίνει ταλέντο. Θέλει ταλέντο να γράφεις τέτοια κομμάτια. Θέλει ταλέντο να μπορείς να βάζεις στον ίδιο δίσκο ακουστικές μπαλάντες και punk κεραυνούς. Και να μπορείς να ουρλιάζεις και να τραγουδάς μελωδικά με την ίδια ευκολία. Πραγματικά, για να καταλάβει κάποιος στην ολότητα του το μουσικό ταλέντο του Cobain θα πρέπει να μελετήσει τα κομμάτια που βρίσκονται στο ”With the lights out” box- set. ”Clean up before she comes”, ”Token eastern song”, ”Even in his youth”, ”Verse chorus verse”, ”Old age”, ”The other improv”, ”Sappy” κ.ά. Το μυστικό βρίσκεται ακριβώς εκεί. Κομμάτια που βασίζονται σε 3- 4 το πολύ riffs. Αλλά το όλο θέμα βρίσκεται στην επιλογή της φωνητικής μελωδίας. Και ο Cobain απλά είχε ΧΑΡΙΣΜΑ σε αυτό το θέμα. Προσέξτε πώς ταιριάζει κάθε νότα του πάνω στην εκάστοτε συγχορδία. Πραγματικά, όσο απλό και να ακούγεται, εκεί είναι όλο το ζουμί. Ιδίως οι κιθαρίστες, προσπαθήστε να παίξετε τα κομμάτια αυτά και να τραγουδήσετε. Ψάξτε τις αρμονίες.

Αυτάαα… Ξέρω ότι υπάρχουν άλλα τόσα που ξέχασα να γράψω- αλλά αυτά μου ήρθαν. Αν τα έγραφα αύριο, μπορεί να έγραφα εντελώς διαφορετικά πράγματα. Βέβαια, επειδή ξέρω ότι οι γνήσιοι Nirvana- maniacs ψοφάνε για όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το αγαπημένο τους συγκρότημα, παρακάτω ακολουθούν κάποιες πληροφορίες/γεγονότα/κουτσομπολιά/να- ‘χουμε- να – λέμε, που ίσως είναι γνωστά σε κάποιους από εσάς, είτε όχι. Enjoy!

Nirvana facts:

∙ Πρώτο κομμάτι των Nirvana θεωρείται το ‘‘Spank thru”. Η πρωταρχική του έκδοση υπάρχει στο demo των Fecal Matter, ενώ σαν Nirvana το πρωτοκυκλοφόρησαν μέσω της συλλογής ”Sub Pop 200”. Μπορείτε να ακούσετε και τις 2 εκδοχές παρακάτω:

∙ Η πρώτη συναυλία των Nirvana έγινε σε ένα party το Μάρτιο του ’87, και έπαιξαν τα παρακάτω τραγούδια:
”Downer”
”Aero zeppelin”
”If you must”
”Spank thru”
”Mexican seafood”
”Heartbreaker/How many more times”
”Pen cap chew”
”Hairspray queen”
Μπορεί κάποιος να ακούσει ντοκουμέντο από αυτήν τη συναυλία στο ”With the lights out” box- set.

∙ Η τελευταία συναυλία των Nirvana δόθηκε στις 1 Μαρτίου του 1994 (μόλις ένα μήνα πριν την αυτοκτονία του Cobain) στο Μόναχο. Το track- listing ήταν το παρακάτω:
”My best friend’s girl”
”Moving in stereo”
”Radio friendly unit shifter”
”Drain you”
”Breed”
”Serve the servants”
”Come as you are”
”Sliver”
”Dumb”
”In bloom”
” About a girl”
”Lithium”
”Pennyroyal tea”
”School”
”Polly”
”Very ape”
”Lounge act”
”Rape me”
”Territorial pissings”
”The man who sold the world”
”All apologies”
”On a plain”
”Blew”
”Heart- shaped box”

∙ Υπάρχει ένα μοναδικό κομμάτι των Nirvana στο οποίο δεν τραγουδάει ο Cobain! Ονομάζεται ”Marigold”, και τα φωνητικά (καθώς και η σύνθεση) ανήκουν στο drummer Dave Grohl. Το κομμάτι τα σπάει.

∙ Μετά τη διάλυση των Nirvana, o Grohl συνέχισε τη μουσική του πορεία μέσω των Foo Fighters. Ο Chris Novoselic, από την άλλη, δεν κατάφερε κάτι αξιόλογο μουσικά, ενώ ασχολείται και με την πολιτική.

∙ Ας δούμε που αλλού αναμείχτηκε ο Cobain, εκτός των Nirvana: Καταρχήν, ψάξτε να βρείτε το album ”The ”priest” they called him”. Είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας του Cobain με το συγγραφέα William S. Burroughs. Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι, δηλαδή… Ενώ ο Burroughs απαγγέλει, ο Cobain από πίσω κάνει θόρυβο με την κιθάρα.

Εκτός αυτού, ο Cobain συμμετέχει και στον πρώτο solo δίσκο του Mark Lanegan (τραγουδιστή των Screaming Trees), το ”The winding sheet”. Η φωνή του Cobain ακούγεται στο κομμάτι ”Down in the dark”, ενώ στο ”Where did you sleep last night” παίζει και κιθάρα (στο ίδιο κομμάτι παίζει μπάσο και ο Novoselic).

Επίσης ο Cobain κάνει φωνητικά στα κομμάτια ”Asking for it” και ”Softer, softest” του album ”Live through this” των Hole (μπάντα της γυναίκας του, Courtney Love).

Άλλη μία συμμετοχή του Cobain που ίσως ”τζινήσει” κάποιους μεταλλάδες, είναι αυτή στους ακραίους doom metallers Earth! Ο Cobain κάνει guest φωνητικά στο E.P. ”Extra- capsular extraction”. Heavy metal, όχι αστεία!

∙ Κάποιοι από τους πιο αγαπημένους δίσκους του Cobain ήταν οι ακόλουθοι: Aerosmith ”Rocks”, AC/DC ”Back in black”, Sex Pistols ”Never mind the bollocks- here’s the Sex Pistols”, Led Zeppelin ”Led Zeppelin II” κ.ά.

∙ Κάποια από τα πιο αγαπημένα συγκροτήματα του Cobain ήταν τα ακόλουθα: The Pixies, The Vaselines, The Melvins κ.ά.

∙ Κουμπάρος του Cobain ήταν ο κιθαρίστας και τραγουδιστής των Earth, Dylan Carlson. Αυτός του έδωσε το πιστόλι με το οποίο αυτοκτόνησε ο Cobain, ενώ λέγεται ότι αυτός τον πρωτοέμαθε στην ηρωίνη. Παλιότερα ήταν και συγκάτοικοι.

∙ Νονός της κόρης του Cobain είναι ο τραγουδιστής των R.E.M., Michael Stripe, ενώ νονά η ηθοποιός Drew Barrymore.

∙ Τα περισσότερα ερωτικά κομμάτια εποχής ”Nevermind” (πριν, δηλαδή, ο Cobain γνωρίσει την Courtney) αναφέρονται στην Tobi Vail, μεγάλο έρωτα του Cobain, μέλος των Bikini Kill και δυναμική φεμινίστρια. Οι απόψεις της επηρέασαν απίστευτα τον Cobain σε θέματα σεξισμού, φύλου κλπ.

∙ Ο ”καλόγερος” στο εξώφυλλο του ”The ”priest” they called him” των Burroughs και Cobain, δεν είναι άλλος από τον Chris Novoselic!

∙ Το μοναδικό πράγμα που ηχογράφησε ο Jason Everman με τους Nirvana ήταν μία διασκευή στους Kiss, η οποία εμφανίστηκε στη συλλογή ”Hard to believe- Kiss covers compilation” .

∙ Ας δούμε τι διασκευές έχουν κάνει οι Nirvana:
”Love buzz” (Shocking Blue- βρίσκεται στο ”Bleach”)
”Do you love me?” (Kiss- βρίσκεται στη συλλογή ”Hard to believe- Kiss covers compilation”)
”Return of the rat” (Wipers- βρίσκεται στη συλλογή ”Eight songs for Greg Sage and the Wipers”)
”Here she comes now” (Velvet Underground- βρίσκεται στη συλλογή
”Fifteen munites- a tribute to the Velvet Underground”)
”Turnaround” (Devo- βρίσκεται στο ”Incesticide”)
”Molly’s lips” (The Vaselines- βρίσκεται στο ”Incesticide”)
”Son of a gun” (The Vaselines- βρίσκεται στο ”Incesticide”)
”Jesus doesn’t want me for a sunbeam” (The Vaselines- βρίσκεται στο ”Unplugged in New York”)
”The man who sold the world” (David Bowie- βρίσκεται στο ”Unplugged in New York”)
”Plateau” (Meat Puppets- βρίσκεται στο ”Unplugged in New York”)
”Oh me” (Meat Puppets- βρίσκεται στο ”Unplugged in New York”)
”Lake of fire” (Meat Puppets- βρίσκεται στο ”Unplugged in New York”)
”Where did you sleep last night” (Lead Belly- βρίσκεται στο ”Unplugged in New York”)
”The money will roll right in” (Fang- βρίσκεται στο ”Live at Reading”)
”D- 7” (Wipers- βρίσκεται στο ”Live at Reading”)
Επίσης σε bootlegs ή και στο ”With the lights out” box- set μπορούν να βρεθούν και άλλες διασκευές σε Led Zeppelin, Lead Belly, Terry Jacks κ.ά.

∙ Ο άνδρας με το φόρεμα στο εσωτερικό του ”In utero” ήταν η (αρσενική) νταντά της Frances- Bean Cobain.

∙ Ο δοκιμαστικός τίτλος του ”Nevermind” ήταν ”Sheep”.

∙ Οι Cobain και Lanegan (Screaming Trees) είχαν φτιάξει ένα project. Παρ’ όλα αυτά όταν πήγαν στο studio να ηχογραφήσουν ξέχασαν όλα τα κομμάτια γιατί δεν τα είχαν γράψει πουθενά. Οπότε κατέληξαν να ηχογραφήσουν μερικές διασκευές στο Lead Belly. Αυτό το session ονομάστηκε The Jury.

∙ Οι Nirvana έχουν συνεργαστεί με τους εξής πολύ σημαντικούς παραγωγούς: Jack Endino (έχει συνεργαστεί και με Mudhoney και Soundgarden), Butch Vig (παραγωγός και των Smashing Pumpkins) και Steve Albini (μάλλον ο γνωστότερος παραγωγός στους metalheads μιας κι έχει συνεργαστεί με τους τεράστιους Neurosis. Εκτός αυτών έχει κάνει παραγωγές για τους Robert Plant, Stooges, Mogwai, Pixies, PJ Harvey, Manic Street Preachers, Jarvis Cocker κ.ά.).

∙ Η μίξη του ”Nevermind” έγινε από τον Andy Wallace, δηλαδή το άτομο που καθόταν πίσω από την κονσόλα όταν οι Slayer ηχογραφούσαν το ”Seasons in the abyss”.

∙ Το ”Bleach” ηχογραφήθηκε μέσα σε 5 μέρες και μόνο για 600 δολλάρια.

∙ Στα ”Floyd the barber”, ”Paper cuts” και ”Downer” του ”Bleach” drums δεν παίζει ο Chad Channing, μα ο Dale Crover των Melvins.

∙ O Cobain ήταν για λίγο καιρό straight- edge! Απίστευτο κι όμως αληθινό!

∙ Στην αρχή του ”Territorial pissings” ακούμε τον Chris Novoselic να ουρλιάζει μερικούς στίχους του ”Get together” του Chet Powers.

∙ Στο κοινό του video- clip του ”Smells like teen spirit” βρίσκεται και ο Burton C. Bell των Fear Factory! Χρόοονια αργότερα οι Fear Factory θα διασκευάσουν και το ”School” των Nirvana.

∙ Το ”Polly” αναφέρεται σε ένα βιασμό.

∙ Ο Cobain ΔΕΝ έζησε κάτω από γέφυρες, άσχετα με το τι λέει στο ”Something in the way”.

∙ Φήμες θέλουν τον Cobain να έχει αναμιχθεί πολύ περισσότερο στο ”Live through this” των Hole, από τα guest φωνητικά που έκανε. Άλλοι μιλάνε για ηχογραφημένα μέρη κιθάρας, ενώ άλλοι ότι έγραψε ολόκληρο το album!

∙ Στο τέλος του ”Nevermind” υπάρχει κρυφό κομμάτι. Πρόκειται για το ”Endless, nameless” ένα κλασσικό κομμάτι των Nirvana.

∙ Το εξώφυλλο του ”Incesticide”, καθώς και το artwork του ”In uterο” είναι του ίδιου του Cobain.

∙ Στο ”Milk it” βρίσκεται ένας ανατριχιαστικά προφητικός στίχος του Cobain: ”Look, on the bright side is suicide”…

∙ Και στο ”In utero” υπάρχει κρυφό κομμάτι. Λέγεται ”Gallons of rubbing alcohol flow through the strip”.

∙ Εδώ και χρόνια ολόκληρα υπάρχει η φήμη ότι ο Cobain δεν αυτοκτόνησε, αλλά δολοφονήθηκε. Και μάλιστα όχι από όποιον κι όποιον, αλλά από την ίδια του τη γυναίκα. Υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα στοιχεία που είναι, πλέον, γνωστά σε πολλούς:
α). Πάνω στην καραμπίνα με την οποία αυτοκτόνησε ο Cobain δε βρέθηκε ούτε ένα αποτύπωμα. Άρα κάποιος την καθάρισε μετά την αυτοκτονία/δολοφονία.
β). Οι τελευταίες προτάσεις στο γράμμα του δίπλα απ’ το πτώμα του είναι σε έντονα διαφορετικό χαρακτήρα από αυτόν στο υπόλοιπο γράμμα. Σαν κάποιος να το ολοκλήρωσε, δηλαδή.
γ). Το σημαντικότερο: στον οργανισμό του βρέθηκε η τριπλάσια (!) ποσότητα ηρωίνης που αρκεί για να σκοτώσει έναν άνθρωπο. Δηλαδή, σούταρε μία. Εκεί έπρεπε να πεθάνει υποτίθεται. Αλλά όχι. Σούταρε άλλη μία. Πάλι δεν πέθανε. Σούταρε άλλη μία, ζωντανός πάλι! Ε, και μετά πήρε και την καραμπίνα και αυτοκτόνησε. ΟΚ, πέρα από την πλάκα, οι ειδικοί λέγανε ότι με αυτήν την ποσότητα όχι μόνο δε θα είχε τη δύναμη να σηκώσει το όπλο, αλλά ούτε καν να σκεφτεί να κάνει κάτι τέτοιο. Άρα κάποιος ήταν μαζί του και το βοήθησε.
δ). Λίγο καιρό μετά το θάνατο του Cobain, ο τραγουδιστής των Mentors, El Duce, ισχυρίστηκε ότι η Courtney Love τον είχε πλησιάσει και του προσέφερε λεφτά ώστε να σκοτώσει τον Cobain, αλλά αυτός αρνήθηκε. Μετά από αυτήν τη δήλωση ο El Duce σκοτώνεται όταν το αμάξι του συγκρούεται με τρένο. Λες και κάποιος ήθελε να το βγάλει βιαστικά απ’ τη μέση.
Anyway, κανείς, μάλλον, δε θα μάθει ποτέ την αλήθεια. Και είναι λίγο φρίκη να κάθεσαι και να τα ξεψαχνίζεις αυτά. Ένα πιθανό σενάριο είναι ο Cobain να αυτοκτόνησε, αλλά να το έκανε με τη βοήθεια κάποιου.

∙ Στο ”Unplugged in New York” οι 2 τύποι που παίζουν μαζί με τους Nirvana τα κομμάτια των Meat Puppets, δεν είναι άλλοι από τους Cris και Curt Kirkwood, δηλαδή… τους ίδιους τους Meat Puppets!

∙ Ο Cobain αστειευόταν ότι έκλεψε το riff του ”Smells like teen spirit” από το ”Louie, Louie” ή και το ”More than a feeling”. Μάλιστα στο ”Live at Reading”, όταν πάει να αρχίσει το ”Smells like teen spirit”, το αλλάζει στο ”More than a feeling”!

∙ Συχνά ο Cobain δεν έπαιζε το ”Smells like teen spirit” λόγω ανίας. Μάλιστα σε μία συναυλία άρχισε να το παίζει και ξαφνικά το σταμάτησε. Φαντάζομαι ξενέρα στο κοινό.

∙ Ο Cobain είχε παθολογικό φόβο για τις βελόνες. Τώρα, πώς κατέληξε ηρωινομανής, δεν ξέρω.

∙ Κλασική έχει μείνει η εκτέλεση του ”Smells like teen spirit” στο Top of the Pops. Όλα έπρεπε να ήταν playback (εκτός από τη φωνή του Cobain), και για σπάσιμο οι Nirvana έκαναν ότι έπαιζαν άσχετα πράγματα και καλά (π.χ. ο Cobain δεν έπαιζε τίποτα ενώ ακουγόταν κιθάρα, o Grohl χτύπαγε ό, τι να ‘ναι τύμπανα κλπ.). Αποκορύφωμα τα φωνητικά του Cobain, που έγιναν σε gothic στυλ! Την εμφάνιση αυτή μπορείτε να τη δείτε παρακάτω.

∙ Μία άλλη αξιοσημείωτη εμφάνιση των Nirvana έγινε στις απονομές βραβείων MTV to ’92. Οι Nirvana ήθελαν να παίξουν το (ακυκλοφόρητο, τότε) ”Rape me”, αλλά οι υπεύθυνοι τους το ξέκοψαν ότι θα τους έκοβαν για με διαφημίσεις αν το έκαναν, και αντί αυτού τους είπαν να παίξουν το ”Lithium”. Οπότε με το που ανεβαίνουν στη σκηνή, ο Cobain τραγουδάει δυο νότες από το ”Rape me” (οι υπεύθυνοι πρέπει να έχασαν κάμποσα χρόνια της ζωής τους) και ξαφνικά το αλλάζει στο ”Lithium”. Έτσι. Πάντα του άρεσε να είναι απρόβλεπτος. Επίσης στο τέλος της εμφάνισης ο Novoselic τρώει το μπάσο του κατακέφαλα, ενώ ο Grohl κάτι λέει για τον Axl Rose. Απολαύστε.

∙ Φήμες θέλουν τον Cobain να έκανε και μία άλλη (αποτυχημένη) απόπειρα αυτοκτονία. Στο διαβόητο ”περιστατικό της Ρώμης” ο Cobain, αφού κατάπιε γύρω στα 60 χάπια και έκανε τους κατάλληλους συνδυασμούς με ναρκωτικά και αλκοόλ, έπεσε σε μη αναστρέψιμο κώμα. Τελικά το συνέφεραν μετά από κάμποσες μέρες σε ιταλικό νοσοκομείο, ενώ όλοι νόμιζαν ότι τα είχε τινάξει. Φήμες λένε ότι είχε αφήσει και σημείωμα, αλλά τελικά το ”περιστατικό της Ρώμης” θεωρήθηκε απλά αποτέλεσμα υπερβολικής δόσης, και όχι προσχεδιασμένη αυτοκτονία.

∙ Ο πρώτος τίτλος του ”In utero” ήταν ”I hate myself and I want to die”. Τελικά απορρίφθηκε.

∙ Το ”In utero” ηχογραφήθηκε μέσα σε 6 μέρες, ενώ τα φωνητικά του Cobain μέσα σε 6 ώρες (!).

Επίλογος: ”Vandalism: beautiful as a rock in a cop’s face” (Kurt Cobain)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s