Tardive Dyskinesia “Static apathy in fast forward” (2012)

February 6, 2013

(Το review αυτό γράφτηκε το 2012)

Tardive Dyskinesia “Static apathy in fast forward” (2012)

Οι Tardive Dyskinesia είναι μία ελληνική μπάντα που τα τελευταία χρόνια έκανε αρκετό θόρυβο με τις δουλειές της (και τις συναυλιες της). Κάποιοι γρήγορα τους κόλλησαν τη ρετσινιά των Meshuggah, αλλά βρίσκω κάτι τέτοιο αρκετά άδικο, μιας και το στυλ τους έχει αρκετές διαφορές από τον ψυχρό, επαναλαμβανόμενο ήχο των Σουηδών. Με τη φετινή δουλειά τους, οι Tardive Dyskinesia κάνουν μία πιο μελωδική στροφή που σίγουρα θα τους συστύσει σε μεγαλύτερα ακροατήρια.

Φανταστείτε τα δύο προηγούμενα albums τους ως ένα πάντρεμα των εξής στοιχείων: ”σπαστικοί” ρυθμοί (ναι, εδώ υπάρχει προφανής επιρροή από Meshuggah), groovy riffs, progressive δομές και κάποιες μελωδίες για να δέσει το γλυκό. Α, και οι φοβερές κραυγές του Μάνθου. Αν στο πρώτο album (το οποίο προτιμώ) η καφρίλα σε κάρφωνε στον τοίχο, στο δεύτερο οι Tardive εμφάνισαν ένα πιο ”ώριμο” και πολύπλοκο στυλ. Τώρα, στον τρίτο τους δίσκο, η μελωδία έρχεται να υπερισχύσει και της πολυπλοκότητας και της καφρίλας.

Όταν ακούτε τη λέξη ”μελωδία”, βέβαια, δεν πρέπει να σκέφτεστε Children of Bodom ή Lady Gaga. Σκεφτείτε κάτι από την πίκρα των Neurosis (βλέπε τα πρώτα φωνητικά στο ”Empty frames”) και τη μελαγχολία των post rock δασκάλων (”Circling around the unknown”). Βασικά οι Tardive έκαναν το εξής κόλπο: ”ηρέμησαν” κάποιους ρυθμούς (βέβαια ακόμα υπάρχουν πολλά σημεία που πας να κάνει headbanging και αντί γι’ αυτό βρίσκεσαι με ένα κομπιουτεράκι στο χέρι να λύνεις μαθηματικούς γρίφους), εισήγαγαν ”φωναχτά” μελωδικά φωνητικά και (το κυριότερο) οι μελωδίες προέρχονται από τον απλό συνδυασμό κοφτών riffs και ”ανοιχτών” συγχορδιών. Το τελευταίο χαρακτηριστικό υπάρχει σχεδόν σε όλα τα κομμάτια και αυτό είναι που κάνει τη διαφορά στη μουσική τους. Βλέπε το couplet του ”Smells like fraud”, το refrain του ”Time turns planets” και πάει λέγοντας. Ειδικά στα ”Circling around the unknown” και ”We, the cancer” οι Tardive ξεφεύγουν εντελώς, οι μελωδίες τους είναι υπεράνω περιγραφής και δεν κολώνουν καθόλου να ”φλωρέψουν”. Καπάκι σκάει το ”Failed document” που δε γίνεται να μη σας θυμίσει Pantera, ενώ το κλείσιμο του δίσκου με το ”Limiting the universe” είναι ιδανικό -και δε μιλάω μόνο για το τελευταίο, ακουστικό μέρος, αλλά για τη φοβερή lead μελωδία στην αρχή και το διακριτικό πιάνο στη μέση.

Γενικά ο δίσκος είναι ο ΟΡΙΣΜΟΣ του grower. Κάθε κομμάτι έχει πάρα πολλά σημεία, συνεχώς εναλλάσσοται κοφτοί ρυθμοί, μελωδίες και Meshugg-οειδή μέρη. Δεν υπάρχει ανησυχία για το αν η μπάντα απευθύνεται σε ”εξειδκευμένο” κοινό. Το ”Static apathy in fasτ forward” έχει ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ με όλη τη σημασία της λέξης, έχει μουσικές ιδέες που θα ζήλευαν πολλοί.

Για μένα είναι ο δίσκος της χρονιάς, και δεν το περίμενα με τίποτα κάτι τέτοιο. Δώστε του μια ευκαιρία.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s