Rotting Christ/Agnes Vein/Spider Kickers/Kult of Taurus

February 6, 2013

(Η ανταπόκριση αυτή γράφτηκε το 2011)

Κατά τις 20:30 έφτασα στο χώρο του Block 33, όπου ξαφνικά διαπιστώνω ότι στον εξωτερικό χώρο δεν υπήρχαν μόνο ”μαυροφορεμένοι”, αλλά και παιδιά με φαρδιά, καπέλα κλπ. Τελικά παράλληλα με το live σε ένα διπλανό χώρο (δεν ήξερα ότι το Block είχε και άλλους χώρους) υπήρχε hip- hop party ή live. Οπότε τελικά άφησα το live και πήγα στο hip- hop party, ήταν πολύ ωραία και πέρασα γαμάτα.

Πλάκα- πλάκα φάση θα είχε να έγραφα μόνο αυτό και να σταμάταγε εδώ το post, αλλά όχι, προτίμησα τους Rotting Christ.

Πρώτοι βγήκανε οι Kult of Taurus, ενώ το club ήταν ήδη αρκετά γεμάτο. Ενώ το όλο στήσιμο τους μου φάνηκε ενδιαφέρον, μουσικά δε με κέρδισαν, ενώ και η απόδοση τους μου φάνηκε μέτρια. Τη μία πλησίαζαν το μελωδικό black metal, την άλλη έχωναν core στοιχεία, ψιλο- μπερδεμένοι μου φάνηκαν, ενώ σε στιγμές η κιθάρα ή έκανε παραφωνίες/λάθη ή τέλοσπαντων κάπως έτσι ακουγόταν. Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσαν.

Στη συνέχεια βγήκανε οι βετεράνοι (και συντοπίτες- γεια σου, ρε γιαννενάρα) Spider Kickers, τους οποίους επίσης έβλεπα για πρώτη φορά. Thrash της παλιάς σχολής η μουσική τους, έμπειροι, ήξεραν τι έκαναν και το έκαναν καλά. Η ώρα πέρασε ΟΚ. Να σημειωθεί ότι τραγουδιστής ήταν ο drummer τους, κάτι που δε βλέπεις συχνά.

Ενώ το club ήταν ΑΣΦΥΚΤΙΚΑ γεμάτο, βγήκανε στη σκηνή οι Agnes Vein. Τους περίμενα με πολύ ενδιαφέρον, ιδίως μετά από όλα τα αποθεωτικά σχόλια που ακούω από παντού. Και, όντως, οι τύποι είχαν εξαιρετική μουσική, αν και θα ήθελα καλύτερο ήχο. Πολλά doom riffs, κάποια καθαρά φωνητικά, πολλά ουρλιαχτά, ένα μίγμα που ήταν πολύ, μα πολύ αξιόλογο. Φυσικά αμέσως σου έρχονταν στο μυαλό οι Bathory και οι Primordial, αλλά αυτό δεν είναι κακό. Πάντως η μουσική τους ήταν η πιο ”δύσκολη” της βραδιάς, κάτι που έδωσε το έναυσμα στο γνωστό είδος του υπανάπτυκτου homo sapiens να φωνάζει ”Rotting Christ” κατά τη διάρκεια του set τους. Ναι, συναντάται ακόμα αυτό το είδος ανθρώπου. Γαμώ το κεφάλι σας, μαλάκες.

Anyway, ας πάμε στο κύριο πιάτο της βραδιάς, τους Rotting Christ. Ενώ τα φώτα είναι σβηστά αρχίζει να παίζει το εξαιρετικό ”Orders from the dead” από το τελευταίο τους album (προηχογραφημένο φυσικά), και κάπου στο τέλος του εμφανίζονται οι Rotting Christ στη σκηνή με το ”Demonon vrosis”, επίσης από το τελευταίο τους album. Και από κάτω να γίνεται Ο χαμός. Όλοι να χοροπηδάνε σαν τρελοί και να ουρλιάζουν. Αυτό μου έκανε αρκετή εντύπωση καθ’ όλη τη διάρκεια του set τους, δηλαδή το πόσο πολύ άρεσαν στον κόσμο τα 2 τελευταία Rotting Christ albums. Δηλαδή ώρες- ώρες ένιωθα και μία αμηχανία που έβλεπα τους γύρω μου να κάνουν σαν τρελοί, ενώ εγώ δε συμμεριζόμουν και τόσο τον ενθουσιασμό τους. Βέβαια έπαιζαν ρόλο και οι ηλικίες, πρόσεξα ότι οι περισσότεροι ήταν νέα αγόρια/κορίτσια, τα οποία έδειχναν απίστευτη λατρεία για την μπάντα. Φυσιολογικό. Υποθέτω ότι κι εγώ αν είχα την ευκαιρία να τους δω στο Γυμνάσιο, έτσι θα έκανα. Anyway, από το πρώτο κομμάτι, όμως φάνηκε το μεγάλο μείον της εμφάνισης τους: ο ήχος. Από μέτριος έως κακός σε σημεία. Δηλαδή, ΟΚ, σε σημεία να ακούς μόνο τη μια κιθάρα κλπ. Απαράδεκτο. Η μπάντα, πάντως, δεν πτοήθηκε και είχε πολύ όρεξη. Δεύτερο κομμάτι το ”After dark I feel” και καπάκι το ”King of a stellar war”, και κάπου εκεί ένιωσα μία πικρία που όντως δεν είμαι ακόμα στο Γυμνάσιο. Τελικά είναι εντελώς διαφορετικό το συναίσθημα να βλέπεις μία μπάντα live στη χρονική στιγμή που τους ανακαλύπτεις. Αρκετά με τους συναισθηματισμούς, όμως, ας συνεχίσουμε με το live. Η αλήθεια είναι ότι δε θυμάμαι την ακριβή σειρά των υπόλοιπων κομματιών, αν βρω κάπου το set- list θα το post- άρω. Μεγάλο βάρος έπεσε στα ”Theogonia” και ”Aealo”, από τα οποία ακούσαμε τα ”The sign of prime creation”, ”Keravnos kivernitos”, ”Nemecic”, ”Phobo’s synagogue” (κομματάρα), ”Threnody” (με το οποίο έκλεισαν το πρώτο μέρος του set τους) και ”Aealo”, ”Eon aenaos”, ”Demonon vrosis”, ”Noctis era”, ”Dub- sag- ta- ke”, ”Fire death and fear”, ”Orders from the dead” αντίστοιχα. Παίζει και να ξεχνά κανένα. Πάντως είναι προφανές ότι η μπάντα με τα 2 τελευταία albums της αναζωογονήθηκε, δε φοβάται να βασίζει το κύριο μέρος του set της σε καινούρια τραγούδια, ενώ και ο κόσμος αυτό ακριβώς περιμένει. Περισσότερος χαμός γινότανε σε αυτά τα τραγούδια, παρά σε παλιά hit- άκια. Παρ’ όλα αυτά πρέπει να παρατηρήσω ότι λόγω του κακού ήχου, ιδίως τα κομμάτια του ”Aealo” (που βασίζονται σε προηχογραφημένα μέρη με μοιρολόγια κλπ.) φάνηκαν πολύ γυμνά και έχαναν κατά τη γνώμη μου. Με σωστό ήχο θα ήταν πολύ καλύτερα. Anyway, εγώ έκανα τούμπες με κάτι ”The sign of evil existence”, ”Transform all suffering into plagues”, ”The forest of N’ Gai” και ”Fgmenth thy gift”, κομμάτια που πάντα θα γουστάρω και μου έμειναν ανεξίτηλα στο μουσικό DNA μου. Μακάρι να έπαιζαν και άλλα παλιά. Αφού ακούσαμε και το hit- άκι του ”Athanatoi este”, η η μπάντα κλείνει με το ”Threnody” και αποχωρεί. Φυσικά κανείς δε φεύγει, και μετά από λίγα λεπτά η μπάντα επανέρχεται παίζοντας το ”Archon”, σπέρνοντας τον πανικό στο pit. Αλλά εκεί που έγινε το σώσε ήταν στο ”Non serviam”, τελευταίο κομμάτι της βραδιάς. Ο Σάκης καλεί τον κόσμο στη σκηνή, οπότε και αυτή γεμίζει από 30- 40 άτομα, με αποτέλεσμα… εεε… να μη ακούσουμε το ”Non serviam”, χε, χε, μιας και ο καθένας γκάριζε κλπ. Δεν πειράζει, σαν πράξη ήταν ωραία και υποθέτω αυτοί που ανέβηκαν το γούσταραν. Respect στου 2 τύπους που σχεδόν τσακώνονταν επί σκηνής για το ποιος θα έχει το μικρόφωνο. :fcplm: Τελικά κάποια άτομα δεν αλλάζουν με τίποτα και ποτέ.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s