Neurosis “Honor found in decay” (2012)

February 6, 2013

(Το review αυτό γράφτηκε το 2012)

Neurosis “Honor found in decay” (2012)

Για κάποιους οι Neurosis σημαίνουν πολλά πράγματα. Μη σας πω ότι για κάποιους είναι και η αγαπημένη τους μπάντα. Μιας και το προηγούμενο album τους κυκλοφόρησε 5 χρόνια πριν, η αναμονή ήταν αρκετά μεγάλη. Τι έχουμε εδώ, λοιπόν;

Εννοείται ότι για άλλη μία φορά οι Neurosis δεν απογοητεύουν. Ο δίσκος είναι καλός, με 7 κομμάτια που θα τα βάζετε να παίζουν ξανά και ξανά και ξανά… 7 κομμάτια με απλές δομές, χτυπητές μελωδίες και μέρη (ακουστικά, ambient και heavy) που σου καρφώνονται στο μυαλό με τη 2η-3η ακρόαση. Τολμώ να πω ότι αυτός είναι ο πιο πιασάρικος Neurosis δίσκος, αρκετά ”εύκολος” για να τον ”πιάσει” κανείς (σε αντίθεση με πολλές άλλες δουλειές της μπάντας). Αυτό, ίσως, είναι και το μοναδικό μειονέκτημα του. Όχι ότι είμαι κανένας ελιτιστής που γουστάρει ”δύσκολη” μουσική. Απλά οι Neurosis είχαν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: απαιτούσαν πράγματα από τον ακροατή, δεν έδιναν μόνο. Απαιτούσαν προσοχή, υπομονή και σθένος. Γιατί η μουσική τους ήταν στιγμές- στιγμές τόσο έντονη συναισθηματικά που καταντούσε δυσβάσταχτη. Σε σημείο π.χ. να ΜΗΝ μπορείς να ακούσεις συγκεκριμένα τραγούδια συνεχόμενα. Ε, αυτό εδώ δεν συμβαίνει. Δεν έχουμε αυτές τις τόσο έντονες κορυφώσεις που αγαπούσαμε στα κομμάτια των Neurosis. Τα κομμάτια είναι πιο ”χαλαρά”. Και δεν εννοώ μουσικά χαλαρά, γιατί και το ”The eye of every storm” ”χαλαρό” και ατμοσφαιρικό ήταν, αλλά σε έφτανε σε σημείο να πάρεις το ξυράφι. Απλά εδώ η μπάντα είναι λες και ”παρουσιάζεται” κατά κάποιον τρόπο σε ένα πιο πλατύ κοινό, με πιο ”σφιγμένες” διαθέσεις όχι όρεξη για πολλά-πολλά. Μουσικά έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ καλό album, συναισθηματικά,όμως, οι Neurosis μας έχουν δώσει πολύ καλύτερους δίσκους.

Ας δούμε, όμως, πιο συγκεκριμένα, το περιεχόμενο του ”Honor found in decay”: νοητά, ο δίσκος χωρίζεται σε 2 μέρη. Στο πρώτο μέρος έχουμε τα τρία πρώτα τραγούδια, τα οποία αποτελούνε και τα πιο ”πιασάρικα” του album. Ιδίως το εναρκτήριο ”We all rage in gold” μπορεί να θεωρηθεί τρελό hit-άκι. Πανέμορφη ακουστική εισαγωγή, ωραίο μπάσιμο και κλείσιμο με ένα κλασικό Neurosis riff. Αρκετά safe σύνθεση (όπως και τα υπόλοιπα κομάτια), αλλά πανέμορφη μουσική! Στο ”At the well” τα πράγματα γίνονται ακόμα καλύτερα. Η φωνή του Steve Von Till συγκινεί στην αρχή, ενώ μετέπειτα σου σκίζει την καρδιά με την οργή/πίκρα που βγάζει. Μετά γίνεται το έλα να δεις. Heavy riffs, ένας Scott Kelly που συγκινεί επίσης και οι ήχοι γκάιντας που φτιάχνει ο Landis είναι απλά το κάτι άλλο. Κομμάτι που δε γίνεται να μην κολλήσεις μαζί του. Τα ίδια ισχύουν και για το ”My heart for deliverance”. Οι εναλλαγές των μελωδικών με τα extreme μέρη γίνεται πολύ καλά, ενώ πάλι η ”γκάιντα” (που χρησιμοποιείται συχνά στο δίσκο) κάνει τα δικά της. Εδω θυμίζει ακόμα και ηπειρώτικα η μελωδία που πιάνει, ακούστε το και θα με θυμηθείτε.

Το πρώτο μέρος, δηλαδή, περιέχει 3 κομμάτια που θα ψαρώσουν πολύ κόσμο. Κι όμως, για τους Neurosis αυτά είναι απλά πράγματα. Στο δεύτερο μέρος τα πράγματα γίνονται λίγο πιο ”δύσκολα” και ενδιαφέροντα: για όποιον νόμιζε ότι Neurosis σημαίνει μόνο ”ατμοσφαιρική μουσική συνδυασμένη με heavy doom riffs”, έρχεται το ”Bleeding the pigs” για να το σοκάρει. Samples, tribal-ιές και noise-ίλες, ένα φοβερό τραγούδι που μας φέρνει στο νου τους παλιούς Neurosis, την μπάντα που έβγαλε τα ”Enemy of the sun” και ”Through silver in blood”. Πραγματικά οι παλιοί οπαδοί θα έχουν ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά μέχρι να τελειώσει το τραγούδι, άλλοι μπορούν να ”στραβώσουν” με αυτήν την περίεργη σύνθεση. Οι τελευταίοι, όμως, μάλλον θα ανταμειφθούν με το επόμενο κομμάτι το ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ”Casting of the ages”. Ναι, κινείται στα πλαίσια των 3 πρώτων ”μελωδικών” κομματιών, αλλά τα ξεπερνά. Η πιο φορτισμένη στιγμή του album, κι ας βασίζεται μόνο σε μία βασική μουσική ιδέα καθ’ όλη τη διάρκεια. Η ερμηνεία του Scott Kelly εδώ είναι ανεπανάληπτη. Συνέχεια με το ”All is found… in time”, η δεύτερη ”περίεργη” σύνθεση του δίσκου. Πραγματικά με αυτόν τον τρόπο οι Neurosis είχα να πειραματιστούν χρόνια. Περίεργο κομμάτι που σε υπνωτίζει, όμως, με το μεσαίο, μελωδικό μέρος του. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο τέλος και το ”Raise the dawn”. Συνήθως οι Neurosis κρατάγανε για το τέλος την πιο επική, έντονη σύνθεση, αλλά εδώ μας προσφέρουν απλά ένα ωραίο κλείσιμο. Οι ήχοι στο τέλος είναι πανέμορφοι, το βασικό riff και η εισαγωγή επίσης, απλά θέλαμε το κάτι παραπάνω για το τέλος, έτσι μας έχουν συνηθίσει.

Αυτάαα. Οι οπαδοί τους ίσως τσιγκλίσουν, έτσι, μαντέυω. Μπορεί να το πουν ”ρηχό”, safe. Εγώ λέω ότι τα τραγούδια είναι το ένα καλύτερο από το άλλο, και απόδειξη για αυτό θα είναι οι εντυπώσεις που θα έχουν τα άτομα που θα ακούσουν ΠΡΩΤΗ φορά Neurosis, ή τέλοσπαντων δεν έχουν τόση στενή σχέση μαζί τους. Δεν είναι Ο δίσκος των Neurosis, αλλά είναι ένας δίσκος που θα γοητεύσει πολύ κόσμο, έτσι λέω. Και, εννοείται, πατάει κάτω οτιδήποτε κυκλοφορεί αυτήν τη στιγμή εκεί έξω (Ο.Κ., υπερβολή, δεν έχω ακούσει τα πάντα εκεί έξω).

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s