Napalm Death/Homo Iratus/Slavebreed, 30/10, Block33,Θεσ/νίκη

February 6, 2013

(Η ανταπόκριση αυτή γράφτηκε το 2010)

Slavebreed: ξεκίνησαν σε ένα σχεδόn άδειο Block. Γενικώς δε μαζεύτηκε πολύς κόσμος στο live, μάλλον επειδή ήταν καθημερινή. Anyway, οι Slavebreed παρ’ όλα αυτά έπαιξαν ωραίο το grind τους, όμορφες ιδέες και τα τραγούδια δεν τα βαριόσουνα.

Homo Iratus: η τρίτη φορά που τους έβλεπα, οπότε δεν περίμενα κάτι το πρωτόγνωρο. Κι όμως, εκεί που ξεκινάνε με το ”Project: new world” ξαφνικά το σταματάνε στη μέση και υποδέχονται έναν ”καινούριο” (όπως χαρακτηριστικά είπε ο μπασίστας/τραγουδιστής) στην παρέα τους. Εμφανίζεται, που λέτε, ένας τρελάρας με μία αντιασφυξιογόνα μάσκα (τρελή μορφή!) και αρχίζει να τραγουδά τη συνέχεια του κομματιού. Τελικά ο τυπάς δεν ήταν άλλος από τον τραγουδιάρη των θεϊκών Human Rejection (τους έχω εκθειάσει σε κάποιο topic- δε θυμάμαι ποιο), ο οποίος και ανέλαβε χρέη τραγουδιστή για όλο το set των Homo. Τέλεια, μιας και λατρεύω το ”σπαστικό” performace του (πρέπει να το δείτε για να το καταλάβετε). Ο κόσμος ήταν χλιαρός, πάντως, κάτι που τον ανάγκασε να κατέβει 2 φορές από τη σκηνή μπας και μας ξυπνήσει, και κάπως έτσι φτάσαμε στο ”Tomahawk cruise messiah” και το τέλος του set τους.

Napalm Death: πρώτη φορά είχα την τιμή να τους δω live, το περίμενα πως και πως απ’ όταν ανακοινώθηκε 4 μήνες πριν. Δυστυχώς μόλις είχα αναρρώσει από πυρετό και ήμουν και συναχωμένος οπότε τους απόλαυσα χωρίς ξύλο, χορό κλπ., κάτι που, όσο να ‘ναι, σου αφαιρεί τη μισή χαρά από ένα set των Napalm. Τι να κάνουμε, bad luck. Όπως και να ‘χει οι Napalm ΤΑ ΕΣΠΑΣΑΝ, οι τύποι είναι επαγγελματίες, με όρεξη, μουσικάρες όλοι τους, ο Barney να είναι υπερκινητικός στη σκηνή και οι τραγουδάρες να διαδέχονται η μία την άλλη (”Suffer the children”, You suffer”, ”Siege of power”, ”From enslavemnt to obltireation”, ”Life?” κ.α.). Ο κόσμος δε σταμάτησε στιγμή να κοπανιέται, μέχρι και wall of death έγινε. Τίμιοι οι Napalm, έπαιξαν κομμάτια και από το τελευταίο τους album, ”Time waits for no slave”, αλλά και μπόλικα παλιά. Ιδίως με το σερί κομματιών του ”Scum” κόντεψα να πάθω παράκρουση. Ο Barney μίλαγε αρκετά πριν τα κομμάτια, περιέγραφε τα πολιτικά τους μηνύματα και γενικά ήταν σωστός. Στο ”Nazi punks fuck off” έγινε το κάτι άλλο, μέγας πανικός. Συμπέρασμα: ακόμαι και μετά από 20τόσα χρόνια οι Napalm είναι εγγύηση, και αν κοπανιέσαι πρέπει να είναι ακόμα πιο κόλαση. Εγώ που απλώς καθόμουνα ατάραχος σε όλη τη συναυλία έχω να πω ότι σαν μουσικοί είναι μέγιστοι. Κι ας παίζουν grind.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s