Fragile Vastness “A tribute to life” (2005)

February 6, 2013

(Αυτό το review γράφτηκε το 2010)

Fragile Vastness “A tribute to life” (2005)

Να ένας δίσκος που πέρασε εξοργιστικά απαρατήρητος. Όχι ότι οι Fragile Vastness είναι παντελώς άγνωστοι, αλλά το ”A tribute to life” θα έπρεπε να είναι ένας δίσκος που σου έρχεται αμέσως στο μυαλό όταν κάποιος σε ρωτάει: ”πες μου 5 ποιοτικούς ελληνικούς metal δίσκους”. Δυστυχώς, όμως, το ”A tribute to life” δεν είναι τόσο γνωστό όσο θα έπρεπε, αλλά εδώ είμαστε για να διορθώνουμε τέτοιες καταστάσεις.

Οι Fragile Vastness είναι (ήταν;) μία ελληνική progressive metal μπάντα που έδρασε μέσα στα ‘00s. Το ντεμπούτο τους, ”Excerpts…” είναι ένα ωραίο δείγμα τεχνικού progressive metal, αλλά εδώ μας ενδιαφέρει ο δεύτερος και τελευταίος τους δίσκος. Το ”A tribute to life”, λοιπόν, είναι ένα από αυτά τα album που δεν πρόκειται να απογοητεύσουν κανένα, ό,τι μουσική και να γουστάρει. Γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με Μουσική, ή μάλλον με μουσικές. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή…

Καταρχήν το album χαρακτηρίζεται από ένα ωραίο στιχουργικό concept. Ένας τύπος μαθαίνει ότι πάσχει από καρκίνο, και αυτό στέκεται ως αφορμή για να αρχίσει να ΖΕΙ πραγματικά. Αρχίζει και ταξιδεύει σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, με σκοπό να ζήσει νέες εμπειρίες τους τελευταίους μήνες της ζωής του. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του ερωτεύεται, πονάει, χαίρεται, αποκτά ένα παιδί. Μέχρι να έρθει το τέλος. Ηθικό δίδαγμα της ιστορίας; Μην περιμένεις κάτι τραγικό να σε αφυπνίσει για να ζήσεις. Ζήσε την κάθε στιγμή σου σαν να είναι η τελευταία.

Στο μουσικό μέρος τι γίνεται; Εδώ έχουμε πολλά να πούμε. Να σημειώσουμε ότι ο δίσκος είναι διπλός, παρ’ όλα αυτά δε βαριέσαι ούτε μία στιγμή. Και ο λόγος που δε βαριέσαι είναι ότι κάθε τραγούδι είναι ξεχωριστό, υπάρχει ποικιλία και ποιότητα. Τα βασικά ”θεμέλια” του album είναι το progressive των ‘90s, έτσι όπως το μάθαμε από τους Pain of Salvation και τους Fates Warning. Δηλαδή έχουμε να κάνουμε με τραγούδια, όχι με φλύαρους μουσικούς αυτοσκοπούς. Υπάρχει πληθώρα από riffs που σου μένουν αμέσως στο μυαλό, ρυθμικά και heavy, υπάρχουν πανέμορφες lead μελωδίες, είτε αυτές παίζονται από την κιθάρα, είτε από τα πλήκτρα, υπάρχουν και πολλά solo που δεν κουράζουν, αλλά συμβάλλουν στο όλο μουσικό έργο. Παίρνοντας σαν βάση αυτό, οι Fragile Vastness, με αφορμή και το ”ταξιδιάρικο” concept, χώνουν επιρροές από παντού. Κλαρίνο που θυμίζει ελλάδα, πνευστά που θυμίζουν λατινοαμερικάνικες καταστάσεις κλπ. Μιλάμε για μουσικό πλούτο! Δεν κωλόνουν να χώσουν ακόμα και ηλεκτρονικά στοιχεία σε κάποια σημεία. Ακούγεται δύσκολο σαν κατόρθωμα, αλλά οι τύποι λάμπουν, μόνο με μία ακρόαση θα κολλήσετε άσχημα. Τα πάντα είναι μελετημένα, που θα μπει η μπαλάντα, που θα μπει το instrumental σαν ”ανάσα” του album, που θα υπάρξουν κάποια ιντερλούδια και ηχητικά αποσπάσματα για την κατανόηση του concept κλπ. Πραγματικά οι Fragile Vastness φανερώνουν ένα ταλέντο και μία ωριμότητα που σπάνια βρίσκεις, το ”A tribute to life” είναι δίσκος κλάσης γενικά, πόσο μάλλον για την ελλάδα. Και δε χρειάζεται να είσαι οπαδός του progressive για να απολαύσεις το album, αν και φαντάζομαι κάποιοι θα ξερογλείφονται ήδη στο 2ο- 3ο κομμάτι αν ακούσουν το δίσκο. Όλα τα τραγούδια ακούγονται ευχάριστα και ρέουν αβίαστα για οποιονδήποτε οπαδό της μουσικής. Π.χ. είναι από τα album που θα μπορείς να βάλεις στο αμάξι και να ακούς μαζί με τον πατέρα σου όταν οδηγάει, και να γουστάρει. Ένα πολύ καλό ατού είναι και ότι αν και ο δίσκος είναι διπλός και concept, δεν υπάρχουν ούτε fillers, αλλά ούτε και σύντομα ιντερλούδια, μαλακίες κλπ. που έχουν πολλά τέτοια album. Και ούτε χρειάζεται να ακούσεις το δίσκο ”σαν σύνολο” για να το πιάσεις κλπ. Κάθε τραγούδι μπορεί να σταθεί και αυτόνομο, και αυτό είναι πραγματικά δύσκολο για ένα τέτοιο εγχείρημα. Κοιλιές δεν υπάρχουν, με το που ακούσετε το δίσκο θα θέλετε να το ακούσετε ΠΑΛΙ ολόκληρο, χωρίς ούτε ένα skip. Το μόνο μείον που μπορώ να βρω στο ”A tribute to life” (και αυτό μάλλον είναι θέμα προσωπικού γούστου) είναι ότι η φωνή του Εικοσιπεντάκη μοιάζει υπερβολικά πολύ στους μέντορες του, το Ray Alder και τον Daniel Gildenlow. Δηλαδή σε κάποια σημεία έλεγα: ”Ο.Κ., ας μη μοιάζει ΤΟΣΟ πολύ”. Πάντως κάποιος άλλος μπορεί και να μη χαλιέται από αυτό. Ακόμα εδώ είστε;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s