Dirty Wombs “We rise” E.P. (2012)

February 6, 2013

(Το review αυτό γράφτηκε το 2012)

Dirty Wombs “We rise” E.P. (2012)

21ος αιώνας, και σταθερά ζούμε σε μία κοινωνία, με τον περισσότερο κόσμο που την απαρτίζει να βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μία σφαίρα ψεμάτων, ψευδαισθήσεων, ψεύτικων αναγκών αλλά και ιδανικών, η οποία καθορίζει παράλληλα και τα σύνορα της υποτιθέμενης ζωής του. Η σφαίρα αυτή είναι η βρωμερή, σάπια μήτρα, που κρατάει φυλακισμένο και αγέννητο τον σύγχρονο άνθρωπο, η μήτρα που τον εμποδίζει να γεννηθεί, και κατ’ επέκταση να ζήσει πραγματικά…

Η ώρα όπου θα πρέπει να σχίσουμε αυτές τις μήτρες, και να κάψουμε τα σάββανα που μας έχουν φορέσει, έφτασε.

Η φλόγα πρέπει να διαδοθεί.

Αυτό βλέπεις γραμμένο μόλις ανοίξεις το βιβλιαράκι της κασέτας ”We rise” των Πατρινών Dirty Wombs που κυκλοφόρησε την άνοιξη που μας πέρασε. Τα ”VromoMouna” σου βγάζουν κάτι αγνό, μία θέληση να αλλάξουν τον κόσμο, και το βρίσκω απόλυτα υγιές για μία μπάντα που βγάζει το πρώτο της E.P. Καπάκι ακούς και τους στίχους We rise/while we are singing for our souls/with friends/we enter the eternity shore και νιώθεις ακριβώς το συναίσθημα που προσπαθώ να περιγράψω…

Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα η κασέτα να ήταν ΤΟΣΟ καλή. Και δεν το περιμένετε ούτε εσείς. ”Πρωτοεμφανιζόμενη μπάντα, crust ήχος, ε, πόσο να κάνουν τη διαφορά…” κλπ. Κι όμως. Αφού προσπεράσεις το (γουστόζικο) εξώφυλλο και το βιβλιαράκι που μυρίζει τέλεια, το πρώτο πράγμα που σου κάνει εντύπωση είναι ο δυνατός, ζεστός ήχος. Πραγματικά μιλάμε για παραγωγή- υπόδειγμα, και μου κάνει εντύπωση για πρωτοεμφανιζόμενη μπάντα. Συνεχίζοντας, οι τύποι φαίνεται ότι έχουν λιώσει στο να ακούνε crust, d-beat και αυτό που κάποιοι λένε ”japcore”, δηλαδή την ιαπωνική σχολή του d-beat. Και τα πολλά ακούσματα φαίνεται ότι τους έκανε δάσκαλους στο να γράφουν δικούς τους, πορωτικούς ύμνους. Ήδη από το ”Eternity shore” ο ακροατής καταλαβαίνει ότι η μπάντα παίζει στα δάχτυλα τα βασικά συστατικά για τη σύνθεση ενός αξιοπρεπή crust ύμνου: το πότε θα μπει η d-beat-ιά, πώς θα εναλλάσσονται οι δύο φωνές, πώς θα συνδέεται αρμονικά η lead μελωδία με τη ρυθμική κιθάρα κλπ. Στο ”Ώρα μηδέν” ή το ”Never bending over” ακούς σημεία που σου καρφώνονται με τη μία στο μυαλό, εγώ τα κομμάτια αυτά τα αγάπησα ήδη. Ή το βασικό riff του ”Dirty Wombs” (όσο απλό και πιασάρικο χρειάζεται) και το refrain του που μετά από λίγο το σιγοτραγουδάς χωρίς να το θέλεις. Ε, στο τέλος παίρνεις στα μούτρα και μία διασκευή Death Side όπου κλείνουν με μπουζούκι και υποκλίνεσαι!

Οι Dirty Wombs αποδείχτηκαν μάστορες στο να παίζουν ακριβώς όπως οι αγαπημένες τους μπάντες, με την ίδια ποιότητα και το ίδιο πάθος. Και αυτό στο μεταφέρουν, κάτι που είναι το Α και το Ω για αυτό το είδος μουσικής. Όσοι αρέσκονται σε παρόμοια ακούσματα πρέπει να τους τσεκάρουν ΑΜΕΣΑ, για μένα είναι άλλη μία ελληνική μπάντα προστίθεται στο ”club” των Sarabante, Dyspnea, Επιθανάτιος Ρόγχος κλπ. Φανταστείτε τι έχουμε ακόμα να δούμε από αυτούς.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s