Bodychoke

February 6, 2013

(Το αφιέρωμα αυτό γράφτηκε το 2010)

Bodychoke

Εδώ έχουμε λαυράκι, ε. Μία μπάντα σχεδόν άγνωστη, ελάχιστες αναφορές βρήκα σε web και περιοδικά. Για να ξεμπερδεύουμε με τα ”ιστορικά”, οι Bodychoke αποτελούν ένα noise rock (χοντρικά) project μελών των Sutcliffe Jugend. Μη με ρωτάτε ποιοι είναι αυτοί, αλλά μάλλον είναι ένα σημαντικό electro συγκρότημα. Anyway, εκ Βρετανίας ορμώμενοι, οι Bodychoke έβγαλαν μόνο 3 studio albums στα mid- ‘90s και εξαφανίστηκαν τόσο μυστηριωδώς όσο εμφανίστηκαν. Από τα 3 τους C.D. εγώ βρήκα και άκουσα μόνο τα 2, οπότε σε αυτά θα αναφερθώ. Προσοχή, όμως: τσεκάρετε την μπάντα μόνο εάν:

α). Είστε μαζοχιστές.
β). Είστε σαδιστές (οπότε θα κάνετε δώρο το C.D. σε κανέναν εχθρό).
γ). Σας αρέσει το κατατονικό gothic.
δ). Σας αρέσουν οι Swans.
ε). Σας αρέσουν οι Neurosis.
στ). Σας αρέσει το καταθλιπτικό metal (ξέρετε τώρα, τα πρώτα My Dying Bride, το ”Pentecost III” των Anathema κλπ.).
ζ). Σας αρέσει η ψυχρότητα του industrial (π.χ. το ”Streetcleaner” των Godflesh).
η). Θέλετε να τεστάρετε τις ψυχικές σας αντοχές (σοβαρά μιλάω).

Ωραία, όσοι μείναμε, τώρα, πάμε να δούμε τι παίζει εδώ:

”Five prostitutes” (1996)

Το δεύτερο album των Bodychoke είναι ένα από τα πιο ”ενοχλητικά” ακούσματα που έχω ζήσει. Και φαντάσου ότι γουστάρω από τελειωμένο grind μέχρι μπάντες τύπου Earth και Sunn O))). Το μυστικό των Bodychoke είναι ότι δημιουργούν τραγούδια (όχι θόρυβο) που καταδυναστεύουν τον ακροατή. Πώς το πετυχαίνουν αυτό; Βασικά, χρησιμοποιώντας ό,τι αναφέραμε παραπάνω. Φτιάχνωντας μία τέλεια μίξη punk- ίλας, goth- ίλας, ηλεκτρονικών στοιχείων, μικροθορύβων και ατμοσφαιρικής μουσικής. Οι τύποι πρέπει να σκέφτονται κάπως έτσι: ”τι ακούγεται σκοτεινό; Το βάζουμε!”. Ουρλιαχτά; Εδώ. Ψίθυροι; Εδώ. Θορυβώδες feedback; Κι αυτό εδώ. Θλιμμένο βιολί; Επίσης. Και πάει λέγοντας. Το album αποτελείται από κατά βάση 2- λεπτα κομμάτια που αποτελούν κάτι σαν σύντομα χτυπήματα. Και φαίνονται τόσο απλά. Δηλαδή τα riff που παίζουν είναι απλά, ίσως και συνηθισμένα, αλλά τόσο ταιριαστά! Π.χ. το ”Whore” έχει γαμάτη riff- ολογία, ενώ τα φωνητικά του θα τα αγαπήσει όποιος αγαπάει το πρωτόλειο punk. Το ”I can’t wait” αποτελεί από τις πιο θλιμμένες και ήρεμες στιγμές του δίσκου, με το βιολί να ανατριχιάζει. Γενικά οι Bodychoke κάνουν πλάκα τη μισή doom/black/gothic σκηνή, από άποψη κατάθλιψης, μισανθρωπίας κλπ. Το album είναι ο ΟΡΙΣΜΟΣ της απόγνωσης, το soundtrack της αυτοκτονίας. Είναι μία μουσική ψυχολογική επίθεση. Κάτι που φαίνεται καλύτερα στο κομμάτι ”How much can you take” (προς το τέλος του album), όπου ακούς τους στίχους ”How much can you take? You ‘re not supposed to enjoy it!” και νιώθεις ότι η μπάντα στο λέει μες στα μούτρα. Δυστυχώς στο youtube δεν υπάρχουν και πολλά τραγούδια της μπάντας (ΠΟΣΟ υποτιμημένοι είναι;;;), αλλά βρήκα ένα από αυτό το album. Σημειώστε ότι στο δίσκο υπάρχουν απείρως εντονότερες στιγμές, οπότε αν δεν ενθουσιαστείτε με αυτό το δείγμα απλά κατεβάστε όλο το album και δοκιμάστε την τύχη σας. Θυμηθείτε ότι η μουσική τους ποικίλλει από τραγούδι σε τραγούδι.

”Cold river songs” (1998)

Εδώ έχουμε το κύκνειο άσμα της μπάντας, και, κατά προσωπική μου άποψη, το καλύτερο τους album. Ξεχάστε την ηχητική επίθεση του ”Five prostitutes”. Εδώ έχουμε μια βουτιά στα εσώψυχα μας, αν το ”Five prostitutes” συμβόλιζε μια βίαιη δολοφονία, το ”Cold river songs” συμβολίζει μία αυτοκτονία. Album ασφυκτικό σε σημεία, δεν αντέχεις. Μόλις 6 κομμάτια, αλλά όλα ένα κι ένα. Το ”Control” σε προδιαθέτει για το τι θα περάσεις. Μικροθόρυβοι, ένα μελαγχολικό βιολί, ένα industrial ρυθμικό και ένα δυναμικό ξέσπασμα με ένα φοβερό riff. Όλα μέσα σε 5 λεπτά. Το ”Cold river song” να σκοτεινιάζει την ατμόσφαιρα ακόμα περισσότερο, ενώ οι πειραματισμοί με τους θορύβους έρχονται από το πουθενά. Το ”Your submission” σε γονατίζει με το τι ψελλίζει ο τραγουδιστής στην αρχή. Σχεδόν φοβάσαι. Τα εσώψυχα που λέγαμε. Και σιγά- σιγά φτάνουμε και στο απίστευτο ξέσπασμα, όπου νιώθεις ό,τι ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΠΙΟ ΚΑΤΩ. Μία από τις εντονότερες στιγμές που έχω ζήσει από C.D., αυτό πρέπει να το ζήσετε. Το ”Victim” ξεκινάει με βιολί, ενώ στη συνέχεια ακούμε μερικά από τα πιο υστερικά φωνητικά στο δίσκο. Τρέλα. Που οδηγεί που; Στο ”Ideal home”. Το πιασάρικο drumming, η ήρεμη μπασογραμμή και ο στίχος ”This is your new home” σε ζαλίζουν. Αυτό είναι το νέο μας σπίτι. Γιατί πλέον νιώθεις οικειότητα με όλα αυτά, είναι δικά σου. Το βιολί, η διάχυτη μελαγχολία, όλα. Το C.D. θα μπορούσε άνετα να τελείωνε εκεί. Βασικά θα ήταν τέλειο να τελείωνε εκεί, και για συμβολικούς λόγους. Αλλά ακολουθεί το 12- λεπτο ”Aftermath” ένα outro που αναπτύσσεται αργά, ελεύθερα, μέσα από tribal ρυθμούς, μέσα από ξεχασμένες μελωδίες, μέσα από φωνές που έρχονται και χάνονται, μέσα από ψιθύρους και noise προσέγγιση σε σημεία. Ίσως κουράζει, ίσως οι Bodychoke ήθελαν για άλλη μια φορά να ”ενοχλήσουν” τον ακροατή. Με το που τελειώνει, πάντως, ΞΕΡΕΙΣ ότι θες να βάλεις όλο το ”Cold river songs” από την αρχή. Αυτό ήταν. Έχεις εθιστεί. Παιδιά, τσεκάρετε αυτόν το δίσκο πάση θυσία. Δε θα χάσετε, προσπαθήστε να το κάνετε δικό σας.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s