A Forest of Stars “The corpse of rebirth” (2008)

February 6, 2013

(Το review αυτό γράφτηκε το 2010)

A Forest of Stars “The corpse of rebirth” (2008)

Το πρώτο πράγμα που με κέντρισε στους A Forest of Stars ήταν το όνομα τους. Μου φάνηκε πανέμορφο και μαγικό, και τόσο πρωτότυπο για black metal μπάντα. Σειρά είχε να ακούσω το ντεμπούτο τους (και μοναδικό, μέχρι στιγμής, album τους), ονόματι ”The corpse of rebirth”. Χωρίς αμφιβολία ό, τι καλύτερο άκουσα στο black metal εδώ και καιρό, και σίγουρα μία από τις αγαπημένες μου κυκλοφορίες σε αυτό το ιδίωμα.

Καταρχήν να πούμε τα αυτονόητα, δηλαδή ότι δεν πρόκειται για ένα ”καθαρόαιμο” black metal δίσκο στα μονοπάτια των Darkthrone, Immortal κλπ., αλλά για αυτές τις ”περίεργες” black metal κυκλοφορίες που τόσο αγαπάμε (κάποιοι) να ακούμε. Τον πρώτο ρόλο στο ”The corpse of rebirth” δεν έχουν τα blastbeats και τα (τόσο τετριμμένα) ”hail Satan!”, αλλά το βιολί και οι κατατονικές ατμόσφαιρες. Ακόμα και οι τίτλοι σε προϊδεάζουν για κάτι το διαφορετικό. Διάολε, εδώ ακούμε ακόμα και βρετανική προφορά σε κάποια καθαρά φωνητικά (πόσο καιρό είχαμε να ακούσουμε βρετανική προφορά σε black metal δίσκο;)! Με το που βάζεις να ακούσεις το album πραγματικά χάνεσαι. Εδώ μιλάμε για αγνή, πραγματική ψυχεδέλεια, κάτι που έψαχνες και δεν έβρισκες π.χ. στον τελευταίο δίσκο των Nachtmystium. Η μουσική εναλλάσσει συνεχώς διαθέσεις, όλα είναι ρευστά και δεν υπάρχουν στερεότυπα και συνηθισμένες καταστάσεις. Και παρόλο που μιλάμε για ένα αδιάσπαστο μουσικό σύνολο, το κάθε στοιχείο της μουσικής (φωνητικά, βιολί, πλήκτρα, riffs κλπ.) σε κερδίζει ξεχωριστά και σε ”αναγκάζει” να το παρατηρήσεις μέσα από συνεχόμενες ακροάσεις. Π.χ. μιλάω για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του βιολιού, που άλλοτε ακούγεται μελαγχολικό, και άλλοτε μανιασμένο. Μιλάω για τις εναλλαγές φωνητικών, από αιθέρια γυναικεία σε σχιζοφρενικά ουρλιαχτά που σου θυμίζουν τον τύπο από τους Silencer (ναι, για τέτοια υπερβολή μιλάμε -εδώ η κατάσταση είναι love ‘em or hate ‘em). Ας δούμε κάθε κομμάτι ξεχωριστά, η δομή του album προσφέρεται για κάτι τέτοιο:

God: To πρώτο πράγμα που σε ψαρώνει είναι αυτό το βιολί. Ναι, δεν είναι ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι που το χρησιμοποιούνε, αλλά όταν αυτό γίνεται με τέτοιο τρόπο απλά κάθεσαι και ακούς. Όταν μπαίνει και η κιθάρα τότε απλά μιλάμε για μαγεία. Στη συνέχεια ξεδιπλώνεται ο καθαρός black metal εαυτός των A Forest of Stars, ενώ το μέρος που ακούγεται το φλάουτο είναι απλά μαγικό. Γενικώς ένα 16λεπτο κομμάτι που δε σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Καταλαβαίνεις ότι έχεις να κάνεις με ένα αριστούργημα.
Female: πιάνο και βιολί στην εισαγωγή, ενώ στη συνέχεια έχουμε τα ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ φωνητικά του Mister Curse. Πραγματικά, στο ”Female” ακούω μία από τις πιο ψυχωμένες black metal ερμηνείες. Τρομακτικό κομμάτι.
Male: στο ”Male” ακούμε τα πρώτα γυναικεία φωνητικά (τίποτα δεν είναι τυχαίο, όπως βλέπουμε). Και με το που μπαίνει η κιθάρα μιλάμε για τον ορισμό του ψυχεδελικού black metal. Ξέρετε πολλές μπάντες που να χρησιμοποιούνε vocoder, όχι μόνο στο black, αλλά και γενικότερα στο metal; Οι A Forest of Stars δε φοβούνται να καινοτομήσουν, και το αποτέλεσμα τους δικαιώνει. Ακουστικά περάσματα, ambient μέρη, και τα 13 λεπτά περνάνε πριν καν το καταλάβεις.
Earth and matter: ωμό black metal έχουμε στην αρχή (ΟΚ, ωμό σε σχέση με τα υπόλοιπα τραγούδια πάντα, έτσι;), ενώ στη συνέχεια ακούμε tribal ρυθμούς με black metal riffing! Οι τύποι δεν παίζονται απλά, τους ακούς και ταξιδεύεις σε άλλες εποχές και μέρη. Από ένα σημείο και μετά ακούγονται πλέον μόνο τύμπανα και τουμπερλέκια, κι όμως, όλα ταιριάζουν τέλεια. Στο τέλος ακούμε το βιολί να sol-άρει, σαν να μας λένε: ”φίλε, Ο, ΤΙ και να παίξουμε θα το κάνουμε τέλεια”.
Microcosm: τελευταίο κομμάτι και περιμένεις το ανάλογο κλείσιμο ενός ισοπεδωτικού δίσκου. Και αυτό παίρνεις. Τι να πρωτοπροσέξεις στο ”Microcosm”; Τη στοιχειωτική εισαγωγή με το πιάνο και το βιολί; Τα γυναικεία φωνητικά (όπου σε εκείνο το σημείο πάλι νομίζεις ότι ακούς ψυχεδέλεια των ‘70s); Το παιχνίδι μπάσου-φλάουτου κάπου στη μέση; Μιλάμε για πράγματα που σε κάνουν να μένεις με το στόμα ανοιχτό. Και ακούγοντας και τα 10 λεπτά το ”Microcosm” καταλαβαίνεις το εξής: ότι το βιολί, τα πλήκτρα, τα καθαρά φωνητικά κλπ. δεν είναι απλά ”κόλπα” που σου τραβάνε την προσοχή, αλλά μέρη ενός αδιάσπαστου συνόλου, μιας συνολικής μουσικής πρότασης. Που περιέχει riffs, μελωδίες, ατμόσφαιρες και ρυθμούς που σε συνεπαίρνουν.

Μιλάμε για ένα δίσκο- ”δεκάρι”, ένα album που, εμένα προσωπικά, με συνεπήρε και το βρήκα αριστούργημα. Οι black-άδες δε θα έπρεπε να τον αγνoήσουν, ειδικά αν προτιμούν πειραματικά πράγματα. Και όποιος δεν αντέχει το black ίσως με αυτό το album να αλλάξει άποψη. Το ”The corpse of rebirth” είναι απλά ένα ντοκουμέντο για το που μπορεί να φτάσει το black metal όταν σπάει τα στεγανά του.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s