A Forest of Stars “Opportunistic thieves of spring” (2010)

February 6, 2013

(Το review αυτό γράφτηκε το 2012)

A Forest of Stars “Opportunistic thieves of spring” (2010)

Πόσοι, άραγε, θυμούνται το ντεμπούτο των A Forest of Stars που κυκλοφόρησε πριν τέσσερα χρόνια; Μάλλον τότε πέρασε στα ψιλά, κάποια φρύδια σηκώθηκαν, κάποιοι εκθείασαν αυτό το (αυτοχρηματοδοτούμενο) διαμαντάκι, αλλά οι περισσότεροι μάλλον δεν άκουσαν καν για την ύπαρξη του. Δυο χρόνια μετά (2010) οι A Forest of Stars κυκλοφόρησαν το ”Opportunistic thieves of spring” (μα τι τίτλος!), και είναι εξοργιστικό ΚΑΙ αυτό το album να μείνει στην αφάνεια. Πάμε, λοιπόν (έστω και καθυστερημένα), να εκθειάσουμε και το δεύτερο album αυτής της απίστευτης μπάντας.

Όσοι είχαν ακούσει το ”The corpse of rebirth” εδώ θα δικαιωθούν για την εμπιστοσύνη τους σε αυτήν την μπάντα. Θα τρελαθούν με τη βελτίωση τους. Όσοι δεν το είχαν ακούσει, ας ξεκινήσουν από εδώ, το σοκ τους θα είναι μεγαλύτερο. Black metal blastbeats και ουρλιαχτά. Βιολιά. Φλάουτα. Μεγαλύτερη διάρκεια τραγουδιού 16:28, μικρότερη 09:23. Tribal κρουστά. Ψυχεδέλεια. Γυναικεία καθαρά φωνητικά. Μελωδιάρες. Riff με ουσία. Μαγεία.

Πραγματικά αδυνατώ να τα βάλω όλα σε μία σειρά. Κάθε τραγούδι είναι και ένα ταξίδι. Δεν ξέρεις πώς θα ξεκινήσει(ς), πώς θα συνεχίσει(ς) και που θα καταλήξει(ς). Πάρε για παράδειγμα το τέταρτο κομμάτι, το ”Thunder’s cannonade”. Ακούς τα βιολιά και νιώθεις μία γαλήνη. Ηρεμείς. Στη συνέχεια ακούς ένα γλυκό folk πέρασμα και νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο Μεσαίωνα. Και όλα αυτά μέχρι το τρίτο λεπτό. Μέχρι να μπει το ΤΡΟΜΕΡΟ μπάσιμο με σκληρές κιθάρες, τα δυνατά χτυπήματα των πλήκτρων και μία γλυκιά μελωδία στο βιολί. Και ακόμα είμαστε στα μισά του κομματιού!

Κάπως έτσι έχει το πράγμα. Οι τύποι έχουν κάνει τον πειραματισμό δεύτερη φύση τους. Ιδίως στο κλείσιμο του δίσκου (”Delay’s progression”) γίνεται το κάτι άλλο. Prog με όλη τη σημασία της λέξης (όποιος είναι οικείος με πιο ”χαλαρά” ακούσματα ας αρχίσει από αυτό). Ambient στιγμές, φωνές από το υπερπέραν και μελωδίες που σε συγκλονίζουν. Το ίδιο συμβαίνει σε κάθε κομμάτι του δίσκου. Αλλού χώνουν τουμπερλέκια, αλλού ακούς ακορντεόν, αλλά όλα όχι με πανηγυρτζίδικο τρόπο. Οι τύποι έχουν στυλ. Καταρχήν έχουν κόλλημα με τη (μεσαιωνική; Αναγεννησιακή; Θα σας γελάσω) εποχή, ντύνονται ανάλογα κλπ. Και η μουσική τους καταφέρνει να σε μεταφέρει εκεί. Σε στιγμές νιώθεις ότι είσαι σε άλλη εποχή. Κλείνεις τα μάτια και ταξιδεύεις.

Ακούγομαι υπερβολικός; Δε μου καίγεται καρφί! Όσοι τους τσεκάρουν απλά θα ψάχνουν από που ήρθε αυτό το πράγμα. Τόσες μουσικές να εναλλάσσονται με τόση ευκολία και ταλέντο. Οι επιρροές από την κλασική μουσική είναι παρούσες, το prog rock των ’70s επίσης (το τελευταίο κομμάτι έχει Floyd-ίλες και όχι μόνο), ενώ όλα αυτά διανθίζονται με ένα ενδιαφέρον και καλογραμμένο black metal. Πολλοί θα έμπλεκαν τα μπούτια τους με τόσες επιρροές, αλλά οι A Forest of Stars τους κάνουν όλους ρόμπα. Είναι μοναδικοί.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s